HER FIRSATTA DEVLETİMİZİ TEHTİD EDEN MİHRAC URAL HACKED ! BİZ GELDİK ! KEREM ŞAH NOYAN & ZENCİ MUSA


ÜÇ HARFLİLER GELDİ !

ÜÇ HARFLİLER GELDİ !

Mihrac Ural’la BBC’nin yaptığı röportaj;

http://www.bbc.co.uk/turkce/haberler/2012/09/120907_mihrac_ural_int.shtml

“Suriye'de isyancılara karşı savaşan Türkiyeliler”

Mahmut Hamsici

BBC Türkçe

Suriye'de yaşanan gelişmelerin, önemli oranda Arap nüfusa sahip Hatay ve çevresindeki yansımaları son dönemde Türkiye basınında geniş yer buldu.

Bazı basın organları yerel halkın, Beşar Esad yönetimi karşıtı isyancıların Hatay'daki varlığından rahatsız olmasını öne çıkarırken bazılarıysa ortada bir rahatsızlığın değil, Esad yanlılarının kışkırtmalarının olduğunu öne sürdü.

Hatay'da son dönemde gerçekleştirilen iki önemli etkinlik de farklı basın organları tarafından bu iki farklı tavır doğrultusunda değerlendirildi.

25-26 Ağustos'ta Hatay'a bağlı Yeşilpınar Belediyesi tarafından düzenlenen 'Barışa Çığlık' etkinliğiyle, 1 Eylül'deki barış mitingini, kimi basın organları Suriye'deki savaşa tepki olarak kamuoyuna yansıtırken kimileriyse provokasyon olarak aktardı.

Yeni Şafak ve Sabah onu manşetlerine taşımıştı

Bu ikinci kesimdeki basın oranlarından Yeni Şafak ve Sabah gazeteleri, manşetten verdikleri haberlerde 'bu provokasyonları THKP-C (Türkiye Halk Kurtuluş Partisi Cephesi) Acilciler örgütünün lideri Mihraç Ural yürütüyor' iddiasında bulundu.

Bu haberler Hatay’da Suriyeli muhaliflerin sokaklarda karşılıklar çıkardığı ve halın da bundan tedirgin olduğu yönündeki haberlerle, içinde muhaliflere silahlı eğitim verildiği iddia edilen Apaydınlar kampıyla ilgili olarak Türkiye basınında yayımlanan haberleri takiben yayımlandı.

BBC Türkçe'nin Suriye üzerinden telefonla ulaştığı Mihraç Ural, hakkındaki suçlamaları yanıtlamanın yanısıra kendisinin aktif olarak yer aldığını söylediği çatışma alanına ilişkin gözlemlerini ve içinde yer aldığı yeni örgütü Mukaveme Suriye'yi anlattı.

'Lazkiye'deyim, 32 yıldır Hatay'a gelmedim'

Ural, Alevileri kışkırttığı ve Hatay'a gelip gittiği iddialarını yalanlarken, 'Lazkiye'de olduğunu', 32 yıldır da Hatay'a ayak basmadığını, Türkiye'ye dönmek istediğini, ancak hakkındaki soruşturmaların zamanaşımından düşmesini önlemek için sürekli davalar açıldığı için dönemediğini belirtiyor.

Suriye istihbarat teşkilatı El Muhaberat'a yakın olduğu iddialarını da reddeden Ural, "Tam tersine Suriye zaman zaman bize baskı yaptı, 'Türkiye bizim komşumuz, bu topraklardan Suriye'ye zarar veremezsiniz' dedi. Ve biz sorumluluklarımızı üstlenmek için zaman zaman Suriye'nin dış politikasını zorlayan işlere kalkıştık çünkü halkımızı yalnız bırakmayacaktık" diyor.

Ural, Suriye'de rejimin sıkı bir savunucusu izlenimi verdiği konusunda ise, durumun pek de göründüğü gibi olmadığını söylüyor.

Anlattıklarına göre, Suriye kendisini dört kez tutuklamış.

1999'da Öcalan Suriye'yi terkettikten sonra Türkiye'nin talebi üzerine tutuklandıktan sonra bir yıl hücrede kaldığını söylüyor.

2000'de hücreden çıkttığını ama "Türkiye'yle biz bugün dostuz. Artık Türkiye'ye karşı topraklarımızdan herhangi bir yanlış istemiyoruz" uyarısına maruz kaldığını anlatıyor.

'Apo'yla 19 yıl birlikte yaşadım'

Öcalan'la yakın bağına ilişkin haberler, Ural'ın yalanlamadığı iddialardan.

"Apo'yla 19 yıl boyunca Suriye'de birlikte yaşadım'' diyor Öcalan için ve ''Aynı sofrada yedik, aynı evde yatıp kalktık. Dünyada tanıdığım en az milliyetçi olan adamıdır'' diye kendisinden bahsediyor, 'bölücü' olmadığını savunuyor Öcalan'ın.

Bölünme konusu, başka bir bağlamda, ama bu kez de Nusayrileri hedef alan bir suçlamayla gündeme gelmişti.

'Alevi devleti iddiası cahillik'

AKP Gaziantep milletvekillerinden Şamil Tayyar, Hatay ve civarında Suriye'ye olası müdahaleye karşı çıkanları ve bu yöndeki protesto gösterilerini Nusayri devleti kurma planlarının bir parçası olarak nitelemişti.

Ural, iddiayı en basit ifadeyle coğrafya ve kültür bilmemek olarak değerlendiriyor ve "Bunu iddia etmek cahilliktir. Asi nehrinin geçtiği bütün ova, Sünni ovasıdır. Aleviler dağdan itibaren sahile doğru uzanırlar. Alevilerin dağın alt kısımlarıyla bir ilgileri yok, bağlantıları yok. Dünyada en son olarak devlet kurmak isteyecek birileri olursa onlar da Alevilerdir. Alevilikte şeriatçılık yoktur. Alevilik insan merkezli evrimci bir inanç topluluğudur. Şeriat ne anlama gelir? Kanun yapmak, yani anayasa... Peki yeryüzünde bir akıllı var mıdır ki şeriat yapınca savcı, kolluk kuvveti cezaevi olmadan yönetebilsin? Oysa Alevi'nin böyle bir derdi yok. Alevi'nin derdi Tanrısına, insana hürmet etmektir, saygı göstermektir. Böylesine Sünni bir şeriat algısı olmayanbir topluluğun devlet kurma iddiası olamaz'' görüşünü dile getiriyor.

'THKP-C Acilciler örgütünün genel sekreteriyim'

THKP-CAcilciler, Mahir Çayan ve arkadaşlarının kurduğu THKP-C örgütünün, hemen hemen tüm liderlerinin 1972’de Kızıldere olayında öldürülmesini takip eden yıllarda bu hareketi izleyerek kurulan örgütlerden biriydi.

Silahlı mücadeleyi benimseyen örgüt, çıkışında yayımladığı ‘Türkiye Devriminin Acil Sorunları’ broşürü nedeniyle THKP-C Acilciler adıyla anıldı.

Ural, Türkiye'de bazı yayın organlarında gündeme getirilen ‘Acilciler’ bağını inkar etmiyor.

1986'da örgütün genel sekreterliğine getirildiğini, Soğuk Savaş’ın bitimine paralel bir şekilde siyasi evrilmenin yaşandığını anlatıyor.

''Bu siyasi evrimin sonucunda Acilciler örgütü barışçı, demokratik mücadeleyi esas alan bir yol izlemeye çalıştı. 22 yıldır Acilciler örgütü, dünyanın hiçbir yerinde ve ülkemizde kayıtsız, şartsız bir biçimde herhangi bir silahlı mücadeleye girişmedi. Ama halkımızın haklaı için hukuk çerçevesinde, bir demokrasi, hukuk, insan hakları mücadelesi yürütmektedir" görüşlerini savunuyor Ural.

'Mukaveme Suriye' sınırdan sızmalara karşı mücadele ediyor'

Ural, Suriye'de şu anda faaliyette bulunan örgütün ise Acilciler olmadığını, 'yeni bir direniş hareketi' olduğunu kaydediyor.

Mukaveme Suriye'’ adlı hareketin kurucuları arasında Türkiyelilerin de bulunduğunu vurgulayan Ural, örgütün özellikle ‘Türkiye'den ayrıldıktan sonra bölgede giden ve geri dönemeyen Türkiyeli devrimcilerin öncülüğünde’ kurulduğunu aktarıyor.

''Türkiyeli Kürt, Suriyeli Kürt, Türkiyeli Sünni, Suriyeli Sünni, Türkiyeli Şii, Suriyeli Şii, Türkiyeli Arap, Suriyeli Arap hepimiz elbirliğiyle Mukaveme Suriye'yi inşa ettik."

Ural'ın anlatımlarına göre, hareket Suriye'nin içişlerine karışmıyor, muhalefetle de sorunları yok, ama vatansever oldukları sürece.

Örgütün sınırdan sızdırıldığını iddia ettiği yabancılara ve kendi ifadesiyle 'vatan hainlerine' karşı bir mücadele çizgisine sahip olduğunu belirtip hareketin başında kendisinin de bulunduğunu vurgularken, ''Mihraç Ural'ın başında bulunduğu Mukaveme Suriye'nin savaşı bütün bölge halkı adına bir savaştır. Şu anda sadece sınır bölgelerinde faaliyetteyiz" diyor.

'Adana, Hatay ve Mersin'den gençler savaşmak için Suriye'ye gelmek istiyor'

Ural'ın bir iddiası da, Adana'da Nusayri nüfusun yoğun olduğu Adana, Hatay ve Mersin'den gençlerin bölgeye savaşmak için gitmeye çalıştıkları.

Bu iddiayı bağımsız kaynaklarca doğrulamak mümkün değil.

Ural, bu gençleri geri çevirdiklerini belirterek, şu görüşleri dile getiriyor: "Biz böyle bir çağrı yapmadık. Gelip katılmak isteyen binler var. Bölgemizin sınırları suni sınırlarla birbirinden ayrılmıştır. Bu harita gerçekçi bir harita değildir. Bu haritanın yaşaması mümkün değildir. Biz hiç kimseye herhangi bir çağrı yapmadık. Gelmek isteyenler sürekli heyetler göndererek yanımıza gelerek gelmek istediklerini belirtiyorlar. Adana, Mersin, Hatay yörelerinden gençler arasında çok yoğun bir talep var. Almanya, Fransa, Belçika, Hollanda ve İsveç'ten buraya gelmek için çok yoğun bir talep var. Yoğun olarak Arap Alevileri gelmek istiyor, ama sadece onlar değil. Biz buna şu anda olumlu yanıt vermiyoruz. Suriye halkı kendi gücüyle zafer kazanacaktır. Onlara bulunduğunuz ülkelerde Suriye dostları olarak etkinliklere katılmanız yeterlidir diyoruz."

'Esad yönetimiyle resmi ilişkimiz yok'

Ural, örgütün Esad yönetimiyle ilişkisine ilişkin iddialarıysa yalanlıyor.

Ancak, örgüt üyelerinin arkasında Beşar Esad posterleriyle çekilmiş görüntüleri hatırlatıldığında ise ''Biz burada tamamen halk komiteleri olarak varız. Bu, emperyalizme karşı tavır alma refleksiyle ortaya çıkmış bir siyasi yapıdır ve bu siyasi yapı çok geniş bir çevrede onay göremeye başladı. Ve devletin bize zaman zaman burada bunu yapın, şurada şunu yapmayın gibi müdahalelerine karşı tavır aldığımızda halk da bizim yanımızda oldu. Şu 2000'e yakın militanımız var. Bu örgüt, İdlib'in ilçesi olan Serkin'den, Kesab'ın en uç noktasına kadar bu sınır boyundaki sızmalara karşı savunma hareketi olarak yerini almaktadır" görüşünü savunuyor.


YALAN ADILI TANRIYA TAPAN BASIN BUDUR

YALAN ADILI  TANRIYA TAPAN BASIN BUDUR

MİHRAC URAL'I HEDEF ALMIŞLAR...

Mihrac Ural - 31 Ağustos 2012 / Cuma - Lazkiye.

Siyasal mücadelem boyunca haksızlığa uğradım, yalan ve kurguların saldırısına maruz kaldım. Bu gün aynı senaryolar devam ediyor. Bu ahlaksız basın her zaman yalanların kurgu ve abartmaların basını provokasyonların basını oldu. Bunun için şaşırmadım. Ahlaksızlık üzerine kurulu bir basın başka bir şeyi başarması mümkün değil. Bu basın yalan adlı bir tanrıya tapıyor dini inançlarının esası budur. Bu açıdan hesap verecekleri merciinin sırat köprüsündeki kararına güveniyorlar. Oysa yeryüzünü ve göklerin gerçek kutsal güçleri, bunların tanrılarıyla savaş halindedir ve insanlığı barışı için inanç gücünü destekliyor. Yalan tanrılarının köleleri evveli yalan ahiri yalan bir bataklıkta gerçekleri çarpıtma abesiyle uğraşıyor.

YENİ ŞAFAK her zaman olduğu gibi karanlıkların basınıdır. ilkelliğin, gericiliğin insan haysiyeti ve onurunun karşısında olandır. Adımı sütunlarında konu ederken herkesin bildiği ya da kolayca öğrenebileceği gerçekleri bile pervasızca çarpıtmaktan çekinmiyor;

1)-Suriye'de Lazkiye'de yaşadığımı bilmeyen kimse yoktur ama onlar beni Fransa’da yaşıyor diye lanse ediyorlar.
2)- uzun yıllar olduğu gibi bu günlerde de ikametim dışında hiçbir yere gitmememe rağmen, Hatay’a eylem için geçtiğimi yazıyorlar.
3)- hayatım boyunca devlet dinilen yapılarla uzak yakın hiçbir ilişkim olmamasına rağmen, Suriye Mahabartıyla ilgili çabalarım olduğu yalanını iddia ediyorlar; doğrularım arkasında duran biri olarak Suriye dahil bir çok ülkede siyasi nedenlerle zindan yattığımı bilmemeyi tercih ediyorlar.

Bütün bu yalan makinesi on yıllardır çalıştırılıp duruyor. Bunun için bir itirafçı soysuz olan Engin Erkiner adlı polis işbirlikçisi ve MİT ajanı olan İbrahim Yalçın adlı biri bu yalanları bir provokasyon senaryosu olarak üretim basına pazarladıkları bilgisi elimize geçmiş bulunmaktadır. Bu açıdan bu yalanları önemsemediğimi Suriye’yi anti emperyalist direnişinde sonuna kadar savunacağımı, bu savunumu sadece Suriye topraklarında yürüttüğümü kamuoyuna deklare ederim.


THKP-C (Acilciler) Basın Açıklaması 30 Ağustos 2012 / No: 44

BARIŞA OMUZ VERELİM

Barış insanın doğasına en uygun ortamdır. İnsan toplumsal bir varlık olarak güven içinde anlamlı bir yaşam sağlayabilir, uygarlıklar da bu ortamların ürünüdür. Rekabet gelişmenin önemli bir verisi olsa da savaş rekabet değil tahriptir, üretmez. Yakar ve yıkar.

İki yıla yakındır bölgemizde savaş tamtamları çalıyor. Tüm savaşlar gibi bölgemizde kurgulanan savaş kirli bir savaştır; sadece ölüm, gözyaşı, yıkım ve parçalanmayla sonuçlanacak barbarlıktır. Böylesi bir yıkımı bölgenin hiçbir halkı hiç bir gerekçeyle kabul etmez. Binlerce yılın komşuluk ilişkisi, kardeşlik ve barış erdemi içinde yaşamış toplulukların, savaşla ilgili hiç bir girişme onay vermesi düşünülemez.

Savaş bir dayatmadır. Bölgemize talan amaçlı çıkarlar için dıştan yapılan bir dayatmadır. Dünyanın her köşesinde talan yapan emperyalist güçler bu dayatmanın kirli tarafıdır. Erdoğan yönetimiyle; Katar, Suudi Arabistan ve Körfez Emirlikleri gibi Arap gericiliğini temsil eden ülkeler bu dayatmanın yerli uzantılarıdır. Ülkelerinde barış içinde yaşayan farklılıkları, yer yer milliyet farklılıklarına, yer yer din ve mezhep kışkırtmalarıyla kardeş kanına sürüklemektedirler. Kaos ve iç savaş sonunda kimsenin kazanmadığı düşman kardeşler arenasında tek zararlı taraf, birbirine kırdırılan kardeşler olacaktır. Bunun tek anlamı ise, barış ve güvenli yaşamın katlidir.

Bölgemiz ve komşumuz bu ağır süreçten geçerken evi camdan olan ülkemizin göreceği zarar korkunç bir boyutta olacaktır. Bir yandan organik bağlarla örülü ilişkiler, diğer yandan bölünmesi mümkün olmayan coğrafyaların etkisi altında savaş, ülkemizi bir boydan bir boya kana bulayacak vahşet olarak ikame edilecektir. Enerji kaybı, yaralı düşmek takati kesilmek savaşan kardeşlerin kaderi olurken, hükümranlık bu savaşı körükleyen ve seyredenlere ait olacaktır. İstenen de budur.

Onlar yıkım istiyor, ölüm istiyor, talan istiyor. Ama halklarımız barış ve güvenlik istiyor, gelecek kuşakların barış içinde bir arada yaşama hakkını istiyor.

Bunun için ülkemizin dört bir yanında SAVAŞA KARŞI BARIŞ panelleri, miting ve yürüyüşleri, basın açıklamaları, bir vicdan sesi olarak yükseliyor. Antakya bu vicdanın adıdır. Dünya şer güçleri bu küçük kenti, bu barış ve kardeşlik alanını cehenneme çevirmek için, savaş ve istihbarat bürosu haline getirmek istiyor. Bölgenin gerçek düellosu da bir biçimde burada başlıyor. Bu kentin önemi, yeryüzünün tüm azılı katillerine karşı gösterdiği haklı refleksle anlam kazanıyor. Bu kadim Roma kenti, evlatlarının duyarlı duruşuyla dünya şer güçlerine ve onların savaş tamtamcılarına geçit vermeyeceğini böylece ilan ediyor.

Buradan çağrımız bölgede savaşa karşı daha bir dirençle durmak için, tüm barış güçlerini daha çok etkinlik yapmaya davet ediyoruz. Bu ülkemiz ve halklarımız için öncelikli olan barış içinde bir arada yaşama için gereklidir.

THKP-C(Acilciler)

30 Ağustos 2012


SURİYE'Yİ KORUYALIM ÜLKEMİZİ KOLLAYALIM...

SURİYE'Yİ KORUYALIM ÜLKEMİZİ KOLLAYALIM...

HEPİMİZ ORADAYIZ...MİTİNGTEYİZ...

Mihrac Ural - 24 Ağustos 2012 / Cuma

SAVAŞA KARŞI BARIŞ İÇİN... SURİYE'Yİ KORUMAK, ÜLKEMİZİ KOLAMAK İÇİN, 26 AĞOSTOS 2012 / PAZAR GÜNÜ ANTAKYA-YEŞİLPINAR (3AYNİL CAMUS) BELDESİNDE, MİTİNGTE OLACAĞIZ...

Ölüm örgülerinin gelip kapımıza dayandığı bir koşulda kendimizi korumanın tek yolu komşumuz, ikinci anavatanımız Suriye’de bilinçlice, haince ve vicdansızca kışkırtılap desteklenin kıyımı durdurmak, savaşı engellemek gerek. Savaşa karşı barış şiarını bu günün en gerçekçi çağrısı yapan da budur. Bunun adı acil önlemdir.

Yeşilpınar Belediyesinin duyarlı çabaları böylesi bir mitingide anlam bulmulmuştur. Hepimiz adına önemli hayati bir önem kazanan bu girişim, bölgemiz olaylarına olduğu kadar ülkemizdeki etkilerine karşıda duyarlıca bir davranıştır. Bu mitinge katılım aynı zamanda, savaşa karşı kararlı bir tavır alıştır.

Unutulmasın ki, bir tehlike anında hayvanlar bile kendince önlem alır, refleks gösterirler. İnsanlar bunu bilinçle, önlem kadar savunma hazırlıklarıyla birlikte ele alırlar. İflas etmiş dış politikaların sonucu, Erdoğan iktidarı, yeryüzü oranlamasına göre şehrimizde m² başına düşen azılı katil sayısını birinci sıraya oturtmuştur. Bu durum önlem algılarımızı daha da kapsamlı hale getirmemizi gerekli kılıyor. Bu miting, alacağımız önlemlerin en demokratik olanı, en doğal, en haklı, en toplumsal ve en siyasal olanıdır. Bu hakkı kullanmayanlar, eli kanlı şebekelerin kıyımı gelip dayattığında kimseden hiç bir yardım beklemesinler.

Hiç bir gerekçe geçerli değildir, hepimiz, çevremizle birlikte bu mitinge katılmayı görev sayacağız...



FAŞİZAN REJİM ÇÖKECEK. BARIŞ KAZANACAK

FAŞİZAN REJİM ÇÖKECEK. BARIŞ KAZANACAK

SİZİNLE BİR HESABIM OLACAK BUNU BÖYLE BİLİN

Mihrac Ural - 23 Ağustos 2012 Perşembe

ANTAKYAM, KADİM ROMA KENTİ. UYGARALIK VE BARIŞ ŞEHRİ...

EVLATLARIN SAVAŞA KARŞI BARIŞI HAYKIRIYOR, SAVAŞ TELLALLARI İKTİDAR OLMANIN HOYRATLIĞIYLA BASKI ÜZERİNE BASKI, SALDIRI ÜZERİNE SALDIRI DÜZENLEYEREK BARIŞ STANDINI YIKIYOR, KIRIYOR DÖKÜYOR...

Bu bir siyasal yönetim tarzıdır. Tarihte de öyle yapıp bu güne geldiler. Osmanlının devamı olmak Yeni-Osmanlı olmak budur. Buna karşı tarihin her kesitinde halkın direnmesi olmuştur. Bu da halkın haklı duruşunun refleksidir.

Bugünün verileri ve gelişmeler çok farklı. Artık halk direnişi son sözü söylemeye yönelmiştir. Osmanlının yeni versyonları bu kaderle yüzleşmekten kurtulamayacak.. Despotluk yıkılacak demokrasi egemen olacaktır. Suriye olayları bunun ilk kıvılcımı sayılabilir.. Bu aynı zamanda, tarihin kirli cilveleriyle iki ayrı devlette yaşamaya mahkum edilen aynı halkın kader birliği içindeki davranışını da içeriyor. Bölge siyasal yeniden dizayn sancıları çekerken, halkın iradesi dış güçlerin kirli amaçlarla oluşan senaryolarına karşı böylesi bir birlik içinde zafer kazanacaktır. Tarih hep öyle yazılmıştır, haklı davaların sahipleri bu toprakların yerli halkı olarak kendi toprakları üzerinde özgür ve demokratik koşullarda yaşayacaktır. Kazanacak olan da bu güçtür. Kimse arada kalmasın, insan olmanın, yerli olmanın ölçütü ve vicdanı halkın yanında tutum almayı gerektiriyor. Beklenen de budur.


.

BUNLAR NEDİR?




Mihrac Ural – 13 Ağustos 2012 / Pazartesi

Biri Türkiye’den diğeri Libya’dan. Eli kanlı şebekelerin Suriye halkının kanına girmek için eli kanlı şebekelere sunduğu lojistik destek artıkları. Alttaki fotaya bir göz atın…

...


Türk Kızılay’ının İlk yardım çantası bir de BKS adlı şerit tarama silah şarjörü ; Ferdi silahların en ağırı, ormanda bir tarama yapınca ağaçlar testere kesiği gibi ardı ardına devrilir. Bu şarjörün rengine iyi bakın YEŞİL…

Bu malzemeler, Erdoğan’ın tetikçisi eli kanlı şebekelerin Türkmenleri vatan haini haline getirmek isteyen, Suriye’deki sorunları daha da derinleştirme amacı taşıyan çabalarının araçlarıdır. Son çatışmalarda ele geçirildi.

Önceki yazım “SAHUR” da bu çatışmaları anlattım. Kıran kırana yürüyen mücadelede eli kanlı şebekelerin istila etmeye çalıştıkları alandan arındırıldılar. Son taramalarda ise geride bıraktıkları seyyar hastane ve kaçarken düşürdükleri BKS Şarjörü. Önemli bir ayrıntı gibi gelmeyebilir. Ama üzerindeki YEŞİL boya çok şey anlatır.

Malumunuz, Kaddafi Libya’sının bayrağı yeşildi; Kaddafi her yeri yeşile boyamaktan da zevk duyardı. 1982’de Libya’ya gittiğimde “YEŞİL SAHA” diye gösterdikleri geniş bir sahanın yeşile boyanmasından ibaretti… Silahlarda tabi bu arada yeşile boyanıp dururdu. Kaddafi devrildi, silahlar eli kaide’nin eline geçti. Aynı silahlar Akdeniz üstünden Suriye’ye doğru yola çıktı. Suriye halkının katledilmesinin bir aracı oldu.

Okura ve kamuoyuna Erdoğanın kirli çabalarının, Suriye halkına düşmanlığının iç yüzünü yansıtan bu artıkları sunuyorum.

11-12 Ağustos 2012 tarihleri arasında Kastal Maaf nahiyesi, Mazraa, Beyt Subyra, Beyt Mılk köyleri korusunda, MUKAVEME SURİYYİ güçlerinin, eli kanlı şebekelere verilen ağır kayıplar ardından ele geçirilen bu artıklar, bir kez daha Türkiye’nin dünya şer güçleri adına neler yapmaya çalıştığını göstermeye yeter.




SAHUR



Mihrac Ural – 13 Ağustos 2012 / Pazartesi. Lazkiye – Beyt Mılk korusu.



Bir sahur vakti, Malatya’da linç edilmek istenen insanları, Suriye’de linç edilen halka nasıl bağlar bilir misiniz? Birbirini hiç tanımayan insanları kader birliği paydasına nasıl taşır tahmin edebilir misiniz? İşte böylesi bir sahur vaktinde, ekmek arasına sokuşturulan kızarmış patatesle linç edilmek istenen bir halkın savunması için, karanlık ormanların, tepelerin, vadi ve derelerin yol geçit tanımaz çamlıkların içinde, yok edilmek istenen bir halkın savunusu için, yaşam hakkını koruması için, hepimiz adına, sahurdan sahura, bitip tükenmeyen bir mücadele var farkında mısınız?



Anlatayım;



Erdoğan ve Barzani anlaştı. Suriye kaosunu derinleştirmek için biri ayrılıkçı, aşiretçi İsrail destekli sözde Kürt şiddet eylemlerine başlayacak diğeri ise tarihinde hiç anmadığı Türkmenler üzerinden aynı yolu döşeyecek.



Barzani'ye karşı vatansever Kürtler gereken cevabı verdi. "Ortak ülkemiz Suriye'de tahribe, yıkıma, kıyıma geçit yok" dedi. Halk komitelerine tanınan yerel güvenlik gücü olarak bölgelerini sızmalara karşı korumaya başladı.



Türkmenler ise Erdoğan’a karşı ezici çoğunlukla geçit vermedi. Vatan hainleri tetikçi kuklalar, sınır bölgelerinin askeri avantajlarıyla, Erdoğan yönetiminin Amerikan-Katar-Suudi destekli mali ve askeri katkılarıyla, kesif ormanlık alanda kıyım üretmeye devam etti. Asimetrik savaşın bildik vur kaç taktikleri, dehşet ve kaos yaratan gerginlikleri Suriye’nin en güvenli bölgelerini sarsmaya başladı. Ama her şey hesap ettikleri gibi yürümedi.



MUKAVEME SURİYYİ güçleri oyunu ters yüz etti. Gerilla savaşına başlardı. Eli kanlı şebekeleri ne zaman nerede nasıl vuracağı belli olmayan girişimleriyle, tokat üzerine tokat vurarak vatan hainlerini, Erdoğan tetikçisi şebekeleri şaşkına çevirdi. Artık savunma olmayacaktı, rüzgar ekenler fırtına biçmeye başladı.



Kastal Maaf Nahiyesine bağlı Mezraa, Beyt Subayr, Beyt Mılk ormanlık alanında, halka eziyet eden, mallarını gasp edip cana kıyan eli kanlı şebekeler kıstırıldı. Sınıra uzaklığı yaklaşık 15 km olan ormanlıklarda 11 sabahından 12 sabahına kadar süren ağır çatışmalar MUKAVEME SURİYYİ güçlerinin zaferiyle noktalandı. Geniş bir alan eli kanlı şebekelerin elinden kurtarıldı. Mukaveme güçlerinde 6 şehit 5 yaralı vardı. Eli kanlı şebekelerden 30 azılı katil hak ettiği cezayı buldu. Silahlar, çaldıkları araçlar ve onlarca materyale el konuldu.



Bu bir vatan savunması, ölüm kültürüne karşı yaşamı, barışı savunmanın kavgası . Direnişe destek olmanın, içinde yer almanın onuru buradadır.



Zifiri karanlığın ormanlığında, ölüm saatlerinin gerisin geriye sayıldığı zaman eğriliklerinde vuruştum. Barış için özürüm vardı safımı belirledim... Beyt Mılk köyü korusunda şehit düşen 6 yoldaşımın kanlı cesedini pikaba taşıdım, 5 yaralı yoldaşıma omuz verdim… Ölmedim… Yine o korudu... Ayaktayım, tutkuyla yolumdayım...



SURİYE BAŞBAKANI VE ALTBENLİK



Mihrac Ural – 7 Ağustos 2012. Çarşamba. Suriye sınır bölgesi- Lazkiye / Kesab



Suriye’de kıran kırana bir alt benlik savaşı yürüyor. Vatan kimliği edinemeyenler nerede olursa olsunlar alt benliklerine yeniliyorlar. Suriye Başbakanı, alt benliğin nerelere kadar ne tür etkiler yaratacağına bir örnektir. Ama Suriye başbakanlardan da generallerden de daha güçlüdür.



Haber bomba gibi patladı. Dünya şer güçlerine ve onun kirli iş tetikçisi eli kanlı şebekelerine, yalan kurgu medyasının diline yeni bir sakız verdi. “Suriye Başbakanı muhalefet saflarına katılarak görevinden kaçtı”. Bomba etkisi yaratan bu gelişme, Suriye Radyo – TV binasında patlayan bombaya eşlik etti. Suriye yönetimi ve devletini sarsmak için kurgulanan her senaryonun büyük mali ödemeler, mahalle baskısı ve kuşatması altında ikame edildiği ortaya çıktı. Bir kez daha ve bin kez daha görülen o ki, Suriye’de vatan kimliğine karşı dar, sığ, Ortaçağ mezhep algılarının savaşı dayatılmak istenmektedir. Tüm araçlar, ana amaç olan Büyük Ortadoğu Projesinin (BOP) ikamesi için ortaya konan mezhepsel çatışmaya yakıt olarak ileri sürülmektedir.



İki farklı bilinçaltının savaşından söz etmek, bu anlamıyla doğru bir tespittir. Biri tarihin derinliklerinden çıkıp gelerek, kendi iç evrim ve denkliğini sağlayarak oluşmuş, vatanseverlik kimliğiyle kendini ikame etmiş benlik, diğer ise her türden gelişmeye karşı duran, karanlık dönemlerin, doğaüstü vahilerin esiri olmuş mezhepsel alt benliktir. Suriye olaylarının ikinci aşamasında, durmadan kışkırtılan ve iç kanamanın derinleştirilmesi için körüklenin alt benlik budur. Bu öylesi bir mahalle baskısı oluşturuyor ki, Başbakan olsanız da kar etmiyor, olay bir akıl tutulması, yol yöntem kaybı, pusula şaşırmasıdır…



Suriye Başbakanı Riyad Hicap, vatan kimliğini terk ederek aşiret kimliğine sığınmayı tercih etmiştir. Nedeni ne olursa olsun, bu sığınış meşru değildir. Azınlığın hükmüne boyun eğmedir vatan temsilciliği yerine dar aşiret temsilciliğiyle örtünmedir. Bu dönemin öne çıkan tarihsiz ve kimliksiz ülkelerin petrol ve gaz servetleri üzerindeki yükselişleri ve bu zemin üzerinde kimlik oluşturma çabalarının etkisi, alt kimlikler üzerinde derin etkiler yarattığı bilinir. Bu etkiler vatan sınırlarını aşan mezhepsel, etnik, aşiretsel bağlarda da kendini yoğun olarak gösterir. Öyle ki, kendi coğrafyasını tanımayan, onun derinliklerini özümsememiş olanlar, hangi makama gelirse gelsinler, bir tarafları her zaman aşiret, mezhep yarda etnik etkiler altında ezilir kalır. Suriye Başbakanının ezildiği yer burasıdır. Oysa Hafız Esad ve Beşşar Esad gibi, hiçbir zaman ne aşiret ne mezhepsel bir kurgu üzerinde siyaset gütmeyen, vatan coğrafyası, ulus bağımsızlığı noktasında kararlı duruş sergileyen liderlerin varlığında, iç dünyaların karanlık labirentlerinde aşiret tutsaklığıyla yamak ve bunu ülkenin en kritik döneminde bir hançer gibi arkadan saplamak işte bu tarihsiz ve kimliksizlerin başarabildikleri tek şeydir.



Ancak bu büyük bir yanılgıdır. Böylesi sığ düşünce ve algılar hiçbir zaman tarihi derinlikleriyle kimliğini oluşturmuş vatan algısına karşı zafer kazanamaz. Bunun tarihsel imkanı bile yoktur. Bunların en büyük yanılgısı aşiretlerinin ya da mezheplerinin coğrafi yayılma alanlarını vatan sanmalarıdır. Bu tüm gerici güçlerin tüm ırkçıların tüm din istismarcılarının düştüğü handikaptır. Bu nedenle yürüttükleri kirli savaşları, kanlı kıyımları yeryüzünün tüm dindaşları ya da mezhep kardeşlerinin adına yürütüldüğü sanısındadırlar; onlar bu vehimlerden, bu kof algılardan güç alırlar. Vatan ihanetlerini de bu anlamda, bir ihanet değil de öze dönem olarak görürler. Oysa yaptıkları, vatan yerine dar kabuklara sığınma, vatan sorunlarıyla yüzleşme yerine alt benliklerin ucu açık ilişkileriyle korunma yollarını ararlar. Vatan bunlar için hiçbir anlam taşımaz. Suriye Başbakanının sergilediği duruş, bu tür örnekler için önemle dikkate alınması gerekmektedir. Bu sadece Suriye için değil, aynı zamanda tüm ülkeler için geçerli bir veridir.




Suriye Başbakanı, İgeydad aşiretine mensuptur. Bu aşiret, Irak, Suudi ve Suriye’de konumlanan büyük bir aşiret. Bu aşiret Irak işgali sırasında Amerika’ya karşı duruş alan önemli aşiretlerden biridir. Bu aşiretin anti-emperyalist direnmeci tutumu, Suriye yönetimi tarafından da desteklenmiştir. Aşiretin, büyük bir kısmı Irak’ta olmasına karşın siyasal olarak Suriye’de yer alan kesimi daha etkindir. Devlet işlerinde, Suriye’nin son yıllarında devletin en etkin yerlerinde bu aşiretin elamanları yer aldı. Bir eleştiri bir suçlama bir tepki olacaksa, devletin bizatihi kendisi de olan bu insanları içerir. Ama bunlar, işledikleri yanlışları devlet sırtına yıkarak, alt kimliklerini temiz tutuklarına inanırlar. Alan değiştirdiklerinde ise, temiz olacaklarını sanırlar. Oysa suçlamasını yaptıkları her şeyin bir numaralı aktörüdürler. Bir ülkede Başbakan olmak için yürünen devlet görevleri süreci bunu anlatmaya yeter.




Buna rağmen, binlerce yılın deneyimi içinden çıkıp gelmiş olan Suriye devleti, ne birkaç generalin kaçışı ya da şehit edilişiyle ne Başbakanın ya da bir iki diplomatın kaçışıyla kurulu dengeleri sarsılabilecek bir devlettir. Bu ülkenin siyasi iradesi, halkının siyasi iradesidir. Bunu başbakan temsil etmez. Suriye’de halkın siyasal iradesini temsil eden yönetici kadronun belirlenmesinde başbakanın bir rolü de yoktur. Sistem kendi önlemlerini kurumsal bir yapılanma içinde, anayasanın da verdiği yetkilerle siyasal iradesini belirleyen kurum, kuruluş ve yasalara sahiptir. Başbakan ülkenin hizmet veren tüm kurumlarının başında olsa da ana yönelimi belirleyen bir yerde değildir. Bu nedenle başbakan hangi pusulaları şaşırırsa şaşırsın, halkın siyasal iradesini temsil edebilecek konuma değildir.



Suriye dostları tedirgin olmasınlar. Olayların merkezinden sizlere yazdığım bu satırlarda temin ederim ki, Suriye kazanacaktır. Bir ülke başbakanının karşı saflara kayması acıdır ağır bir yaradır da. Bunu inkar etmek mümkün değil. Ama olayın özü budur. Alt kimliklerin mahkumları bu davranışlarıyla üst kimlikleri sarsamayacaktır. Bunu birlikte göreceğiz. Bu örnekler çoğalsa da, vatan ihanetleri böylesi sığ kimliklerin hançer darbelerine maruz kalsa da vatan kimliği, tarihin derinliklerinden çıkıp gelmiş gücüyle bunlara karşı başarı kazanacaktır. Suriye, karanlık akıllara, dar mezhepçi çıkarların bölgede emperyalizmin maşası olarak işlev görmesine asla teslim olmayacaktır.



Halkın ezici çoğunluğunun bağımsız siyasi iradesine güvenelim. Bu iradenin gücü herkesten daha güçlüdür. Suriye bu iradeyle ayaktadır ve bu iradeyle direnmektedir.





BAY PROVOKASYON…



Mihrac Ural – 10 Ağustos 2012 / Cuma. Lazkiye – Belluran



Bazen anlamakta güçlük çekersiniz türünden olaylar vardır. İşte öyle bir şeyden söz edeceğim. Birileri ne türden bir direnme, mücadele haberi görse derhal “aman etmeyin, yapmayan provokasyon olur” diye tutturur. Bunu da öyle ağdalı cümlelerle örter ki, sanırsınız tarihin en barışçıl döneminde yaşarken birileri bu dönemi provoke edecek, savaş çıkaracak sanırsınız. Yok öyle şey…



Savaş çoktan başlamış ama adam sağır, bomba sesini bile duymuyor. Dünya şer güçleri mali ve askeri tüm güçleriyle bir halkı yok etmek için tarihin en gelişmiş ferdi silahlarına ek, ağır silahları da ortaya koyarak komşumuza ölüm yağdırıyor. Bununla da yetinmiyor, ülkemizi savaşın açık tarafı yapmak için çırpınıp şehrimizi şer güçlerin askeri karargahı haline getirmiş. Barış kenti şehrimizi, dünyada metre kare başına azılı katil sayısının en yoğun olduğu şehir haline getirip, bu şehirde kanlı eylemleri başlatmak için Suriye olaylarının sonuçlanmasını bekliyor. Bütün bu gelişmeler bay provokasyonu ilgilendirmiyor. O varsa yoksa her mücadeleye, her direnme çabasına ve çağrısına provokasyon demeyi ibadet haline getirmiştir.



Bay provokasyon belli bir kişi değil, bu nedenle kimse belli bir isme takılmasın. O aramızda sıklıkla gördüğümüz, bildiğimiz, üç beş kitap bile okumamış haliyle yarım aydın sayılmayacak bir tiptir. Cahildir, ama ilgisiz okur tarafından bu özelliği fark edilmez. Ezberlediği bir iki kelimeyle, sizi vicdani bir sorumluluk altına alarak yaptığı demagojiyle susturmak ister; “yapmayın etmeyin, yaptığınız halkın katledilmesine yol açar, polisin saldırısını kışkırtır, kan akar” der ve vicdanınızı ezmeye çalışır. Oyalar, esir eder, susturur ve sonuçta direnme enerjinizi tüketerek sizi korumasız hale getirir. Gerisini ise düşmanınız yerine getirir… Bu gün de olan budur. MUKAVEME SURİYYİ haberleri sanal ortamda dolaştıkça bu tipleri bir kez daha aktifleşti. Böylesi yaklaşımlara karşı yazdığım bir yorumu sizlerle paylaşarak konuya açıklık getirmek istedim. Birlikte okuyalım..



Dönem çok dikkat ister. Bu doğrudur. Ama bu deve kuşu olmayı gerektirmez. Her şey açık ve net kim hangi haberi ve hangi oluşumu hangi kurgu ve yalanlarla nerelere oturtmak istediği de çok açık. Bunu Suriye olayları yeterince öğretmiş olmalı. Tarihin en kapsamlı yalan makineleri Suriye’yi yıkmak için çalıştırıldı. Bu gün aynı şey MUKAVEME SURİYYİ için yapılmak istenmesi bir tuzaktır ve buna düşmek için gönüllü olanların az olmadığını görmek acıdır.



MUKAVEME SURİYYİ haberi, Suriye’ye ait gerçek bir veridir.Sayfası da şudur https://www.facebook.com/syr.moqawama?ref=hl#!/syr.moqawama . Bu bir haber, herhangi bir haber gibi. Kimisi olumlu kimisi olumsuz karşılayacak. Bu platformun üyeleri de bu haberi farklılıklarıyla yorumlayacak. Ama haberi gerçekliğinden çıkarıp verilen emekleri provokasyon alarak görmek yada klavye başında bir çaba görmek aklın almayacağı bir haksızlık ve cinnettir. Ölümü göze alan, halkı için çırpınan ve halkın tarihinde bu ölçekte bir başka benzeri olmayan yapılanmanın yine halk tarafından kucaklanışını görmezden gelmek gerçek provokasyondur derim. Tarihler boyunca doğranan ve yeniden doğranmak için hazırlıkların yapıldığı bu halk ilk kez bu kapsamda ve meşru zeminde sivillerin oluşturduğu savunma gücü ve iradesini çok dikkatli yorumlamak gerek. İddialı olacak ama söyleyeyim, bu güç bu halkın savunmasında artan önemde rol oynayacak tek gücü olacaktır; devletin baş edemeyeceği süreçlerde sonuç alacak tek güç bu oluşumdur. Bu amaçla da kurulmuştur. Bu gerçekliği bulandırmak isteyenler, haber üzerinde yalan kurgular yapabilir ama bizler gerçeği açıklamakla yükümlüyüz.



Bu haber, ilgili olduğu halkın yeryüzünde ilk ve tek sivillerce oluşmuş silahlı savunma gücü olması çok çok önemlidir. Üstelik bu gücün içinde Hıristiyan, Sünni, Şii Ve Alevi tüm inançlar ve Kürt militanlarda aktif yer almaktadır. Bu nedenle, bazen hayretlere düşüyorum, böyle bir haberi görmezden gelmek mümkünü olur mu? Bu haberi provokasyon yapmak için Türkiye’de Hatay’da ve özel olarak Alevilere ait gibi göstermek isteyenlere bakıp, onlara da cevap vermeden yorum yapmak olacak şey mi? Böylesi yorumlar yapılan çarpıtma habere katkıdır. Bu nedenle MUKAVEME SURİYYİ haberini en iyi şekliyle halka aktarmak gerek; Suriye kaynaklı ve Suriye gerçekliğiyle ilgili bir haber olduğunu yansıtmak onu takip etmek gerek. Her gün, her saat, inanılmaz bir fedakarlıkla halkı için mücadele eden ve başarı üzerine başarı kazanan bu gücü tanıtmak bu coğrafyada tarihler boyu mazlum olan bir halkı savunmak kadar önemlidir.



Her şeye provokasyon diyip elimizi kolumuzu yeterince bağladık. “Artık çok geç” oldu diyorum. Bununla ilgili aynı başlıklı makale de yazdım ve gerçekleri anlattım. Biliyorum ki, hazırlıklı olan bu süreci belirleyecektir. Suriye vatan savunmasında mücadele eden güçleri halka daha iyi tanıtmanız dileğiyle…



Not: Dün gece (9-10 Ağustos 2012), Belluran beldesi kırsalında Beyt 3vvan köyünde pusuya düşürülerek, korkakça ve haince katledilen Albay Hatim Zureyk’in (Şabatli beldesinden) yola atılan cesedini MUKAVEME SURİYYİ güçleri ısrarlı ve kararlı bekleyişleriyle, ölümü göze alarak eli kanlı şebekelerle çatışıp almıştır. Yöre halkının bu çabaya biçtiği büyük değeri, MUKAVEME SURİYYİ güçlerini coşkun bir sevgiyle kucaklayarak gösterdi. Konuyla ilgili bilgiyi MUKAVEME SURİYYİ sayfasından izlemek mümkün.





İTİRAFÇI ENGİN ERKİNER VE MİT AJANI İBRAHİM YALÇIN HAKKINDA BİLGİ EDİNİN

SÖZÜN BİTTİĞİ YER...


Söylenti değil, siyasi hasım iddiası değil, üçüncü kişilerin doğrulamasını bekleyen söylem değil. Ölüler adına konuşmak da değil..

El yazılarıyla, imzalarıyla, yorumsuz resmi belge ve kanıtlarla gerçekler ortaya konuyor.


İşte belge ve kanıt, kendi el yazılarıyla, altında imzalarıyla söyledikleri. Altı üstü birer cümle...

Birinci cümle, Polis işbirlikçisi İtirafçı Engin Erkiner’e aittir;

Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim (Engin Erkiner Polis İfadesi, s:16)


İkinci cümle; MİT ajanı İbrahim Yalçın’a aittir;

Bir hafta sonraya gün kestik. (28 Ağustos 1986) ben, o günü MİT’e bildirdim. Çok sevindiler, başarılar vs. diyerek 150 bin TL’da paralarını alarak vedalaştık… Örgüt bittiği zaman, benim işim de bitecek. Artık devlet arkamda olacak hiçbir sıkıntım olmayacak. " ( İbrahim Yalçın el yazısı İtirafnamesi s:9-10)

Bu satılmış kişi, muhabımız değildir. Cezasını beklesin. İbreti alem sonu için, zaman aramızda hakemdir.

Bu ikili, bugün ihbar, şaibe, kirlilik ve ahlaksız suçlamalarla devrimcilere hayasızca saldırıyorlar. İşleri bu, sermayeleri de. Özel Harp Dairesinin Kürt özgürlük hareketine ve liderine yönelik saldırılarının aynısını, aynı dille yöneltiyorlar. Bu kuklaları iyi tanıyın.

Belgeleri, kanıtları, el yazılı itirafnameleri, polis ifadelerini yorumsuzca alttaki linklerden takip edebilirsiniz.

http://tarihselhainler.blogspot.com/ ve http://acilciler-thkpc.blogspot.com/

3 Nisan 2008 Perşembe

"Osmanlı aklı"nın TARİH SERÜVENİ


“Osmanlı aklı”nın

TARİH SERÜVENİ



Mihrac Ural



mircihan@gmal.com



http://mihracural.blogspot.com/



III. yayımı 10 ocak 2008



Giriş



Tüm çağdaş ulusların barbar bir geçmişi vardır. Barbarlık uygarlıkların gelişimine paralel yadsınan ve ayıplanan bir statü haline gelmiştir. Yunanlıların konuşmalarını anlayamadıkları “bar bar” ( Türkçe’de dır dır etmek anlamında ) gibi sesler çıkaran talancı, düzensiz toplumsal yaşam türleri süren insan topluluklarını anlatmak için yaptıkları bu tanımlama, çağdaş ilişkilerin gelişimine paralel bir aşağılama sıfatı haline dönüşmüştür.

Avrupalılar Türklerle tanışmalarının ardından uğradıkları kıyım ve yıkımı, çektikleri acıları anlatmak üzere Osmanlılara barbar sıfatını kullanır oldular. “Türk barbarlığı” bu güne dek Avrupalılarda değişmeden kalan Osmanlı artığı tanımlama olmuştur. Ancak bu tanımlama, Türk uç beylerinin, Avrupa ortalarına kadar ilerleyip yerleşmeleri ardından gelişen ilişkilerle farklı bir tanımlamaya yerini bırakır oldu. Avrupa insanı Osmanlının en geniş sınırları elde ettiği “yükselme” döneminde, Türklerle yerleşik bir komşuluk ilişkisi gündeme gelince, milletler de birbirini anladıkları gibi tanımlama yönüne kaydılar. Bu tarihsel süreçte Avrupa yüzyılların ilişki ve çelişkileri içinde Türklerle anlaşmada güçlük çekti, sorunları akıl ve diyalogla çözecek bir muhatap bulamadı. Topraklarını işgal eden Osmanlı, ne akıldan ne de diyalogdan anlıyordu. Tek doğru olduğuna, taleplerinin reddedilmezliğine, aykırı her davranışı ölümle yok edebileceğine kendini inandırmış ve bunu istila ettiği topraklarda can pazarına dönüştürmüştü. Bu ilişkiler, farklılığın zenginliğini, geçmiş birikimlerin hazmedilmesini engellemiş, yaşamı köreltmiş, durağanlığı ikame etmiştir. Bu vahşetle ilk kez Anadolu ardından da Avrupa tanıştı.

“Bir kısrak başı gibi -şaşkın ve zalimce- Orta Asya’dan, Anadolu’ya uzanan bu memleket”, insanlığın en önemli uygarlık yurdu, barbarların at nallarıyla tepelenerek bin yıl süren karanlık bir egemenlik altına alınmış, iktisadi, sosyal ve siyasal yaşamı tamamıyla felç edilmiştir. Oysa Anadolu, işgal öncesinde insanlığın en önemli uygarlıklarına beşiklik etmişti. Artık, bu görkemli geçmişin tüm gelişen dinamikleri yok edilmişti.


Çağdaş uygarlığın boy verme ihtimali en yüksek olan topraklar, can pazarı karabasan altındaydı. İnsanlığın tüm ilgi alanlarında yeni yeni doğmaya başlayan uygarlık güneşi doğudan batıya, güneyden kuzeye böylece kaymaya başladı. Batının aydınlanma çağı doruğa tırmandıkça da, uygarlığın beşiği olan bu topraklar alabildiğine karanlığa sürüklendi. İstanbul’un fethi bu anlamda yeni bir çağ açma değil, Anadolu’nun yeniçağını karartma hareketiydi. Avrupa böylesi bir komşu ile ilişkileşiyordu.

Avrupa milletleriyle yüzyıllar devam edecek olan sürtüşmeler, uygarlık kıstasları içinde değil, Osmanlıların sevdiği deyimle “kırılan ama eğilmeyen” tarzda sürdü; ilişkilerini eğilme ya da kırılma dışında algılamaktan uzak olan bu aklın, yüzyıllarca kalabildiği yerlerde herkesi ve her şeyi kırmış olması gerekiyordu. Nitekim Avrupalı’nın başına gelen de tastamam budur. “Türk aklı” tanımlaması bu kıyımın ürünü olarak doğmuştu. “Ateş olmayan yerden duman çıkmaz” denilen şey de bundan ibaretti. Tanımlamayı ifade eden duman Osmanlı aklı ateşinden tütüyordu.



Avrupalı nesneleri adlarıyla çağırır ve Türk’ün Avrupa’ya dalışının sonuçları olarak beliren akıl nesnesinin adına da “Türk aklı” diyordu. Osmanlı’nın yüzyıllar süren alameti farikası da budur. Bu gün Avrupa’da günlük yaşamda kişinin yaptığı ciddi hataları tanımlamak, düzeysizliğini, en alt akıl türü davranışlarını belirlemek için, kısacası kişiyi aşağılamak için “Türk aklı” tanımlaması yapılır. Bu tanımlama hala geçerlidir. Gerçekte Osmanlı aklı olarak belirlenmesi gereken bu tanımlama bugün hala sürse de “Türk aklı” olarak tanımlamak isabetli olmayabilir. Türk uluslaşma sürecinin 19.yy sonları ve 20. yy başlarında başladığı göz önüne alınırsa, böylesi bir tanımlamanın “Osmanlı aklı” olarak belirlenmesi daha gerçekçidir. Bu akıl fiillerinin devamını da, Osmanlı aklının devamı olarak algılanmak daha doğrudur.



Osmanlı’nın, Avrupa’da yüzyıllar süren macerasının yarattığı yıkıcı kanaatleri ünlü Fransız yazar Eduard Driault’ın “Şark Meselesi” kitabında tüm açıklığıyla şöyle dile gelmiştir; “Esasen Türk olan Mongollar İran’ı ve Hindistan’ın büyük bir kısmını idareleri altına aldılar, lakin ne Osmanlılar ve ne de Mongollar zapt ettikleri memleketlerde esaslı temeller atmadılar. Mağluplar hakkında kahredici ve zalimce davrandılar. Siyasi ve iktisadi teşkilat kurmaya yeteneksiz, fenalık için doğmuş denilecek kadar harp ve kavga ve yağmaya tutkun, medeni terakkiyat önünde kayıp olmaya mahkûm olan bunlar... ayakları ile çiğnedikleri yerlerde ot bile yeşermez oldu. Hiçbir şeyi yapmadılar, her yeri harabezara çevirdiler...” (Eduard Driault, Şark Meselesi sayfa; 490 )



Buna Andre Wheatcroft’un “Osmanlılar” adlı kitabında İngiliz Başbakanı Gladstone’den aktardığı şu sözleri de eklemek gerek; “ Türk ırkı işte kabaca budur. Bu bir İslam sorunu değil, bir ırkın kendine özgü karakteriyle birleşen İslamiyet sorunudur... Bunlar Avrupa’ya ilk ayak bastıkları o kara günden beri insanlığın insanlık dışı örnekleridir. Gittikleri her yerde arkalarında geniş kan izi bırakmışlardır ve onların topraklarının eriştiği her yerde uygarlık ortadan kaybolmuştur. “ ( Andre Wheatcroft, Osmanlılar, sayfa; 202-203 )


Benzer tespitleri de, René Grousset 1946 yılında yayınladığı “Tarihin Bilançosu” kitabında, göçebe Türk boylarının, uygar Asya toplum ve ülkelerine yönelik talan ve istilalarını özetle şöyle ifade eder: “15. yüzyılda Osmanlıların Avrupa topraklarına getirdikleri tek yenilik, kültürel gelişimin kesinkes durmasıdır, o kadar.

Osmanlı rejiminin egemen olduğu Hıristiyan ülkelerinde tüm özgür düşün, bilimsel ve entelektüel gelişim, uzun süre dondurulmuştur. Toplumlararası bilimsel alışveriş tıkanmıştır. Siyasal kurumlar en ilkel despotizmin üstüne yükselememişlerdir. Avrupa halklarının bir bölümü, Avrupa’dan bıçakla kesilir gibi koparılmıştır. Rönesans hareketlerine katılabilecek birikimli halklar, Necef bedevilerinin, Kürt partizanların ya da Kırgız çobanların düzeyinde kalmaya mahkûm olmuşlardır”

“Osmanlı aklı”, tek başına Avrupalının çektiklerini de tanımlamaz. O uzanabildiği tüm alanların insanlarına karşı geliştirdiği yıkıcılıkla insanlığı ilgilendiren bir sorundur. Bu gerçek bugün çok daha açık hale gelme eğilimi göstermiştir. Türkiye Cumhuriyeti’nin aynı aklın devamı olarak geliştirdiği tutumlar ve dünya kamuoyunun eğilimi gösterdiği yaptırımlar buna işaret etmektedir. Bu aklın kasırgasından Avrupa’nın aldığı yaralar eski ve büyük oranda kapanmıştır. Ancak, Anadolu hala ağır yaralı ve kan içindedir. 1000 yıllık zulüm tüm kasvetiyle ve dehşetiyle inanılmaz bir ısrar ve süreklilikle devam ediyor. Avrupalının bu gelişmelerin dehşetine seyirci kalmasını -tüm çıkar ilişkilerine rağmen- engelleyen bir kamuoyu baskısı altında olmasıdır. Bu yüzden I. Dünya Savaşı’nın çözülmemiş sorunlarının vebali altında olan Avrupa, Türkiye’de gelişen siyasal, toplumsal ve iktisadi gelişmelerde taraf olmak durumunda kalmaktadır. Bu aynı zamanda iletişim teknolojisinin, iktisadi globalleşmenin yarattığı küreselleşmenin de mantıki bir sonucudur.



Bu gelişmeler içinde, “Osmanlı aklı” ve yarattığı sorunların irdelenip açığa vurulma gereği uzun ve detaylı bir çalışmanın başlangıcı olarak ertelenmeden ele alınmıştır.



1.



Bugüne …



Osmanlı barbarlığını tarife gerek yoktur. Tarihle ilgisi zayıf olanlar dahi, padişahların kardeşlerini nasıl doğradıklarını ve bu vahşeti kanunlaştırıp yüzyıllar süren bir kardeş kıyımına meşruiyet kazandırdıklarını gayet iyi bilir. Böylesi bir ruhi şekilleniş içinde olan saltanatın insanlara ve yabancılara ne türden bir kini reva göreceğini anlamak güç değildir. Padişah hallinin rasgeleci, saray entrikalarının bir ürünü olarak insanlık dışı bir kement katliamı olduğu, yaşam boyu padişahların ve karşılığında kardeşlerinin ölüm ve halledilme kaygısı içinde yaşam sürdürdüğü bilinmektedir.



Böylesi bir yaşam türünün reaya neleri reva görecekleri işgal ettikleri topraklarda yaşayan halka ise ne çılgınca bir barbarlık yapacaklarını kestirmek güç değildir.


Osmanlı bunu her adımda en feci tarzda icra etmiştir. Can çekişirken bile Ermenilere reva görülen jenosit, bu ruh halinin çirkefliği olarak gündeme gelmiştir. Bu vahşetin ruh halini oluşturan hadiseler bununla da sınırlı değildir. Sadrazam ve Şehzadelerin başına gelenler ise çok daha vahimdir. Kardeş katlini fermanlaştıran Fatih Sultan Mehmed’in ilk sadrazamı Çandıralı Halil Paşa ve ardından gelen onlarca sadrazamın cesedi param parça yapılarak sokaklara atılmıştır. Kanuni Sultan Süleyman’ın çok sevilen oğlu Şehzade Mustafa’yı en kanunsuz şekilde çadırına görüşmek için davet ederek, cellat kemendiyle, insafsız bir vahşetle boğdurmuştur.



Osmanlı’nın geliştirdiği bu sistem, kimilerinin sandığı gibi, Ortaçağ imparatorluklarında rastlanan işleyişin sıradan bir tekrarı -benzeri- olarak ele alınamaz. Tüm Ortaçağ devletlerinde prenslerin birbirini yok ettiği, gözlerine mil çekildiği, savaşlar yaptığı bilinir. Ama bu meşru olmayan bir sonuç olarak ortaya çıkar; imparatorların hükmü ele aldıktan sonra hiçbir itiraz olmamasına rağmen kardeşlerini, sadrazamlarını, oğullarını öldürme gibi bir caniyane girişimlere kalkışılmaz. Osmanlı işte bu olmazı kanun haline getirmiştir. Padişaha, hükmü eline alır almaz, hiçbir itiraz olmasa da, ihtimal ki, daha sonra “karşı çıkılır, karışıklık çıkarılır, mülk bölünür” bahanesiyle kardeşleri ve gerekirse oğulları öldürme meşruiyeti veriliyor. Bu amaca İslam’ı alet ederek, Şeyhülislama fetva verdiriliyor; bu noktada ayrıca, Osmanlı’nın İslam’ı nasıl ve ne amaçla algıladığını anlamak güç olmasa gerek. Bu bir “Osmanlı aklı”dır; gayrı meşrulara, insanlık dışı cinayetlere, kıymeti kendinden menkul meşruiyeti böyle kazandırır. Bu aklın bu güne kadar yaşayan temsilcileri, “Osmanlı’nın 600 yıllık ayakta kalabilme başarısını kardeş katline borçludur, yoksa Osmanlı mülkü kardeşler arasında pay edilerek kısa sürede parçalanırdı.” iddiasındalar (Türk Tarihi Kurumu Başkanı Yusuf Hallaçoğlu, 29 Ocak 1999, Siyaset Meydanı programı, atv ).


Bu aklın temsilcileri, söylemleriyle geçmişten ziyade bu güne gönderme uğraşısındalar. İstedikleri ise, Türkiye’de ezilen ulus ve azınlıkların kendi kaderlerini tayin hakkı için ayağa kalkmalarına karşı “birliği koruma” aldatmacasıyla yürütülen kanlı kıyımı meşru göstermektir. Osmanlı’nın, “birliği korumak için” kardeş katlini Fatih kararnamesiyle meşru saydığı gibi.



Bu ölüm mekanizması, kimseye rahmet etmeden, yukarıdan aşağıya doğru, herkesi kapsayarak inmiştir. Padişahlar, veliahtlar, kardeşler, sadrazamlar ve paşalar bu silindirin altında ezilmiştir. Paşalar en yakın korumaları tarafından ölüm korkusu içinde kovalanırlar, muhasebecileri tarafından malları, mülkleri, birikimleri ve mirasları insafsız bir darbeyle hazineye ganimet olarak aktarılır. Bu tablo devletin kendi içindeki görüntüsüdür; kurtulanı yoktur. Dışta beylikleri bekleyen acı akıbet bulunur. Anadolu beyliklerinin kıyımı onlarca kez tekrar edilen bir toplu katliam dizisidir. Kendi soyundan olan aşiretlere reva görülenler bu vahşetin taşıdığı manayı anlamak oldukça güçtür. Hiçbir çıkar çatışması, hiçbir iktisadi hegemonya eğilimi sürdürülen bu ölüm kasırgasını izah edemez. Doğudan Batıya, Kuzeyden Güneye cıva gibi sıçrayan bu şaşkınlığın düşün ürünü bir sistematiğe sahip olması mümkün değildir. Osmanlı barbarlığı da budur.



Bu tür aklın ne kültür ne de medenileşme kaygısı ile yenileştirme



ya da inşa anlayışı vardır. İnsanın en ilkel yaşama dürtüsüyle, en ucuz ve en az emekle hayatını idamede vahşet yolunu tercih etmesi olarak kendini gösteren bu barbarlık türü toprakları tarıma açarak, buradan daha ileri tekniklerle yaşam seviyesini yükselterek, düşün ürünü zenginliklerle bulunduğu coğrafyaya kültür katkısı yaparak kökleşmeyi, taşınması zor, ağır bir yük olarak görür. Vatan edinmenin toplumsal emekle olacağını bilmez, her şeyi hazır ister, ganimetlere de, vatan elde etmeye de aynı tarzda bakar. Başka milletlerin yüzyılların emekleriyle yarattığı değerleri, zenginlikleri ve vatana dönüştürdükleri coğrafyaları gasp etme onursuzluğunu temel yaşam politikası olarak tercih eder. Bu yaşam tarzı doğal olarak kendi iç dokularına, sosyal ilişki ve anlayışlarına da olduğu gibi yansır.


Bu yüzden, Osmanlı’da kölelik vardı, kimsenin kimseye merhameti, insanlığı yoktu. Osmanlı’nın tarihi de bu gibi olayların yoğunluğuyla birlikte anılır.



Fatih Sultan Mehmed ile başlayan imparatorluk döneminde değişen devlet anlayışının ana halkası devşirme (dönme) sistemiydi. “İstanbul’u alan Fatih, hemen ardından, Vezir-i Azam’ı Çandıralı’nın da kellesini almış ve devşirme vezir Mahmut Paşa’yı Vezir-i Azam yapmıştır. Böylece Türk soylularıyla (Asilzadeleriyle) ilişkisi kesiliyor, halktan kopuk, devşirme bürokrasi dönemi başlıyordu “Devşirme bürokrasi ve onun vurucu gücü olan yeniçeriler devleti yönetmekle birlikte, toplumda hiçbir ekonomik, toplumsal etnik ve benzeri köke sahip değildiler.” (Emre Kongar, 21. Yüzyılda Türkiye, sayfa;17) Yaşamdan böylesine kopmuş olan ve dolayısıyla yaşamın çelişkilerine akıl yoluyla çözüm bulma ihtiyacı olmayan bu güçlerin, kendi varlıklarını ve Osmanoğlu tacının egemenliği için yapacakları tek şey kalıyor o da, kıyım, barbarlık ve serseriliktir!..



Bu gerçekleri, Türklere kurduğu Cumhuriyetle, uluslaşma sürecini açan Atatürk, 7 Şubat 1923’te Cumhuriyet ilanından altı ay önce, Balıkesir Zağnos Paşa Camiinde verdiği “ilk ve son hutbesinde” şöyle dile getirmiştir;



“Bulgarlar, Sırplar, Macarlar, Rumlar, sabanlarına yapışmışlar, varlıklarını korumuşlar, kuvvetlenmişlerdir. Bizim milletimiz de böyle fatihlerin arkasında serserilik etmiş ve kendi ana yurdunda çalışmamış olmasından dolayı bir gün onlara yenilmiştir. Bu, öyle bir gerçektir ki, tarihin her devrinde ve dünyanın her yerinde aynen ola gelmiştir.” ( Aktaran Cemal Kutay, Age. Sayfa;154. ) Atatürk’ün de itiraf ettiği gibi, “fatihlerin arkasında serserilik etmiş ve ...çalışmamış” sürekli hazıra konmaya, talana koşulmuştur.


On yıllar sonra bu gerçeğin değişmediğini yeni kuşaklar da itiraf etmektedir; ‘17 Ağustos 1999 Marmara Depremi’ ardından TC. devletinin içine düştüğü aciz durumu sergilemek üzere, Aktüel dergisinin 26 Ağustos - 1 Eylül 1999 tarihli, 423 sayılı nüshasında aynı kanaat, şu sözlerle dile getirilmektedir;



“Osmanlılar geniş alanları, farklı etnik toplulukları kontrol altında tuttu. Kıtlık ve açlık, hep yerel sorunlardı; bir yerdeki yokluk başka bir yerdeki bollukla telafi edildi. Herhangi bir ürüne duyulan ihtiyaç fetih, el koyma ve yağma yoluyla başka topraklardan yağmalanırdı. Sonuç olarak bu toprakların insanları yüzyıllar boyunca hep ‘hazır lopçu’ oldu. Ve başka birçok nedenin yanı sıra, bir de bu nedenle modernleşemediler. Ve bu hazır lopçuluk ve ‘elinden iş gelmez’lik bize o imparatorluklardan miras kaldı.“ (Bu paragraf 2 Eylül 1999 da eklendi.)


Dün Atatürk’ün diliyle bugün yeni kuşakların diliyle gelen bu satırlar, TC. devletinin hangi mirası devraldığı ve bunun kimler tarafından korunmaya çalışıldığını anlatmaya yeterlidir.



Bilinmeli ki, Osmanlı bu talan politikasına İslam’ı da doğrudan doğruya alet etmiştir. Osmanlı’nın barbarlığı, yeni bir yaşam tarzı olarak gelişen İslam uygarlığından ciddi ve yoğun olarak yararlanmadığı gibi, Peygamberin mesajındaki erdemlerini özümsememiş ve onlara katiyetle inanmamıştı. Hilafetin ele geçirilmesi, bir ganimet olayından ibaret görülmüş onu da, yeni talanlar için ideolojik bir araç olarak kullanmıştır. Nitekim Osmanlı, talan seferleri bu araçla kutsal cihad adı altında, Müslüman ümmetten savaşçı toplamıştır. İslam ilk kez Osmanlıların elinde topyekûn çığırından çıkmış bir şeriat vahşeti haline dönüşmüştür. Emevilerin lokal Arapçılık temelinde gelişen sahte İslamlarının şeriat vahşeti, Osmanlıyla birlikte evrensel bir boyut kazanmıştır.



İslam, Osmanlı elinde bir talan aracı olarak, özünden boşaltılıp, cihad çağrısından ibaret olmuştur ve sürekli bu akıl tarafından, bu amaçla kullanılmıştır. Bunun övünülecek bir olgu olduğunu savunan Cemal Kutay “Türk aklı”yla, Arapları kötülemeye çalışırken, “Dinler Psikolojisi” yazarı Dr. Gustave Le Bon’dan aktardığı; “Ferdlerin olduğu gibi kavimlerin de hasetlerini, ben, Arapların İslamiyet’i bir cihad hadisesi haline getirmiş Türklere karşı duygularında gördüm” alıntısıyla, istemeden de olsa Osmanlı’nın İslam’ı nasıl bir savaş ve yıkım aracı, “cihad” olarak kullandığını ele vermektedir (alıntıyı aktaran Cemal Kutay, “Türkçe ibadet” sayfa; 208).


Yazarın da ifade ettiği gibi, Araplar, Osmanlı elinde İslam’ın bir cihad aracı olmasından rahatsızlar; Araplar için İslam yeni bir yaşam tarzıdır, istila, fütuhat ve gasp değildir. İslam’a bu şoven, saldırgan, istilacı eğilimi ilk veren Emevi imparatorluğu kurucularının İslam’ı geçmişten bu güne kadar tartışılmalıdır: Peygamberin en büyük düşmanı Ebu Sufyan ve karısı Hind idi; onların oğlu Muaviye ve onun oğlu Yezid, peygamberin sevgili torunları Hasan ve Hüseyin’i katledenlerdi. Bu gün Cemal Kutay’ın da Arapları topyekûn ve haksızca kötülemek için araç yaptığı, İslam’la bağdaşmayan şeriatın üreticileri ve dayatıcılarıdır. Bunlar şeriatlarına temel yaptıkları, kendi uydurmaları olan sahte Hadis’lerin de üreticisidirler!


Osmanlı bu sahte İslam’ın izcisi oldu ve cihad’ı, Emevilerin lokal Arapçı çerçevesinden çıkararak, evrensel bir vahşete dönüştürdü. Barbarlığını İslam adına yapılan cihad maskesiyle insanlığa dayattı…



Oysa İslam barıştır, sükûndur; cami etrafında medenileşerek (şehirleşerek) medenileşmektir (uygarlaşmaktır). İslam’ın barış mesajı karşısında cihadın yeri okyanusta bir ada misali gibidir. Nitekim Kuran’da cihad açık ve net olarak onlarca ayette belirlenmiş haliyle, saldırgan zorbalara karşı, hicrete (göçe) zorlayana, baskılara karşı, tecavüz eden mütecavizlere karşı bir Müslüman tepkisi olarak belirlenerek sınırlanmıştır. Bu ayetlerin en önemlileri ve İslam’ın cihad tezindeki yaklaşımını formüle edenleri Bakara Süresi’ndedir o da, “Sizinle savaşanlarla Allah yolunda savaşın; fakat haksız yere saldırmayın, çünkü Allah haksız yere saldıranları sevmez.” (Bakara 190) ve “...Kim size saldırırsa, onun saldırdığı kadar sizde ona saldırın...” (Bakara 194). İşte cihadın özeti bu ayetlerdedir. Oysa Osmanlı talan ve gasp için, Osmanoğulları saltanatının dünyevi çıkarları için, üstelik kendisine kimse saldırmadan, tersine kendisi saldırganlık yaparak cihadın içini boşaltmış, bir tecavüz eylemine çevirmiştir. İslam ise bu değildir!..


İslam, tüm vasıflarıyla yerleşikliği ifade eder, yayılmacılığı, göçebeliği değil. İlk vahi olan “ıkra” (oku) (Alak süresi 1.ayetin ilk kelimesi, bu ayet Kuran’ın ilk ayetidir ve ilk vahi kelimesidir.) emriyle başlayan ibadet, mabedleri olan camiyle birlikte yerleşimi gerektiren bir uygarlık adımıdır. Arap İslam uygarlığının kuruluşunun temeli de, bu ilk ayetin emriyle başlamıştır.

Osmanlı “oku” ayetiyle yeni bir uygarlık adımı kurma girişimini başlatan İslam’ı cihad ile karıştırıp içini boşaltarak kendi talan sisteminin hizmetine koşmuştur. İmparatorluk kurduklarını sanan Osmanlıların başkent anlayışlarının olmaması, resmi dillerinin bulunmamasının anlatması gereken gerçek ise, göçebeliğin dile getireceği bir yaşam türünden ibarettir; malum milliyetçilerden Taha Akyol dahi, böylesi bir yaşamın Osmanlı için taşıdığı anlamı şöyle dile getirmek zorunda kalmıştır; “Hiç kargaşalı göçebe ve durgun köylü toplumundan bilim çıkmamıştır.” (Taha Akyol, Bilim ve yanılgı sayfa; 29).

Bu belirlemeyi yaparken de, özetle, şu tarihi olayı anlatma gereği duymuştur; III.Mustafa döneminde yapılması istenin askeri ıslahatlar için Baron de Tott’dan bir mühendislik okulu açması istenmiştir. Osmanlı bilginleri kendilerinin yetersiz görülmesi ve yabancı birinin görevlendirilmesine içerlenerek itiraz etmişler. Padişahta Barondan en seçkin bilginleri imtihan etmesini istemiş. Baron; “ Bu imtihanda, kısaca, bir üçgenin üç açısının toplamının ne olduğunu sordum; içlerinden en cesuru bana ‘üçgenine göre’ cevabını verince, imtihanı daha fazla uzatmaya hacet kalmadığı anlaşıldı...” ( Age, sayfa; 23 ) İnsanlığın ulaştığı uygarlık seviyesi, sanayi devrimi arifesine gelip dayandığı bir çağda, İnsanlığa bu ölçüde yabancı olan, en seçkin ulemasının dahi, bir üçgenin iç açılarının toplamını “üçgenine göre” kıyaslayan akıl keyfilikleri, Osmanlıyı istila ettikleri alanlarda yaşayan halklara ne türden bir keyfiyetle davranacaklarını anlatmaya yeterlidir sanırız.

Osmanlılar, askeri olarak kırıldıkları noktadan itibaren elde olanla yetinen ancak ne başkent ne de resmi dil anlayışı olmayan bir ilkellik içinde idiler; Bursa’dan, Edirne’ye, oradan İstanbul’a askeri başarı elde edebilseydiler Viyana’ya doğru, istilalar değiştikçe değişen başkentler dizisi devam edecekti. Buna resmi dilin bir zaman Farsça, bir zaman sonra Arapça olarak değişip durması, barbar göçebeliği en kesin çizgilerle anlatmaya yeterlidir. Tarihin bilinen tüm uygarlıkları belli bir başkent ve belli bir egemen dil üzerinde kurulup geliştikleri ve imparatorluklar yarattığı bilinmektedir. Bu da aşiret örgütlenmesinden ulus örgütlenmesine yönelişin alt yapısıdır. Oysa konusunu işlemekte olduğumuz göçebe aklı Selçukludan, Osmanlıya, Türklerin uluslaşma sürecine girişleri önünde en büyük engeli oluşturmuştur. Bu olgu, kendini TC döneminde de uluslaşma sürecinin tamamlanması önünde tüm ağırlığıyla kendini göstermiştir.

Bu ruh hali ile işgal edilen uygar ulus topraklarının, nasıl talan edileceği ve insanların nasıl kıyılacağını anlamak için, insan kafataslarından yapılan kulelerin, hangi padişah devrinde daha yüksek olduğunu ölçen öğünmelere bakmak yeterli olacaktır. Çocuk katlinden çekinen Yeniçerilere, sadrazam eliyle çocuk kafasını koparma derslerinin verildiği bir tarihtir: Osmanlı vahşetini daha yakından anlamak için, bu tarihi vahşeti kısaca hatırlatmanın yararı olacaktır: Celali isyanlarını bastırmak için on binlerce insanı öldürüp kuyulara doldurmasından dolayı kuyucu lakabını kazanmış olan Kuyucu Murad Paşa görevlendirilir. ”1606’da Sultan I.Ahmed, Sadrazam Derviş Paşa’yı çadır ipi ile boğdurup kımıldadığını görünce de kendi hançeriyle başını kopardıktan sonra Kuyucu Murad Paşa’ya mührü verdi.” (Hayat Tarih Mecmuası, 1967, sayı; 4, sayfa; 19). Padişahının işlediği vahşi cürüm sahnesi içinde, kendisine Sadrazam mührü tevdi edilen Kuyucu Murad, Halep yakınlarında, Canbolad oğullarından on binlerce insanı da doğrayarak seferlerine devam ettiği, bunun bir uzantısı olarak Çorum’da, Celali isyancılarını doğrayarak kuyulara doldurduğu anlatılır. Yine böylesi bir kıyım esnasında, cellâtlarını seyreden Kuyucu’nun gözü bir sabiye (çocuk) ilişir. Katledilmesini ister, ancak cellâtlar çekinir, küçücük bir çocuğu katletmekten ürkerler. Yeniçerilere emir verir onlarda, cellâtların dahi kabullenmedikleri böyle bir vahşeti yapamayacaklarını söylerler. Kuyucu, hiddetle iskemlesinden kalkarak, toplanmış olan halkın, cellâtların, Yeniçeri’lerin gözü önünde çocuğu tutup, bir çukurun eşiğine kadar sürükler. “Nitekim bir çukurun başına gelince, paşa çocuğu kuvvetle silkeledi, yere yıktı, sonra yavrunun başını şiddetle vurdu, sıktı, bedbaht çocuğun kısa süren çırpınmasına dizini dayayarak mani olduktan sonra küçük cesedini kaldırıp çukura attı.” Kuyucu, gelişmeleri dehşetle izleyenlere, son söz olarak, “ tüm düşmanlarımız bir zaman çocuktu, büyüyüp bize düşman oldular “ deyip çadırına çekildiği anlatılır. (Agm, sayı; 4, sayfa; 20 ) Kuyucu, “haftada bir hatim indiren, Nakşibendî tarikat şeyhlerinin dizinden ayrılmayan, elinden tespihi düşmeyen, beş vakit namazını kaçırmayan, Allah korkusu olan bir adamdı.” (Agm sayfa; 19). Allah korkusu olanların yaptığı bu ise, Allah korkusu taşımayanların ne yapabileceklerini söylemeye gerek kalmadı sanırız.

Avrupalı, işte bunların dayattıkları kanlı tarihi, iliklerine kadar can pazarında yaşadı. Barbarlık bu idi. Ancak bunlar fiili olanlardı. Bu fiillerin doğal olarak geliştirdiği bir de akıl sistematiği vardı ki önemli olan, kuşaklar boyu aktarılacak olan da o idi. Kendine özgü ve insanlık dışı da olsa, Avrupalının dediği gibi “en alt” türde de olsa, sonuçta bu da bir tür akıldı. ”Osmanlı aklı“ bu bataklığın ürünüdür. Örnekler dahi bu aklın çalışma tarzında, barbarlığın tüm verilerini gösterir. “Katli vacip” deyimi, bu aklın insan unsuruna yaklaşımda gösterdiği tek boyutluluğun yanı sıra, fiillerinin temel eğilimlerini de yansıtır.

Bu akıl, insanın yer aldığı tüm sorunlarda diyalogu yadsımıştır. İnsanın yaratılışından gelen ayrımı, doğanın bütünselliğini sağlayan çelişkisi, yaşamın tüm verilerinde var olan ve kendini hissettiren farklılık bu akıl tarafından asla algılanamaz. Ortaya koyduğu dayatma her şeye egemen olmazsa, kendini rahatsız hisseder. Egemenliğini mutlak kılmak ister. Dolayısıyla “farklılığın yaratılışa aykırı olduğunu” sanır. Bu yanılgı bir sistematik kazanır ve bu aklın yaşamı algılayışına temel oluşturur. Bu noktada aykırı bulduğu her türden yaşam ve varoluş biçimlerine karşı “katli vaciptir” diyerek son verme ısrarı gösterir. Böylesi bir dehşet karşısında gücü yetmeyenlerin tek tercihleri kalır o da teslim olmak, köleleşmek ya da geçicide olsa her şeyi kabullenmiş görünmektir. Bu aklın yıkımlarına karşı bu biçimde direnerek bu güne kadar yaşamını koruyabilmiş Anadolu’nun muhtelif ulusları ve kültürlerinin, hangi cenderelerden geçtiğini anlamak güç olmasa gerek!..

Varoluşun farklılıklarına “katli vacip” ile cevap vermek, Osmanlı’nın yarattığı “aklın” en önemli belirtisidir. Toprağa emek vermeden, zenginliği yaratmadan onu, gaspla sahiplenmeye çalışan, göçer yaşam tarzı, doğal olarak farklılığı hazmedemez. Emek sarf etmek koşuluyla, yer küremiz topraklarının tüm insanlığa yetecek kadar değer ve yaşam kaynağı yaratabileceğini anlayamamış ve bunu ağır bir işçilik olarak gören barbar kavimler, yaşamlarının ikamesi için farklılıklara karşı yok etme saldırısı yöneltmekten başka bir yol üretemezler.



Bu yüzden farklılıklar, katledilmesi gerekenler haline gelmiştir. Ve bu anlayış bu güne kadar süre gelen aklın fiili olmuştur. Burada diyaloglar, toleranslar, bir arada barış içinde yaşama gibi uygar insanlığın en eski erdemleri, anlamı olmayan yine katli vacip yabancı unsurlardır. Osmanlı’nın güçlü olduğu tüm devirlerde, gerilediği ancak yine güçlü olduğu alanlarda bu akıl egemendi. Katli vacip görüp katledemediği, gücünün böylesi bir kıyımı yapma durumunda olmadığı ya da katledip bu cürümü savunamadığı gerileme koşullarında, ortaya koyduğu özür, kabahatinden büyük olmuştur.



Osmanlı’nın istila ettiği hiçbir yer yoktur ki, “Osmanlı aklı”ndan çekmemiş, bunu kuşaklar boyu ders alınması gereken bir korku olarak algılamamış olsun. İstila edilen hiçbir yer yoktur ki, halkının yararlanabileceği bir eser yaratılmış olsun. Ve hiçbir yer yoktur ki, Osmanlı zulmünden kurtulduktan sonra, dev adımlarla uygarlığa ilerlemeye geçmemiş olsun, Osmanlıyı kat be kat aşmamış olsun. Bir Mısır örneği, Balkanlar, Yunanistan ve diğerlerinin gösterdiği gerçekler buna işaret etmektedir. Yakasını Osmanlı’dan kurtaran milletler, aydınlığa, gelişmeye, uluslar topluluğu içinde güçlüce, bağımsız ve onurlu yer edinmeye yönelmişlerdir. Osmanlı bu gelişmeleri yine o malum akıl penceresinden, ”kaybedilen vatan toprakları” arkasından hasret türküleri söylemekten başka bir şey yapmamıştır. “Geri ele geçirilir” diye hayaller kurmuş, başka milletlere ait topraklardaki ulusal uyanışı anlayamamış, kendine de bundan pay çıkartma basireti göstermemiştir.

2.



Kime miras kaldı


Doğaldır ki, hiçbir millet diğerini böylesi aşağılık tanımlarla ölçme ya da belirleme hakkına sahip değildir. Bu tür eğilimlere, bir ölçüde Avrupa’nın ırkçı geleneğinin izlerini taşıyor da denilebilir. Ayrıca milleti yöneticileriyle bir tutmak her zaman gerçekçi bir ölçü de değildir. Bilinen o ki, Türk milleti kendi padişahları tarafından çok horlanan, aşağılanan bir millettir. Buna rağmen Osmanlı’nın yeryüzünü kirletmede gösterdiği kanlı kıyım, ister istemez uygun bir tanımlamayla belirlenecekti. Tarihin sayfalarında bırakıldıkça da, bu tür tanımlamaların tüm milletlere yapıldığı, bundan rahatsızlık duyulacak bir şey olmayacağı söylenebilir. Nitekim Osmanlı’nın parçalanması ve yerine tamamıyla farklı olduğu ileri sürülerek inşa edilen Türkiye Cumhuriyeti’nin böylesi tanımları, yarattığı değişimlerle tarihin çöp tenekesine atması beklenen bir davranış olurdu. Tarihi olumsuzlukları düzeltmenin en sağlıklı yolu da budur. Sorun da burada başlıyor. Çünkü TC. bu kirli geçmişi miras edindi. Osmanlı’nın devamı oldu; “Türkiye Cumhuriyeti, altı yüz yıllık Osmanlı İmparatorluğunun bir ürünü olarak düşünülebilir. Atatürk (1881-1938) tarafından eski düzene karşı bir tepki olarak kurulan Cumhuriyet, yaklaşık yüzyıl sonra bile, imparatorluğun kimi niteliklerin yapısında taşımaktadır” (Emre Kongar, 21. Yüz yılda Türkiye, sayfa; 49)

Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı’dan çıkarken dünyaya yenilik ve değişim mesajları vermişti. Sevr Anlaşması’nın ürünü olarak kurulacak bir Türk devleti, galip devletlerin tercihiydi; bu da “Konya devleti” idi. Bu devlet, Batının kendi elleriyle inşa ettiği bir devlet olarak Türklere, Osmanlı barbarlığını dile getiren “Osmanlı aklı”na bir daha geri dönme fırsatı vermeyecekti. Ancak uluslararası dengeler ve hesaplar bu tercih yerine, Türklere sınırları bu güne kadar tartışmalı olan bir alanda, Lozan Antlaşması ile daha geniş ama daha sosyal ve laik devlet hakkını, kaygılar taşıyarak verdi. Lozan Antlaşması’yla dile gelen ve galip ülkelerin ünlem işaretli onayını alan, Osmanlı’dan tüm yönleriyle kopmuş yeni ve onurlu bir ulusal yaşamdı. Lozan Antlaşması’nda süren uzun tartışmalar, kesin hükümlere bağlanmamış sınırlar, “murakabe ve müeyyideler” (izleme ve yaptırımlar) galip devletlerin, Lozan’da dile gelen kaygılarının ifadesiydi. Galip devletler, Türklerin yeni devlet oluşumuna, Osmanlı barbarlığından tamamıyla kopmuş olmalarının beklentisi içinde, ancak kaygılarını anlaşma metnine sızdırarak, onay veriyorlardı. Osmanlı barbarlığından çok çekmişlerdi, ”Osmanlı aklı” onları kuşaklar boyu, insanlık dışı kıyımlara, can pazarlarına sürüklemişti. İnsanlığın bir kez daha, böylesi bir yıkıma muhatap olmasını istemiyorlardı. Hasta Adam’ın öldüğü sanısı ağır basınca, I. Dünya Savaşı’nın bu güne kadar tüm dünyada kapanmamış dosyalarından birinin kapatıldığına inanıldı.



II. Dünya Savaşı erken gelip dayandı. Nabız atışları sıfıra çok yaklaşmış olan ve bu nedenle öldüğü sanılan Hasta Adam’a gün doğdu. Yavaş yavaş ayakları üzerine basmaya, eski alışkanlıklarına dönme fırsatlarını gözlemeye başladı.



Batı yeni bir dünya savaşıyla meşguldü ve bu nedenle Hasta Adam’a prim üzerine prim veriyordu. Liva İskenderun (Hatay) böylesi bir sisli havada Hasta Adam’ın midesine indi. Batının bu gün uğraşıp içinden çıkamadığı Kürt sorunu ve önderi Öcalan davasının da tarihi kökleri böyle oluşmuştu. Hasta Adam, Türk ulusunu kirletecek olan Osmanlı çirkefinin tüm izlerini üstünde taşıyan “Türk aklı”na geri dönüyordu.

Türkiye Cumhuriyeti, yenilmiş Osmanlı’nın yıkıntıları üzerinde, kendisine ait olmayan ve hakkı olmayan ölçekte topraklar üzerinde gözlerini dünyaya açtı. Hasta Adam’ın üzerine uzandığı yatak, Anadolu’nun en kadim milletlerince, alınterleriyle yaşama açılmış topraklardan oluşuyordu. Ege ve Kostantinapolis (İstanbul) insanlığa uygarlık ışığı saçan Yunan yurduydu; Karadeniz’de Pontuslar, Doğuda Ermeniler, Güney doğuda Kürtlerin Mezopotamya’sı vardı ki, insanlık burada tarımı, sulamayı evcilleştirilmiş sürüleri, yapılaşmayı, ilk mekanik araçları, tekerleği, simyayı, uzayı, yazıyı, yazışmayı öğrendi, Toros dağlarının güneyinde, insanlığa yeni bir uygarlık, din ve ilgili kurumlarını veren ve bugüne kadar etkinliğiyle tüm insanlığa önemli bir kültürel katkı yapan Arap ulusu coğrafyasının kuzey toprakları vardı.


Araplar ki, insanlığa büyük bir itim sağlayan uygarlıklarıyla, Türkleri çadırdan çekip camiye, yani uygarlığa yükseltenlerdir; cami, çadır karşıtlığının taşıdığı anlam, uygarlıkla barbarlık arasındaki farkın kendisidir. Çadır; göçebeliği, istikrarsızlığı, yerden yere sürüklenişi ve başkalarının zenginliğini gasp etmeyi temsil eder, bu gasp en ehveni şer türden olsa da başkalarının meralarını kendi sürüleri için talan etmektir. Uygarlıkları yıkan ve yerine hiçbir şey koymayanlar, işte bu çadır erbabıdır. Oysa cami; sükûndur, yerleşimdir ve yerleşimin oluşturduğu medinedir, yani şehirleşmektir. Medeniyette buradan gelir. Türk milletinin medenileşmeden aldığı nasipte, caminin, ve onu kurumlaştıran Arap-İslam uygarlığının rolü burada açığa çıkmaktadır..

Orta-Asya’dan çıkışlarından, Kostantinapolisi ( İstanbul ) fethedene kadar geçen bin küsur yıl başkentsiz yaşamanın taşıdığı tek bir anlam varsa o da uygarlıktan uzak, yurtsuz barbarlığın göçebeliğidir. Atatürk’ün dediği gibi, “fatihlerin arkasında serserilik etmiş, çalışmamış”tır, toprağa emeğinin alın terini katmamıştır, katanların ise kanını akıtarak, servetlerini gasp etmeyi en kolay geçim yolu seçmiştir.

“Bir kısrak başı” gibi, sür git bir yerlere uzanan, önüne çıkan uygarlıkları yıkıp, servetlerini talan eden akınlar, Osmanlı barbarlığının uygarlığa karşı direnişinden, caminin medenileşme yönünde sunduğu fırsata, yolunu açtığı yeni uygarlığa, akıl muhakemesi yoluyla geliştirilen pozitif bilme ve yarattığı büyük değerlere karşı cehaletinden başka bir şey değildi. Hasta Adam’ın, bu topraklar üzerine kazıdığı tarih böylesine içeriksiz ve kanlı olmuştur. Bunu, Arap uygarlığına karşı sanal kavgalarıyla meşhur İlhan Arsel gibi, islamın mesajını ve uygarlık yaratan özgür akıla verdiği dinamiği, önceleri Emeviler eliyle, sonraları Osmanlı barbarları eliyle bir zulüm çarkı haline çevrilen şeriatla karıştıranlar dahi açıkça dile getirmek zorunda kalmışlardır;“ Bin yıl boyunca çektiklerimiz hep bu ilkelliklerdendir... Din adına Cihad’a başvurmakla, hemen her on beş yirmi yılda bir savaşlara çıkmakla ya da Akdeniz’i ‘Türk gölü’ haline sokmakla ya da Viyana kapılarına dayanmakla ve dört kıtaya egemen olduğumuzu sanmakla ve kaba gücü ve imancılığı tek başarı yolu saymakla kendi kendimizi aldatmış ve daha doğrusu bizleri bu yalanlarla oyalayan aydın ucubelerine kanmış ve işte nihayet bu gün yeryüzünün geri ülkeleri arasında yer almışızdır.” ( İlhan Arsel, Aydın ve ‘Aydın’. S:84 )



Bu gün, Hasta Adam’ın mirasını reddetmeyenler, aynı yöntemlerle, insanlık dışı kirli savaşlarıyla, yurt edinmeye çalıştıkları topraklarda, Türkiye Cumhuriyetini (T.C), anti-demokratik bir sistem olarak topluma, uluslara ve halklara dayatmaya uğraşmaktadır.



TC’nin kuruluşu, başka milletlerin gasp edilmiş toprakları üzerinde gerçekleşti. Osmanlı dağılmış ancak, varisler reddi miras yapmamıştı; Osmanlı dönemi şimdiye dek öğünerek yâd edilen ulu ve kutsal bir geçmişti ve yeniden doğum bu miras üzerine oturularak gerçekleşmişti. Osmanlı’nın yarattığı kirli imaj olan “Osmanlı aklı”, TC’nin genlerine işlemişti. Kürtlerin 28. isyanı bu aklın uzantıları ve mirasçıları tarafından böylece bastırılıyordu. Bu akla karşı yaşam mücadelesi ve ulusal onur için 29. isyan burada yükseliyor ve malum akıl tüm vahşetiyle saldırmaktan vazgeçmiyordu.


Yunanlılar, aynı akıl tarafından, Ege’de, İstanbul’da evleri, iş yerleri yakılıp yıkılarak kovuluyordu. Ermeniler, Ortodoks-Katolik diye birbirine boğazlatıldıktan sonra, yurtlarından göçe zorlanarak 1,5 milyon insanın toplu katliamı infaz ediliyor. “Türk aklı”, TC’nin elinde Osmanlı’dan arta kalan en gözde silah olarak Güneyde Araplara çevriliyor. Araplar yurtlarından koparılıp atılmakla kalmıyor, tüm toprakları “Kırk Asırlık Türk Yurdu” ilan ediliyordu. Liva İskenderun ( Hatay ) son bir hamleyle ilhak edilerek, ulusal kimliği, kültürü bir çırpıda yok sayılıyordu.


Bütün bunlar ve niceleri, “Hasta Adam” henüz yatağında ve aciz durumdayken gerçekleşiyordu. TC’nin kuruluşunda, emekleme çağında gösterilen bu kasvet, Osmanlı artığı ”Osmanlı aklı”nın kimlere miras kaldığını gösteriyordu.



Bu akıl, Türk ulusunun hala bitiremediği uluslaşma sürecinin önünde duran en büyük engeldir. Türk ulusu, ne sınırları kesin bir biçim alabilmiş ne de ibadetini kendi anadiliyle yapabilmiş ne de vatandaşlarını kimlik bunalımından kurtarabilmiş, uluslaşma sürecini tamamlamamış bir ulus konumundadır. Malum akıl sayesinde, Türk ulusu kendi gerçek ulusal sınırları ile askerlerin bekçiliğini yaptığı vehmi sınırlar arasında kaybolmuştur. Sınırları tartışmalı olan toprakları vatan ilan eden bu akıl, “Tanrı’ya kulluk hakkını, kendi ana diliyle yapma” konusunda kararsızlığa düşmüştür; o akıl ki, bir zamanlar tüm dilleri egemenlik altına alan bir dönemden kalmadır ve hala bu kompleksten kendini kurtaramamıştır. Bu komik tartışmanın, insanlığın ulus evresinden, evrenselliğe geçtiği bir dönemde yapılıyor olması düşündürücüdür. “Tek ulus, tek bayrak, tek dil, tek düşünce” nakaratlarıyla yapılan tek boyutlu dayatmalar, malum aklın yöntemleri sonucu, vatan addettikleri topraklarda kiminin kendini Müslüman, kiminin kendini hala Osmanlı, Kürt, Türk, Arap, Ermeni, ateist, Hıristiyan olarak tanımlaması, kimlik bunalımının istatistiklerle belgelenmesidir.



Atatürk’ün on yıllar önceden, “kendi ana diliyle ibadet hakkı” önermesi ve bu doğrultuda atılan ezanın, kametin, hutbenin Türkçeleştirilmesi yönündeki uğraşları, uluslaşma sürecinin önemli bir öğesini tamamlamaya yönelikti. Bu, dünyanın modern uluslarınca yaşanarak tamamlanmış bir sonuçtu. Ancak bu atılım, Osmanlı artığı “Osmanlı aklı” tarafından kösteklenmiş, namazın Türkçeleştirilmesi noktasına gelindiğinde ise sükûta uğratılmıştır. Ardından, gerisin geriye, ezanın ve kametin Türkçe okunmasından vazgeçilmiştir. Bütün bunlar, Osmanlı döneminde uluslaşma sürecinin başlamasını dahi engelleyen “Osmanlı aklı”nın, Türkiye Cumhuriyetindeki ağırlıklı baskısını ve gücünü göstermektedir.


Bu satırların yazarı Arap’tır. Bir devrimci demokrat olarak, anadilinin bir başka dil üzerinde hükümranlığına asla taraf değildir; başka dilleri egemenlik altına alan dilin özgürlüğüne de hiç inanmaz ( bunu, en çirkin şekilde, Anadolu’nun en kadim ve en uygar dillerine karşı, kendi ana dilleriyle ibadeti dahi becerememiş(Türk ırkçı-milliyetçilerinin yaptığını, ayrıca hatırlatmak yerinde olacaktır ). Türkçe ibadeti becerememiş olmanın kefaretini Arapça’ya, Arap ulusuna düşmanlık yapmaya yöneltmekle yaratılan düşmanlıkların aşılması için de, Türk ulusunun, Atatürk’ün programladığı Türkçe ibadeti başarmasına karşı değildir. Böyle bir başarı ulusların kardeşliğine, dostluğuna ve özgürlüklerine saygıyı ikame edecektir. Türklerin uluslaşma süreçlerinde tamamlanması gereken önemli bir halka olan “Türkçe ibadet, ana dil ile kulluk hakkı”na bu açından yaklaşmanın doğruluğuna inanır. Ayrıca, bu başarının önünde Arapların değil, tersine Osmanlı’dan arta kalan kirli mirasın ve miras yedilerin olduğunu bildirir.



Türkçe ibadet ve dil başlı başına bir tartışma-inceleme konusudur. Ancak birkaç cümleyle böylesi bir girişimin yararları yanı sıra zararlarının da olduğuna işaret etme gereği bulunmaktadır. Bilinmeli ki, böylesi bir adımın, Türk dilinin gelişimini kısırlaştırıcı yanları bulunmaktadır; Arapçada da böylesi bir tehlike yaşanmaya devam ediyor. Kuran’ın Arapça olarak ortaya çıkışından Arapça düzene girerek büyük bir atılım yaptığı doğrudur. Ancak, gelişme o noktada kutsi nedenlerle donmaya başlamıştır. Arapça tüm zenginliğine ve dinamizmine rağmen donmuştur, gelişimi tıkanmış ve Kuran’da tespit edilen Arapça kelime, müfredat ve gramerin ilerisine geçememiştir. Kutsal kitabın, ister Arapça ister Türkçe vb. dili, kavram ve müfredatının zaman değişimi, teknik ilerleme, sosyal ihtiyaçlara rağmen, değiştirilemeyeceği boş inancı bunun temel nedenidir. Türkler de ibadetlerini kendi dilleriyle yapmalarından kazanacakları çok şey olmasına karşın, Türkçe’nin son üççeyrek asırdaki değişim, ilerleme ve arınma da gösterdiği başarıyı kaybedeceği bilinmelidir. Kuran’ı var olan o anki kelime ve müfredatla tercüme ettikten sonra, yeni kelime ve müfredat geliştirmek, eklemek, arındırmak ve toplumun yaşamında yer edinmesini sağlamak oldukça zordur; ayrıca, ibadette kullanılan müfredatın geliştirilip, değiştirilmesinin günah olacağını iddia edenlerin hiçte az olmayacağı düşünülmelidir.



Bu vesile ile ‘Atatürk’ün devam eden veya ettirilen karizması, Türklerin tamamlanmamış uluslaşma sürecinin bir belirtisidir’ demek abartma olmayacaktır. Uluslaşma sürecini tamamlamış milletler, tarihsel önderlerini ve ulus büyüklerini korumak için özel kanunlara ihtiyaç duymazlar. Atatürk sevgisi ve saygısı için kanun düzenleyen “Osmanlı aklı” gerçekte ulusal kimliğini bulamamış bir toplumun kararsızlığına işaret etmektedir. Tarihsel süreç içinde özümsenmiş, toplumun gönlünde yer edinmiş ulusal kahramanların ne kanunla korunmaya ne de siyasi karara bağılı sayılıp, sevilmeye ihtiyaçları yoktur. Türk toplumu bu güne kadar bu basit sorunu dahi doğal evrimi içinde çözümlememiş bir kimlik bunalımı içindedir. Osmanlı dönemi boyunca Türklerin uluslaşma sürecine girişini engelleyen, cumhuriyetle başlayan süreçte ise, uluslaşma sürecinin tamamlanması önünde en büyük engeli oluşturan “Osmanlı aklı” bu açmazların temel kaynağıdır.



Türk ulusu maalesef şaşkın yöneticilerinin kurbanı olarak tarihin kirli tanımlamalarıyla ve ısrarlıca sürdürülen kirli işlerle lekelenme konumuna düşürülmüştür. Uluslaşma sürecini çağdaş normlar içinde tamamlaması engellenmiştir. Bu onursuzluk yönetici egemenlerindir. Türk halkı bundan münezzehtir ve onurludur, bu lekeleri taşımamak için çırpındığı da açıktır. İnsan hakları ve demokrasinin ikamesi için barbar Osmanlı şaibesinden kurtulmak, toplumsal ilerleme ve barış uğruna üç kuşaktır idamlara, işkencelere, faili meçhullere maruz kalarak direnmektedir. Ve Türk halkının mücadelesi, Kürtlerin, Arapların ve tüm Anadolu halklarının özgürlük mücadelesinin ayrılmaz bir parçasıdır.

Hiç yorum yok: