ANAYASA İÇİN KISA BİR NOT

Mihrac Ural

8 Mayıs 2009


Anayasasız toplum en demokratik toplumdur. Ancak tarihiyle yüzleşmemiş toplumlar mahalle baskısı ve diktatörlüklere araklanmış kapılarıyla böyle bir süreci kaldıramaz. Demokratik bir anayasa demokratik bir toplum kuruluşu algısıyla yapılmalıdır. Bunun için, öncelikle farklılığımızı içselleştirmelidir. Bunun ikamesi için kendini mağdur sayanların etkin katılımı gereklidir.

Erdoğan Aydın Diyarbakır grupta okuduğum yazısında, demokratik anayasa için önemli göndermeler yapmış. Farklılığımızın etkin olacağı, diğerleriyle sayısal değil bir eşit olarak katılacağı bir anayasa oluşumuyla yönelmemiz gerek. Ortak ülkemizin ayrı varlıklarının kendi geçmişlerinden bu güne ve geleceğe uzanan kararlı yaşam çizgilerini, gelecek kuşaklara güven ve barış içinde iletme haklarını, kurum ve kuruluşlarını teminat altına alan bir anayasa oluşturulması önemle ele alınmalıdır.

Demokratik bir devletin, farklılıkların eşitliği ve adaleti koşullarında oluşturulması elbette ki bir anayasa ile sınırlı değildir. Anayasalar zaten konservatiftir. Var olanı tespit eder. Detay değil başlıktır. Anayasasız bir toplum en idealidir. Ancak geçmişiyle yüzleşmemiş, dolaysıyla oturmamış toplumlarda anayasasız bir süreç, mahalle baskılarından diktatörlüklere kadar her kapıya açıktır. Bu nedenle daha çok demokratik sonuç için, farklılıklarımızın mücadele zenginliğiyle özgürlük ve demokrasi sürecine daha çok katılım gerekmektedir. Fırat’ın ötesinden gelen başarı Torosların güneyinden de gelmelidir. İstanbul'u Diyarbakır'a ve Antakya'ya bağlamadan bu mümkün değildir. Fırat’ın ötesini berisine, Torsların güneyini kuzeyine bağlamak için öncelikle kendini mağdur sayanların bu istenci göstermesi gerekli.

Yeni anayasanın daha çok demokratik olması için mağdurların bu sürece daha çok katılmasını öncelikli bir hedef olmalıdır. Anayasaları bir aydın tartışmasından çıkarıp, farklılıklarımızın taleplerini de içeren bir çerçevede en demokratik ve en özgür şekilde yapılandırılması gereklidir. Başkasından beklemek değil, sahip olmak için istemeye ve bu istencin gereklerini yerine getirmeyi bir sorumluluk olarak algılamalıyız.

82. DOSYA MİHRABI KIBLEYE DÖNMEMİŞ CAMİNİZİN KUBBESİNE DE...

Mihrac Ural

7 Mayıs 2009

Utanmazlığın ölçüsü bir kez kaçınca, gerisini tutmak mümkün değil. Arsızlık ayyuka çıkar. Adamın sırtı bin kez yere yapışsa da ayıbını örtmek için böbürlenip durur. Kavramları yavanlaşır, gerginleşir ve küfre sapar. Ağzı bozulur. İtirafçı Engin Erkiner’den söz ediyorum. Üç kişilik cemaati, bir itirafçı, bir MİT ajanı bir Paranoyak olan şu “duvarına işenmiş cami” imamından söz ediyorum.

Şu Alman çömezi itirafçı Engin Erkiner’le tartışmanın hiçbir şahsi yanı olmadığını belirterek sözüme başlayacağım. İtirafçıyla benim şahsi hiçbir sorunum yok, olamazdı da. 26 yıldır ne edip ne yaptığına ilgisizim. Örgütsel değerlerime saldırıp, çamur atmasaydı, yine ilgisiz olduğum Almanya solu nedeniylede bu yaratıktan bihaberdim. Alman solunda çalışıyormuş, benim derdim ülkem; Türkiye özgürlük ve demokrasi mücadelesi. Benim derdim Ortadoğu. Zaten itirafçılığı yanı sıra yurtdışında merkez çalışma alanı tartışmalarında o Avrupa dedi ben Ortadoğu dedim. Bu da 26 yıldır bitmiş bir konu.

Sorun nedir…

Adam, 1977 Ağustosunda polise düştüğü an teslim oldu. İtirafçı oldu. Hayallerini bile polise anlattı. Tanıdığı, bildiği, tahmin ettiği kişi, ev, eylem, malzeme vb örgütsel legal-illegal çalışmayla ilgili ne var ne yok her şeyi polise teslim etti.

“Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” (Engin Erkiner İfadesi, s:16)

Bölge, şehir ve bir bütün olarak örgütü ele verdi. Yakalanan yakalandı yakalanmayan ise deşifre edildi. Bunu yapan Engin Erkiner’in itirafçılığı oldu.

Bu noktada biraz durup düşünmek gerek. Belgesiyle, el yazısıyla ifadesiyle ortaya konmuş bir gerçek olmasına rağmen adam hala konuşuyor; gerisini siz anlayın. Önceleri ifadesine ön söz yazacaktı da. Ama içine düştüğü durum artık ifadesini görmemezliğe gelmeye götürdü onu. Bitmişti. Açığa çıkmıştı. Bu kambur adamın sırtında ölene kadar kalır ne yaparsa yapsın, çevresi ona bir itirafçı gözüyle bakar. Sınırları böylece beli olmuştur. Bunu başardık ve devrimci harekete kendini farklı biri olarak lanse etmesinin önüne geçmiş olduk.

İtirafçı 27 yıl önce (1982) örgütümüzden neden kaçtı. 1982 yılları örgütsel çalışmanın en yoğun ve en riskli dönemiydi. Orta-doğuda büyük savaşlar ülkemizde 12 Eylül faşist askeri rejimi hüküm sürüyordu. Bu ortamda örgütümüzü gerçek anlamda kuramsal bir örgüt yapmaya çalıştım. MK genişletilmiş toplantısı ve ardından konferanslar ve 1.Kongre geliyordu. Bu gidiş itirafçıyı daha da yalnızlaştırdı. Bölgenin tehlikeli gidişinden korkarak Filistin kamplarından kaçanlarla, köylü kurnazlığının hükmü altındaki TKEP’e kaçtılar. TKEP kendine layık olan yöntemle, aramızda oluşturduğumuz “Komünistlerin Birliği İttifakı”nı ahlaksızca çiğneyerek itirafçıyı korumaya aldı. Lağım çukuru her pisliği alırdı. Sonuçta onlar da gördü ki yanlış her yeri bozan bir çürümeden ibaretti.

İtirafçıyla birlikte zindan yattık, yurt dışına çıktık. İtirafçı olmasına rağmen şiddet uygulamadık. Kuşattık ve sorunsuz bir süreç içinde örgütsel bilgi ve karardan uzak tutuk. Kendi adıma, aralarında Nebil Rahuma’nın da olduğu birçok yoldaşın “bu itirafçıyı tasfiye etmemiz gerekir” demesine karşı durdum. İlke olarak karşı durduğum şiddetin bir kez başlayınca arkasının kesilmeyeceğini, başka örgütlerde olduğu gibi bu mantığın en sıradan konularda bile şiddeti gündeme getireceğini belirttim. Şiddete icazet vermeyeceğimi kararlıca savundum.1 Kongrede tüzük hükümlerimizi şiddetten arındırdık.

İtirafçı, yıkıp tahrip ettiği Acilciler örgütünden kaçıp 26 yıl sessizliğe büründü. Aradan on yıllar geçmiş olmasına rağmen dönüp örgütümüze kara çalmaya yönelmesi ise dikkat çekiciydi. Oysa örgütümüz bu itirafçının uzak geçmişinde yer alıyordu. Yakın geçmişinde yer alan ve hala bir biçimde bağı olan örgütle hesaplaşması mantıki açıdan daha tutarlı olması gerekirken, Acilcilere çamur atmaya, saldırmaya yönelmesi gündeme geliyordu.

Örgütsel değerlere saldıran bir itirafçıydı, artık bu gerçeğin bilinmesi gerekiyordu. Bunu da yaptık. Gerçekleri devrimci kamuoyu ile paylaşmayı kararlaştırdık. Polis ifadesini yayınladık.

İtirafçı Engin Erkiner’i yıkan da polis ifadesi oldu. Çirkin yüzü ortaya çıktı. Yaptığımız sadece belgeleriyle kanıtlarıyla bir gerçeği açığa vurmaktan ibaretti. Bu gerçek itirafçıyı çılgınca gerdi. Saçmalamaya, nasıl saldıracağını bilmeden bocalayıp gerginleşmeye başladı. Şehitlerimize bile dil uzattı onları şaibeli hale getirerek mezarlarında bir kez daha katletmeye girişti. İtirafçı acınacak bir sefilliğe düştü. İşi buraya kadardı. Türkiye devrimci hareketinde herkes bu itirafçıyı yeterince tanımış oldu. Bunu yüzüne söyleyen çok kişi oldu. Yüzüne söylemeyenlerin mailleri ise bize sık sık ulaştı. Bunlar arasında yeni ortağı boş teneke bile vardı; ağır sözler yazdı “ yaptığı polisin işine yarar” dedi.

İtirafçıya ortakları yetişti. Kafilesine ilk varan MİT ajanı İbrahim Yalçın oldu. MİT’teki kod adı Şahin olan bu satılmış adam, örgütümüzün 1 kongresini ihbar etmek üzere kaparo olarak MİT’ten 150.000 TL aldığını el yazılı ifadesinde itiraf etmişti. Bu ikilinin bir araya gelişi tesadüf değildi. Bir iki ayakçı daha bu havlamalara katıldı. Son olarak da bir paranoyak adam bu sürecin bir parçası olunca, bunlar bir “cami” kurmuş oldular. Namazları niyazları da Mihrac Ural ve Antakya düşmanlığı üzerineydi. Bunun bilinçaltındaki siyasal ifadesi ise milliyetçilikti.

Bir sendrom hali içinde bu cemaat bu Cami’de ibadet sürdürdü. Biz ortaya belge ve el yazılı kanıt koyarken, onlar kendi uydurmalarını karalama olarak sürdürdüler; şu ana kadar tek bir kanıt tek bir belge tek bir satırlık veri ortaya koymadılar. Gerçekçi olabilecek, burjuva hukukun bile kabul edeceği bir kanıt göstermeden çamur attılar. Bunların solculuğu yoktu, bunların Pol Pot’çuluğu vardı. Burjuvazi bile bir karar ilan ederken yıllarca kanıt belge arar ama bunlar, Doğu Perinçek’in talebeleri olarak kendi iç kurgularını, yalanlarını gerçek yerine koyuyorlardı. Bununla kalmadılar ihbarcılık üzerine ihbarcılık yaptılar; bizimle ilgisi olmayan tercümanları afişe ettiler, adresleri, kimlik olanaklarımızı, çevremizin dostlarını, adı açıklanmaması gereken insanları, örgütsel sır olacak siyasal seyahatlerimizi v.b her şeyi ele vermeye çalıştılar. Bu beyhude çabalar, itirafçının polisteki ifadesi gibiydi, duyduğu, tahmin ettiği her şeyi, emeğimizle yaptığımız ekmek kapılarımızı, işlerimizi bile afişe etmeye çalıştılar. Ama sonuç vermedi.

İtirafçı tıkandığı yerde, ülkemizle ilgisinin olmadığını Alman solundaki çalışmaya döneceğini açıklayarak bir kez daha kaçtı. Bundan da anlaşılıyor ki, ülkedeki işleri sadece tahribat yapmakmış; devrimci harekette tahrip kimin işi, bunu söylemeye gerek yok sanırım. Bunun adı Özel Harp Dairesi…

Alman soluna sığınmak kurtuluş mu onu da göreceğiz.

İşte bu türlerin oluşturduğu topluluk, kendilerine bir “Cami” kurmuş. Cemaati bir itirafçı, bir MİT’e satılmış bir de kendi deyimiyle paranoyaktan ibaret bir "Cami". İşte ben de tam bu Cami'nin duvarına da değil kubbesine işedim. İşemeye de devam edeceğim. Bundan rahatsız olmuşlar, elbette olacaklar mesajım hedef kitleme, yerli yerine varmış

Mihrabı kıbleye dönmemiş Caminize işemek şeran caizdir. Bunu hep yapacağım. Fetva ve amelimin günahı boynumda olsun.

DENİZ - MAHİR

Mihrac Ural

6 Mayıs 2009


Antakya Casius dağı (Habilp el Neccar) eteğinde yazılı olan
DSİ yazısı Denizlerin anısına, Deniz olacaktı, Mahir olacaktı. Bu eylemde Nebil Rahuma yoldaşım da vardı


Denizlerin anısına, Nebil Rahuma ve diğer yoldaşlarla, Deniz Gezmiş ve Mahir Çayanı ölümsüzleştirmek için giriştiğimiz bir eylem anısını sizlerle paylaşacağım.

Dağlara yazılı DSİ nasıl DENİZ-MAHİR oldu

Antakya kilisesi, Hıristiyanlık tarihinin ilk kilisesidir. Bu kiliseyi kuran Aziz Pavlus’tur. Ve Hıristiyanlık, ilk kaz Antakya’da, bir Yahudi iç sorunu olmaktan çıkmış tüm “milletlere” yapılan bir çağrı haline, ayrı bir din olarak gündeme gelmiştir. Hıristiyanlık Yahudilik içinde, Musa’nın şeriatına uyum çağrısı olmaktan ayrı bir din haline Antakya’da gündeme gelişi, aynı zamanda Antakya’nın kuruluşundan bu yana taşıdığı kültürel çeşitlilik ve yoğunlukla ilgili bir veridir. Bu şehri kadim ve bir o kadar derin yapan da tastamam budur.

“ …; ve şakritlerin Hıristiyan diye çağrılması önce Antakya’da oldu.” (Resullerin işleri bap:11/26)

Yahudilere seslenen Pavlus “ Madem ki siz onu kendinizden atıyorsunuz ve ebedi hayata layık olmadığınıza siz hükmediyorsunuz, işte, biz de milletlere dönüyoruz. Çünkü rab bizlere şöyle emreylemişti:

“seni milletlere ışık olarak koydum ki yerin ucuna kadar kurtarış içinde olasın…” (Rasullerin işleri Bap: 13/ 46-47)

Kadim Roma şehri Antakya budur. Bu şehrin tarih sürecinde Hıristiyanlığın ilk isimlendirilmesi, ilk kilisesi ve milletlere insanlığı seslenişin ilk cümleleri burada kuruldu.

İşte Bu tarihi şehrin tarihi ilk kilisesinin kurulu olduğu dağ eteklerinde DSİ diye dev bir yazı yer alırdı, 70’li yıllarda. DSİ yazısı, “Cehennem kayıkçısı HARON”un dağa oyulmuş dev heykelinin hemen üstündeydi. Casius dağının (Habib el Neccar ) kuzey ucunda yer alan DSİ yazısın uzun süredir belediye binası bahçesinden, Kavaslı mahallesinden, Asi nehrinin karşı yakasından izler dururdum.

6 Mayıs 1972 tarihi öğrencilik yıllarımda derin etkileri olan bir tarih. Antakya sanat okuluna devam ediyordum. Türkiye çapında açılan sınav sonucu binlerce öğrenci arasından çok az sayıda (50) öğrencinin kazandığı burslu okuma başarımı yeni öğrenmiştim, Antalya Makine Teknisyen okuluna gideceğim müjdesi Denizlerin 6 Mayısta asılmasıyla bir hüzne dönüştü. Arkadaşlarımla “BOYKOT” dedik. Ortaokulda başlayan boykot etkinliğine burada da devam etmiştik. Bu nedenle okuldan 2 günlük uzaklaştırma cezası da almıştım. Okul numaram 606. Öğrencilerin önüne “606 buraya” diye çağrılıp uzaklaştırma cezam okununca, o genç yaşta Denizler için ben de bir şey yapmış olmanın mutluluğunu yaşamıştım.

Zaman akıp geçti. Antakya’ya döndüğümde yeni yeni başlayan devrimci çalışmayı yükseltmeye koyuldum. Hızla ilerleyen süreçte, Ispartalı dostum 68’li militanlardan Yaşar Sarı’dan almış olduğum Mahir çayan’ın Kesintisiz Devrim adlı yazılarının geniş okunması için çoğaltmaya başlamıştık; el yazılı olarak elimde olan kesintisizleri çoğaltmak hiçte kolay olmamıştı. Ancak bu adımla, Mahir’in kesintisizlerini, 12 Mart sonrası dönemde Türkiye’de ilk okuyan şehir Antakya olmuştu. Kesintisizler o zaman çok sakıncalı, gizli ve kutsal kitap gibiydi.

Antakya tüm özgünlüğüyle, “Ayrı Varlık” olarak demokrasi mücadelesi sürecinde hızla yükselen bir yer aldı. Dr. Mehmet Çelikel dostum ve hemşerimin ilişkisiyle Yüksel Erişle tanıştık. Onu misafir ettik. Yüksel Eriş hazır bir örgüt yapısıyla karşılaşmıştı; legaliyle, illegali güçlü olan bir yapı. Yola koyulmuştuk. Ömür Karamollaoğlu geldi ardından, başkaları da. Antakya bir staj yeriydi gelen, giden devrimci kadro ve önderler için şehrimiz örnek bir alandı. Çalışmalarımızla gelene her devrimciye öz güven veriyorduk; kitlesel gücümüzle, bereketli kadro ve militanlarımızla dikkat çeken bir alan başarmıştık. Acil hareketinde Antakya’nın yerinin anlamak bu başlangıçları bilmeyi de gerektirir. Antakya’da “karanlık odaların saksıda yetişen kadroları” yoktu; herkes kitlerin içinde, halkıyla birlikteydi.

Yükselen devrimci mücadele aynı zamanda eylem türlerini ve renklerini de çeşitlendiriyordu. Duvar yazılamaları, kapı altlarından bildiri dağıtımı, afişlemeler, kitlesel eylemlere yeni şeyler eklemeyi zorluyordu.

Çocukluğum İlk kilisenin olduğu yerde geçti. Kadim kilisenin üstündeki mağaralarda oyun oynardık. O dağları avucumun içi gibi bilirdim. Oraları mahallemdi, çevremdi …

Dev DSİ yazısı her zaman dikkatimi çeken bir dağ-taş yazısıydı. Devlete de aitti. Bilinçaltım da Denizleri asan devlete tepkiyle doluydu, bu gün gibi…

İşte bu süreçte DSİ yazısı denizlerin anısına, Deniz olacaktı Mahir olacaktı. Kararımı ilk olarak en yakın yoldaşlarımla paylaştım. Bu çabayı kolektif yapalım kararı aldık. Başka örgütten insanlarda katılsın. THKO sempatizanı arkadaşları davet ettik. Olumlu buldular. Onlarda bizimle gelecekti, dağa tırmanacak DENİZ-MAHİR yazacaktık.

Bu eyleme kimler katıldı, tam olarak hatırlamakta güçlük çekiyorum, aradan 32 yıl zaman geçti. Ancak ağırlığını biz Acilcilerin oluşturduğu ben, Nebil, Fuat Çiler, Mehmet Yavuz, Erkan Ulaşan, Ali sönmez, Mustafa Burgaz, İrfan Ural, Adnan demir, Aziz kandur ve adını hatırlamadığım birkaç yoldaşımız daha vardı. THKO sempatizanları olarak o zaman bilinen Selim Horuz ve birkaç arkadaşı bulunuyordu.

Sayımız on kişiyi aştığını hatırlıyorum. Uzun sürecek ve sabaha karşı bitmesi gereken bir eylem. Dev taşları yerinden oynatacak DSİ yazısını DENİZ- MAHİR diye değiştirecektik. Yazının net görünmesi için de badanayla boyayacaktık. O zamanlar badana boya, kireç taşı eritilerek, pompalı bir aygıtla püskürtülüp yapılırdı. Bunun için bir sempatizanımızdan da bu aygıtı bulmamız gerekti. Buna rağmen çalıdan oluşan fırçalarda yapmıştık.

Dağa tırmanış karanlığın iyice bastığı saatlerde yapıldı. Saat 21.00 civarı olmalıydı. İlk kilisenin önünden geçen yolda toplanmış ve dikkat çekmemek için derhal tırmanışa geçmiştik. Önceden planlandığı gibi taşları yerinden oynatmaya ve yazıyı değiştirmeye koyulduk. İki yoldaşı gözcü olarak asfaltlı yol üzerinde bıraktım.

O an, hepimize nasıl bir kuvvet geldiyse, zevkle yapılan her işte olduğu gibi, süratlice taşları yerinden oynatarak, yeniden düzenliyorduk. Taşlar yetmedi, irili ufaklı taşlar sağdan soldan, dağ eteklerinden de taşınmaya başlandı. Orada emmoğlu İrfan’nın titizliği, harflerin kağıt üzerinde cetvelle çizilmiş gibi oturtulması gerektiği yönündeki ısrarı, Adnan Demir’in telaşa durumlarıyla “polisler geldi” diyerek hepimizin dağılmasına yol açan ünlemleri ve yeniden toplanıp bir kez daha işe koyuluşumuz, heyecanla süren bir çabayı üretiyordu.

Nebil yine her zamanki gibi olayın detaylarından kendini bağımsızlaştırmış işini yapıyordu. Taş dizimi henüz bitmeden önceden hazırlanmış olan eritilmiş kireç taşıyla dolu pompalı kazanın fıskiyesini dizilen taşlara püskürtmeye başlamıştık. Ancak sulu bir şey gibiydi. Renk tutmamıştı. Beyaz ton iyice aşk etmemiş, yazı belirgin olmayacak diye hayıflanmıştık. Badanacılığı bilenler bunun bir süre kuruması gerektiğini, birkaç saat sonra bembeyaz bir tabakanın taşları kaplayacağını söylüyorlardı. Buna rağmen badanayı iki yüz yapma ısrarım oldu. Ancak o dev yazılara yetmez kaygısıyla birinci yüzden arta kalanı, taşlara püskürtmeyi kararlaştırdık.

Onu aşkın genç insan Denizler için bir emek vermek istediler. İsabetli, yaratıcı ve ilk kilise gibi Antakya’nın ilklerine bir ilki katıyorlardı. Üstümüz başımız toprakla, çamurla ve badana beyazıyla damgalanmıştı, bir onur belgesi gibi. Geç saatlere kadar göz gözü görmez bir şekilde planladığımız hedefe vardık. Mutluluk ve rehavetle yeniden düzenlediğimiz taşların üzerinde biraz oturduktan sonra hızla toplanıp dağılmaya başladık.

O gece çokta acıkmıştık. Her zamanki gibi ben ve beraberimde kalan yoldaşlarla annemin yemeklerine daldık. Örgüt evimiz Orhanlı mah. Kurtdere Çıkmazında, baba evimize çok yakın bir yerdeydi. Nebil orada yatacaktı. Sanırım Mehmet Yavuzla birlikte de diğer arkadaşlarla o eve gittiler.

Ertesi gün emeklerimizi seyretmek için Köprübaşına, stadyum civarına, belediye binası bahçesine gittik. En iyi görüntü oradan mümkündü. Eğitim enstitüsünden de görüntü çok müthişti. Kadım Roma şehrinin dağlarında DENİZ-MAHİR yazıyordu.

Bu gün 6 Mayıs 2009, denizlerinin idamları üzerinden geçen onlarca yıl sonra Nebi ve diğer yoldaşlarla Denizler için yaptığımız bu çaba kişiliğimizin oluşumunda bu günün derinliğini ve önemini anlatmaya yeterlidir sanırım.

Bu anımı yazarken özlemle oraları görme istencim yükseldi. Yasaklıyım, ülkeme dönemedim ama tekniğin yardımıyla, Google Earth programıyla koordinatları yaklaşık olarak 36 12’ 36.20” K ve 36 10’43. 94” D olan dağ eteğinde bir kez daha gezindim (öneririm, siz de gezinin). O güzelim dayanışmayı ve yoldaşlarımı tek tek yad ettim. Emeklerle, özveri ve heyecanla yükselen örgütümün devrimci mayasının yoğunluğunu hissettim, bir kez daha bilince çıkarttım. Sorumluluklarımı, hatalarımı ve doğrularımı bir kez daha gözden geçirdim. Yolumu aydınlatan bu anıların ışıklarıyla özgürlük ve demokrasi için yürümem gerektiğini bir kez daha bilincime kazıdım.

Geçmişimiz onurumuzdu. Geleceğimizin temel taşları bu anılardı. Geçmişini “iğrenç” görenlerin köksüzlükleri bu anılarda daha bir anlamlı olarak bilince çıkıyor. Nebil Yoldaşı Denizlerle ilgili ortak bir eylem anısında anarken bunları düşündüm durdum.


Nebil… Nebil…
Deniz- Mahir
Anılarınla örülü kadim şehrin

1MAYIS

Farklılığımızın mücadele zenginliğiyle

ÖZGÜRLÜK VE DEMOKRASİ İÇİN YÜRÜYELİM.


Ortak ülkemizin tüm meydanlarında, özellikle tüm başkentlerinde; İstanbul, Ankara, Diyarbakır ve Antakya’da etkin katılımlarla, farklılığımızın mücadele zenginliğiyle
özgürlük ve demokrasi taleplerimizi
haykıralım.


Mihrac Ural

28 Nisan 2009




Ülkemizde özgürlük ve demokrasi sorunu var. Bu sorunu, resmi hiçbir statü, verili Osmanlı aklıyla çözemez. 29 Mart 2009 yerel seçimlerinin de gösterdiği gerçek çözüm yolu, özgürlük mücadelesinin yükseltilmesinden, Anadolu mozaiğinin her bir renginin kendi özgün örgütlenmesiyle, demokrasi mücadelesine bir manivela olarak katılmasından geçmektedir. Özgürlüğümüzün geleceği farklılığımızın mücadele zenginliğindedir. Bunu örgütlü bir güç olarak meydanlara yansıtmak, Kürt halkının gösterdiği başarıyı kendi yerelimizde de ortaya koyup desteklemek, 1 Mayıs bayramının öncelikli görevi olarak karşımızda durmaktadır.

Gericiliğin ülke sathında gösterdiği yayılma karşısında ne ulusalcılar, ne liberaller ne de “Sol” ciddi bir duruş sergileyebilmiştir. Siyaset sahnesinde bu eğilimler marjinal bile olamamıştır. Tüm Türkiye solunun hali pür meali, seçmenin değil, seçimlere katılanların %1’i bile olamamıştır. Bu güçlerin musalla taşındaki mevta halleri, halkımız üzerine örülen karanlık bir sürecin kökleşmesini güçlendirmiştir.

Buna rağmen; ortak ülkemizin toprakları, özgürlük ve demokrasi taleplerini hepimiz adına yükselten Kürt halkının mücadelesine tanık olmuştur. Bu topraklar aynı zamanda yüzyılların baskısı altında olan inanç farklılıklarımızın mücadele zenginliklerini de hepimiz adına ortaya koymuştur. Bu süreçte Alevilerin gösterdiği demokratik örgütleniş ve büyük kitlesel eylemler, gericiliğin pervasızlığına dur demiştir.

Gerici egemenlik karşısında ortaya konan başarılı duruşlar aynı zamanda demokrasi taleplerimizin hangi zemin üzerinde gerçekleşebilecek talepler olduğunu göstermiştir. Bu zemin, ülkemizde tüm farklılıkların kendi özgün örgütlenmeleriyle mücadele sürecine katılması gerektiğini işaret etmektedir. Özgürlük ve demokrasi talebinde bulunan her bir farklımız; Kürdü, Türk’ü, Arap’ı, Ermeni’si, Alevi’si Sünni’si, Hıristiyan’ı ve diğerleri özgün örgütlenmeleriyle meydanlarda gericiliğe karşı demokrasi mücadelesini sürdürmelidir.

Anadolu bir halklar mozaiğidir. Bu halklar bin yıllık bir karabasan altında yaşamaktadır. Kendi anavatanlarında mülteci konumunda her türlü siyasi haklarından mahrum edilmişlerdir. Bu halkların hak ve hukuk mücadelesi aynı zamanda bir emek ve insan hakları mücadelesidir. Bu hakların kazanımı, kurum ve kuruluşlarıyla yasa ve anayasalarıyla bir demokratik yeniden yapımlaşmayı gerekli kılıyor. Demokratik bir devlet olmaksızın bunun kalıcı olması da mümkün değildir. Ortak ülkemizin eşitleri olarak, farklılığımızın tüm etkinliklerini bu amaca yöneltmeliyiz. Fırat’ın ötesini berisine, Toroslar’ın güneyini kuzeyine bağlamanın yolu buradan geçiyor. Bu, birlik ve toplumsal barışın da temelidir. 1 Mayıs kutlamalarına ülkemiz gerçekliğinde anlam verecek algılar bu zemin üzerinde yükselmelidir. Bu yanıyla 1 Mayıs kutlamalarında işçi sınıfı daha çok halklaşmalı, kapsayıcı olmakla kalmayıp halkın bir parçası olmasını gerektirmektedir diyorum; mücadele alanını fabrikanın dar çitlerinden çıkartıp ülkemizin orijinal değerleri ve hepimizi temsil eden siyasal taleplerinin savunulmasına yönelmeliyiz.

Anadolu gerçeği bunu gerekli kılmaktadır. Ortak ülkemizde 1 Mayıs bayramının gerçekçi anlamı da burada yatmaktadır. Tek boyutlu algılar, ithal malı siyasal yönelimler her ne ad altında olursa olsun bu gerçekten uzakta kalmaktadır. Bu anlamıyla İşçi sınıfı halklaşmalıdır diyoruz. Bu anlamıyla 1 Mayıs farklılıklarımızın tekleşerek zayıflatılmasına artık yer yoktur diyoruz. Her bir farkımız kendi özgün güç ve örgütlenmesiyle mücadelede omuz omuza olmalıdır. Birlik olmak, tek olmak değildir, farklılığımızın eşitliğini, tek olma adı altında eşitsiz kılacak önermelerle mağdur etmek demokratik bir önerme değildir. Bundan çıkmayan sol, son tahlilde milliyetçi bir sol olmuş ve vefat etmiştir.

Bu gün siyasal hedeflerimiz için gerekli olan, her alandan farklılıklarımızın özgün örgütlenmelerini oluşturmak ve bunu mücadele sürecine bir manivela olarak katmaktır. Her kim özgürlük istiyorsa, kendi bağımsız örgütüyle aynı mücadele yoluna koyulmalıdır. Kimse kimsenin omzuna taşıyamayacağı yükleri bindirerek demokrasi ve özgürlüğü kazanacağını sanmasın. Bu önerme daha çok bölünme değil, daha çok sonuç alıcı mücadele sürecine daha çok ve etkin katılım önermesidir. 1 Mayıs bayramı kutlamalarını bu açıdan ülkemiz gerçeğine uyumlu olarak algılamak birleşmenin, dayanışmayla ortaya konmasıdır. Bu mücadele sürecinde farklılıklarımızın eşitliği kuracağımız demokratik toplumunda belirtisi olmalıdır. Farklılığımızın dayanışması birimizin öncü olup kaldıramayacağı sorumluluklar altına girmesi hiç olmayacaktır. Demokrasi ihtiyacı olan her etkinliğimiz kendi gücüyle öncü olmaya çalışmalıdır. Ayrı varlığımızın kendini bağımsızca ortaya koyması bu sürece dinamik katacak tek yoldur.

Kürt halkı, mücadele sürecinde farklılığıyla, ortaya koyduğu bağımsız örgütlenme ve etkinliğiyle bu kararı verdi. Bu karar bölünme değil, hepimiz adına daha çok sorumluluk üstlenmekti. Nitekim bu gün, ortak ülkemizin demokrasi mücadelesinde Kürt özgürlük hareketi en önemli güvence olarak ortaya çıkmış oldu. Bunu desteklemek ve demokrasi mücadelesine ivme katmak için farklılıklarımızın daha çok ve etkin olarak özgün örgütlenmeleriyle sürece katılmasını gerekli kılıyor; ülkemiz mozaiğinin tüm etkinlikleri Kürtleriyle, Türkleri, Araplarıyla, Ermenileri, Alevileriyle, gayri Müslimleri, özgürlük ihtiyacı olan her kesim bu sürece özgün örgüt ve etkinliğiyle katılmalıdır. Bu yönelim dağılma değil, binlerce kez denenmiş ve her defasında yalan olduğu ortaya çıkıp iflas etmiş olan sahte birliklerden bin kat daha birleştirici ve sonuç alıcıdır. Yerel seçim sonuçları, bu gerçeği Kürt halkının mücadelesi ve sonuçlarıyla bunu tartışmasız ortaya koymuştur. 1 Mayıs’a bu bilinçle gidebildiğimiz ölçüde, ortak ülkemizin her alanında demokrasi mücadelesi sürecine güç katabiliriz.

Ortak ülkemizin siyasal süreci böylesi bir yönelimi zorunlu kılmaktadır. Bu ülke birimizin değil de hepimizin ise, bu ülkenin bir tek alanı 1 Mayıs için yetersiz demektir. 1 Mayıs İstanbul’da Taksim’de kutlanmalıdır, ancak ortak ülkemiz sadece İstanbul değildir. Fiili başkent İstanbul olsa da.

Ortak ülkemizin tek başkentli olması bile anti demokratiktir. Anadolu, mozaik yapısına uygun birden çok başkenti kapsayacak bir coğrafi-kültürel özelliktedir. Ankara resmi başkent. Bu kalsın, bir sorun değildir. İstanbul’da fiili başkent. Ancak bu ülkenin tek boyutlu dayatmalarını aşmak ve gerçek bir özgürlükçü düşünceyle demokrasi yönelimlerimizi ortaya koymak için Diyarbakır’ı ve Antakya’yı da ihtiyari başkentler olarak algılamaya alışmalıyız. Bu gerçeği içselleştirmedikçe, ortak ülkemizde eşitler olarak demokratik bir yaşam şansı mümkün olamaz. Bu yanıyla 1 Mayıs’ın Anadolu’nun tüm başkentlerinde, merkezi meydanlarında kutlanmasını hedef olarak önümüze koymalıyız. 1 Mayıs bayramının İstanbul’da Taksim meydanında kutlanmasına en büyük desteği de bu algı sağlayabilir. Bu hakkı kazanmak için farklılığımızın mücadele zenginliğiyle direnmeli, on yıllardır sürdürdüğümüz mücadeleyi, bir gece ansızın verdikleri siyasi kararla 1 Mayıs’ı bayram ilan etmek isteyenlerin eline bırakmamalıyız.

Her 1 Mayıs bayramını korku ve gerginlik ortamına sürükleyen bu devletin, bu günü resmi tatil ilan ederek yapmaya çalıştığı hamle, seçimlerde Kürt oylarını beyaz eşya rüşvetiyle kazanma çabasından başka bir şey değildir. Bu çabanın beyhude olduğu seçim sonuçlarında açığa çıktı. 1 Mayıs’ı tatil günü yapma çabaları da aynı amaçla ele alınmaktadır. Oysa resmi kararlar olsa da, olmasa da, 1 Mayıs halkların demokrasi mücadelesini yükselttiği bir bayram günüdür. Böyle olmaya da devam edecektir.

Çağrımız:

Anadolu haklarının özgürlüğü ve demokratik talepleri için ortak ülkemizin tüm meydanlarında, özellikle de başkentlerinde; İstanbul, Ankara, Diyarbakır ve Antakya’da daha etkin olarak kutlamalara yönelmeliyiz.

AK PARTİ POLİTİHARİKASI

Slogan İsyancı

25 Nisan 2009


Ak Parti iktidara geldikten sonra ülkemizde özelleştirme, işsizlik, ithalatta ve döviz kurundaki artış ve en önemlileri, gericilik, yozlaşma, laiklikten kopuş bununla beraber dinci bir siyaset güdülmeye başlandı. İslam dinine mensup olan bir ülke olarak Türkiye, Ak Partinin bu eğilimini doğru kabul etti. Halkımız oy verirken dini inançlarının sömürüldüğünü ve laikliği unutmuş olarak seçim sandıklarına gitmiştir. İkinci seçimde yüzde 47 gibi bir oranla tek basına iktidar olmuştur. Türkiye de yaşayan milletleri işsizliğe, açlığa, sefalete sürüklemesinin yanı sıra devlet olarak, emperyalizm patağına, Amerika ve İsrail ile birlikte diğer dış güçlerin işbirlikçiliğine itti. İşte bunların hepsi ikinci seçimle beraber, Tayyip Erdoğan’ın kendine olan güveninin artmasıyla dini ve işbirlikçi yüzünü yaptığı faallerle ortaya koydu. Biraz geriye gidelim ve Türkiye başbakanı olarak, 2009 da olduğunu bilmeden padişahlık devri sürdürmeye çalışan Tayyip Erdoğan’a bakalım.
Laiklik:
Laiklik elden gidiyor! Söylentilerine karşın verilen cevap, millet istedikten sonra gidecek.
Hem laik hem de Müslüman olunmaz, ikisi bir arada yürümez…
Bu şekilde bir laiklik acılımı olamaz, yanlıştır. Laiklik, devletin dinler karşısında tarafsız olması gerektiğini savunur. Din ile Devlet işlerinin birbiri ile bağımlı değil, bilakis ayrı yürütülmesi gerektiğini savunur. İnançlar ve duygusal bağlamda bir yönetim şekli, devletin gerilemesi ve dış güçler tarafından daha kolay kullanılmasına davetiye çıkarmaktır. Laikliği bilmeyen birinin Türkiye’de başbakan olması gerçekten ilginç ve bir o kadarda üzücüdür. Felakete sürüklendiğimize beyanattır.
Ya Müslüman ya Laik olacaksın.
İnsanların inançlarını sömürmekle kalmadı kişisel seçimlerine de el attı. Bu söz çoklarının kafasında kargaşaya sebebiyet verebilir. İnançları, mantık ve siyasi görüşüne nazaran ağır basan kişiler tarafından sapma, laikliği kabullenmeme durumuna eğebilir. Bu vahim eğilim, muhafazakâr baskısı olarak karşımıza çıkar ve iktidarın hayali olan Osmanlı’ya dönüş, durduran olmadığı takdirde gerçekleşebilir. İslam medeniyetinin yönetim sekli olarak Türkiye’de hâkimiyeti söz konusu değildir. Ama iktidarın ve yandaşlarının şahsi menfaatlerine uygun olan bu yönetim şekli yani şeriat, insanlığa zulüm, azınlıklara ölüm, adaletsizliğe başlangıç olacaktır. Bu yönetimin önüne geçilemeyeceğini ve kim desteklerse refah içinde yaşayacağını, desteklemeyenlerin ise zulme maruz kalacağını alenen itiraf eden Erdoğan, iç savaşı meşrulaştırdığının farkında değildir. Devlet dairelerine sıçrayan Türban olayı, Erdoğan’a verilen “Yahudi düşünce kuruluşundan ‘üstün cesaret ödülü’ ile bağlantılı mı? Ya da bu ödülü getiren, Yahudi geleneklerini (türban) Türkiye’de yaymaya çalışmak mıydı?
Demokrasi:
Bu demokrasi araç mı olacak, amaç mı olacak?
Bize göre demokrasi hiçbir zaman amaç olamaz.
Demokrasi, ancak ilmi açıdan ele aldığımız zaman bir araç olduğunu göreceğiz!
Erdoğan’dan yanlış bir betimleme daha…
Demokrasiyi gerçek anlamda ele aldığımız takdirde, halkın iktidar ve devlet politikasını seçmesi, şekillendirmesini sağlayan yönetim biçimidir. Bu yönetim biçimi diktatörlüğün sonu, bir bakıma halkın iktidarlığıdır. Bu gün Türkiye’de demokrasiden bahsedilmesinin sebebi TBMM’dir. Demokrasi açısından atılan en büyük adım görülse dahi, yapı içerisinde oyunlar hep iktidar kurallarına göre oynanıyor. Tayyip Erdoğan’a göre araç olan demokrasi, bizler için her zaman hedef olmuştur. Kendi yönetimimizi, yaşamımızı kendimiz yönlendirmek istiyoruz fakat bu hakka sahip olduğumuz söylenemez. Erdoğan, demokrasiyi kullandığını, sömürdüğünü kendi ağzı ile söylemiştir. Sonrasında ise kendi bildiğini okuyup, cebini doldurmaktan başka bir şey yapmamıştır. Her şey tahta geçene kadar yalan, sonrasında izlediği politikanın bütün çirkinliği gerçektir. Bana göre; demokrasiyi sindirmek, aristokrasiyi sistemleştirmeye çalışmak ve oligarşinin sefasını sürmek istiyor.
Yasin El Kadı Kefilliği, Fethullah Gülen Uşaklığı ve Taliban Şeyhleri Karşısında Diz Çöküş:
Yasin El Kadı, Suudi Arabistanlı bu iş adamı gayrimenkul alım satımı ile kara para aklıyor bununla beraber İslamcı terör örgütlerine finans sağlıyor. Tayyip Erdoğan ise bu adama kefil ve destekçi olduğunu itiraf ediyor. Basit bir teori geliştirmek gerekirse, devletin topladığı vergiler, sağlanan bütün kazançlar, halkın yararına değil de şeriat için çalışan örgütlenmelerin kasasına giriyor. Gemicikler, uçaklar, lüks otomobiller, 7 yıldızlı oteller aynanın görünen yüzüdür. Fethullah Gülen’de aynı şekilde örgütlenme ve kitleselleşme heyecanı ile din derslerinin ağırlıklı olduğu okullar yaptırıp tarikatçılık, şeyhlik budalası ve ABD’nin piyonu olarak evrimini tamamlamış bir projedir. İslam’da şeyhlik, tarikatçılık yoktur ve şeriat yasalarına göre ‘cami duvarına işeyen köpek’ konumundadır. Bu iki isimle aynı kulvarda koşmaya çalışanlar ve yandaş kitle faşizm içerisinde yoğunlaşarak reformist hareketlenmelerle dini saptırmayı, kendi çıkarlarına göre kullanmayı hedefleyenlerdir. Bir başka fiyasko, Taliban şeyhleri karşısında ‘dizlerimin üzerinde yaşamayı tercih ediyorum’ der gibi pozlar veren, şimdi ise halkı çiğneyerek ‘kendi ayaklarım üzerinde duruyorum’ havasında bir hayalperest.
İstanbul Büyük Şehir Belediye Başkalığında Tayyip Erdoğan;
Ak Partinin Alevilik açılımı ve vaat edilen enstitüler bir yana, Karacaahmet’i 7 Eylül 1994’de kaçak yapılaşma gerekçesiyle yıktırma girişiminde bulunması bir yana! Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu…
Anlaşılan o ki, günah çıkarmaya benzeyen bu manevra CHP’nin çarşaf hatasına benziyor. Oy toplayabilmek için dini ve kültürel değerlerden medet umanlar, riyakâr olduklarını gözler önüne seriyor.
Başkanlık sürecinde gelişen bir başka olay, sanatçı Sevim Tanürek’in yaşamını yitirmesi;
Tayyip Erdoğan’ın oğlu Burak Erdoğan, 11 Mayıs 1998 de yaya geçidinde karşıdan karşıya geçmekte olan Tanürek’e çarpıyor. Bu kaza sonucunda ağır yaralanan Tanürek, kaldırıldığı hastanede yaşamını yitiriyor. Ehliyetsiz olduğu ve yaya geçidindeki birine çarptığı halde kusursuz bulunan Burak Erdoğan, 8 de 8 kusurlu bulunan Sevim Tanürek oluyor. Kısaca, sistem çarkı parası olandan yana dönüyor.
Başka bir konu askerlik;
‘Askerlik yan gelip yatma yeri değildir’ dedi. Ama ne hikmetse, esas oğlan Burak Erdoğan yan gelip yatanlardan! Çürük raporu ile beraber babasının destekleri ve halkımızın sırtından çıkan sermaye, Burak Erdoğan’ı büyük bir iş adamı yapmıştır. ‘senin çocuğunda işsiz kalsın! otur… otur…’ deme hakkını nereden alıyor acaba? Oy verenler bir düşünsün…
Ananı da Al Git!
Bir çiftçiye ananı da al git dedi. Burada ima edilen hakaret, Erdoğan’ın ne denli bir aile yapısı ile yetiştiğini, bir başbakana ne kadar yakıştığını, halka, çiftçiye ya da işçiye ne kadar değer verdiğini tartışmaya açar. Bana göre, etik değerleri olmayan, vicdansız, (sözde) güçlü olduğunu düşünerek insanları küçük düşüren, ‘karını da al git’ sözünün çıkmasına ve ‘ortaya düşen yıldızların’ artmasına neden olan, Ergenekon ile başlayan sürecin son dönemlerinde ‘devrik lider’ durumuna düşecek bir yüksek uçan!
Son söz olarak, halkımız artık güneş gözlüklerini çıkarmalı soğuk kış geceleri geliyor. Erdoğan’ın aksine egemenliğin hala ellerimizde olduğunu görmeliyiz. Bütün bu oyunların sona ermesini, analarımızın siyasete alet edilmesinin engellenmesi bizlerin elindedir. O taş bir çiftçiye değil, bütün işçi ve çiftçi kardeşlerimize atılmıştır. Bir torba kömüre, bir kilo pirince, kuru soğana muhtaç edildiysek, bu bağlamda hem elimizdekiler kepçeyle alınıp kaşıkla veriliyorsa ve biz hala bunu göremiyorsak hep bu şekilde yaşayacağımızdan kuşkunuz olmasın. Bizler dilenci değiliz, istihdam sağlansa çalışmayı da biliyoruz, kömür almayı da. Bizim istediğimiz balık değil balık tutmayı öğrenmek, olta yoksa ıslanalım ama yinede kendimiz kazanalım. Başarı elimizde, çözüm ise belli, doğru olan tek yol! Bilmem anlatabildim mi?

HALKLARIN ÖZGÜR BİRİLKTELİĞİ İLE 1MAYIS'A

Antakya demokratik Kürlüt Sanat Derneği

Husamiddin ÇALIŞ


Ergenekon operasyonlarının, işsizliğin çığ gibi arttığı, küresel ekonomik kriz, Kürt sorunu ile beraber halkların özgürlük sorunu gibi sorunlar yumağı içerisinde yeni 1 Mayıs sürecine giriyoruz.
Ülkemiz tarihi boyunca sorunlar yumağının içerisinde yuvarlana gelmiştir. Bunun temel nedeni de demokrasi sorununu çözememiş olmasıdır. Bütün sorunların ana kaynağı budur. Bu sorunun çözümsüzlüğü kaynağından beslenen hiçbir sorun, kalıcı çözüme ulaşamaz.
Halkların özgürlüğü ve gönüllü birliğine, emeğin ve emekçilerin siyasal iradesinin belirleyici yönetimine dayanan demokrasinin ikamesi olmadan ülkemizin bu yapısal sorunlardan kurtulması mümkün değildir. Tam tersine demokrasi sorununa sağlıklı bir yaklaşım sergilenmeden sorunlar üretilmeye ve biriktirilmeye devam edilmiş olur. Siyasal iktidarın yaptığı da budur.
Bir yandan on yıllardır süren mücadelenin ürünü olarak kimi demokratik kazanımları tanımak zorunda kalan ve bu doğrultuda 1 Mayıs’ı resmi tatil ilan eden, Kürtçe yayın yasağını kaldıran siyasal iktidar, diğer yandan Kürt halkına ve siyasal temsilcilerine yönelik baskı ve operasyonlarına yenilerini ekliyor.
Bir yandan Ergenekon adıyla örgütlenen illegal çeteciliğe karşı operasyonlar yürütülürken diğer yandan toplumun demokratik muhalefetini susturmaya, baskılamaya yönelik operasyonlara devam ediliyor.
Siyasal iktidar acizlik içerisindedir. Demokrasiyi tüm kurum ve kurallarıyla, halkların özgürlüğü temelinde gönüllü birlikteliği ile toplumsal tüm dinamiklerin iradelerinin yansıtıldığı bir demokratik devlet yapılanması olarak hedeflemeden atacağı tüm adımlar topal kalmaya mahkumdur. Siyasal iktidarın çıkmazı da tam burada yatmaktadır. Kürtçe TV kanalı, 1 Mayıs’ın resmi tatil edilmesi gibi şekli birkaç adım ile toplumun ve halkların özgürlük mücadelesini denetimine alacağını zannetmektir. Bu yolla devlet yapılanması asırlar öncesinden devralınan ilkellikle devam ettirilmeğe çalışılmaktadır.
Bu yaklaşım ülkemizin hiçbir sorununu çözemez. Tam tersine, sorunlar üretmeye devam eder.
Bizler özgürlük taleplerimizle 1 Mayıs’ta alanlarda olacağız. Demokrasi hedefimizi bayraklaştıracağız. Anadilimize, etnik kimliğimize konulan yasaklara karşı direncimizi ortaya koyacağız. Bu ülkenin eşit vatandaşı olarak eşitliğimizi dilimizle, kültürümüzle, özgür-gönüllü yan yana duruşumuzla sağlamanın mücadelesini haykıracağız. Halkımızın her türlü dinamiğini ortak ülkemizin demokrasi mücadelesi ile kaynaştırarak “Özgürlük” diyeceğiz.
Özgür halkların Anadolu’sunu yaratmak için, “derin devlet”in, kontr-gerillanın, Ergenekon’un dağıtılması için, darbecilerin yargılanması, yeni darbecilere geçit vermemek için, faili meçhul cinayetlerin aydınlatılması ve yeni cinayetlerin önüne geçilmesi için, Torosların Güneyinin demokrasi dinamiklerini İstanbul’a, Diyarbakır’a taşımak için, erkek egemen iktidarlara son vermek için, özgür insanlığın özgür kadınını, özgür gençliğini yaratmak için, ekolojik dengeye dayanan bir gelecek için, işsizliğin, ekonomik krizlerin, sefaletin kaynağı kapitalizmden kurtulmak için, genel af ve demokratik barış için, Antakya’nın şanlı “Uruba Direnişi”ni Arap halkının çağdaş demokrasi mücadelesine bağlamak için, 1 Mayıs’ta alanlarda olacağız.
Özgürlüğün doyumsuz tadında Türk’ün Türklüğü ile, Kürt’ün Kürtlüğü ile, Arap’ın Araplığı ile, Rum’un Rumluğu ile kısacası tüm halk topluluklarının kendi kültürel değerleriyle mutlu olduğu, halkların gönüllü birlikteliğinin zenginliğini yaratmak için sesimizi, gücümüzü birleştirelim.


Yaşasın Halklaşan İşçi Sınıfı!
Yaşasın 1 Mayıs!
Yaşasın Bağımsız-demokratik Türkiye!
Ortadoğu Halkları Sıklaştırın Safları!
Özgür Halkların Küresel Dünyası İçin İleri!

Antakya Demokratik Kültür Sanat Derneği Başkanı
Hisamiddin ÇALIŞ

"TÜRKİYELİ", SON DEFA OLARAK İNŞALLAH

Baskın Oran

Bugüne kadar anlatmayı başaramadıysam, son bir defa da şöyle deneyeyim:

Hayattaki en saygıdeğer insanlardan Ahmet İsvan’ın telefonda anlattığı öykü: “Annemin amcası Sâtı El Husrî, o zamanın en önemli eğitimcisi imiş. Cumhuriyet kurulduktan sonra Mustafa Kemal çağırmış, milli eğitim bakanlığı önermiş. Sâtı Bey şöyle demiş: “Efendim, ben Arap’ım. Biz Osmanlı iken bana yer vardı. Şimdi siz bir Türk Devleti kurdunuz. Bana yer kalmadı. Müsaade ederseniz ben kendi memleketime gideceğim”. Ve gitmiş. Bunun “grup” halinde ve toprağını da
bohçasına alarak yapıldığını düşünün, anlarsınız.

Benimle ilişkiyi 30 yıldır hiç kesmemiş ve her gittiği yerden yazmış öğrencim Fikret’in Cezayir’den gönderdiği eposta: “1975’te Kıbrıs’a 16 yaşında ilk gittiğimde bana ‘Sen Türkiyeli misin?’ diye sormuşlardı. İlk defa orada duymuştum. Bir de, 30 yıl sonra burada. Cezayir’de Arap, Berber, Tuareg, Mozabit vs. değişik gruplar yaşıyor. Bir Berber ‘Ben Arap’ım’ demiyor ama ‘Cezayirliyim’ diyebiliyor. O zaman tabii ki bir Kürt ‘Ben Türk’üm’ diyemez; Türk bir ırkın adı. ‘Türkiyeliyim’ diyebilir gururunu incitmeden. Zaten dedirtmedik de ne oldu? Adamlar dalga geçerek ‘TeeeCeee’liyim’ demeye başladı (...)”

Üst kimlik etnik/dinsel oldu mu, parçalayıcıdır

Acaba bu sefer anlatabildim mi? Ne olur ne olmaz, bir de teorik açıdan yazayım. Ulus denen şey iki türlü inşa edilir: Kan yöntemi, toprak yöntemi. Eğer ülkede çok sayıda etnik/dinsel grup varsa, ki Türkiye böyledir, ikincisi mecburidir. Bu durumda, ülkenin üst-kimliğinin (devlet tarafından vatandaşa biçilen kimliğin) adı, bütün bu alt-kimlikleri (vatandaşın kendine biçtiği kimliği) kucaklayabilmek için, bütün bunların adlarından farklı bir ad olarak seçilir. Yoksa, bunlardan üstün olanının adı üst-kimlik ilan edilip, sonra da “Bu herkesi temsil ediyor” denemez.
İran, Fransa, B.Britanya, İspanya... Bunlarda, sırayla: İran, Frank, Breton, İspanyol diye bir alt-kimlik yoktur. Birincisinde Farslar, Azeriler, Kürtler, Beluciler vs. vardır. İkincisinde Korsikalılar, Bretonlar; Oksitanlar, vs. vardır. Üçüncüsünde İskoçlar, İngilizler, Galliler, İrlandalılar vardır. Dördüncüsünde Katalanlar, Basklar, Andaluzyalılar, Kastilyalılar vs. vardır. Yani, bütün bu ülkelerde üst-kimliğin adı bütün alt-kimliklerden tamamen bağımsızdır.
Son olarak, Org. Başbuğ’un 14 Nisan konuşmasından sonra Genelkurmay açıklama yapıyor: Türkiye Halkı nitelemesinden Türkiyelilik çıkartmak saptırmadır, çünkü Atamız “Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk milleti denir” demiştir. Kanıtını da fotokopi olarak yayınlıyor: Prof. Dr. Afet İnan tarafından yazılan ‘Medeni Bilgiler ve Mustafa Kemal Atatürk’ün El Yazıları’ kitabından.

Atatürk’ün bir yazısı daha var

İyi de, bendenizin elindeki fotokopiyi ne yapacağız:
“Madde 12: Türkiye’de ahval-i fevkalade müstesna olmak üzere, Türkiyeliler için seyr-ü sefer serbesttir”.
“Madde 13: Emr-i tedris serbesttir. Kanun dairesinde her Türkiyeli umumi ve hususi tedrise mezundur”.
“Madde 14: Mektepler ve bilumum irfan müesseseleri devletin taht-ı nezaret ve murakabesindedir. Türkiyelilerin talim ve terbiyesi bir siyak-ı ittihat ve intizam üzere olmak mecburidir”.
“Madde 15: Türkiyeliler nizam ve kanun dairesinde ticaret ve sınaat ve felahat için her nevi şirketler teşekkülüne mezundurlar”. (Türkiye Cumhuriyeti İlk Anayasa Taslağı, tıpkıbasım, İstanbul, Kentbank Yayını, 1998)

Bu da bizzat M. Kemal’in yazısı. Öyle manevi kızına yazdırılmış da değil, kendi eliyle Temmuz 1923’te hazırladığı ilk anayasa taslağı. Bazı maddeleri eliyle düzeltmiş ama, bu maddeleri bastırırken düzeltme bile yapmamış. Lozan ve Cumhuriyet’ten önce; Çerkesleri, Lazları, Kürtleri vs. dışlamamak için Türk Halkı değil Türkiye Halkı, Türk Ordusu değil Türkiye Ordusu vb. dediği dönemden. “Atatürk Milliyetçiliği” kitabımın 343a sayılı dipnotuna bir göz atınız.

Kemalizm din midir?

Şimdi ne olacak? Olacağı söyleyeyim; “Kemalist” kardeşlerim şöyle

diyecekler: “Efendim, önce böyle yazmış olabilir, sonradan fikir değiştirerek doğrusunu yazmıştır”. Ama o zaman Atatürk’ün yanılmazlığına halel gelmez mi? Veya: “O şartlar altında öyle icap etmiştir” diyebilirler, o zaman da Atatürk’ü oportünist ilan etmiş olmazlar mı? İki ucu sakıncalı bir durum.

Hepsini bırakın, yukarıda Genelkurmay’ın kanıt gösterdiği Medeni Bilgiler kitabında ulusun unsurlarını sayarken Atatürk “Irk ve köken birliği” diyor. Madem kendisinin her dediği Kitab-ı Mukaddes gibidir, tartışılmaz gerçeğin kanıtıdır, şimdi ne olacak? Nasrettin Hoca’nın dediği gibi, ötekini hallettik, bunu ne yapacağız?

Ama asıl vahim olan durum başka: Bu vaziyette Kemalizm’in dinden ne farkı kalıyor? Koşup ziyaret edilen Anıtkabir’in kurban kesilen Eyüp Sultan’dan, kanıt gösterilen Nutuk’un mehaz gösterilen Kuran’dan ne farkı var Ulusalcı müminler açısından?

“Türkiyeli” terimi kimleri rahatsız ediyor?

“Türk”, kesinlikle etnik bir terim. Bunu da bin defa anlattım ve “Türkiye’de Azınlıklar” kitabımda örnekleri sayfalarca var ama, insanların bunu anlamamak için nasıl cansiperane direndiklerine ilişkin bir örnekolay daha vereyim ve artık geçeyim:


Geçen hafta “Bugün tek bir gayrimüslim subay veya astsubay yok” yazmışım ve başka devlet daireleri de aynıdır demişim, efendiden bir okur diyor ki: “Ordunun içinde gayrimüslim ve ateistler olduğu gibi Müslüman olanlar da var. Eminim diğer bahsettiğiniz yerlerde de vardır”.

Olmayan vaktimi kullanarak cevap veriyorum; ama bu sefer de: “Aslında beni ordu içinde gm subay astsubay olup olmaması hiç etkilemiyor, çünkü onların [gayrimüslimlerin-B.O.] seçimidir diye düşünüyorum”. Ezber olağanüstü. Ama böylesine can kurban, çünkü bunun bir de hem cahil hem küstah türü var.

İlk olarak Atatürk’ün kullandığı bu “Türkiyeli” terimi Türk-İslam Sentezi’nden gelenleri özellikle rahatsız ediyor. Çünkü en fazla ezilmiş ve dışlanmış etnik/dinsel grupları, yani Kürtleri ve gayrimüslimleri ulus’a dahil ediyor. Etmesiyle birlikte, LAHASÜMÜT’leri (laik olmak şartıyla Hanefi, Sünni, Müslüman, Türk’leri) yani “Beyaz Türk”leri tepemizdeki tahttan indirip biz normal insanların arasına katıyor.

İyi ki katıyor. Yoksa, şimdiye kadar bin defa anlattığım gibi “Türk” üst kimliği bal gibi etnik ve hatta dinsel anlamda kullanılıyor. Kürtleri ve gayrimüslimleri dışlıyor.
Siz gidi bölücüler sizi! Böyle dışlayarak bu memleketi tek parça halinde götürebileceğinizi sanıyorsanız aklınızı karış karış karışlarım sizin.
__._,_.___

(81.DOSYA) NEBİL RAHUMA YOLDAŞI POLİSE VEREN İTİRAFÇI ENGİN ERKİNER'İN POLİS İFADESİ

Mihrac Ural

25 Nisan 2009

Nebil yoldaşı, öldürüldüğü tarihten bu yana, aralıksız anan gerçek yoldaşları tüm devrim şehitleri anısına Antakya “Şehitler Haftası” etkinliği yaptı. Birileri, şehitler haftası etkinliğinin hazırlıkları sürerken, bir yerlerden emir alınmış gibi saldırıya başladılar. Çamur atma, karalama, şaibe, kurgu ve yalanlar saldırdılar. Şehitleri bile şaibe altında bırakmak istediler. Bunu yapan iki kişiydi. Biri itirafçı Engin Erkiner, diğeri MİT’e satılmış bir ajan İbrahim Yalçın (polisteki kod adı Şahin).
Bu ikilinin yolları ne zaman örgütümüze karşı bir yıkım hareketi varsa orada kesişmiştir. Ama dün olduğu gibi, bu gün de yalan ve kurgularla iştigal ettikleri açığa çıkarak gerçek kimlikleriyle göründüler. Acilciler tartışmasını takip eden herkes ortaya koyduğumuz belgeler, el yazıları, mektuplar ve üçüncü kişilerce doğrulanan belirlemelerle bu çirkin insanların amaçlarını yeterince kavramış oldu. Devrimci hareket nezdinde bunlara hayatlarında silemeyecekleri izler bırakıldı. Artık bu izlerle dolaşacak tahriplerine karşı önlemler alınacaktır.

1977 Ağustosta yakalanan Engin Erkiner, örgütümüzü tümden polise teslim etmiş bir itirafçıdır. Bu itirafçı, 1982 de örgütten kaçarak TKEP ‘li olmuştu. Sonra TKEP’ten de ayrılıp örgüt, örgüt dolaşarak bilmediğimiz işler ifa etmiştir. Bu işler şimdi daha belirgin olmaya başladı; özel harp dairesi, derin devlet işi…

İtirafçı, Doğu Perinçek’in yolundan yürüyerek, poliste yaptığı tahribatla yetinmemiş, ihbarcılığa da yönelmiştir. Son üç ay içerisinde yaptığı ihbarlar, bir çok yoldaş için yıkıcı etkiler yaratmıştır. Zira, ihbarlar artık en ince şahsi ayrıntıları bile polise gammazlama yoluna girmiştir.

Oysa bu dönem, devrimci mücadelenin olduğu kadar örgütümüzün de toparlanma ve geniş diyalog sürecinin yükseldiği bir dönemdir. THKP-C (Acilciler) örgütü etkinliklerini, gösterilerini, yayın faaliyetlerini hızla yaymaya başlamıştır. Bu durum, örgütümüzle bağını on yıllardır koparmış olanları bir araya getirirken, itirafçı ve çevresini paniğe yöneltmiştir.

Polis ifadesi yayınlanmadan önce, İfadesi yayınlanması halinde ona “ön söz” bile yazacağını belirten İtirafçı Engin, İki tokat yemeden, bir saat bile direnmeden örgütü polise teslim ettiği açığa çıkınca ifadesi etrafındaki böbürlenmeleri sona ermişti. Ancak sırtında büyük bir kambur olarak duran bu ifadenin baskısı altına girmiş olması onu korkunç bir ruh haline sokmuş oldu. Bu kamburu öretmek için akıl almaz cambazlıklar, karalamalar, kurgularla suçlamalara yöneldi. Tam bir hasta ruh haliyle çırpınmaya başladı.

Bu zavallı itirafçının polis ifadesi iğrençti. Polisle bu ölçüde işbirliği yapan bir başka kişi az bulunurdu. Doğu Perinçek’in de aynı şekilde bir itirafçı olduğu biliniyor. Doğu Perinçek kendi kamburunu örtmek için Türkiye devrimci hareketine dayattığı ihbarcılığı ve en sonunda derin devlet adamı Ergenekon davasında yer alışı her şeyi çok açık olarak ortaya koymaktadır. Engin Erkiner de tas tamam bu yolda yürümektedir.

İtirafçı Engin Erkiner, örgütümüzü kendi deyimiyle “kronolojik sıra içinde” (Polis ifadesi, s:12) polise teslim etmiş. Tüm eylemler, tüm adresler, evler, kişiler, tanıdıkları selamlaştığı, ceza evinde olup haberleştiği, olmamış ancak olası eylemleri ve kimlerin bunu yapabileceğini tek tek itiraf etmiştir. Hani derler ya hayallerini anlattı diye işte tas tamam öyle, örgütü teslim etmiş. İtirafçı,Nebil Rahuma yoldaşı da polise teslim eden ilk ve tek kişiydi. İfadesinde ilgili ilgisiz her şeye Nebil yoldaşın adını katarak poliste deşifre olması ve aranmasına yol açmıştır: bu süreç Nebil yoldaşın Ölümüne kadar süren kovuşturmaların tek nedenidir.

İtirafçının 20 sayfalık polis ifadesini okuyan herkes inanılmaz bir şok geçirmekte ve “bu hainin cezasının neden verilmediğini” sorup durmaktadır. O günde bu günde verdiğimiz cevap aynıydı. İnsan katletmek devrimci bir tutum değildi. İtirafçı da olsa, onu kuşatmak, etkisiz ve denetim altında tutmak daha zararsız olmasını sağlardı. Zaten zindanlardaydık, kaçar kaçmaz 12 Eylül darbesi geldi. Yurt dışına yoldaşları güvenli bir şekilde ve örgüt içi sorun yaratmadan çıkarmak gerekiyordu. Bu gelişmeler bizi daha sakin bir kafayla düşünmeye götürdü. Nitekim kestirme yoldan gidip şiddeti değil zamanı esas alarak sürecin sağlıklı yürümesi için çalıştık. Bunu da başardık. Bu gün patlayan lağımlardan bu tiplerin çıkması çok normal. Ancak bunların geçmişte olası zararlarının önüne geçilmiş oldu.

İtirafçı Engin, Nebil yoldaşı polise afişe eden ilk ve tek kişidir dedim, Nebil adı ifadesinde o kadar çok geçmekte ve tekrar etmektedir ki, Nebil yoldaşa duyduğu kini de yansıtması açısından dikkatlice okunmayı gerektiriyor. Ama o kendi kamburunu başkasının sırtına yıkmak, spekülatif söylemlerle kafaları bulandırmak için kurgular yapıyor. Ama tutmuyor, ne tarihler ne de olaylar yalanı gerçek yapamıyor.

Benim yakalanma tarihim 10 Mart 1978 Ankara. Ankara’da sorguya alındığımda aynı evde yakalanan yoldaşlarımda vardı. Polise direndim, aynı evde yakalananların tanımadığımı söyledim. Tümünü inkar ettim. Öğrenci olduğumu dergi satarak yaşamımı kazandığımı söyledim. Ser verdim sır vermedim. İtirafçı Engin’in polis ifadesinde sırtıma yıktığı tonlarca itirafı reddettim. Merkezi davam İstanbul’da olduğu için beni İstanbul emniyetine götürdüler orda da işkencelerden geçtim. Falaka ipinin ayaklarımda bıraktığı kesik izleri bu güne kadar kara birer leke olarak taşırım. Elektrik işkencesi ve kaba dayak ise, falaka nezdinde çok kolay şeylerdi; bilenler bilir. İstanbul faslını da ser verip sır vermeyerek tamamlayınca, sağmalcılar cezaevine sevk edildim. Emniyet müdürlüğünde Hacı Demirkaya, Nadir Nadi Çelik ve Uğur Gür’e suikast girişiminde bulunan TİKKO’cu arkadaşları gördüm, Hacı yarılı ve kan içindeydi. Sonra sağmalcılarda birlikte olduk.

İtirafçı Engin, yana yana ifademi aradı. Buldu ve gerçeği görüce utancından yerin dibine girdi. Elinde Mihrac Ural’ın polise direnişinin belgesi beyaz bir sayfa vardı. Bu durum İtirafçıyı yeni çamurlara yöneltti. İfademi kendisi gibi şaibeli göstermeye yöneldi. Ama başaramadı. Yalanlarla, tarih bilgisi gerçekliğiyle bu oyunu da tutmadı. Nebil yoldaşın yakalanması üzerine ortaya attığı yalan kurgu, bir başka yalandan besleniyordu. Duyumu kanıt göstermenin sonu buydu. Utanma ve ar duygusu bitmiş olanlar, ifademin altında ezilmişlerdi.

Sağmalcılara gittiğimde benden önce İstanbul’da yakalanmış olan Nebil yoldaş beni ilk karşılayan oldu. Derhal yatağını bana verdi. Nebil başında olduğum ekibin bir militanıydı. Çocukluktan beri de birlikte olduğum can yoldaşımdı. Kısa süre birlikte kaldık. Onu, üniversite öğrenci kavgalarından gelen, bir öğrenci gurubunun kısa sürede tahliye olmasını fırsat bilerek ve rahmetli Bedri Yağan’ın yerine koyarak özgürlüğe kavuşturdum (Bu öğrencilerden birini daha alıkoyarak, Hacı Demirkaya’nın da firarını sağlanmıştı).

Önce, Nebil benim çıkmamı istedi. Ona, benim ifadem temiz, senin durumun zorda, sen çıkacaksın dedim; sıra değil akıl hükmünü verdim ve özgür oldu. Ayrıntıları 68. Dosya Nebil… Nebil… dE anlattım.

Bu kısa sürede Nebil’le sohbetler yaptık. Bu sohbetlerimizde üçüncü kişiler de bulunuyordu. Ancak O şu an aramızda değil. Üçüncü kişilerin onayı bile olmadan ölüleri konuşturup şaibeler yaratanların olduğu bir ortamda ölüler adına konuşmak çok kolay ama gerçek olsa bile dikkat gerektiriyor. Ancak böylesi bir ahlak algısı olmayanlar bu işi ya vesveseyle, fısıldamalarla ya da MİT’e satılmış İbrahim Yalçın gibi pervasızlıkla yapmakta zorlanmazlar; bu rezil adam ölüyü de diriyi de hayaleti de kirli amacı için konuşturur. Bu satılmış adamın tarihlere bile bakmadan, düşeceği utanılmaz halleri düşünmeden Nebil yoldaşı ölümünden sonra konuşturduğu gibi. Ki, ortaya çıkan son bilgiler, Bu soytarının Nebil’le, Ali Çakmaklı’nın ölümü sonrası bir araya gelip konuşmasının mümkünü olmadığını gösteriyor. Ama kirli amaç, ekibimin bir militanı olan, emir ve talimatlarımla çalışan bir can yoldaşımı bana karşı konuşturmak, bunlar için hiçte zor olmaz.

Şu tarihlere dikkat edin ve ölü nasıl konuşturuluyor onu bilin:

23 Eylül 1980 Ali Çakmaklı’nın ölüm tarihi. Gazeteler 24 Eylülde haberi geçiyor. Nebil, Ali çakmaklı öldürüldüğünde Adana’da olduğu belirtiliyor. Nebil 29 Eylül 1980’de katlediliyor. Yani arada sadece 6 gün var. Adana’dan dönüşünün ikinci günü tutuklanmış olsa bile MİT ajanı İbrahim Yalçın’ın Nebil’le görüşüp uzun uzun konuştuğu kocaman bir yalandan ibarettir. Bu yalan, tipik bir İbrahim Yalçın üretimidir. MİT’e satılmış birinin ölüleri konuşturmasından bekleyeceği şey ne olabilir diye düşünenler, İbrahim yalçın’ın el yazılı itiraflarını yorumsuz olarak http://tarihselhainler.blogspot.com/ linkine bir göz atarak okusunlar.

Nebil yoldaşın öldürülmesinde, Acilcilere yaptığı belirtilen maddi kaynak transferinde İbrahim Yalçın’ın örgüt bilgisi olmadan oynadığı rol, her zamandan daha çok ön plana çıkıyor. Buna dikkat çekmek istiyorum.

HDÖ davası “GEREKÇELİ HÜKÜM” 252 sahifedir. Çok detaylı ifade ve bilgilerle tümü çözülmüş olan bu örgütün açıklamalarında Nebil öldürülmesi, Ali Çakmaklı’nın öldürülmesiyle ilgili bir misilleme den çok, Acile aktarıldığı iddia edilen altınlarla ilgilidir; yani İbrahim Yalçın’ın örgüt kararı olmadan aldığı ve ne yaptığı belli olmayan altınlarla ilgili olarak, HDÖ’ye “ihanetle” suçlandığı görülmektedir. Şimdi, itirafçı Engin’in, Nebilin ölümünden Ali Çakmaklı olayını esas alan ve bunun için bana yönelen suçlamalarını nereye koymak gerektiğini soracağım? MİT’e üç beş kuruşa satılmış İbrahim yalçın’ın herkesçe bilenen ve bu güne kadar süren para tutkusunun bu işte, örgüt haberi olmadan nasıl rol oynadığı artık açığa çıkmış bulunmaktadır. Nebil yoldaşımızın katlinde İbrahim Yalçın adli MİT ajanının dolaysız parmağı bulunmakta ve bu gerçeği örtmek için, saptırma kurguları, ortağı itirafçı Engin’le tezgahlamaktadırlar. Bu ikilinin bir araya gelmesinin altındaki gerçekleri de böylece açığa çıkmaktadır.

Ali Çakmaklı’nın ölüm haberini bile okumadan önce Nebili tutuklayanların, Ali Çakmaklı sorunu üzerine Acilcilere misilleme yapacaklarını düşünmek çok aptalcadır: böyle bir şey yoktur olamaz da. Ali Çakmaklı'yı kim ve nasıl öldürdü henüz bilinmezken, Öldürülme olayının gazetede yayınlandığı gün olan 24 Eylül 1980’de ya da en geç ertesi gün arkadaşları tarafından tutuklanan Nebil yoldaşın bu konuyla ilgili bir misillemeye muhatap olduğunu düşünmek çok safçadır. Ama Nebil, bizimde bilmediğimiz çok önemli bir başka bilgiyi kendisi vermişse ve bu bilgi onun tutuklanmasına ve katline yol açmışsa çok ayrı bir şeydir (Bu konuda araştırmacı arkadaşlar, farklı yönden ve çok önemli bilgiler aktarıyorlar: Ali Çakmaklı’ınn öldürüldüğü gün, Nebil’in Adana’da olması gibi yoruma çok açık bilgiler). Her halükarda, Nebil’in öldürülmesinde İbrahim Yalçı’nın örgütümüz haberi olmadan almaya tenezzül ettiğini ve kendi hırsızlığı için Nebil’in ölümüne bahane yarattığının bilinmesi gerekmektedir. Bu konuyu daha sonra etraflıca işleyeceğim.

Nebil 1977 Ağustos yakalanmaları ardından İtirafçı Engin’e dolup dolup taşmış bir militandı. Bu konu ekibimin içinde olduğu kadar, örgütün önemli kadrolarınca da biliyordu. Ama zindanda olana saldırmak anlamsızdı ve siyasi açıdan doğru değildi. Bu konuyu Isparta cezaevinde çözdüm. İtirafçı ve onun itiraflarını poliste reddetmeyenler her şeyi üstlenecekti. Dava bu zemin üzerinde yürüyecek, poliste direnenler en kısa yoldan özgür olmalarına olanak sağlanacaktı. İtirafçının yapacak bir şeyi yoktu teslim olmuştu ve kararlarıma uymak zorundaydı. Bu oldu. Isparta’da başlayan merkezi davamız bu çerçevede yol haritasına sahipti.

Nebil yoldaş, itirafçıya karşı her zaman soğuktu. Bu adamdan tedirgindi. 1977 Ağustos yakalanmalarından öncede durum buydu. Bunu gözlemleyen kimileri yazılarına da konu etiler. Bu günkü tartışmalarda ses çıkarmayanların tümü İtirafçının polisteki rezil tutumunu bilir. İtirafçı örgütü yıkmıştı ve tek tek her birimizi polise afişletmişti. Acil hareketinde olup o denem itirafçıdan zarar görmeyen tek bir kişi ve bölge kalmamıştı. İtirafçı Engin Erkiner, Nebil yoldaşı polise veren ilk ve tek kişidir.

Deşifre edilen Engin adam, acınası hallere düştü. Polis ifadesi, boğazını sıkan bir idam ipine dönüştü. Bunun kabusları altına girdi. Bu nedenle yazdığı her satırda Mihrac Ural’a saldırma ihtiyacı duydu. Bu refleks bir hasta refleksidir. Ruhunu hafakanlar basıyor. Bu onu geriyor ve ayıbını örtmek için başkasını suçlamaya, şaibe yaratmaya yöneltiyor. Yer yüzünde, İtirafçının kamburunu örtecek bir örtü de yok.

İtirafçı ayıbını örtmek için kendi kurgularıyla yarattığı senaryolara bir de asıp kesip cezai hayaller üretiyor. Kendisine uygulanması gereken cezaları, uydurma suçlularına yöneltiyor. Buradan ona sözüm var, Engin sana acıyorum, seni her yerde ve zamanda ezebileceğimi biliyorsun. Ama ben asla şiddeti siyasi hasımlarım için bir çözüm yolu olarak düşünmedim. Seni ciddiye almadığım için de zararlarını kuşatmakla yetindim. Bunu örgütümle, yoldaşlarımla başardım. Senin gibi bir ufak kişiye bu kadarı yeter de artar.

Bu ön bilgiler ışığında İtirafçı Engin Erkiner’in Nebil Rahuma yoldaşı polise nasıl ihbar ettiğini, onu nasıl afişe edip firari duruma düşürdüğünü kendi ağzından, resmi belge ve imzasıyla, polis ifadesinden aktaracağım.

Bu belge ne hasım iddiası, nede üçüncü kişilerin onayını bekleyin bir duyumdur. Bu belge iddialarımızda ne kadar tutarlı olduğumuzu gösteren açık bir kanıttır. Bu belge Nebil’i ilk ve tek olarak polise teslim edenin kim olduğunu göstermektedir.

Bu belge çamur atma değil tarihe sunulmuş bir kanıttır. Nebil Rahuma yoldaşı, örgütü ve bizleri polise ispiyonlayanın kim olduğunu gösteren hukuki bir kanıttır.

Okur olarak bunu değerlendirin ve ona göre bu çirkin insanı algılayın.

İşte Halep işte arşın.


İtirafçı Engin Erkiner’in polis ifadesinin özeti şudur:

“Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” (Engin Erkiner İfadesi, s:16)

İfadesini polise yardımla açarak işe koyulan itirafçı Engin, Nebil yoldaşı polise gammazlarken, akla hayale gelmeyecek ayrıntılarıyla birlikte adını 17 kez tekrar ederek şunları itiraf ediyor.

Buyurun birlikte okuyalım:

“Nisan ayı sonlarında benim evimde yapılan toplantı sonunda MİHRAÇ giderken mayıs ayı başlarında İstanbul’a 2 insan göndereceğini söylemiş ve bunlarla buluşabilmem için de Taksim civarında şimdi hatırlayamadığım bir yerde randevu kararlaştırmıştık. Verilen randevu günü kararlaştırılan mahalle gittim, orada ALİ SÖNMEZ ve NEBİL ile karşılaştım ve tanıştım ALİ’nin soyadının SÖNMEZ olduğunu Emniyet müdürlüğünde öğrendim. ALİ ve NEBİL Antakya’dan talimatlı olarak geldiklerinden bunlara ayrıca eyleme girip girmeme konusunda herhangi bir sual tevcih etmedim.” ( Engin Erkiner’in polis İfadesi sayfa:10 )

“SORULDU: ALİ ve NEBİL Antakya’dan gelirken bir adet Fransız yapısı gerilla tipi İmsa otomatik makinalı tabanca (Baskın sırasında yakalanmıştır.), bir adet 14 lü tabanca (Baskında yakalandı.), bir adet 7,65 mm. Çapında tabanca (Baskında yakalanmıştır. Uzun brovningi olanı.) ve şarjörü iki defa doldurabilecek miktarda mermi getirmişlerdir.” (Engin Erkiner’in polis ifadesi,s:10)

“SORULDU: bir banka soyma eylemini gerçekleştirmek üzere ben, MUHARREM, ALİ ve NEBİL karar aldıktan sonra bankayı tespit etmek ve istihbarat toplamak maksadıyla teker teker İstanbul’un muhtelif semtlerindeki müsait bankaları dolaşmaya başladık. Bu arada Merter İş bankasının müsait durumda olduğu bilgisini arkadaşlardan biri bana getirdi Hep beraber bankaya giderek tetkik ettik, kaçış yollarını tespit ettik. Bu arada söylemeyi unuttum Ankara kadrosundan HAKKI Haziran ayı içinde eylemlerde kullanacağımız bir şoför getirmişti…

“…Ben soygundan sonra akşamleyin Cihangir’deki eve gelecektim. Belirtilen gün ve saatte yaptığımız plan gereğince Merter İş Bankası soygunu MUHARREM, ALİ, NEBİL ve şoför MUSTAFA tarafından gerçekleştirildi. Yukarıda söylemeyi unuttum eylemden birkaç gün önce kirli sarı renkte, Murat marka bir arabayı düz kontak yaparak çaldıklarını ve Cihangir’deki ev civarına getirdiklerini biliyorum…

“... Yukarıda da belirttiğim gibi soygun planlanan günde yapıldı, ben de akşamleyin kararlaştırıldığı gibi Cihangir’deki eve giderek paraları bir kere de beraber saydık. Bir kere de diyorum, zira daha önce MUHARREM, ALİ, NEBİL ve MUSTAFA paraları saymışlardı. Eve geldiğim vakit miktarını 200.000 TL. olduğunu söylemişlerdi. Paraları ve silahları Cihangir’deki eve bırakıp ben o gece kendi evime döndüm. Birkaç gün sonra da ALİ ile birlikte Antakya’ya hareket ettik. Antakya’ya giderken bankadan gasp ettiğimiz paranın 170.000 TL. civarında bir meblağı yanımıza aldık. ALİ ile birlikte MİHRAÇ’ın evine gittik. 4-5 gece burada kaldık. MİHRAÇ’ın evinde kaldığımız müddetçe örgütü, durumu ve Türkiye’deki genel siyasi ortam üzerinde konuştuk… Yukarıda da söylediğim gibi 4-5 gün MİHRAÇ’ın evinde kaldıktan sonra malzemelerle birlikte BEN, ALİ, NEBİL beraberce İstanbul’a döndük. Yukarıda söylemeyi unuttum MİHRAÇ’ın evine gittiğim vakit yanımda getirdiğim 170.000 TL. civarındaki parayı malzeme alması için MİHRAÇ’a vermiştim. MİHRAÇ orada kaldığım 4-5 gün içinde 400 adet civarında dinamit lokumu, tahminen 150 adet civarında elektrikli ve normal funye, 10 kutu 7,65mm. Çapında mermi, 8-9 kutu 60 lık 9 mm. lik uzun mermi, 2 adet Kalaşinkov marka tüfek, tahminen 200 adet civarında Kalaşinkov mermisi temin ederek bana teslim etmişti. Ayrıca tahminen 10 adet “Sosyal-Emperyalizm” (iki kelime çizildi) “ SOVYET SOSYAL EMPERYALİZM TEZLERİNİN SAÇMALIĞI” başlıklı 212 sahifelik ve HALKIN DEVRİMCİ ÖNCÜLERİ imzasını taşıyan broşürü vermişti. Bütün bu malzemeleri 2 bavul ve bir el çantasına koyarak yukarıda da söylediğim gibi BEN, ALİ ve NEBİL ile birlikte İstanbul’a getirdim… 1 Mayıs hadiselerinde İnterkontinental Otelinden ateş edildiğine dair gazetelerde çıkan haberleri okumuştum. Bu sebepten eylem hedefi olarak İnterkontinental’i seçtim. Eylem şekli olarak ta bu otelin kurşunlanmasına karar verdim. Eylem kadrosu olarak şoför MUSTAFA, NEBİL, MUİHARREM’i seçtim ve kendilerine böyle bir eylemi gerçekleştireceğimizi söyledim… saat 22.00 civarında eylemi yukarıda saydığım kadro gerçekleştirdi. Eylem planı şu…şekildeydi; Araba Bosfor Turizminin bulunduğu caddede bulunacak, MUHARREM ve NEBİL eylem günü kendilerine verdiğim iki adet kalaşinkov ve 4 adet dolu şarjörle İnönü Gezisinin Taksim tarafına bakan yüzündeki parmaklıkların hemin arkasında yer alan fundalıklar içinde otele ateş edeceklerdi. Eylem planlandığımız şekilde gerçekleştirildi, ben hadiseden sonra Taksim’e gittim, Taksim’e vardığım zaman saat 22,30 civarıydı, otelde fazla anormal bir durum göremedim. Buradan eve döndüm, ertesi gün gazetelerde otelin kurşunlanma olayını okudum. Sonra cihangir’deki eve giderek silah ve şarjörleri aldım, NEBİL ve MUHARREM eylem gecesi adam başına birer şarjörden biraz fazla mermiyi otele sıkmışlardı.” ( Engin Erkiner’in polis ifadesi s:10-11)

“ Bundan sonra yeni bir eylem gerçekleştirmek suretiyle para temin etmeyi düşündüm. ALİ, MUHARREM, NEBİL’i yanıma alarak Yusufpaşa Ak Bank’ı kontrol ettik, ancak orada gördüğümüz şahıslardan şüphelendik, bunların polis olabileceğini düşündük ve bu yüzden bu bankayı soymaktan vazgeçtik. Bu banka yerine Harbiye Ak Bank şubesini seçtik. Soygun planını şu şekilde yapmıştık; şoför MUSTAFA yukarıda da bahsettiğim gibi İnterkontinental eylemine katılan ve bu eylem için yeniden plakası değiştirilen beyaz renkli Reno ile Rayoevinin yanındaki sokakta istikameti Spor ve Sergi Sarayına doğru duracaktı. Eylemi BEN, NEBİL, ALİ, İBRAHİM YALÇIN gerçekleştirecektik. 18 Ağustos gecesi ben Cihangir’deki evde kaldım ve soygunun son planları üzerinde tartıştık, ertesi sabah saat 08,30 civarında topluca evden çıkarak Reno’ya bindik ve Spor Sergi Sarayına giden ve Rayo evinin yanında bulunan caddenin köşesinde arabadan indik. MUSTAFA DA arabayı caddenin içine çekerek arabada kaldı. Biz topluca bankaya girdik. Banka içinde şu şekilde ( daha önce yapılan plan çerçevesinde) yer aldı. İBRAHİM YALÇIN elinde 7,65 mm. çapında bir tabanca idi kapıyı tuttu. ALİ SÖNMEZ ceketinin içene sakladığı Fransız yapısı otomatik tabancayı ceketinin içinden çıkartarak vezne gitti. Yanlış oldu ALİ elinde 14 lü tabanca ile vezneye gitti ve vezneden paraları aldı. NEBİL ceketinin altına sakladığı Fransız yapısı otomatiği çıkartarak ortalığı kontrol etti, NEBİL’e yardımcı olarak ben de elimde 7,65 mm. tabanca ile etrafı kontrol ettim. ALİ paraları aldıktan sonra elindeki naylon torbaya koydu.”( Engin Erkiner’in polis ifadesi s: 11-12)

“SORULDU: TÜRKİYE DEVRİMİNİN ACİL SORUNLARI ve ya HALKIN DEVRİMCİ ÖNCÜLERİ’nin Türkiye çapında faaliyet gösteren ve benim tanıdığım kişileri görevleri ile birlikte şu şekilde sıralayabiliriz.

MİHRAÇ : Orta boylu,165-170 boyunda, esmer, siyah saçlı, Güney Bölge sorumlusu.

HAKKI: Uzun boylu,175 boyunda, zayıf, beyaz tenli,kısa saçlı. Ankara Bölge Sorumlusu. Üst komite üyesi, ( Bu isim takma addır)

EŞBER (BİNBAŞI), (Takma isim): 175 boyunda, zayıf,hafif sarışın. İzmir Bölge sorumlusu.

MİHRAÇ, HAKKI, EŞBER üst komite üyeleridir.

İSTANBUL:

CEMİL ORKUNOĞLU: HAS-İŞ ve TÜM-DER de örgütsel çalışmayla ilgili görevlidir.

HİLAL ORKUNOĞLU (GÖKER): TÖB-DER’de örgütsel çalışmayla ilgili görevlidir.

BELMA GÜRDİL: Boğaziçi üniversitesinde örgütsel çalışmayla ilgili görevlidir.

ALİŞAN ÖZDEMİR: Sempatizan durumundadır.

BENGÜ: (Soyadını bilmiyorum) Sempatizan durumundadır.

İMAM KILIÇ: Sempatizan durumundadır.

ALİ SÖNMEZ : Örgütün eylem kadrosunda yer alır (takma ismi ZEKİ)

NEBİL: (Soyadını bilmiyorum), örgütün eylem kadrosundadır.

MUHARREM : (Soyadını bilmiyorum) örgütün eylem kadrosundadır.

MUSTAFA: (Soyadını bilmiyorum) Bütün eylem kadrosunda yer alır.

İBRAHİM YALÇIN: örgütün eylem kadrosundadır.

ALİ YILDIRIM: Sempatizan durumundadır.

HAYDAR YILMAZ: örgütün eylem kadrosundadır. ( takma ismi AHMET’tir)

NEBİL’in takma ismi SABRİ, MUHARREM’in takma ismi SİNAN’dır.

FİLİZ: (Soyadını bilmiyorum) Sempatizan durumundadır.

ATAKAN SAKARYA: Sempatizan durumundadır.

ERCÜMENT: ( Soyadını bilmiyorum) Sempatizan durumundadır.

ORHAN: (Soyadını bilmiyorum) sempatizan durumundadır.

ZUHAL: (Soyadını bilmiyorum) sempatizan durumundadır.

MEHMET ÇELİKEL: Seviyesi sempatizanlığın biraz ilerisi ve HAS-İŞ’te çalışır.

CUMALİ ÇAKMAKLI: Sempatizan durumundadır.

NAİM İME: TÜM-DER’de faaliyet göstermekte olup ACİL’e yaklaşmak durumundadır…” (Engin Erkiner’in polis ifadesi, s: 15-16)


Bu ifadeyle birlikte İtirafçı Engin Erkiner’in Nebil yoldaşı polise ilk ve tek teslim eden kişi olmasına rağmen, yoldaşın mütevazi isminden nemalanmak, kendisi ve MİT’e satılmış ortağının yaptıkları çirkinlikleri lanetliyor bunlara sesiz kalanları da ayıplıyorum.

Bunlarla aramızda zamanı hakem koymakla yetiniyorum.

ELLERİM KOPTUĞUNDA

Ali Rıza Aydın


Sevgili Demir, merhaba
Bilgisayarım virüs kaptığı için, bir haftadır bir şey yapamıyordum. Virüs koruyucu programım olmadığı için her türlü saldırıya açığım. Bu tür programlar yüklemeye bilgisayarın kapasitesi uygun değil dediler. Laf gelmişken bu virüsleri ortalığa sürenlerin bunda ne faydaları var, anlamıyorum. Beni hiç tanımayan birinin bana bu eziyeti vermekte amacı ne, bundan ne çıkarları var kafam almıyor.
Doktor Şenay’ın hastalığını ( Sistemik LUPUS Eritematozus - SLE) anlatırken “verdiğimiz ilaçlarla, bağışıklık sistemini baskı altına alıp, vücudunu korunmasız hale getiriyoruz, bu yüzden mikroplu olacak ortamlardan vs uzak duracaksın demişti.
İnternette girince nasıl korunacaksın bilmiyorum, kısaca eskilerin söyleyişiyle “bilgisayarın mı var, derdin de var.

Ben, Dileği merak ediyorum, nasıl oldu. Tıpbi olarak bundan sonra ilgilenileceğini biliyorum, ama asıl sorun psikolojik olarak yeni durumu kabullenip kişinin kendini ona göre hazırlaması. Nasrettin Hoca’nın “daha önce bu iş başından geçmiş birine bunu sorun halimi size anlatır” dediği gibi, başından aynı tür serüvenler geçmiş biri olarak onu düşünüyorum. Onun ne tür duygular içinde olacağını çıkarsamaya çalışıyorum
Düşünüyorum da, bende çok zor alıştım, ne zorluklar çektim.
Elerim koptuğunda uzun dönem, hastanede başımızda nöbetçi bekledi, hiçbir yere kırmaşamadık. Zaten gözlerimizde yaralandığından, onlarda bağlıydı ne kendimizi nede çevremizi göremiyorduk. Askeri ceza evine geldiğimizde, önceleri subayların tutuklu kaldığı bir bölümde kaldık, güzel, aynası olan bir yerdi. Orada bir gün, tuvalete giderken, lavabonun önün den geçiyordum, aynada kendimi gördüm; nasıl olmuşum diye kendime bakıyım dedim, içim el verip de kendi kendime bakamadım; ellerimi arkama dolayıp, ellerimi saklayıp ta kendime öyle baka bildim. O anımı hiç unutamam.
Ama gerçekliğim buydu; ya bu gerçekliğimi olduğu gibi kabul edip ona göre yaşayacaktım yada ...aslında düşündüm benim için bunun yada sı yoktu. Ameliyatla el taktırmayı düşündük, bir ara onun hayallerini kurduk. Bunu doktorlara, Sofya radyosuna sorduk herkes bize zor, hatta imkansız dedi. Sofya radyosu sorumuzu cevaplayınca “Tanrım beni baştan yarat” parçasını çalmış mıydı yoksa şakayla biz mi öyle demiştik aklımda öyle kalmış.
Kendi kendime “oğlum rıza sağlamken herkes yiğit olabilir, herkes kahramanlık yapar hadi yiğitliğini şimdi görüyüm, bu halinle yaşamayı başar” derdim. Kısaca bu yeni halimi olduğu gibi kabul edip, ona göre davranmaya başladım. Sakatlığımı yada vücudumun eksiklerini ne kendimden nede başkasından saklamıyordum, adeta Allah’ın bildiğini kuldan niye saklayım der gibiydim. Senin İbrahim (Kılıç) diye tanıdığın arkadaşım bunu benim gibi kabullenememişti sanırım, ellerini hep saklardı, onunla aynı koğuşta kalıpta onun elsiz olduğunu bilmeyenler bile olurdu.
Bense bu durumumu kafamdan atıp unutmuş, sanki hep böyleymişim gibi davranırdım- davranırım. O halimi unuturum. Takmam kafama. Bunu takanların bir takıntısı olduğunu, onların tedavi edilmesi gerektiğini bile düşündüğüm olur. O eski nişanlım olan Hatice gil bir hayli böyleydi.
Askeri cezaevinde ki arkadaşlarımın tutumları iyi değildi; benim bu halimle partiye üye olup olamayacağımı, gerilla birliğinde ne işe yarayacağımı, onlara yük bile olabileceğimi tartışmışlardı. Bende saf saf savunmaya geçip, “yeni gelen genç kuşaklara tecrübelerimizi anlatır, onlara teorik eğitim verebilirim” diye kendimi savunduğumu hatırlıyorum. O günler benim için çok acı günlerdi. Elin gözünde, birden bire değerden düştüğünü görüyorsun, attan inip eşeğe binmiş gibi, hatta yaya kalıp sürünüyor gibi oluyorsun. Sana öyle muamele ediliyor, güçlü kuvvetli pehlivan gibi bir adamken, hemen, birden bire sakat küt kötürüm olup çıkıyorsun. İnsanların, yoldaşlarının sana ne gözle baktığını görüp içine atıyor, üzülüyorsun, yada isyan ediyorsun. Ne edersen et çaresi yok, insanın içini acıtan, insanın gönlünü yaralayan anlar yaşıyorsun.....
Kendimi okumaya vermende bu savunmamın payı çoktur.
Aslında okuma ihtiyacını Dev –Yol dan ayrılıp Kendini daha sonra Dev- Sol diye tanıtacak olan gurupla ilişkiye geçip de onları tanımaya başlayınca, okuma zorunluluğumu görmüştüm. Bunlar eskilere bakarak daha çapsızlardı, bir hata ettiğimi anladım ama bilgi dağarcığım bana yol gösteremiyordu. Mahir Çayan’ı eskiden beri ezbere denecek kadar bilirdim, ama o bilgilerim, M. Çayan’ın teorileri yolumu aydınlatamıyordu.
(Mahir Çayan’ın Teorisinin asıl olumsuz yanını şimdi daha iyi anlıyorum; M. Çayan’a göre Emperyalizmin üçüncü bunalım döneminin Marksizm mi, bir ve ikinci dönemin Marksizm inden farklıdır. Birinci ve ikinci bunalım dönemi dediği evre Marx’ın, Engels’in, Lenin’in yaşadıkları dönemi kaplıyor. Bunları çıkarınca geriye, Marksizm diye bir şey kalmıyor; ne kalıyor: ulusal kurtuluş savaşları, gerilla mücadeleleri vs. Bizler o dönem bol bol Amilcal Cabrail, Alberto Baye, Carlos Maigelle, Angola lideri A. Nato, Giyap;ın kitaplarını okurduk. Bunlar insana Marksizm bilgisi vermiyor. Gerçekten Marksizm mi öğrenmeye çalıştığında durumunu daha iyi görüyorsun; işte o zaman ne yapacağını şaşırıyorsun)
Marksı Leni’ni okuyum diyordum, ama ne okuyacağımı, okumaya nereden başlayacağımı da bilemiyordum. Felsefe önümü açabilir diye gidip Lenin’in “Ampiriori kritisizm” ini aldım okudum, bir şey anlayamadım. Bir çıkış yolu arıyordum, “Allahım bana yardım et der gibi bana yardım edecek birini arıyordum ki o bomba patlayıp beni sakat bıraktı. O sakatlığı işte bu ruh hali içinde yaşadım, bu ruh hali içinde geçirdim. Belki halimin dayanılmaz oluşunun bir nedeni de bu.
Uzun lafın kısası Niğde cezaevine geldiğimde içinde bulunduğum ruh hali böyleydi. İşte o ortam, özellikle sen önüme okunması gereken bir ufuk, yeni bir yol açtın, bende o denize cumburlop atladım. Hep Sen hedefe doğru koşmayacaksın bazen da hedef sana doğru gelecek derler ya işte öyle bir şey.
Sonuç, oradan kalkıp buraya geldim, iyi ki de geldim. Hayatımda hiç bir işim yaver gitmemiştir, şansa inanılır mı bilemem ama benim şansım hiç iyi değildir. Hayatta ki tek şansımın Niğde cezaevine düşmek olduğunu düşünürüm hep.
Örneğin şu bizi sakat bırakan bombalı pankart işi; her şey gelip geçti ama, ben başından beri bu işe karşıydım. Ölüm yıl dönümü dolayısıyla Ulaş Bardakcı’yı anacaktık. İbrahim bombalı pankart işini önerince, hemen karşı çıkmıştım. Bu iş hem eylem sırasında patlayıp bize zarar verebilir, hem de suçsuz masum başka insanlara zarar verebilir diyordum. Çok uzun tartıştığımız halde birbirimizi ikna edememiştik. Ben karşı tez olarak uçan balonlarla Ulaşın posterini havaya uçuralım diyordum. Herkes kendi eylemini yapmak üzere ayrıldık. Ben her şeyi hazırladım, eylem günü geldi çattı, balonları piknik tüpüyle şişirip bıraktım, balonlar uçmuyor. Orda anladım ki balonu havaya uçuracak hava başka bir havaymış. Eylemim suya düşünce gidip annem gili görüyüm diye mahalleye geldim; arandığımdan eve gelemiyordum, bir komşumuzun evine gittim. Annem gille otururken elinde paketlerle İbrahim gil geldiler; eyleme hazırlandığımız evin etrafında polis olduğundan kuşkulandığımız kişiler dolaşıyordu, oradan kuşkulanıp yanına geldik dediler. İyi amma bu iş burada olmaz desem de beni dinlemeyip, İbrahim yalvarışlarıma aldırmadan fünyeyi bağlamaya başladı. Yanlış yapıyorsun kaza olacak diye ne kadar yalvardım. Sonunda işi yaptı paketledi, şu paketi bantla diye bana uzattı. İzola bantı aldım İbrahim’in elindeki paketi yapıştırıyordum ki, o korkunç bir patlama oldu.
“Eyvah!” dedim amma iş işten geçmişti. Can tatlı, yine de candan geçilmiyor; Kan kaybından ölmemek için, gözlerimde görmediğinden, sürüne sürüne, ikinci kattan aşağıya indim. İnerken İbrahim’i de indirdim. Etrafımıza gelenlere “Ben Ali Rızayım; yukarda silahlarımız var, arkadaşlar onları alsınlar, bizi de hemen hastaneye götürsünler, yoksa kan kaybından ölürüz” diyordum. Herkes bunları yiğit olduğum için yaptığımı sanıp öyle anlattı, yiğitliğim üzerine efsaneler üretildi; halbuki ben bunları ölmekten korktuğum için, yaşamak istediğim için yapmıştım. Bunları yaşarken yiğitlik aklımdan bile geçmemişti, ben her şeye rağmen yaşamda kalmaya çalışıyordum.
Sonrasını biliyorsun. Her şey böyle odu, hepimiz sağız. İbrahim bana Adana cezaevinde “kusuruma bakma benim yüzümden sende sakat kaldın, ben de bu bombalı pankart işini hayatımda ilk defa yapıyordum” dedi. Acı tabloyu görüyor musun. Üçümüzde oracıkta ölebilirdik; hastane uzak olsa yada kendimiz gidemesek, kan kaybından ölmüş olacaktık. Adama bombalı pankart yapın denmiş, oda yukardan gelen bu komuta “ben bu işi hiç yapmadım, ben bunu yapamam” diyememiş.
Hayatımı etkileyen bütün işler böyledir. Anlatıp boşuna başını şişirmeyim, tek şansım Niğde ceza evine düşmemdir. Niğde ceza evine düşmeseydim belki de öyle cap cahil kalacaktım. O cahil, bilgisiz, kültürsüz halimle bu yükün kahrını, tövbe çekemezdim. Belki o zaman gerçekten sakat olurdum.
Bu yükü taşımamda bana yardımcı olan Niğde cezaevinin o atmosferini, seninle Ertuğrul Kürkçü’nün yol acıcı yardımını, hiç unutmayacağım.
Şairin “Çekilmez değil çekilir” dediği gibi her şey çekiliyor, önemli olan insanin bilinci, psikolojik durumu, içinde bulunduğu çevre.
Ebem gökten “ne gelirse yer onu götürür” derdi. İnsan da öyle bir varlık ki başına gelen her şeyi kabul edip onu çekiyor, üstesinden de geliyor.
Demir bak konu insanı çekip nerelere götürüyor. Yazmaya başlarken bunlar hiç aklımda yoktu. Söz, alıp beni ta buralara getirdi.
Diyeceğim şu: bence tabi Dileğin psikolojik durumu olayı kabullenip üstesinden gelmeyi istemesi çok önemli, bunu bir isterse gerisi kendiliğinden geliyor.
. Dilek için ne yapılabilir ne yapabilirim bilmiyorum. Onun sevdikleriyle birlikte olmasının çok iyi olacağını sanıyorum. Benden ona götürebileceğin kadar sevgi, götürebileceğin kadar selam götür.
Sevgilerimi selamlarımı da salıyorum. 15 mayıs 2002
RIZA

NOT: 18 mayısta ÖDP’nin Almanya da toplantısı varmış, Ufuk Uras ta katılacakmış

23 NİSAN BAYRAMI VE HAPİSTEKİ KÜRT ÇOCUKLARI

Mustafa Elveren-Em.Öğrt.

Yarın ülkemizde “23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı” kutlanacaktır. Senaryosu resmi ideoloji tarafından yazılan, 89 yıldır izlemekte olduğumuz filmi 23 Nisan’da tekrar gösterime koyacaklardır. Kaymakam, Vali, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı, Başbakan ve Cumhurbaşkanı koltuklarına birer öğrenciyi birkaç dakika oturtup, çocuklara çok değer verdiklerini bize yine yutturacaklardır.

Bir taraftan bu göstermelik resmi törenler yapılırken, diğer taraftan “teröre destek” gerekçesiyle başta kürtlerin yoğun olarak yaşadığı yerleşim birimleri olmak üzere, ülkemizin bir çok kentinde binlerce Kürt çocukları göz altına alınmış, işkence görmüş ve şu anda yüzlercesi de hapislere konulmuştur. Bu çocukların duruşmaları hala devam etmektedir.

Destek amacıyla Diyarbakır’daki çocukların duruşmasına giden Uzman Psikolog Banu Vardar; “Diyarbakir'da 1 gün yaşamak bile, bu çocukları anlamak için yeterince veri veriyor insana.” demektedir. Yine destek amacıyla Mersin ve Adana’daki çocukların duruşmalarına katılan yazar Esra Çiftçi ve çevreci-siyasetçi Bilge Contepe ise; “Ailelerin sessiz ve endişeli bekleyişleri ile karşılaştık. Çocukların adliyenin izbe bir yerinde demir parmaklıklar arkasında hücrelerde tutulduklarını öğrendik. Çocukları göremedik” şeklinde kaygılarını dile getirmişlerdir.

Türkiye’de Kürt sorunu demokratik yöntemlerle çözülmediği sürece, bu çocukların dramı ve olayların daha da artarak devam edeceği anlaşılmaktadır. Kürtlerin yoğun olarak yaşadıkları yerleşim birimlerinde cocuk olmak kadar baba olmak da zordur. Çünkü, Kürt sorunu devam ettiği sürece, sorunun çözümüne dikkat çekmek için gösterilerin ve “polise taş atma” gibi eylemlerin yapılması kaçınılmazdır. Bu eylemlerde çocukların ve kadınların ön saflarda olması da yadırganacak bir durum değildir. Geçmişten günümüze kadar başta Filistin olmak üzere, Dünya’nın bir çok ülkesinde de böyle olmuştur.

Yanlış uygulamalardan dolayı bu çocukları yarın her birini “terörist” olmaya aday durumuna getirildiğinin farkında mıyız? Bu korkunç yanlışlardan bir an önce dönülmesi şarttır. Aksi halde, bu güne kadar çektiğimiz acılara yenileri eklenerek yaşamaya devam edeceğiz. Bunu bize yaşatmaya hiç kimsenin hakkı yoktur.

Artık resmi ideoloji iflas etmiştir. O nedenle, Türkiye “TEK”lik psikolojisinden bir an önce kurtulmalıdır. Tüm kimliklerin eşit olması hukuksal bir gerekliliktir. Alt-üst kimlik gibi ucube hikayeleri bir tarafa bırakıp, gerçek demokratik çözümün uygulama zamanı geldi ve geçmektedir.

Gelin daha umutlarımız tükenmemişken, sağcısı ve solcusuyla, islamcısı ve alevisiyle, kemalisti ve liberalıyla, Türk’ü ve Kürt’üyle, azınlıkta bulunan diğer ırkların ve inançların birlikte yaşama kültürünü geliştirip, hayata geçirelim. Aksi durumda bölünmekten kurtulamayız. Bunu bir an evvel gerçekleştiremezsek, yarın çok geç olabilir.

Bu durumda siz yarınki “23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı”nı nasıl bir duyguyla kutlarsınız? Bu kutlamanın çocuklar için bir anlamı ve önemi kaldı mı?

Yüzlerce Kürt çocuklarının hapse atıldığı bir ortamdayken, “Bayram benim neyime?” demekten kendimi alamıyorum. Her şeye rağmen, Dünya’da tüm çocukların bir arada kardeşçe kutlayacakları bayramların olmasını diliyorum.

Mustafa Elveren
E-Posta Adresi: mustafaelveren@gmail.com

Web: www.gomanweb.com