25 Haziran 2010 Cuma
DEVRİMCİ TANIMI
Zeki BAYTERİN
25 Haziran 2010
Devrimci, her şeyden önce kendini doğru tanımlayabilmek zorundadır. Bir devrimcinin, kendini doğru tanımlayamaması, önemli bir başlangıç noktasında yanılması, onun her şeye karşı yanılgılarla örülmüş bir yaşamı sürdürmeye çalışmasını doğurur, böyle bir durum hem kendisine ve hem de yaşamını adadığını söylediği inançlarına büyük zararlar verir.
Devrimci tanımının sağlam ve sağlıklı olması, ön koşuldur. İnsanın kendini tanıma çabası, tüm yaşamı boyunca süren bir mücadeledir. Gerek sosyalist bilincin gelişmesi, gerek mücadele pratiği içinde somutlaşan verilerle kendini her gün biraz daha fazla keşfedecektir, kendini tanıma ve tanımlama mücadelesindeki başarısı, kuşkusuz kendisine ve kendisiyle ilgili olarak yoldaşlarına karşı içtenliğiyle bire bir bağlantılıdır. Kendini olduğu gibi ortaya koyamayan ya da koymayan bir insanın devrimci olabilmesi de mümkün değildir, mücadeleye katkıda bulunabilmesi de. Tam tersine, bu tür insanların sürekli zarar veren, yıpratan ve sonunda safları şu ya da bu biçimde terk eden insanlar oldukları saptanmıştır.
Devrimci saflara gelirken kendisini yaşamının en önemli kararını almaya yönlendiren duygu ve düşüncelerini çok net olarak ortaya koyabilmesi gerekir. Mücadelesinin ilerleyen yıllarında, ona ilk adımları attıran duygular ve düşünceler değişebilir ve doğal olarak aldığı bilincin, yeni kültürün etkisiyle bu duygu ve düşünceler de yeni boyutlar kazanacaktır. her aşamada bu yeni boyutların da tekrar değerlendirilmesi, analizinin yapılması gerekmektedir. Böylelikle ben neden devrimciyim, şu an toprağa basmakta olduğum noktanın önemi ve bana yüklediği sorumlulukların ne kadar bilincindeyim ve devrimcilikle, kişiliğimi ne ölçüde bütünleştirebildim tanımlamaların da doğru olmasını getirir. Bu tanımlamaların doğruluğu ise mücadele içindeki kararlılığı doğurur. Bireylerin sahip oldukları özelliklerin değil de, sahip olmayı istedikleri arzuladıkları özelliklerin yansıtılması genel bir insan gerçekliğidir, ne yazık ki saflarda da bu gerçeklikle sık karşılaşılır. Oysa sosyalist eğitimin ilk basamağı ve sosyalist teori, insanın her şeyden önce kendisine karşı açık ve dürüst olmasını gerektirir. Yeterliliklerini yetersizliklerini, bilgi sahibi olduğu konuları, bilgi boşluklarını ve endişelerini, değiştirmeyi istediği yönlerini iyi saptamak ve iyi aktarmak zorundadır.
Bu konuda sağlanan başarı, onun değişim ve gelişimi için kendisine kapıları sonuna kadar açan ve artık bundan sonra sadece doğru bir programa irade ve emeğe ihtiyaç duyulan bir dönemeci tanımlar. Öte yandan, insanın doğal değişim ve gelişim süreçlerinin de ötesinde, devrimcinin sürekli değişen gelişen buna bağlı olarak değiştiren geliştiren insan olması, ona yönelik tanımlamanın da süreç içerisinde değişmesini doğurur.
Devrimci mevcut düzenden gelen, mevcut düzen içinde yetişen, yetiştirilen insandır düzenin ilişki ve çelişkileri içinde kaçınılmaz ve doğal bir biçimde düzenin insan biçimlendirmesinden payına düşeni almıştır. Kendisinde dönüşüm ve değişim görevi, en önemli görevlerinden biri olarak belirginleşir, düzenden alınan özelliklerin devrimci olmaya karar verildiği andan itibaren bir çırpıda sökülüp atılması olası değildir. İnsan özellikleri alışkanlıkları bilinçaltına yerleşen birikimler mücadele süreci içinde bizzat mücadele edilerek değişir dönüşür.
Bunların yerine sosyalizmin ve alternatif toplum düzeninin özellikleri yerleşir, bir insanın mücadele içindeki işlevlerinin yoğunluğuna, düzen ilişkilerinden ve çelişkilerinden kopmasına, amaçlara yönelmesine bağlı olarak dönüşüm süreci uzun ya da kısa ama iyi niyetli unsurlarda genelde olumlu olur. Olumsuz, kendini gizlemeye ve farklı göstermeye çalışan unsurlara da sıkça rastlanır, bunların saptanması düzenli ve sistemli kurumsal yaşamdır. Onların en çok korktukları ve tepki gösterdikleri, çeşitli bozgunculuk yöntemleriyle, gerçekleşmesini istemedikleri tarz sistematiktir, kendilerini özel olarak çeşitli sebeplerle yakından tanıyan bazı insanların yıpranmasına yönelik çaba gösterirler. Dolayısıyla, kendileri hakkında da gereken verilere sahip olanları saf dışı bırakmak, onların bilgi birikimlerinden yararlanılmasının önüne geçmek ve onların sözlerinin değer kazanmasına, engel olmak isterler. Sınıf bilinci pekişmemiş psikoloji bilmeyen bir psikolog, matematik bilmeyen bir mühendis, anatomi bilmeyen bir doktor gibi yapay ve gelişigüzel dururlar.
Oysa sınıflar mücadelesinin hiçbir gelişi güzelliğe tahammülü yoktur. Hem bir yandan bütün çağların zorlu ve uzun erimli, en kritik sınıf savaşımının elemanı olacaksın, bir yandan da sınıf bilincinden, bu bilinçle gerektiği gibi donanmış olmaktan uzak kalacaksın. Hem söylemde bir sınıfın diğer sınıflar üzerindeki egemenliğini, baskı ve terörünü, eşitsizliğini ve sömürüsünü yıkmak için, bunun yerine nihai amaç olarak sınıfların olmadığı bir dünyayı yaratmak için var olacaksın, öte yandan Bizanslıyı dahi kıskandıracak Bizans oyunlarıyla haşır neşir olacaksın. Sınıf bilincinden, kesinlikle soyut olarak biriktirilmiş bilgiyi anlamayınız. Söz konusu olan insanların ne kadar bilgi biriktirdiği ölçüsü değildir. Devrimciyi belirleyen kıstas öğrenilen kazanılan bilginin bilinç haline getirilebilme, tavra dönüştürülebilme ölçüsüdür, İnsanlar görürsünüz yıllar boyu çeşitli nedenlerle okuduğu, yine çeşitli nedenlerle içinde bulunduğu çevrelerden duyduğu, tartışmalardan tanık olduğu bilgiler, kafasında yolu belirsiz karıncalar gibi dolaşır. Bu tür insanlar çoğu kez bu uçuşan bilgilerini satarak politik değil ama sosyal bir konum ve saygınlık elde etme uğraşı içine girerler. Oysa sıra devrimci mücadele için üretim yapmaya, sınıflar savaşımının pratiğine geldiğinde, yine bu uçuk kaçık bilgileriyle kaçacak bin tane delik bulurlar ve yine bu uçuk kaçık bilgileriyle kaçamaklarına vakit geçirmezsizin bol yaldızlı laflarla gerekçeler yaratırlar. Teorileriyle pratikleri, özleriyle sözleri bir olmadığı için de, sözlerinin ve yaşamlarının tutarlılığı ve sistematiği yoktur.
Kuşkusuz, sınıf bilinci ile tanımladığımız birikim bu değildir, bunun tam tersidir kazanılan her bilginin, sınıf mücadelesinde bireyin bir adım daha ilerlemesini ve pratiğinin bir ölçüde daha sağlıklı, üretken olmasını sağlaması gerekir, sosyalist birikim budur. Ayrıca, bilgi satan insan tipi en lapacı olanıdır bilgi satmaktan kasıt nedir, özellikle cezaevleri, yurtdışı, legal platformlar gibi herkesin çeşitli durumlardan ve düzeylerden insanları tanıma olanaklarının olduğu ortamlarda, saygınlık elde etmek için askerlik anılarını anlatma rahatlığı, duyduğu bildiği uydurduğu, hayallerinde yarattığı bilgileri konuştuğu görülür. İnsan merakının dayanılmazlığı ile, ilkeleri bilen birçok unsurun da iyi niyetine rağmen bu tür unsurları dinlediği, Özellikle söz konusu ortamda şu bizim karganın durumunu ve geçmişini yeteri kadar bilen bir unsur yoksa, var olan da bizim bağın gereğidir.
Kırmamak adına sesini çıkarmıyorsa, karga bir anda şahin kesilir ve anlattıkça açılır, birileri ağzını açıp onu dinledikçe o çok daha yükseklerden uçmaya başlar gizlilik kurallarından söz etmek, bu tür kargalar için lüks olduğundan, daha genel çerçevede tanımlar yapıyoruz. Devrimciler ununu eleyip eleğini duvara asmış emekli askerler değil, eleği hala elinde ve unu elemek için henüz hazırlıklarını tamamlamaya çalışıyor olmalı, bundan dolayı bilgileri çok daha fazla su verilmiş çelik yüreklere saklamalı. Devrim, binlerce erdemli insanın adsız imzalarının eseridir ve tarihi yazmak için orta yerde bulunmanın gerçek anlamı, işte bu imzalardan birine sahip olmaktır. Gözlerinizi sonsuza yumarken, isimlerin nerelere yazıldığı değil, sırtınızda taşıdığınız üretim torbanızı dostlarınıza ne denli doldurarak emanet ettiğiniz önemlidir. Devrimciliğin, anlamı işte budur
25 Haziran 2010
Devrimci, her şeyden önce kendini doğru tanımlayabilmek zorundadır. Bir devrimcinin, kendini doğru tanımlayamaması, önemli bir başlangıç noktasında yanılması, onun her şeye karşı yanılgılarla örülmüş bir yaşamı sürdürmeye çalışmasını doğurur, böyle bir durum hem kendisine ve hem de yaşamını adadığını söylediği inançlarına büyük zararlar verir.
Devrimci tanımının sağlam ve sağlıklı olması, ön koşuldur. İnsanın kendini tanıma çabası, tüm yaşamı boyunca süren bir mücadeledir. Gerek sosyalist bilincin gelişmesi, gerek mücadele pratiği içinde somutlaşan verilerle kendini her gün biraz daha fazla keşfedecektir, kendini tanıma ve tanımlama mücadelesindeki başarısı, kuşkusuz kendisine ve kendisiyle ilgili olarak yoldaşlarına karşı içtenliğiyle bire bir bağlantılıdır. Kendini olduğu gibi ortaya koyamayan ya da koymayan bir insanın devrimci olabilmesi de mümkün değildir, mücadeleye katkıda bulunabilmesi de. Tam tersine, bu tür insanların sürekli zarar veren, yıpratan ve sonunda safları şu ya da bu biçimde terk eden insanlar oldukları saptanmıştır.
Devrimci saflara gelirken kendisini yaşamının en önemli kararını almaya yönlendiren duygu ve düşüncelerini çok net olarak ortaya koyabilmesi gerekir. Mücadelesinin ilerleyen yıllarında, ona ilk adımları attıran duygular ve düşünceler değişebilir ve doğal olarak aldığı bilincin, yeni kültürün etkisiyle bu duygu ve düşünceler de yeni boyutlar kazanacaktır. her aşamada bu yeni boyutların da tekrar değerlendirilmesi, analizinin yapılması gerekmektedir. Böylelikle ben neden devrimciyim, şu an toprağa basmakta olduğum noktanın önemi ve bana yüklediği sorumlulukların ne kadar bilincindeyim ve devrimcilikle, kişiliğimi ne ölçüde bütünleştirebildim tanımlamaların da doğru olmasını getirir. Bu tanımlamaların doğruluğu ise mücadele içindeki kararlılığı doğurur. Bireylerin sahip oldukları özelliklerin değil de, sahip olmayı istedikleri arzuladıkları özelliklerin yansıtılması genel bir insan gerçekliğidir, ne yazık ki saflarda da bu gerçeklikle sık karşılaşılır. Oysa sosyalist eğitimin ilk basamağı ve sosyalist teori, insanın her şeyden önce kendisine karşı açık ve dürüst olmasını gerektirir. Yeterliliklerini yetersizliklerini, bilgi sahibi olduğu konuları, bilgi boşluklarını ve endişelerini, değiştirmeyi istediği yönlerini iyi saptamak ve iyi aktarmak zorundadır.
Bu konuda sağlanan başarı, onun değişim ve gelişimi için kendisine kapıları sonuna kadar açan ve artık bundan sonra sadece doğru bir programa irade ve emeğe ihtiyaç duyulan bir dönemeci tanımlar. Öte yandan, insanın doğal değişim ve gelişim süreçlerinin de ötesinde, devrimcinin sürekli değişen gelişen buna bağlı olarak değiştiren geliştiren insan olması, ona yönelik tanımlamanın da süreç içerisinde değişmesini doğurur.
Devrimci mevcut düzenden gelen, mevcut düzen içinde yetişen, yetiştirilen insandır düzenin ilişki ve çelişkileri içinde kaçınılmaz ve doğal bir biçimde düzenin insan biçimlendirmesinden payına düşeni almıştır. Kendisinde dönüşüm ve değişim görevi, en önemli görevlerinden biri olarak belirginleşir, düzenden alınan özelliklerin devrimci olmaya karar verildiği andan itibaren bir çırpıda sökülüp atılması olası değildir. İnsan özellikleri alışkanlıkları bilinçaltına yerleşen birikimler mücadele süreci içinde bizzat mücadele edilerek değişir dönüşür.
Bunların yerine sosyalizmin ve alternatif toplum düzeninin özellikleri yerleşir, bir insanın mücadele içindeki işlevlerinin yoğunluğuna, düzen ilişkilerinden ve çelişkilerinden kopmasına, amaçlara yönelmesine bağlı olarak dönüşüm süreci uzun ya da kısa ama iyi niyetli unsurlarda genelde olumlu olur. Olumsuz, kendini gizlemeye ve farklı göstermeye çalışan unsurlara da sıkça rastlanır, bunların saptanması düzenli ve sistemli kurumsal yaşamdır. Onların en çok korktukları ve tepki gösterdikleri, çeşitli bozgunculuk yöntemleriyle, gerçekleşmesini istemedikleri tarz sistematiktir, kendilerini özel olarak çeşitli sebeplerle yakından tanıyan bazı insanların yıpranmasına yönelik çaba gösterirler. Dolayısıyla, kendileri hakkında da gereken verilere sahip olanları saf dışı bırakmak, onların bilgi birikimlerinden yararlanılmasının önüne geçmek ve onların sözlerinin değer kazanmasına, engel olmak isterler. Sınıf bilinci pekişmemiş psikoloji bilmeyen bir psikolog, matematik bilmeyen bir mühendis, anatomi bilmeyen bir doktor gibi yapay ve gelişigüzel dururlar.
Oysa sınıflar mücadelesinin hiçbir gelişi güzelliğe tahammülü yoktur. Hem bir yandan bütün çağların zorlu ve uzun erimli, en kritik sınıf savaşımının elemanı olacaksın, bir yandan da sınıf bilincinden, bu bilinçle gerektiği gibi donanmış olmaktan uzak kalacaksın. Hem söylemde bir sınıfın diğer sınıflar üzerindeki egemenliğini, baskı ve terörünü, eşitsizliğini ve sömürüsünü yıkmak için, bunun yerine nihai amaç olarak sınıfların olmadığı bir dünyayı yaratmak için var olacaksın, öte yandan Bizanslıyı dahi kıskandıracak Bizans oyunlarıyla haşır neşir olacaksın. Sınıf bilincinden, kesinlikle soyut olarak biriktirilmiş bilgiyi anlamayınız. Söz konusu olan insanların ne kadar bilgi biriktirdiği ölçüsü değildir. Devrimciyi belirleyen kıstas öğrenilen kazanılan bilginin bilinç haline getirilebilme, tavra dönüştürülebilme ölçüsüdür, İnsanlar görürsünüz yıllar boyu çeşitli nedenlerle okuduğu, yine çeşitli nedenlerle içinde bulunduğu çevrelerden duyduğu, tartışmalardan tanık olduğu bilgiler, kafasında yolu belirsiz karıncalar gibi dolaşır. Bu tür insanlar çoğu kez bu uçuşan bilgilerini satarak politik değil ama sosyal bir konum ve saygınlık elde etme uğraşı içine girerler. Oysa sıra devrimci mücadele için üretim yapmaya, sınıflar savaşımının pratiğine geldiğinde, yine bu uçuk kaçık bilgileriyle kaçacak bin tane delik bulurlar ve yine bu uçuk kaçık bilgileriyle kaçamaklarına vakit geçirmezsizin bol yaldızlı laflarla gerekçeler yaratırlar. Teorileriyle pratikleri, özleriyle sözleri bir olmadığı için de, sözlerinin ve yaşamlarının tutarlılığı ve sistematiği yoktur.
Kuşkusuz, sınıf bilinci ile tanımladığımız birikim bu değildir, bunun tam tersidir kazanılan her bilginin, sınıf mücadelesinde bireyin bir adım daha ilerlemesini ve pratiğinin bir ölçüde daha sağlıklı, üretken olmasını sağlaması gerekir, sosyalist birikim budur. Ayrıca, bilgi satan insan tipi en lapacı olanıdır bilgi satmaktan kasıt nedir, özellikle cezaevleri, yurtdışı, legal platformlar gibi herkesin çeşitli durumlardan ve düzeylerden insanları tanıma olanaklarının olduğu ortamlarda, saygınlık elde etmek için askerlik anılarını anlatma rahatlığı, duyduğu bildiği uydurduğu, hayallerinde yarattığı bilgileri konuştuğu görülür. İnsan merakının dayanılmazlığı ile, ilkeleri bilen birçok unsurun da iyi niyetine rağmen bu tür unsurları dinlediği, Özellikle söz konusu ortamda şu bizim karganın durumunu ve geçmişini yeteri kadar bilen bir unsur yoksa, var olan da bizim bağın gereğidir.
Kırmamak adına sesini çıkarmıyorsa, karga bir anda şahin kesilir ve anlattıkça açılır, birileri ağzını açıp onu dinledikçe o çok daha yükseklerden uçmaya başlar gizlilik kurallarından söz etmek, bu tür kargalar için lüks olduğundan, daha genel çerçevede tanımlar yapıyoruz. Devrimciler ununu eleyip eleğini duvara asmış emekli askerler değil, eleği hala elinde ve unu elemek için henüz hazırlıklarını tamamlamaya çalışıyor olmalı, bundan dolayı bilgileri çok daha fazla su verilmiş çelik yüreklere saklamalı. Devrim, binlerce erdemli insanın adsız imzalarının eseridir ve tarihi yazmak için orta yerde bulunmanın gerçek anlamı, işte bu imzalardan birine sahip olmaktır. Gözlerinizi sonsuza yumarken, isimlerin nerelere yazıldığı değil, sırtınızda taşıdığınız üretim torbanızı dostlarınıza ne denli doldurarak emanet ettiğiniz önemlidir. Devrimciliğin, anlamı işte budur
24 Haziran 2010 Perşembe
TARİH SAYFALARINDA 25 HAZİRAN
Zeki Bayterin
24 Hazinar 2010
Koridor kapısı sürgüleri büyük bir gürültüyle açılınca, koridor onlarca postal sesleriyle doldu. Gecenin sessizliğini bozmamaya özen göstererek, garip bir telaş ve heyecanla itişip kalkışarak ilerleyen kalabalık . Sessizliği bozmamaya çalışan fısıltılar ve rutubet kokan koridorun duvarlarında yankılanan telsiz sesleri. Ve bu sesler hızla senin hücrenin önüne birikti. Hazırdın, hafif bir tebessümle "haydi gidelim" diyen sesin onları irkiltti, bunaltıcı bir yaz gecesinde yüz yıllık utanç duvarı haykırışlara yenik düşmüş inliyor. Herkes susmuş yalnız seni uğurlayanlar konuşuyordu.
Bunca telaş senin için miydi? Elleri titreyen, oradan oraya koşturan bu insanlar senin için mi toplanmışlardı? Sen ölecektin onlar korkuyorlardı. Üzerinde o ak elbise, arkadan bağlı ellerinle avlu kapısına geldiğinde gökyüzü ve idam sehpası, ikisi de karşındaydı. Bakışlarını bulutsuz gökyüzüne çevirdin. Julius Fuçik ipin ucunda bir bayrak gibi sallanma geleneğinin simgelerinden.
Hemen yanı başında Kurşuna dizilen İspanyalı devrimciler. Biraz ötende Sehpaya çıkmak için sıra bekleyen Vietnamlı özgürlük savaşçıları. Deniz' in ayakları altından çekerlerken masayı, avludan havalanan beyaz bir güvercin. Sehpaya çıkıp gökyüzüne son bir kez baktın. Sana göz kırpan yıldız tam tependeydi, Sehpana tekmeyi Savurup yıldıza ulaştın “
24 Hazinar 2010
Koridor kapısı sürgüleri büyük bir gürültüyle açılınca, koridor onlarca postal sesleriyle doldu. Gecenin sessizliğini bozmamaya özen göstererek, garip bir telaş ve heyecanla itişip kalkışarak ilerleyen kalabalık . Sessizliği bozmamaya çalışan fısıltılar ve rutubet kokan koridorun duvarlarında yankılanan telsiz sesleri. Ve bu sesler hızla senin hücrenin önüne birikti. Hazırdın, hafif bir tebessümle "haydi gidelim" diyen sesin onları irkiltti, bunaltıcı bir yaz gecesinde yüz yıllık utanç duvarı haykırışlara yenik düşmüş inliyor. Herkes susmuş yalnız seni uğurlayanlar konuşuyordu.
Bunca telaş senin için miydi? Elleri titreyen, oradan oraya koşturan bu insanlar senin için mi toplanmışlardı? Sen ölecektin onlar korkuyorlardı. Üzerinde o ak elbise, arkadan bağlı ellerinle avlu kapısına geldiğinde gökyüzü ve idam sehpası, ikisi de karşındaydı. Bakışlarını bulutsuz gökyüzüne çevirdin. Julius Fuçik ipin ucunda bir bayrak gibi sallanma geleneğinin simgelerinden.
Hemen yanı başında Kurşuna dizilen İspanyalı devrimciler. Biraz ötende Sehpaya çıkmak için sıra bekleyen Vietnamlı özgürlük savaşçıları. Deniz' in ayakları altından çekerlerken masayı, avludan havalanan beyaz bir güvercin. Sehpaya çıkıp gökyüzüne son bir kez baktın. Sana göz kırpan yıldız tam tependeydi, Sehpana tekmeyi Savurup yıldıza ulaştın “
23 Haziran 2010 Çarşamba
DEVRİM MÜCADELESİ
Zeki BAYTERİN
23 Haziran 2010
Devrim mücadelesi uzun zorlu bir süreç, ve bu yolun her adımı şehitlerinin anılarıyla doludur, pürüzsüz dümdüz bir yolda yürümeyi tek bir kayıp bile vermeksizin mutlu son pembeliğine ulaşmanın imkânsız olduğunu da biliriz.
Devrim şehitleri ölümsüzdür ama bu nasıl bir ölümsüzlüktür bu duygu nasıl yıllarca korunabilmektedir. Doğal olarak biz şimdi bu satırları okurken öncelikle yakın tarihi ve en yakın olduğumuz insanları düşünürüz, ama aslında sözünü ettiğimiz şey bundan çok daha fazlasıdır. Yani işin içine Bruno Spartaküs ve Hallacı Mansur’dan 1848 Devrimlerine, Ekim’e, İspanya İç Savaşı Vietnam oradan Kızıldere Filistin’e ve daha dün yitirdiklerimize kadar uzanan geniş bir yelpaze girer. Yani yalnızca az çok tanıdığımız, yüz yüze karşılaşma şansını yakaladığımız insanlardan değil, hiç tanışmadığımız binlerce milyonlarca insandan da söz ediyoruz.
Kuşkusuz ölüm soğuktur fiziksel bir yok oluştur netice olarak yitirdiklerimizle bizim aramızdaki bağ ve bu bağı canlı tutan şey metafizik bir halka mıdır? tersine bu bağ somut ve canlıdır onların uğruna öldükleri mücadele ile varlığımız arasında bir devamlılık ilişkisi vardır. Onlardan geriye uzak ya da yakın anılar kalır ama o anılar boşlukta bir yerde durmazlar tümü de mücadelenin içinde varlıklarını sürdürürler. Bu mücadele de salt sınıf gibi kavramlarla biçimlenen bir süreç değildir. Mücadele konusundaki ısrar sadece mevcut düzenin tarihsel olarak kötülüğünden insanlığa verdiği zararların anlaşılmasından da değil, ahlaki bir boyuttan da güç alır. Yani bu yolda şimdiye dek yaşadıklarımız, yitirdiklerimiz de bu düşüncenin ve davranışın oluşumuna katılır .
Stalingrad’ da sokak sokak çarpışan insanlar, damarlarımızda kendisine bir yer bulur. Tanya kalbimizin derin bir yerindedir. Jose Marti bugünde Latin Amerika’nın bir ucundan öteki ucuna at koşturmaktadır. Saygon zindanlarında akıl almaz koşullarda teslim olmayı reddeden insanlar, bu dünyanın içindedir. Bu insanların hiçbirini kişisel olarak tanımayız, onlarla yüz yüze bir ilişkimiz olmamıştır ama şimdi şurada, karşımızda olsalar birkaç saniye içinde kardeşlik duygusuyla kaynaşır gideriz.
Biz onlarla birlikte yürürüz. Anılar dediğimiz şey nedir Her şeyden önce onların inandıkları, inandığımız şey için ölümle yüzleşmeyi göze almış olmalarıdır. Üstelik bazıları bunu en kritik süreçlerde ve en kritik biçimler altında yapmışlardır. Bazıları bunu idam sehpasında başarmışlardır. Kuşkusuz, saniye saniye yaklaşan ölüm karşısında dik durmak basit bir iş değildir. Deniz Gezmiş, bu yüzden, Türkiye devrimci hareketinde bir kilometre taşıdır. Bu yüzden daha sonra gelen gencecik insanlar, aynı yoldan yürüyüp idam sehpasına çıktıklarında içlerinde 6 Mayıs sabahından akıp gelen güçlü rüzgarı hissetmişlerdir. Kaypakkaya, onun şu çok bilinen ifade metni adeta bir edebi eser gibi güçlüdür ben buyum fakat size bilgi vermeyi reddediyorum bu büyük meydan okuma onun hayatına da mal olsa geriye kalan şey değeri ölçülemez bir hazine gibidir Kızıldere nereye gittiklerini neden gittiklerini bilen insanlar Çatıdan meydan okuyan gelin de teslim alın diyen o güçlü ses Bazıları sabah evden çıkarken o günün riskli olduğunu bilmektedir ama yine de ayakkabı bağlarını sıkıca bağlayıp, gömleğinin yakasını düzeltip yola koyulmuşlardır. Bazıları, ihanete uğrayıp tuzağa düşürülmüşlerdir. Ama geriye kalan şey, hainin değersiz adı değil onların büyük direniş tutkusudur. Ve bazıları, hasta yatağında yoldaşları için yanıp tutuşarak, yapabilecekleri konusunda kendini kahrederek aramızdan ayrılmışlardır.
Onlardan geriye kalan şey aynı hastalıktan ölen binlerce insanın sıradan anıları değil, bir onur ve gururdur. Bütün bunların tümünde bir metafizik safsata değil özdeşleşme diyebileceğimiz bir duygu vardır. Özdeşleşmenin kaynağında aynı ufka, aynı ideallere, ortak davaya adanmışlık vardır. Çoğu durumda hiç karşılaşmadan, kişisel olarak tanışmadan, aynı inanç damarını beslemek, ondan beslenmek, tüm yaşamını o inançla kurtuluş damarına bağlamak, ona adamak ve onun içinde eriyip yeniden biçimlenerek yeni bir insan olmak bu yoldan tüm devrimcilerin yarattığı değerlerin bir parçası haline getirmektir. Kişisel olarak tanıdıklarımızda elbette durum daha farklıdır. Onunla yaşamışızdır beynimizin bir köşesinde canlı kişisel anılar da vardır. Ama hiç tanımadıklarımızla da aynı duyguları yaşarız idam sehpasına çıkarılırken iriş dede sultan diyen Börklüceler, Torlak Kemaller, Bolivya ormanlarında özgürlük için canlarını veren Che ve yoldaşları tümüyle aramızda güçlü bir özdeşlik bağı vardır. Peki evliyalardan mı söz ediyoruz Asla abartmıyoruz onlar neyseler öyledirler.
Kusursuz insanlar oldukları da söylenemez söylemeyiz. Söylersek onları ulaşılmaz kılarız ve bu doğru değildir. Tersine, bizim büyüdüğümüz sokaklarda büyüyüp bizim geçtiğimiz yollardan geçerek ve bizim yaptığımız hataları yaparak geldiler ama tarihin ortasında bir yerde uğrunda savaşılan her ne varsa onun canlı ifadesi oldular.
Devrimci hareket, kendi doğası gereği geleceğe doğru yürüyen ama bunu yaparken ayaklarını geçmişin üzerine basan bir harekettir. Kuşaklar birbirine eklenir birbirini besler tamamlar bir kuşaktan geriye kalan her şey yeni bir başka kuşağın zeminini oluşturur ve bu böyle bir zincir halkaları gibi sürer akıp giden bir ırmak olarak devrim hareketinin sürekliliğidir. Ne metafizik abartı ne de kaba materyalist ukalalıklar.
Sözünü ettiğimiz canlı bir yaşam yoludur onun içinde yürür her adımda bizden önce yürüyenlerin ayak izlerini görürüz ayak izleri onlarınkine karışır ve sonra başkaları ayak izlerimize basarak aynı yoldan yürür birinin yarım bıraktığını diğeri tamamlar birinin unuttuğunu öteki anımsar ve bu durmadan akar. Yarının sosyalist ülke toprağında durup geriye doğru bakma fırsatı bulursak eğer göreceğimiz şey bize o gün o anda durduğumuz yeri armağan edenlerin gülümseyen yüzleri olacaktır.
19 Haziran 2010 Cumartesi
FAŞİZM Mİ? BÖLÜCÜLÜK MÜ? DEVLET BAHÇELİ’Yİ DİNLEYİN...
Bedreddin Mahir
19 Haziran 2010, ülkemizde siyasi irade, sorunları kanlı yöntemlerle çözmekten başka bir yol bilmiyor. Bu yol bir kez daha askeri ölüme gönderdi.
Aynı coğrafyada barış içinde bir yaşam yerine siyasal iktidarların dayattığı kirli savaş, Türk ve Kürt gençlerinin bitip tükenmeyen ölümlerine yol açıyor. Bitip tükenmek bilmeyen ve tek çözüm yolu daha çok demokrasi ve özgürlükten başka bir yolu olmayan sorunlarımızı şiddetle çözmek isteyen akıl, iflaslar altında gençlerin cesetleri üzerinde tepinmeye devam etmektedir. Anaların gözyaşı yağmuruna merhamet göstermeyen bu akıl, ırkçı ağızlardan daha çok kan ve daha çok gözyaşı için önermelerle tehlikeli bir dönemece yöneliyor.
MHP lideri Bahçeli, Şemdinli çatışmalarıyla ilgili, Mosollini faşizmi, Hitler Nazizm döneminden kalma, tüyleri diken diken eden açıklamalar yaparak, insanlığın yenilgiye uğrattığı, tarihin çöp tenekesinde kalmış ırkçılığı bir kez daha hortlatmaya çalışıyor.
Bir kez daha, nesli tükenmiş bir aptal siyasi kişilik olarak, faşizmin olduğu kadar, bölücülüğün hangi araç ve amaçlarla dayatılacağını gösteriyor. oluyoruz.
MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli bu gün (19 Haziran 2010) itibariyle şemdilideki çatışmalar üzerine yaptığı açıklamada, “b” savundu.
“Bölgede olağanüstü hal ilan edilmesini” isteyen Bahçeli, “ Öcalan'ın dış dünya ile irtibatının kesilmesini” önerdi. Kürt bölgelerinde “süresiz olağanüstü halin ilan edilmesini” istedi.
“Kuzey Irak'a geniş çaplı kara harekatı yapılmasını” da isteyen Bahçeli, “terör yuvası Kandil'e askeri harekat yapılması” gerektiğini dile getirdi.
Bu açıklamalar, işgalci güçlerin sömürgelerdeki özgürlük istemlerine karşı pervasız bir kinle saldırmasının ifadesi olarak dile geldi.
Bu açıklamalar, Almanya’nın 1930 yıllardaki Nazi iktidarının söylemlerini, 1920’li yıllardaki Mosollini’nin Kara Gömleklilerinin haykırışlarını hatırlattı.
Daha dün, iktidarı ve muhalefetiyle faşizmi ve siyasi liderlerden hangisinin faşizan olduğuna ilişkin tartışma ve atışmalarına tanık olmuştuk. Anlaşılan, faşizanlar iktidar ve muhalefetiyle bu ülkede ırkçılığın, milliyetçiliğin ve bölücülüğün temel dayanakları olarak yerlerini almış bulunmaktadırlar. İktidar olan silahlara verdiği emirle muhalefette bunu yetersiz görmekle kan deryasına daha da geniş kapı aralamaktadırlar. Bir ortak görev ve işlev ortaya koymaktadırlar.
Kimse uzakta aramasın, işte faşizm budur. Ortak ülkemizin sorunlarını çözmek yerine, bölücü olmak budur.
Sorunlarını demokratik yöntem ve diyalogla çözemeyen zaaflı insanların siyasal önderlik yaptığı bu ülkede, bitip tükenmeyen ölüm haberleriyle yüz yüze kalmak kaçınılmaz olmuştur.
Gersin geriye tarihe dönelim, ölüm denklemlerinin nasıl da bu türden aptallar tarafından ülkemize ve sosyal yaşantımıza dayatıldığını hatırlayalım. Cumhuriyetteki Osmanlının bu güne gelirken, yurtta sulh cihanda sulh içinde yaşamayı nasıl tahrip ettiğini hatırlayalım; bir iç fetih hareketi gibi, farklılıklarımıza ölümü, göçü, sürgünü, işkenceyi, toplu kıyımı dayatan bu akıl, bir Osmanlı aklı olarak hala yoluna devam etmektedir.
Tarihle cesurca yüzleşme sorunumuzun nedeni de bu akıldır. Gerekçe edindiği ve besleyerek bu güne getirdiği yapı, bu akılla birlikte değişmeksiniz, yaşamımızda güvenin esamisi bile anılmayacaktır.
Onlar katlediyor, onlar zulüm yapıyor, bizler de kefaret ödüyoruz. En çok da özgürlüğümüz için hepimiz adına en fedakar olanımız ödüyor. Bu da Kürt halkıdır, bu özgürlük hareketidir.
Bu gerçeği ikircimsizce algılamak ve gerçekliğini her defasında yeniden teslim etmek, yanında olmak ve böylesine ırkçı kabarmalarda açıkça “biz de özgürlük mücadelesinin saflarındayız” demek bir demokrat, bir devrimci sorumluluğudur. Bunun da ötesinde insani bir yükümlülüktür.
Kimse kimseyi aldatmasın. Bu ırkçı cehennem kabarmasının nedeni askerlerin çatışmada ölümü değildir. Şemdinli çatışmaları ise ne bir ilk ne de bir sondur. Evet, bu savaş mutlaka durmalıdır, barış gelmelidir. Ancak bunu engelleyen, devletin kendisidir; iktidarıyla muhalefetiyle, bir bütün olarak devlettir. Çünkü bu devlet statülerin esiri olarak tek boyutludur.
Ölen gençlerin anaları Türk ve Kürt’tür. Ancak gözyaşının milliyeti yoktur. Gözyaşı varlığa aittir. Varlığı tanımayanlar, ayrı varlığın gözyaşlarına bin bir vesileyle sebep olanlar, bu ülkeyi kana boyayanlardır. Gözyaşları arasında milli farklar yaratanlar, Nazilerin ırk teorisiyle insanlığı kirlettikleri gibi, ülkemizin kimyasını bozmaya çalışmaktadırlar.
Herkes bir kez daha bilmelidir ki, Kürtler ne aş ne de ekmek istiyorlar. Kürtler bunlardan çok daha değerli ve bunları içselleştirebilecekleri tek bir şey istiyorlar. O da demokratik siyasal haklarıdır. Özgürlükleridir.
Bu talep, bir iç taleptir ve bir iç sorunun da nedenidir. Bu sorunu kuzey Irak’ta ya da Kürt kamplarında aramak, çözümsüzlüğü körüklemektir. Buralarda Kürt sorunu yoktur. Bu alanlar özgürlük alanları olarak, sorunu çözmenin nefes pencereleridir. Bunun da ötesinde bu alanlar çözümsüzlüğün yarattığı sonuçlardan ibarettir. Sorunlar çözülünce, bu alanlardan söz etmeye gerek kalmayacaktır.
Sorun ortak ülkemizdedir, tarihimizdedir. Kürt özgürlük hareketi, kendi halkının tarihiyle yüzleşti ve makus kaderini yenerek özgürlük arayışını başlattı. Orada da kalmadı ortak ülkemizin tüm hak arayışlarına sözcülük etmeyi başardı; milliyetçiliğe sapmadı, bölücü olmadı. Kürtlerin seçtiği yolu seçebildiğimiz ölçüde, ortak ülkemiz barış içinde bir arada yaşamanın, demokrasinin ve özgürlüğün yolunu bulmakta zorlanmaz.
Bu gün, Irkçılar MHP Genel başkanı Devlet Bahçeli’nin sözleriyle kendilerini ifade ettiler, bölücülüğün biricik kaynağı olduklarını da açıkça tanımladılar. CHP’nin sabık başkanı Baykal’ın Bahçeli’ye katkı sunan açıklamalarıyla, CHP’nin malum modern faşist potansiyelleri kendilerini iade etmiş oldular.
Sol içinden de bu tür faşizanlar az değildir. Solun milliyetçi sürüklenişini temsil eden bu türler, sokakların dengesiz söylemlerine yaslanma gibi abesle iştigaller içindedirler Solun milliyetçi refleksleri, Kürt özgürlük hareketine olduğu kadar ülkemizin farklılıklarına da top yükün karşıdırlar. Bunlar devletin iktidar ve muhalefetiyle bir bütün oluşturan faşizanlığının yanında aktif bir saf tutmaktadırlar. Ancak zamanın hakem olduğu bu süreçlerde, arkasında halkın durduğu davalar faşistlere karşı olduğu kadar bölücülere karşı da başarıdan başarıya koşacaktır. Bu bir tarihi ilerlemedir. Önünde de hiçbir güç duramaz.
Türk, Kürt, Arap ve tüm farklılıklarımızla, ortak ülkemizin demokrasi ve özgürlük ihtiyacı için bu kanlı savaşa son vermeyi başarmamız gerek. Cumhuriyetteki Osmanlı akılları tarihe devretmemiz gerek.
18 Haziran 2010 Cuma
ALAİTTİN KARADAĞ CİNAYETİ AYDINLANSIN
BASINA VE KAMUOYUNA

Kardeşim, Alaattin Karadağ 19 Kasım 2009 akşamı Esenyurt-Avcılar polisi tarafından sokak ortasında infaz edilmiştir. Polisin yaptığı bu vahşet ve alçaklıktan sonra, yandaş basın bir bütün olarak biraraya gelip bir kanalizasyona dönüşerek polisin pisliklerini ve lağımlarını, yok etmeye çalışmıştır.İstanbul Emniyet Müdürü Hüseyin Çapkın, bu durumu Tv KANALİZASYONLARI'NDAN mesnet(siz) alarak cinayeti örtbas etmeye çalışmış ve olayı çatışmada ''polisin dur ihtarına, şahsın ateşle karşılık vererek polisinde ateş etmek zorunda kalması nedeniyle '', ''şahsın maalesef ölü olarak ele geçirildiğini'' söylemiştir. Bizler cenazeyi yıkamaya aldığımızda kardeşimin bedenine ondan fazla kurşun giriş çıkışı ve kardeşimin başının arka kısmında darp ve yara izi olduğunu tespit ettik. Bizim aile olarak yaptığımız suç duyurusunun
7 ay sonra işlem gömesi ve aile avukatlarımızın talep ettiği otopsi raporunun dosyaya verilmeyişi
• Bilerek ve kasden polise zaman kazandırma
• Delilleri karartma
• Tanıkları ''ikna etme''
• Mobese kayıtları ve telsizlerin kayıtlarının silinmesi
• Olayı gören tanıklarının tehdit edilmesi ve bizlerin bu kişilere ulaşamayışımız
Bu gecikmenin temel dayananağını ıspat etmektedir.
Bu POLİS VAHŞETİ'nin ardından 7 ay geçtikten sonra 16 Haziran 2010 günü, KARADAĞ Cinayeti'nin birinci duruşması gerçekleşti. Otopsi Raporunun, 25 Mart 2010 tarihinden beri dosyaya bir türlü gelmemesi üzerine aile Avukatlarımız İstanbul TTB'den Uzman 3 Profesör'ün bağımsız olarak Adli Tıp'a, eldeki bulguları ( kan, saç, Film, resim vs. testler) değerlendirip bir Otopsi Raporu hazırlamak üzere gönderilmesini istemiş fakat Mahkeme ret cevabı vermiştir. Ayrıca;
-Otopsi Raporunun üç aydır Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığında bekletilmesi ve Bakırköy'deki Mahkeme dosyasına doğal olarak intikal etmemiş olması
- II. Duruşmanın 5 ay sonraya ertelenmesi
bizlere yapılan tarifenin aslında uygulamalı bürokrasi kirliliğinden başka bir şey olmadığını net bir şekilde ortaya koymaktadır.
Kardeşimi sokak ortsında infaz eden polislerden sadece bir polis memuru Oğuzhan Vural ''kasden adam öldürme, görevi kötüye kullanma ve kişilerin malları üzerinde usulsüz tasarruf'' suçlarından yargılanmaktadır. Söz konusu olan bu polis olay yerinde yaşanan kovalamacada içerisi yolcu dolu bir dolmuşu silah zoruyla gaspeder gibi çatışma alanına sürüklemiş şoför dahil bir sürü insanın hayatını tehlikeye atmış ve olayın sonucunda kardeşime 10'dan fazla kurşun sıkmıştır.
Bir bütün olarak bu durum dikkate alındığında Oğuzhan Vural'a tutuksuz yargılama kararı verilmiş ve bizlerin tutuklama talebi reddedilerek DEMOKRASİ ve İNSAN HAKLARI'na alenen tecavüz edilmiştir.
Özellikle, adli davalarda mağdur çocukların bazı vakalarına dikkatleri çekmek istiyorum.
-Geçtiğimiz yıllarda Gaziantep'te baklava çalan çocukların 22 yıl hapis cezasına çarptırılması
-Bu olaydan iki yıl sonra Aydın'da iki çocuktan 1 milyon lira gasp ettikleri gerekçesiyle yargılanan altı çocuktan biri 22 yıl iki ay, beşi 11 yıl sekizer ay hapis cezasına mahkum oldu.(Bir milyon liranın alınması gasp ve çete suçuna sokularak 22 yıl gibi inanılmaz bir cezayla sonuçlanmıştır)
-İzmir'de iki çocuğun bir başka çocuktan tehditle 85 Ykr alması, ''nitelikli yağma '' suçundan sanıklara 1'er yıl 10'ar ay 6'şar gün hapis cezasına çarptırıldı.(Yargılama sonunda mahkeme heyeti, sanıkları önce 10'ar yıl hapis cezasıyla cezalandırdı. Gaspedilen paranın azlığını dikkate alan mahkeme heyeti, bu cezayı yarı oranında düşürdü ve sanıklara 5'er yıl hapis cezası verdi. Sanıkların pişman olması ve mahkemedeki iyi hali son ceza indirimi oldu.)
-Siirt'te taş atan göstericileri otomatik tüfekle öldüren asker serbest bırakıldı.
-2008 Ekimi'nde Güneydoğu illerinde düzenlenen eylemlerde çok sayıda çocuk ''Polislere taş attıkları'' gerekçesiyle gözaltına alınmış yaşları 13 ile 17 arasında olan çocuklar ''Örgüt üyeliği'' suçlarından yargılanmış ve haklarında 58 yıla varan hapis cezaları istenmiştir. Daha önce hukukçular tarafından yapılan açıklamalarda hakkında 20 yılın üzerinde hapis cezası istenen çocuk sayısının 100'ü aştığı vurgulanarak , '' taş atan'' onlarca çocuğun da tutuklu olduğu belirtilmişti.
Taş atan çocuklara yapılan bu insanlık dışı muameleye ek olarak, Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek (Eski Adalet Bakanı): Gösterilerde polise taş atan çocuklara verilen cezaları, ''onlar aslında çocuk değil. Resmiyet'te yaşları küçük ama onlar çocuk değil'' diyerek savundu.
Alaattin Karadağ'ın infaz olayına açılan davaya baktığımızda ''kasden adam öldürme'' olmasına rağmen ve yukarıda sıraladığım çocuk vakalarına dikkat ettiğimizde çocukların en basit hırsızlık olaylarında bile 10'larca yıl hapis cezası alması, sanık polisin tutuklanmaması sonuç olarak ileride bu iki durum arasındaki fark (sanığın tutuksuz yargılanması) bir TOPLUMSAL FACİAYA dönüşebilecek,. Ve Polis Şiddeti ve Polis Terörü dizginlenemez duruma gelecek veya getirilecektir.. PVSK yasasının 2007'de çıkmasından sonra arada geçen 3 yıllık zaman zarfında 83 insanımız polis şiddetine ve polis terörüne maruz kalarak hayatını kaybetmiştir.Ülkemizde oluşan bu durum; HUKUKSAL bir Skandal olma yolunda çok ciddi mesafe katetmiştir. Biz Karadağ ailesinin yaptığı Hukuki mücadeleye destek verilmesi için duyarlılık gösterilmesi ve kamuoyu oluşturulması hususunda bir araya gelinmesi için...
İnsanlık, İnsan Hakları ve “İnsanlık Onurunu” sahiplenmeye, tüm duyarlı kesimleri, Devrimcileri, Demokratları, Aydınları, Sanatçıları, Dernekleri, Gazetecileri, İnsan Hakları Savunucularını, Vakıfları ve özellikle de Hukukçuları ...
“İnsan Yaşamının Kutsal Olduğuna İnanan” herkese (Kamuoyuna) saygıyla duyurulur.
Karadağ ailesi adına Abdullah KARADAĞ
18.06.2010
Kardeşim, Alaattin Karadağ 19 Kasım 2009 akşamı Esenyurt-Avcılar polisi tarafından sokak ortasında infaz edilmiştir. Polisin yaptığı bu vahşet ve alçaklıktan sonra, yandaş basın bir bütün olarak biraraya gelip bir kanalizasyona dönüşerek polisin pisliklerini ve lağımlarını, yok etmeye çalışmıştır.İstanbul Emniyet Müdürü Hüseyin Çapkın, bu durumu Tv KANALİZASYONLARI'NDAN mesnet(siz) alarak cinayeti örtbas etmeye çalışmış ve olayı çatışmada ''polisin dur ihtarına, şahsın ateşle karşılık vererek polisinde ateş etmek zorunda kalması nedeniyle '', ''şahsın maalesef ölü olarak ele geçirildiğini'' söylemiştir. Bizler cenazeyi yıkamaya aldığımızda kardeşimin bedenine ondan fazla kurşun giriş çıkışı ve kardeşimin başının arka kısmında darp ve yara izi olduğunu tespit ettik. Bizim aile olarak yaptığımız suç duyurusunun
7 ay sonra işlem gömesi ve aile avukatlarımızın talep ettiği otopsi raporunun dosyaya verilmeyişi
• Bilerek ve kasden polise zaman kazandırma
• Delilleri karartma
• Tanıkları ''ikna etme''
• Mobese kayıtları ve telsizlerin kayıtlarının silinmesi
• Olayı gören tanıklarının tehdit edilmesi ve bizlerin bu kişilere ulaşamayışımız
Bu gecikmenin temel dayananağını ıspat etmektedir.
Bu POLİS VAHŞETİ'nin ardından 7 ay geçtikten sonra 16 Haziran 2010 günü, KARADAĞ Cinayeti'nin birinci duruşması gerçekleşti. Otopsi Raporunun, 25 Mart 2010 tarihinden beri dosyaya bir türlü gelmemesi üzerine aile Avukatlarımız İstanbul TTB'den Uzman 3 Profesör'ün bağımsız olarak Adli Tıp'a, eldeki bulguları ( kan, saç, Film, resim vs. testler) değerlendirip bir Otopsi Raporu hazırlamak üzere gönderilmesini istemiş fakat Mahkeme ret cevabı vermiştir. Ayrıca;
-Otopsi Raporunun üç aydır Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığında bekletilmesi ve Bakırköy'deki Mahkeme dosyasına doğal olarak intikal etmemiş olması
- II. Duruşmanın 5 ay sonraya ertelenmesi
bizlere yapılan tarifenin aslında uygulamalı bürokrasi kirliliğinden başka bir şey olmadığını net bir şekilde ortaya koymaktadır.
Kardeşimi sokak ortsında infaz eden polislerden sadece bir polis memuru Oğuzhan Vural ''kasden adam öldürme, görevi kötüye kullanma ve kişilerin malları üzerinde usulsüz tasarruf'' suçlarından yargılanmaktadır. Söz konusu olan bu polis olay yerinde yaşanan kovalamacada içerisi yolcu dolu bir dolmuşu silah zoruyla gaspeder gibi çatışma alanına sürüklemiş şoför dahil bir sürü insanın hayatını tehlikeye atmış ve olayın sonucunda kardeşime 10'dan fazla kurşun sıkmıştır.
Bir bütün olarak bu durum dikkate alındığında Oğuzhan Vural'a tutuksuz yargılama kararı verilmiş ve bizlerin tutuklama talebi reddedilerek DEMOKRASİ ve İNSAN HAKLARI'na alenen tecavüz edilmiştir.
Özellikle, adli davalarda mağdur çocukların bazı vakalarına dikkatleri çekmek istiyorum.
-Geçtiğimiz yıllarda Gaziantep'te baklava çalan çocukların 22 yıl hapis cezasına çarptırılması
-Bu olaydan iki yıl sonra Aydın'da iki çocuktan 1 milyon lira gasp ettikleri gerekçesiyle yargılanan altı çocuktan biri 22 yıl iki ay, beşi 11 yıl sekizer ay hapis cezasına mahkum oldu.(Bir milyon liranın alınması gasp ve çete suçuna sokularak 22 yıl gibi inanılmaz bir cezayla sonuçlanmıştır)
-İzmir'de iki çocuğun bir başka çocuktan tehditle 85 Ykr alması, ''nitelikli yağma '' suçundan sanıklara 1'er yıl 10'ar ay 6'şar gün hapis cezasına çarptırıldı.(Yargılama sonunda mahkeme heyeti, sanıkları önce 10'ar yıl hapis cezasıyla cezalandırdı. Gaspedilen paranın azlığını dikkate alan mahkeme heyeti, bu cezayı yarı oranında düşürdü ve sanıklara 5'er yıl hapis cezası verdi. Sanıkların pişman olması ve mahkemedeki iyi hali son ceza indirimi oldu.)
-Siirt'te taş atan göstericileri otomatik tüfekle öldüren asker serbest bırakıldı.
-2008 Ekimi'nde Güneydoğu illerinde düzenlenen eylemlerde çok sayıda çocuk ''Polislere taş attıkları'' gerekçesiyle gözaltına alınmış yaşları 13 ile 17 arasında olan çocuklar ''Örgüt üyeliği'' suçlarından yargılanmış ve haklarında 58 yıla varan hapis cezaları istenmiştir. Daha önce hukukçular tarafından yapılan açıklamalarda hakkında 20 yılın üzerinde hapis cezası istenen çocuk sayısının 100'ü aştığı vurgulanarak , '' taş atan'' onlarca çocuğun da tutuklu olduğu belirtilmişti.
Taş atan çocuklara yapılan bu insanlık dışı muameleye ek olarak, Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek (Eski Adalet Bakanı): Gösterilerde polise taş atan çocuklara verilen cezaları, ''onlar aslında çocuk değil. Resmiyet'te yaşları küçük ama onlar çocuk değil'' diyerek savundu.
Alaattin Karadağ'ın infaz olayına açılan davaya baktığımızda ''kasden adam öldürme'' olmasına rağmen ve yukarıda sıraladığım çocuk vakalarına dikkat ettiğimizde çocukların en basit hırsızlık olaylarında bile 10'larca yıl hapis cezası alması, sanık polisin tutuklanmaması sonuç olarak ileride bu iki durum arasındaki fark (sanığın tutuksuz yargılanması) bir TOPLUMSAL FACİAYA dönüşebilecek,. Ve Polis Şiddeti ve Polis Terörü dizginlenemez duruma gelecek veya getirilecektir.. PVSK yasasının 2007'de çıkmasından sonra arada geçen 3 yıllık zaman zarfında 83 insanımız polis şiddetine ve polis terörüne maruz kalarak hayatını kaybetmiştir.Ülkemizde oluşan bu durum; HUKUKSAL bir Skandal olma yolunda çok ciddi mesafe katetmiştir. Biz Karadağ ailesinin yaptığı Hukuki mücadeleye destek verilmesi için duyarlılık gösterilmesi ve kamuoyu oluşturulması hususunda bir araya gelinmesi için...
İnsanlık, İnsan Hakları ve “İnsanlık Onurunu” sahiplenmeye, tüm duyarlı kesimleri, Devrimcileri, Demokratları, Aydınları, Sanatçıları, Dernekleri, Gazetecileri, İnsan Hakları Savunucularını, Vakıfları ve özellikle de Hukukçuları ...
“İnsan Yaşamının Kutsal Olduğuna İnanan” herkese (Kamuoyuna) saygıyla duyurulur.
Karadağ ailesi adına Abdullah KARADAĞ
18.06.2010
How many minutes remained, “yahu” Mr Erdoğan?
Nurettin Kurtuluş18 Haziran 2010
Unutmadığım kadarıyla İngilizcemle “daha kaç dakikan kaldı, “yahu” Mr Erdoğan?” demek istedim, yanlışım varsa ve düzeltilirse sevinirim…
“Hedefime ulaşmak için Papaz cüppesi bile giyerim” diyerek yola çıkan son cüppesi olan Başkanlık koltuğuna yürüyen ve dünyaya “one minute” postasıyla ün salan Arap Müslümanlardan ödüller alan ve kahraman, yandaşlarınca da “adeta 2.Peygamber” ilân edilen iktidarın başı BM’deki İran oylamasıyla yine can alıcı (!) bir gündemi toplumun önüne atıverdi!
Aydınlar-Kaydınlar tartışıyor şimdi.
Dingilimiz kaydımı, pardon eksenimiz kaydı mı?
Doğruya doğru, eğriye eğri konuşalım-yazışalım.
RTE’nin İran oylamasını savunması bir gerçeği ortaya koyuyor Başkanı ile yapılan yazılı sözlü “one minute” yi ne güzel açıklıyor okuma yazma bilen buyursun efendim:
“Biz, bu duruşu sergilerken, salt kendi başımıza bu adımı atmadık. Sayın Obama'nın, bana ve Sayın Lula'ya yazdığı mektuplar var. Biz, bu mektupların içeriğine de dayalı olarak Tahran Anlaşması’nı imzaladık. Buradan ifade ediyorum, teferruatına girmiyorum, Sayın Obama'ya bunu telefon görüşmesinde de söyledim. Bakın dedim, Tahran Anlaşması’nda bana ve ve Sayın Lula'ya gönderdiğiniz mektuba ters bir şey var mı?” dedi.
Ters bir şey var mı?
Yok.
Eksen kayması var mı?
Yok.
Eksen oyuncu yani oyun kurucu belli.
Kim?
Emredersiniz Başkanım?
Golü atan kim?
Sıfatı karıştırmayın şimdi!
Devamla:
“ABD ile çok boyutlu bir işbirliği var. Bugün hâlâ bu dostluğun ve işbirliğinin örneklerini birçok bölgede görüyoruz. Bugün birçok bölgedeki ABD hedefi ve vizyonuyla, Türkiye vizyonu örtüşmektedir.”
Bir arkadaşımla araba parkına giriş çıkışta karşılaştık sözde şaka yapacak.
“Arabanın tekerlekleri dönüyor” dedi.
Nerden geldi aklıma birden bilmem ki.
“O dingil sana girse sen de dönersin” deyiverdim.
Arkadaşımın yanında eşi vardı ikisi de kızarıverdi!
Cumhuriyet arabamızın tekerleklerinin merkezinden geçen ve taşıtın altına enlemesine yerleştirilmiş mil, eksen, aks denilen o şey bir tane değil!
USA İmparatorluğu.
NATO.
IMF.
AB İmparatorluğu.
DB.
Ve daha birçok eksenler.
Direksiyonun başına geçenler işte böyle arada kontrolü kaydırıveriyor.
Böylelikle diğer dingiller yan yan bakıp basıyor yaygarayı.
“Eksen kayması” mı oluyor?
Yok, “yahu” yok “one minute” kardeşim “Şüphesiz ki kadim dostumuz ve Sayın Obama'nın ifadesiyle, model ortaklığı kurduğumuz Amerika Birleşik Devletleri”…
Bekleyelim bakalım daha kaç “one minute”’si kaldı Mr Erdoğan’ın, nereye Başkanlık Koltuğu Çankaya’ya mı, yoksa açılımlara oradan mı devam? “Ne açılımı yahu”?
HERKES YERİNE
Unutmadığım kadarıyla İngilizcemle “daha kaç dakikan kaldı, “yahu” Mr Erdoğan?” demek istedim, yanlışım varsa ve düzeltilirse sevinirim…
“Hedefime ulaşmak için Papaz cüppesi bile giyerim” diyerek yola çıkan son cüppesi olan Başkanlık koltuğuna yürüyen ve dünyaya “one minute” postasıyla ün salan Arap Müslümanlardan ödüller alan ve kahraman, yandaşlarınca da “adeta 2.Peygamber” ilân edilen iktidarın başı BM’deki İran oylamasıyla yine can alıcı (!) bir gündemi toplumun önüne atıverdi!
Aydınlar-Kaydınlar tartışıyor şimdi.
Dingilimiz kaydımı, pardon eksenimiz kaydı mı?
Doğruya doğru, eğriye eğri konuşalım-yazışalım.
RTE’nin İran oylamasını savunması bir gerçeği ortaya koyuyor Başkanı ile yapılan yazılı sözlü “one minute” yi ne güzel açıklıyor okuma yazma bilen buyursun efendim:
“Biz, bu duruşu sergilerken, salt kendi başımıza bu adımı atmadık. Sayın Obama'nın, bana ve Sayın Lula'ya yazdığı mektuplar var. Biz, bu mektupların içeriğine de dayalı olarak Tahran Anlaşması’nı imzaladık. Buradan ifade ediyorum, teferruatına girmiyorum, Sayın Obama'ya bunu telefon görüşmesinde de söyledim. Bakın dedim, Tahran Anlaşması’nda bana ve ve Sayın Lula'ya gönderdiğiniz mektuba ters bir şey var mı?” dedi.
Ters bir şey var mı?
Yok.
Eksen kayması var mı?
Yok.
Eksen oyuncu yani oyun kurucu belli.
Kim?
Emredersiniz Başkanım?
Golü atan kim?
Sıfatı karıştırmayın şimdi!
Devamla:
“ABD ile çok boyutlu bir işbirliği var. Bugün hâlâ bu dostluğun ve işbirliğinin örneklerini birçok bölgede görüyoruz. Bugün birçok bölgedeki ABD hedefi ve vizyonuyla, Türkiye vizyonu örtüşmektedir.”
Bir arkadaşımla araba parkına giriş çıkışta karşılaştık sözde şaka yapacak.
“Arabanın tekerlekleri dönüyor” dedi.
Nerden geldi aklıma birden bilmem ki.
“O dingil sana girse sen de dönersin” deyiverdim.
Arkadaşımın yanında eşi vardı ikisi de kızarıverdi!
Cumhuriyet arabamızın tekerleklerinin merkezinden geçen ve taşıtın altına enlemesine yerleştirilmiş mil, eksen, aks denilen o şey bir tane değil!
USA İmparatorluğu.
NATO.
IMF.
AB İmparatorluğu.
DB.
Ve daha birçok eksenler.
Direksiyonun başına geçenler işte böyle arada kontrolü kaydırıveriyor.
Böylelikle diğer dingiller yan yan bakıp basıyor yaygarayı.
“Eksen kayması” mı oluyor?
Yok, “yahu” yok “one minute” kardeşim “Şüphesiz ki kadim dostumuz ve Sayın Obama'nın ifadesiyle, model ortaklığı kurduğumuz Amerika Birleşik Devletleri”…
Bekleyelim bakalım daha kaç “one minute”’si kaldı Mr Erdoğan’ın, nereye Başkanlık Koltuğu Çankaya’ya mı, yoksa açılımlara oradan mı devam? “Ne açılımı yahu”?
HERKES YERİNE
17 Haziran 2010 Perşembe
Güçlerimizi Birleştirme Zamanı
Mehmet Güzel-Nazlı Güzel
16 Haziran 2010
Filler tepişirken çimler eziliyor!
Egemenler, devletin yeniden yapılandırılması noktasında birbirleriyle çatışırken toplumun bütün kesimleri ayaklar altında ezilmeye devam ediyor.
Değişim yanlısı ve statükocu güçler arasındaki iktidar savaşının boyutu sınır tanımıyor. Ergenekon soruşturmaları, yargı alanındaki "yargılamalar", HSYK'nın düzenlenmesi çalışmaları, Anayasa değişikliğindeki kapışmalar... Derken bu alandaki mücadele özel yaşamlara gizli kameralar yoluyla tecavüz etmelere kadar uzandı; internet ortamında yayınlanan kaset görüntüleri neticesinde Deniz Baykal'ın siyasal arenadan uzaklaştırılmasına kadar dayanan filler arası tepişme tüm hızıyla devam ediyor.
Ancak yukarıda da belirttiğimiz gibi bu tepişmede çimler de ezilmeye devam ediyor.
Emekçilerin sosyal-ekonomik sorunları çığ gibi büyümekte. İşsizlik toplumsal dengeleri sarsacak bir boyut kazanmış durumda. Özelleştirmeler sonucu işten çıkarmalar işsizlik ordusuna yenilerini eklemekte. Özelleştirme mağdurlarına 4/C, 4/B gibi düzenlemelerle insanca yaşamdan uzak, kölelik çalışma koşullarının dayatılması emek dünyasının sorunlarını daha da ağırlaştırmakta. Kısacası, genel olarak kapitalist sistemin yaşadığı ağır ekonomik krizin faturası tarih boyunca yapılageldiği üzere yine emekçilere ödetilmek istenmektedir.
Ülkemizin tek sorunu ekonomik değil elbette. Ekonomik sorunları da tetikleyen hatta bu sorunların belirleyeni niteliğindeki siyasal sorunların ise gündemimizdeki yakıcılığı sürmektedir. AKP hükümetinin “Demokratik Açılım” adı altında başlattığı sürecin başta Kürt sorunu gelmek üzere toplumun hiçbir temel sorununu çözemeyeceği ve bu açılımların göstermelik olduğu kısa bir sürede anlaşılmıştır. İlk etapta halklarımızın temel sorunlarına parmak basılmakla birlikte sonrasında bu yaraların iyileştirilmesine yönelik hiçbir çözüm getirilemeden kangrenleşmeye bırakılmıştır. Son günlerde ise tekrar şiddet diliyle konuşmaya başlayan egemenler Kürt sorununda bir kez daha çözümsüzlüğü dayatmaktadır.
Kürt, Arap, Ermeni, Süryani, Roman ve tüm halklarımızın kimlik sorunları, inançların özgürlüğü temelinde çözüm bekleyen laiklik sorunu, her türlü şiddetin son bulmasını sağlayacak, halkların özgür-gönüllü birlikteliğini esas alan eşitlikçi, demokratik anayasa değişikliği sorunu, halklarımızın iradesinin yansımasını sağlayacak, özgür siyasal mücadelenin önünü açacak yasal düzenlemelerin yapılması sorunları siyasal gündemin başlıca maddeleridir.
Kısacası ülkemizin demokratikleşmesinin önündeki engellerin kaldırılması, halklarımızın özgür-gönüllü birlikteliğinin sağlanması ve emek dünyasının adil-insanca yaşam koşullarının hayata geçirilebilmesi için bu problemlerle karşı karşıya olan tüm kesimlerin seslerini-güçlerini birleştirmeleri gerekir.
Tekel direnişindeki kararlılık ve mücadeledeki ısrar olmasaydı egemenlerin 4/C'de geri adım atması mümkün olmayacaktı.
32 yıllık Taksim ısrarı ve mücadele kararlılığı olmasaydı Taksim'in emekçiler için özgürleşmesi mümkün olmayacaktı.
Kürt halkının ve devrimci demokratik muhalefetin on yıllardır süren ısrarlı mücadelesi olmasaydı bugün hiçbir halk kendi etnik kimliğiyle anılıyor olmayacaktı. Görülüyor ki, egemenler üzerinde baskı unsuru oluşturup toplumun temel sorunları noktasında çözüme yöneltmenin yegane yolu örgütlü ve kararlı mücadeledir.
Şimdi, fillerin tepişmeleri sürerken ayaklar altında ezilen çimler olmaktan çıkma zamanıdır. Çim yerine diken olup egemenlere batma zamanıdır.
Ülkemizin demokratikleşmesi, halklarımızın kimlik haklarının tanınması ve özgür-gönüllü birliktelik temelinde adil barışın yaşamsallaşması, KCK operasyonu adı altında tutuklanan onlarca Kürt belediye başkanı ve siyasetçinin serbest bırakılıp, demokratik siyasal mücadelenin önündeki engellerin ve yasakların kaldırılıp her örgütlenmenin kendini özgürce ifade edebileceği ülke koşullarının sağlanması için tüm ezilen halklarımızın seslerini ve güçlerini birleştirme zamanıdır.
16 Haziran 2010
Filler tepişirken çimler eziliyor!
Egemenler, devletin yeniden yapılandırılması noktasında birbirleriyle çatışırken toplumun bütün kesimleri ayaklar altında ezilmeye devam ediyor.
Değişim yanlısı ve statükocu güçler arasındaki iktidar savaşının boyutu sınır tanımıyor. Ergenekon soruşturmaları, yargı alanındaki "yargılamalar", HSYK'nın düzenlenmesi çalışmaları, Anayasa değişikliğindeki kapışmalar... Derken bu alandaki mücadele özel yaşamlara gizli kameralar yoluyla tecavüz etmelere kadar uzandı; internet ortamında yayınlanan kaset görüntüleri neticesinde Deniz Baykal'ın siyasal arenadan uzaklaştırılmasına kadar dayanan filler arası tepişme tüm hızıyla devam ediyor.
Ancak yukarıda da belirttiğimiz gibi bu tepişmede çimler de ezilmeye devam ediyor.
Emekçilerin sosyal-ekonomik sorunları çığ gibi büyümekte. İşsizlik toplumsal dengeleri sarsacak bir boyut kazanmış durumda. Özelleştirmeler sonucu işten çıkarmalar işsizlik ordusuna yenilerini eklemekte. Özelleştirme mağdurlarına 4/C, 4/B gibi düzenlemelerle insanca yaşamdan uzak, kölelik çalışma koşullarının dayatılması emek dünyasının sorunlarını daha da ağırlaştırmakta. Kısacası, genel olarak kapitalist sistemin yaşadığı ağır ekonomik krizin faturası tarih boyunca yapılageldiği üzere yine emekçilere ödetilmek istenmektedir.
Ülkemizin tek sorunu ekonomik değil elbette. Ekonomik sorunları da tetikleyen hatta bu sorunların belirleyeni niteliğindeki siyasal sorunların ise gündemimizdeki yakıcılığı sürmektedir. AKP hükümetinin “Demokratik Açılım” adı altında başlattığı sürecin başta Kürt sorunu gelmek üzere toplumun hiçbir temel sorununu çözemeyeceği ve bu açılımların göstermelik olduğu kısa bir sürede anlaşılmıştır. İlk etapta halklarımızın temel sorunlarına parmak basılmakla birlikte sonrasında bu yaraların iyileştirilmesine yönelik hiçbir çözüm getirilemeden kangrenleşmeye bırakılmıştır. Son günlerde ise tekrar şiddet diliyle konuşmaya başlayan egemenler Kürt sorununda bir kez daha çözümsüzlüğü dayatmaktadır.
Kürt, Arap, Ermeni, Süryani, Roman ve tüm halklarımızın kimlik sorunları, inançların özgürlüğü temelinde çözüm bekleyen laiklik sorunu, her türlü şiddetin son bulmasını sağlayacak, halkların özgür-gönüllü birlikteliğini esas alan eşitlikçi, demokratik anayasa değişikliği sorunu, halklarımızın iradesinin yansımasını sağlayacak, özgür siyasal mücadelenin önünü açacak yasal düzenlemelerin yapılması sorunları siyasal gündemin başlıca maddeleridir.
Kısacası ülkemizin demokratikleşmesinin önündeki engellerin kaldırılması, halklarımızın özgür-gönüllü birlikteliğinin sağlanması ve emek dünyasının adil-insanca yaşam koşullarının hayata geçirilebilmesi için bu problemlerle karşı karşıya olan tüm kesimlerin seslerini-güçlerini birleştirmeleri gerekir.
Tekel direnişindeki kararlılık ve mücadeledeki ısrar olmasaydı egemenlerin 4/C'de geri adım atması mümkün olmayacaktı.
32 yıllık Taksim ısrarı ve mücadele kararlılığı olmasaydı Taksim'in emekçiler için özgürleşmesi mümkün olmayacaktı.
Kürt halkının ve devrimci demokratik muhalefetin on yıllardır süren ısrarlı mücadelesi olmasaydı bugün hiçbir halk kendi etnik kimliğiyle anılıyor olmayacaktı. Görülüyor ki, egemenler üzerinde baskı unsuru oluşturup toplumun temel sorunları noktasında çözüme yöneltmenin yegane yolu örgütlü ve kararlı mücadeledir.
Şimdi, fillerin tepişmeleri sürerken ayaklar altında ezilen çimler olmaktan çıkma zamanıdır. Çim yerine diken olup egemenlere batma zamanıdır.
Ülkemizin demokratikleşmesi, halklarımızın kimlik haklarının tanınması ve özgür-gönüllü birliktelik temelinde adil barışın yaşamsallaşması, KCK operasyonu adı altında tutuklanan onlarca Kürt belediye başkanı ve siyasetçinin serbest bırakılıp, demokratik siyasal mücadelenin önündeki engellerin ve yasakların kaldırılıp her örgütlenmenin kendini özgürce ifade edebileceği ülke koşullarının sağlanması için tüm ezilen halklarımızın seslerini ve güçlerini birleştirme zamanıdır.
KUTUPSUZ DÜNYANIN EVRENSEL RİSKLERİ
Mihrac Ural
16 Haziran 2010
İnsan topluluklarının evrensel tarihi güçler dengesinin tarihidir.
Roma’dan, daha da eski çağlardan bu güne, dünya güçler dengesinin her dalgalanması yeni güçler dengesinin doğum sancısı olarak belirmiştir.
Kimi zaman tek kutuplu, kimi zaman çok kutuplu ya da iki kutuplu dünya güçler dengesi, kaynakları yaratılamamış harcamaların, çevreleriyle rekabette geriye düşmenin sonucu, merhamet darbesi alarak çözülmüştür; her çözülme yeni bir güç dengesinin de başlangıcıdır.
Yeni güç dengesi, sihirli değnek dokunuşuyla bir anda şekillenmiyor. Kutupsuz bir dönemden geçerek kendi denge kombinezonlarını oluşturuyor. Kıssa da olsa, bir geçiş süreci olarak güç dengelerinin en tehlikeli dönemi bu dönemdir.
Güç dengesi, tarihin hiçbir kesitinde boşluğa düşmez. Ancak büyük güç gerilerken, yerine geçecek yeni büyük güçle risk noktasında ciddi çatışmalarla yüz yüze kalabilir. Bu çatışma sonun başlangıcı değil, sonu olur. Böylesi bir sürükleniş çoğu zaman macera olarak belirir ve gerileyen büyük güçten çok, onu bu maceraya sürükleyen uzantıları, kuklaları, nüfus alanlarındaki etkinlikleri olabilir.
Dünyamız, soğuk savaşın iki kutuplu güç dengesini aşarak tek kutuplu bir dünyaya girdi. Tek kutuplu süreç, Sovyet sisteminin çöküşüyle insanlığa karşı pervasız bir kıyım, yıkım, işgal ve savaş olarak dayandı. Bu süreçte ABD, Roma gibi 1000 yıllık bir dünya hegemonyası kurma sanrısına kapıldı. Yayıldıkça yayıldı, fetih ardı fetihler yaptı ancak bu yayılış hiçbir zaman gerçekçi bir mali denge üzerine yapılmadı; çöküş kısa sürede geldi. Tek kutuplu dünya, bölgemiz Ortadoğu’da ikame edilmek istenen Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) çöküşüyle birlikte çöktü. Bölgemiz halkların direnişi bu sürece son noktasını koydu.
Dönem kutupsuz bir dönemdir. Kutupsuz dünya riskler, handikaplar dünyasıdır. Devletlerin baş belası “stratejik belirsizlik” tastamam bu dönemde anlam bulur. Ancak güç dengesi, boşluk tanımaz bir biçimde dolacaktır. Veriler işareti ise, çok kutuplu dünya güçler dengesine doğru kaymaktadır.
Ancak bu kutupsuz dönemden geçerken, gerileyen ABD ya da kuklalarının dünyayı kanlı bir baskınla yüz yüze bırakma ihtimalleri az değildir. ABD kendinden çok, kuklalarının yarattığı tehlike korkusundadır. Bu tehlikenin Uzakdoğu’da Kuzey ve Güney Kore gerginliğinde bulduğu anlam, bölgemiz açısından İsrail kaynaklı pimi çekilmiş bir bomba gibidir.
İsrail’in stratejik hesapları, İran’ın nükleer santrallerine saldırıyı yaşamsal bir gereklilik olarak belirlemiştir. ABD yaşamakta olduğu gerileme döneminde böylesi bir maceraya esir düşme kaygısında ve İsrail’in her davranışından ürküntü duyar hale gelmiştir. İsrail bu yanıyla, ABD için taşınmaz bir kambur olarak beliriyor. Bu ise, evrensel bir risktir. Bölgeyi olduğu kadar dünya barışını tehdit eden bir durumdur.
Bölgemizi ve dünyamızı, kutupsuz dünyanın güçler dengesi sürecinde insanlığı kıyıma maruz bırakacak maceralardan korumak büyük önem taşımaktadır. Bu yükümlülük öncelikle bölgemiz halklarının omzundadır. Daha çok demokrasi ve daha çok özgürlük bu sürecin en önemli sigortasıdır. Bunun için ülkelerimizin demokratik açılım süreçlerinin gerçekçi tarzda derinleştirilmesi gerekmektedir. Bunu başaramamış ülkeler ve halklar evrensel riskin orta yerinde ciddi zararlarla yüz yüze gelmeye mahkumdur.
***
Soğuk savaşın bitimiyle başlayan yeni güç dengesi, tek kutuplu bir dünya yaratmıştı. Tek kutuplu dünya, evrensel ilişkileri tarihinin en riskli dönemine getirmişti. Bir çöküş dönemi, baskı, savaş ve işgallerin, kanlı kıyımların dönemi tek kutuplu dünya dönemi olarak belirdi.
Ancak bu da uzun sürmedi; yükseliş ve düşüş kanununun her büyük gücün boynuna giyotin gibi inişi ABD için de geç kalmadı. Tek kutuplu dünya hızla çökmeye yöneldi.
Varlıklarını daha çok üretime değil de daha çok yayılmaya ve savaşlara akıtan güçler, maliyeti karşılanamaz stratejilerinin altında ezilerek gerilerler. Gerileme ağır da olsa etkisini zaman içinde tüm çıplaklığıyla ortaya koyar. Bu süreç gerileyen büyük güçler açısından olduğu kadar, evrensel ilişkiler açısından da büyük bir handikap olur; tek kutuplu dünya koşullarında yeryüzünde her türden dayatmayı yapabilen büyük bir gücün ahtapot gibi yayılmış ilişki ağları onu aynı rolü oynamak için maceralara da sürükleyebilir. İstemese de başaramayacağını bilse de istemediği süreçlere çekilebilir.
Tek kutuplu dünya sona ererken ABD, dünyanın değişik bölgelerinde bu türden ilişkilerinin esiri olarak altından kalkamayacağı maceralarla yüz yüze kalma tehdidi altındadır. Uzakdoğu’da Güney Kore, Ortadoğu’da İsrail ABD için böylesi bir kumpas oluşturmakta.
TARİHTE GÜÇLER DENGESİ
İnsan topluluklarının evrensel tarihi güçler dengesinin tarihidir denebilir.
Roma’ya kadar geri dönelim, daha da eskiye (Sümer, Akad, Asur, Mısır, Hitit, Persler vd). Dünya güçler dengesinin evrensel insan ilişkilerini kapsamlıca şekillendiren bir unsur olarak rol oynadığını göreceğiz. Bu roller her zaman gelir sağlama kapasiteleriyle askeri harcamaları arasındaki dengelerce” ve komşularıyla rekabet içinde yaşanan gerileme ve ilerlemelerle şekillenmiştir. Bu dengelerin başarılı örneğini veren Roma, insanlık tarihini yüzyıllar boyunca etkilemiştir; uygarlığın gücün ya da güç uygarlığı olarak Roma’nın parmak izleri o günün yeryüzünde cereyan eden tüm ilişkileri belirliyordu. Yeni şehir kuruluşlarıyla, kültür ve askeri varoluşlarıyla Roma, tek kutuplu bir dünyanın simgesiydi. Ancak o da uygarlıkların yükseliş ve düşüş kanunlarına boyun eğeceği bir kesitle yüz yüze gelmekten kurtulamadı. Yayılmacılığını, askeri maliyetlerini karşılayacak bir fetih alanı kalmayınca Roma da çöktü. Roma, karşılanması mümkün olmayan giderlerin altında Büyük İskender’in komutanlarınca parçalara ayrıldı.
Roma’nın çöküşü sancılı bir süreçti. İç dengeler bir kez bozulunca, yeniden toparlamak imkansız gibiydi. 395’de büyük Theodosius Romanın uçsuz bucaksız topraklarını iki oğlu, Arcadius (doğu) ve Honorius (batı) arasında pay ettiğinde Roma da tarih olmuştu.
Bizans bu sürecin sonucu büyük bir güç olarak insanlık tarihinde yerini aldı; Akdeniz-Karadeniz havzaları, güneyde Suriye-Mısır-Libya, kuzeybatıda Tuna, Balkanlar yarımadası, doğuda Kürdistan, yaklaşık olarak bugünkü İran sınırlarına kadar, o günün dünyasını denetim altında tutuyordu (Aguste Bailly, Bizans imparatorluğu tarihi). İnsanlık kültür tarihini Bizans kadar etkileyen bir başka büyük güç olmadığı iddia edilir. Bu doğrudur. Ancak bu güç kendi dengeleri içinde, tarihe “Bizans oyunları” olarak geçen çürümeden kendini kurtaramamıştır; bu çürüme büyük güçlerin çöküşüne neden olan genel geçerli kuralların Bizans’ı da kapsadığını göstermekteydi. Bizans da çöktü.
Bizans’ın çöküşü, kutupsuz bir dünya güçler dengesiyle sonuçlandı. Kutupsuzluk evrensel risklerin dünyasını, kaosların handikap dünyasını kaynatan önemli bir etmendi. Büyük güç gerilerken eski etkinlik psikolojisinin maceracı sürüklenişlerinden kendini alıkoyması çok güçtür. Bizans gerileyişiyle birlikte oluşan kutupsuz dünyada, maceracı girişimlerin esiri oldu. Bu ona çevresindeki küçük güçlere, parça parça yem haline getirdi. Bu süreç Arap-İslam uygarlığının büyük güç olarak ağırlığını koymasına kadar sürdü.
Büyük güçlerin çöküş kaderi bu süreçte çöken her büyük güç açısından aynıydı; yayılmacılığın yüklediği harcamalar gelir kaynaklarıyla karşılanamadı. Bu denklem bir merhamet darbesi gibi büyük gücün son nefesini keser.
Kutupsuz dünya riskler dünyasıdır. Büyük güçler için de risk ve kaos dünyasıdır. Çöküşün en riskli süreci gerileme sürecidir. Bu süreç bir sürüklenme sürecidir, yönelim ve kimlik bunalımı sürecidir. “Devletlerin baş belası stratejik belirsizlik” (Paul Kennedy Büyük Güçlerin Yükselişi Ve Çöküşleri s:110) söylemi bunu anlatmaya yeter. Çöküşün en önemli belirtisi strateji kaybıdır. Büyük güçlerin çöküş tarihi bununla kendini ifade eder.
İslam uygarlığı, 7.yy dünyasının boşluğunda büyük güç olarak yeryüzüne ağırlığını ortaya koymuştur. Bizans iç sorunlarıyla olduğu kadar, gerileme döneminde de olsa korumakla yükümlü olduğunu varsaydığı ilişkilerinin sürüklediği büyük açmazlarda hızla çöktü. İstanbul fethi, 500 yıldır büyük güç olmaktan tamamen çıkmış, küçük bir alana sıkışmış olan Bizans’ın fethiydi. Ancak bu fetih bir simgesel veri olarak Osmanlıyı büyük güç olarak tarih sahnesine çıkarıyordu.
Doğanın kanunudur, hiçbir şey vardan yok edilemez. Bizans, İstanbul fethinde (1453) bir büyük güç değildi. Bu konumunu yüz yıllar önce kaybetmişti. 8.yy ve 13.yy Arap-İslam imparatorluğundan başka hiçbir güç, bir tahta parçasını bile Akdeniz’de yüzdüremezdi. Ancak Bizans bir uygarlıktı, bir kültürel birikimdi. İstanbul’un fethi, var olan bu uygarlık birikimlerini yok edemedi, olan anavatan coğrafyasından bir göçtü. Avrupa merkezli dünyanın başlangıcı da, Reform ve Rönesans’ın yükselişi de Bizans’ın göç eden uygarlık birikimlerinin eseri olmuştur. İstanbul’un fethi Osmanlı’yı bir büyük güç olarak dünya güçler dengesinin hükümranlığına getirirken, Doğu’nun karanlık dönemleri de başlamış oluyordu.
Avrupa merkezli büyük güç dengesi 16. yüzyıldan itibaren farklı bir boyut alarak gelişti. Köleci ya da feodal uygarlıkların, talan ve gasp üzerine kurulu varoluş süreçleri; anavatanda etkin üretim süreçlerine, sanayi gelişimine, ticaretin yeryüzünü bir pazar ortaklığına götüren yeniden yapılanmayla sonuçlandı. Bu yeniden yapılanma büyük güçlerin yükseliş ve düşüşlerine ait genel geçerli kıstasları değiştirmedi, ancak araçlarında farklılıklar yarattı.
Arap-İslam uygarlığı, Roma-Bizans egemenliğini sona erdiriyordu. Moğol istilaları ise Arap-İslam uygarlığının egemenliğini çökertiyordu. Osmanlı’nın doldurduğu boşluk, Reform ve Rönesans Avrupası’yla geriletilerek büyük güç sürecini farklı figüranlarla doldurdu. Bu dönemin gücü kapitalizmin şafağında doğan ulusun gücüydü.
Ulusal güç, bugünün de güç ifadesidir. Tröstlerin, uluslararası kartellerin, tekellerin varlığı bu gerçeği hiç değiştirmedi. Kapitalizm çağı ulusal güç çağıdır. Uluslararası olan, üretimin tarzı değil siyasetin boyutudur. Bu belirlemeyi kavramak güç algısı ve dengelerini algılamak kadar önemlidir.
Bugün yaygınlığına, uluslararası pazar ilişkilerine ve etkinliklerine rağmen kapitalizm bir ulusal güçtür. Belli bir ülke, ulus, coğrafya merkezlidir. Evrensellik bu yanıyla bir uzantıdır, bağlantıdır; üretimin karakteri değildir. Küresel üretim, üretimin küresel ölçekte bilgi katılımıyla, belli bir ulusal aidiyet olmaksızın ve belli bir ulusal güç için kaynak olarak işlev görmeksizin oluşan üretimdir. Bu üretim tarzı henüz egemen değildir. Kapitalizmin kanatları altında, tıpkı kapitalizmin bir dönem feodal karlıkların kanatları altında yükselişi döneminde feodal üretim olmadığı gibidir; küresel üretim tarzı, kapitalizmin kanatları altında büyüme, olgunlaşma dönemindedir. Bu dönemin sonucu yenidünya güçler dengesiyle de sonuçlanacaktır. Ancak bugün dünya güçler dengesini belirleyen, hala ulusal güç olmaya devam etmektedir.
20.yy’a girerken geçmişin birikimleri üzerinde yükselen ulusal güç, 19.yy içinde kendine özgü bir dünya güçler dengesi şekillendirmiştir.
Bu sürecin önemli bilinmesi gereken ve konumuzun ana temasını oluşturan verileri şunlardır:
Birincisi; Büyük güçlerin çöküş kaderi, çöken her büyük güç açısından aynıdır: yayılmacılığın yüklediği harcamaların gelir kaynaklarıyla karşılanamaması. Bu denklem bir merhamet darbesi gibi büyük gücün son nefesini keser.
İkincisi; Büyük gücün çöküşü birden bire olmaz. Dünya güçler dengesi büyük gücün çöküşüyle birlikte bir kutupsuz dünya ortamına girer. Kutupsuz dünya riskler dünyasıdır. Büyük güçler için de risk ve kaos dünyasıdır. Çöküşün en riskli süreci bu süreçtir; bir sürüklenme sürecidir, yönelim ve kimlik bunalımı sürecidir. “Devletlerin baş belası stratejik belirsizlik” (Paul Kennedy Büyük Güçlerin Yükselişi Ve Çöküşleri s:110) söylemi bunu anlatmaya yeter. Çöküşün en önemli belirtisi strateji kaybıdır. Büyük güçlerin çöküş tarihi bununla kendini ifade eder. Bu süreç aynı zamanda insanlığa acımasız kıyımları dayatan kırılma sürecidir. Bu süreç, sıradan bir küçük gücün, gerileme sürecindeki büyük gücü yıkımlara sürükleyebileceği dengesiz ortamları yaratır.
DÜNYANIN DEMOKRATİK DENGESİ
19.yy sanayi devriminin sonuçlarınca oluşan dünya güçler dengesi, İspanya, İngiltere, Fransa, Hollanda, Avusturya-Macaristan, Almanya emperyalist çıkar mücadelelerinin I.Dünya Savaşı’yla sonuçlanan Mihver – Müttefik güçlerince şekillenmişti.
20.yy Sovyet devrimi, güçler dengesine yeni bir açı kazandırdı. Reform ve Rönesansın çok kutuplu dünyası, bir anlamıyla açılımın, ucu açık özgürlüklerin, bırakınız yapsınlarda anlam bulan liberalizmin öncülüydü. Ulusların gücü dünya güçler dengesini oluştururken, yerkürenin yeni alanları da üretim ve pazar sürecine etkin olarak katılıyordu.
Avrupa çok kutuplu güç dengesini sömürge ve pazar paylaşımlarında yeniden düzenlemeye yönelirken, insanlığa dayatılan akıl almaz savaşların yıkım bilançosu, ancak iki dünya savaşının ardından gergin bir dengeyle istikrar kazanıyordu. İki kutuplu dünya bunun bir sonucudur.
20 yy çok kutuplu süreçten iki kutuplu sürece, insanlık tarihinin en demokratik ve en büyük özgürlük hareketlerine zafer kapılarını açan bir yüzyıldı.
Mazlum ülkelerin, halkların insanlık tarihinde yeni bir aşamayı ifade eden yeni türden bir siyasal egemenliğin gücüyle daha çok özgür olmaya ve daha çok hak talebiyle demokratik süreçlerini kurmaya çalışan halkların ayağa kalktığı bir yüzyıldı. Küçük ve mazlum uluslar, bu yüzyılda her türden baskıya, sömürü ve sömürgeci girişimlere karşı mücadele edebilmiş, bu mücadeleyi uluslararası ölçekte ve devletler topluluğu nezdinde destekleyecek bir etkinlik bulmuştu. Sovyet devrimi bunu sağlayan en önemli faktör olarak tarih sahnesindeki yerini alıyordu.
II. Dünya Savaşı, emperyalist güçler arası bir pazar paylaşım savaşı olarak gelip dayatınca, Alman emperyalizmi savaşın ana amaçlarından biri olarak Sovyet sistemini ve egemenliğini yıkmayı amaçlamıştı (Barbarosa Harekatı 22 Haziran 1941). Savaşın müttefik güçleri ise bu süreci sonuna kadar gözleyerek Sovyetlerin yıkılmasını beklemişti. Savaşı ters yüz eden Sovyet başarıları, müttefiklerin savaşa daha çok asılmalarını tetikledi ve Nazi yayılmacılığının önünü kesmeye götürdü.
II. Dünya Savaşı bitiminde Berlin’de yüz yüze gelen ve Alman başkentini ikiye bölen ordular, aynı zamanda dünyanın iki kutuplu bir güç dengesine yönelimini de belirlemiş oldular. Yarım asırlık dünya tarihi (1945-1990) iki kutuplu bir dünya olarak, insanlığın evrensel ilişkilerini belirleyen süreci açmış oldu.
Dünyanın demokratik dengesi denebilecek süreç burada başlar; bir yanda Sovyetler, diğer yanda emperyalist güçler; bir yanda Varşova Paktı diğer yanda NATO Paktı, yeryüzündeki ilişkileri belirleyen dengeleri üretiyordu. Yeryüzünün herhangi bir köşesinde herhangi bir nedenle ortaya çıkan irili ufaklı her olay ve sorunda gözü kapalı tutum alınan bir süreç böyle oluştu. Sağcılar-solcular çağı, Fransız Devrimi parlamentosundan arta kalan haliyle bu kesitte yeniden güncellenmiş oldu. 1917 Sovyet devrimiyle başlayan, yaklaşık 100 yıllık bir süreçte saflar böylesi bir güç dengesinin ürünüydü.
Dünya güçler dengesinin bu serüveni, ekonomik zemin üzerinde genel geçerli soyutlamalarla ifade edilebilir. Bu yaklaşımın üzerine oturduğu olguları ekonomik zeminde irdeleme algısı, kaba bir determinist yaklaşımın her şeyin belirlediği anlamına gelmez. Bu sonuçları etkileyen ve tetikleyen birçok unsur bulunuyor; jeo-stratejik konum, örgütlenme, özgürlük istencinde anlam bulan bir dizi siyasi haklı talebin etkisi, ulusun sorunları karşısında gösterdiği refleksler vb önemli rollere sahiptir. Sovyetlerin yükselişinin iki kutuplu dünya güçler dengesinin oluşumunda bu türden verilerin önemle rol oynadığını görmek güç değildir.
II. Dünya Savaşı’nın ardından soğuk savaş dönemi açılışını yaptı (18 Mart 1949). Yeryüzünde eşi görülmemiş bir kutuplaşma dönemi açılmış oldu. Her şey ak ve karaya büründü. Kapitalizmin pazar açılımlarıyla, nüfus alanları ve etkinlikleriyle tarihte eşine rastlanmayan lojistik destekleriyle süren amansız bir savaş; yer yer sıcak çekişmelere sahne olan (Kore Savaşı), yer yer nükleer savaşın eşiğinden dönülen (Küba olayı) bir süreç.
Bu süreci, yıllar önce yazdığım makalelerde şöyle ifade ettim “Soğuk Savaş, Amerika senatosunda 18 Mart 1949’da okunan Kuzey Atlantik anlaşması bildirgesiyle resmen başlamıştır” (Mihrac Ural,10 Haziran 1999, makale; Soğuk Savaşın Sonu )
Bir başka makalemde de “NATO, Amerikan Dışişleri Bakanlığının, 18 Mart 1949 tarihinde okuduğu Kuzey Atlantik Antlaşması’yla kurulmuştur. Kuruluş için yapılan çalışmalar sırasında önemli muhalefet şerhleriyle karşılaşmıştır. En dikkat çekici olanı, Amerikan Senatörü Robert A. Taft’ın kongredeki tartışmalarda söyledikleriydi. “Kanımca dünya barışını korumak yerine bir üçüncü dünya savaşını getirecek bir anlaşmaya oy kullanamam”. İşte bu kaygı, 50 yıl sonra her şeyin lehlerine çözüldüğü açığa çıktıktan sonra, senatörün sözleri gerçeğe dönüşüyor gibidir. Ola ki bir dünya savaşı çıkmayacaktır. Ancak büyük bir savaş tehlikesi bu gün gelip çatmış gibidir. Bugün, Sırplara yöneltilen saldırının dar boyutlu kalmayacağı açıktır.
NATO, kuruluşundan bu yana soğuk savaş üzerine kendini sistematize etmiştir. Bunu sürdürmüş ve bu psikolojik ortamın ürünleriyle beslenerek gelişmiştir. Bu teşkilatın, en büyük yalanlarından biri sosyalist bloğa karşı kurulduğu iddiasıdır. Daha sonra geliştirilen ve tüm örtüleri bu yamalı bohçadan üretilen komünizme karşı olma iddiası, öncelikle tarihle çelişkiliydi. Zira Varşova Paktı 14 Mayıs 1954’te kurulmuştur; NATO’nun kuruluşundan tam beş yıl sonra. Üstelik Varşova Paktı, NATO’nun hızla belirginleşen Sovyetleri kuşatma, sosyalist ve halk iktidarlarını kıskaca alma girişimlerine 23 Ekim 1954 tarihli Paris toplantısında NATO’nun Batı Almanya’yı da içine alma girişiminin kışkırtıcı tecavüzü sonucu kurulmuştur. Bu yanıyla NATO, baştan itibaren soğuk savaşın tek taraflı mimarı ve ilk mütecaviz taraf olarak işe koşulmuştur. Bugün, Sovyet sistemi ekonomik, sosyal ve siyasal olarak çökmüş olmasına karşın, NATO’nun yaşatılma ve yeni görevler üstlendirilme ısrarı buna yeterli bir gösterge olsa gerek.
NATO’nun başlattığı soğuk savaş, 90’lı yıllarla birlikte aşağı doğru çekilerek etkinliğini yitirmeye başlamıştır. Bu gelişmeler, müttefiklerin rakiplerinden geriye kalanlara son darbeyi vurma fırsatı yaratmış oldu. Bunun ardından, Körfez Savaşı’yla kontrol ettikleri, tepkilerini ölçtükleri karşıtlarını en hassas yerlerinden vurarak, dengeyi kayıtsız şartsız lehlerine çevirmeyi hedeflediler. Soğuk savaş dönemi boyunca 90’lı yıllara kadar, NATO’nun tüm dünyayı kapsayan sosyal, ekonomik, siyasal ve askeri kuşatma Sosyalist Bloğu ağır maliyetler altına alarak çökmeye kadar götürdü. Ancak bu çöküş geride dev bir askeri aparatın kalmasını engelleyemedi. Bu da NATO’nun var oluş gerekçesinin en önemli bahanesiydi.
Alt yapısı tamamıyla çökertilen sosyalist bloğun elindeki son etkinliğin de alınması gerekiyordu. Dünyanın demokratik dengesini sağlayan iki blok çekişmesi yok edilerek tekelci, tek boyutlu bir “Yeni Dünya Düzeni” oluşturulmaktaydı. ABD, bu yeni sistemin, Ortaçağların egemen imparatorluklarını aratmayacak hükümranı olarak, karşısında hala ayakta durarak direnen ve etkinlik oluşturan sosyalist blok artığı askeri güce diz çökertmeyi “son engelin aşılması” olarak değerlendirmektedir. Nitekim bunun ilk yoklamaları münferit hadiselere müdahale ederek, Liberya’dan Panama’ya, Libya’dan Lübnan’a, değişik alanlardaki irili ufaklı askeri müdahalelerle yapılmıştır. Ve sonunda Körfez Savaşı’yla nitelik bir sıçrama yapılarak son durağa gelinmiştir. Körfez Savaşı son düellonun ilk adımıydı. Bu, geçmişi sosyalist blok yanlısı olan üçüncü dünya ülkelerinin arkasındaki desteğin bittiğini dünyaya ilan etmek kadar, sosyalist sistem artığı Rus askeri varlığının ölüm döşeğinde olduğunun da bir işareti olacaktır. Buradan aralanacak kapılar, dev boyutlu karlı ekonomik yatırımlar anlamına gelecektir. Bu tür adımlar, Birleşmiş Milletler kararının meşruiyeti adı altında yapıla geldi.” (Mihrac Ural, 25 Mart 1999, Makale; Soğuk Savaşın Son düellosu NATO-SIRP Savaşı )
Bu süreç zorluklarına, insanlığı üç kuşak boyunca kaskatı hale getirmesine, tarihin en büyük silahlanma yarışının dayatılmasına karşın; mazlum halkların, ülkelerin nefes alma çağıydı. Mazlum halkların, birleşik emperyalist vahşet karşısında yalnız olmadığının ve hak alabilme şansını kullanabileceğinin bilincine vardığı bir çağdı. Geri ülkelerin ulusal kurtuluş savaşlarını yükseltebilmeleri de dünya güçler dengesinin iki kutuplu olmasıyla yakından ilgilidir. Ancak büyük güçlerin çöküşüne ait kanun burada da giyotin gibi işlemeye başladı. Kaynakları kısıtlı olanlar, kaynakları daha geniş olanlar karşısında gerilemekten kurtulamadı; İspanyol denizcilerinin söylediği gibi “zafer en son escudo kimdeyse onundur” .
Sovyetlerin çöküşüdür bu (1990).
Yugoslavya’nın parçalanmasıyla soğuk savaş son nefesini verdi. Sovyetler, nüfus alanlarına son hamlelerinde taraf olamayacak kadar takatten düşmüştü; sürecin alacağı yeni şekillenişe boyun eğmekten başka bir seçeneği de bulunmuyordu. Yeryüzünü tek kutuplu vahşetin rahmeti kaplamış oldu. Öyle ki, BM teşkilatı bile ABD’de anlam bulan tek kutuplu dünyanın kukla kurumu haline gelmiş oldu. II. Dünya Savaşı’nın bir eseri olan BM, kimsenin hakkını koruma durumunda olmayan, güçlünün dünya ölçeğindeki dayatmalarını tasdik etmekten başka işlevi olmayan bir kurum haline gelmiş oldu.
GLOBAL DEVLET TERÖRÜ
Tek kutuplu dünya güç dengesi, kalıcı bir özellik değildi. Bilginin, teknolojinin, sermaye dönüşümünün, kaynakların akıl almaz bir hızla eşitsiz ve dengesiz geliştiği bir koşulda yeryüzünde tek kutuplu oluşumu besleyebilecek bir kaynak olamazdı. Hitler Almanyası’nın, 1000 yıllık Nazi egemenliği rüyasının çöküş hızına benzer bir hızla ABD’nin tek kutuplu egemenliği çökmekten kurtulamadı.
II. Dünya Savaşı’nın ardından askeri yayılmanın, savaşların, böl yönet ve yıkımların getirip biriktirdiği kaynak sorunları 1990 sonrası tek kutuplu dünyanın yükleriyle kaldırılamaz hale geldi. 11 Eylül gerekçesiyle, yeniden fetih hareketine girişen ABD, 1000 yıllık egemenlik kurgusunu pompalayan yeni muhafazakar çevrelerin esiri olarak, karanlıkların içinde insanlığa pervasız bir ölüm dayatmıştı. Bu süreci yıllar önce yazdığım bir makalede şöyle dile getirdim:
“Global devlet terörü, dolaysız olarak dünya ölçeğinde ABD tarafından temsil edilip yürütülmektedir. Bu terör şirketinin bölgemizdeki pazarlamacısı ise İsrail devletidir. Öyle ki, İsrail bugün insanlığın ezici çoğunluğunun bilince çıkartarak açığa vurduğu gibi, dünya istikrarını tehlikeye düşüren bir numaralı ülke konumundadır. Bu iki ülke arasındaki terör üretim birliği, ABD’de yeni muhafazakarların (neo-con) Yahudi kökenli şahinler ekibiyle iktidar olmasından sonra, çok ilkel bir mistik dini kader ve değer birliği etrafında hedef birliği haline dönüşmüştür.
Cumhuriyetçisiyle, demokratıyla ABD yönetimleri, İsrail’i stratejik bir ortak olarak görür. ABD yönetiminde dizginleri eline alan şahinler ekibinin temel kadrolarının Yahudi kökenli olması, Maliye bakanı ve ABD Merkez Bankası başkanının da ayni kökenden olması ve dev medya tröstlerini elinde tutanların da bu kökten gelmesini bir arada irdelediğimizde bu ortaklığın gücü daha iyi anlaşılmış olur. 1996’da hüküm süren azılı terörist Bünyamin Netanyahu hükümetine stratejik palanlar hazırlayan D. Feith, Karanlıklar Prensi R. Perle, P. Wolfowitzz, E. Abrams gibi Afganistan ve Irak işgalinin planlayıcılarının aynı planları Bush yönetiminin 2003 ABD stratejik planları olarak kabul ettirmesi, bu dayanışmanın ne tür boyutlar aldığını anlamamıza yardımcı olacak mahiyettedir. Ayrıca, Neo Conlar bu ortaklığı tanrısal bir vahinin mutlak yasası olarak bir üst boyutta algılar. Hıristiyan olarak yeniden doğan, hidayete eren ABD başkanı Bush kendisini (bu tanımlama gençliğine her türden yanlışı yapıp tövbe eden kiliseye kendini adayanlar için kullanılır), kutsal kitabın ilkel yorumlarından bir türünün gereği ve mensup olduğu Evanjelik mezhebi inancına göre, Mesih’in zuhur edeceği çağın başlaması için gerekli olan Tevrat’ın “büyük İsrail” ütopyasını gerçekleştirecek tanrıdan vahi almış misyon adamı olarak görmektedir.
Bu ilahi hak gereği de ABD ve İsrail’in çıkarları ile Batı değerleri arasında bir çelişki kalmadığı söylenerek, insanlığa karşı işlenecek her türden suçun (siz bunu terör olarak okuyun) mubah olduğu, suçlanamayacağı belirtiliyor. Böylece Irak halkı istemese de devletleri yıkılıp toprakları işgal edilerek insanları her gün onlarca katledilerek, “demokrasi” götürülmesi hak yolunda bir çaba olarak görülür.
Aynı şey, İsrail’in Filistin Arap halkına çektirdikleri de bu kutsal hizmetin sınırlarını genişletmek anlamına gelir. İnsanı çileden çıkartacak bu iddiaları devlet terörüyle her an eyleme dönüştürenlere karşı tepki olarak beliren terör, özelikle de İslam alemindeki kimi çevreler nezdinde meşru görülüp taraftar toplaması kaçınılmaz olur. Burada soru, bu yıkım tezgahlarına karşı nasıl da daha korkunç terör türleri üretemediğine şaşılır; verilerin bu yöne işaret ettiği ise yadsınamaz. 11 Eylül 2001’de New York’ta, kısa süre önce Fas’ta, Endonezya’nın Bali adasında, Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’ta ve bu gün İstanbul’da gündeme gelen terör eylemleri bu gelişmeye birer örnek teşkil etmektedir. Ve ne hikmetse, ABD ve İsrail nerede ve nasıl terörü yok etme adına giriştiği her adımda, ABD Afganistan ve son olarak Irak’ta, İsrail Filistin topraklarında, Cenin’de, Gazze’de, karşısında daha da acımasız bir global terör ve daha haklı ve direngen bir halk hareketiyle karşı karşıya kalmıştır.” ( Mihrac Ural, 16 Kasım 22003, makale; “Terör Bir Sonuçtur” )
Tek kutuplu dünya güç dengesi bölgemizde kırıldı. Yeni dünya düzeni adı altında Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) çöküşü, Afganistan, Irak savaşları ardından Lübnan Savaşı’nda noktalandı (12 Temmuz 2006 İsrail’in Lübnan saldırısı ve 33 günde çöken umutlar). 15 yılda çöken ve gerileyerek bugünkü kutupsuzluğa uzanan dünya güçler dengesinde riskler, geçmişten çok daha tehlikeli handikaplar yaratarak insanlığı tehdit eder hale geldi.
Soğuk savaşın gerginlik içinde barış diye özetlenebilecek süreçleri, tek kutuplu ABD hegemonyasıyla insanlığı kanlı süreçlerle yüz yüze bıraktı. Artık suni ya da gergin dengeler değil; kırılan dengeler, son düellolar, “Yaratıcı Anarşi”, “Aktif Savunma”, “Önleyici Darbe”, “Temiz Eller Operasyonu” gibi insanlığa karşı işlenen suçlarında anlam bulan önü alınmaz bir saldırı dönemi açılmıştı.
Her yükselişin düşüşü yaklaşık aynı nedenlerle ABD içinde gerçek oldu. Askeri işgal yaygınlığının emdiği sonsuz olanaklar, yanlış mali politikaların geri dönmeyen kredileri ve patlak veren ekonomik krizlerle Bush dönemi kapanırken tek kutuplu dünya; çok kutuplu bir dünyaya geçiş sürecinde kutupsuz bir güç dengesine gelip dayanmıştır.
ABD artık çekiliyor. Ağır bir hezimet alarak çekiliyor. Hiçbir askeri girişimi, istediği hiçbir siyasal sonucu yaratamadı. II. Dünya Savaşı sonrası kurduğu askeri egemenlik, her uygarlığın askeri boyutta yönelimiyle birlikte, varlık kaynaklarını tüketmesi sonucuyla yüz yüze kaldı. Obama yönetiminin stratejileri, yıkılan 15 yıllık imparatorluğun geri çekilirken ayakları üzerinde nasıl döneceğinin kurgularıyla meşguller. Bu da çok riskli süreçlerden geçerek gündemdeki tedirginliği korumaktadır.
ABD gerileyen bir güç. Ancak bu bitmiş bir güç anlamında değildir. Amerikan aklı saldırgan, atak, pervasız bir okyanus ötesi güçtür. Gerilemesi, evrensel ölçekteki prestiji için bir şey yapamayacak hale geldiği anlamına gelemiyor.
İSRAİL EVRENSEL BİR RİSKTİR
İsrail devleti bir terör devleti olarak, bölgemize yapılan tarihsiz ve bir o kadar talihsiz dayatmadır. II Dünya Savaşı’nda Avrupa’nın işlediği insanlık suçlarına karşılık ödenen bir kefaret fidyesidir. Üstelik, fidyeyi Avrupalılar değil, Filistinliler ödemiştir. İsrail devleti, Filistin halkının anavatan toprakları üzerine konumlandırılmış, zorunlu ve psikolojik baskıların göçleriyle belli bir nüfusa da kavuşturularak tarihte eşine ender rastlanan bir devlet olarak konumlandırılmıştır.
Bu devlet, II. Dünya Savaşı’nda eğitimli, deneyimli subay ve askerlerin Siyonist ideolojiyle kuşatılmış algılarının omzunda yükseldi. II. Dünya Savaşı’nın deneyimli pilotları, hatta generalleri savaş artığı en güçlü silahlarla Siyonist İsrail ordusunu kurdu. Toplumların tarihsel evrim süreçlerine ait bir arka plana sahip olunmadan dayatılan bu kuruluş bölgemizin olduğu kadar, dünyanın da en büyük ve en karmaşık sorununu yaratmıştır. Bu aynı zamanda evrensel barışın en zayıf halkası olarak beliren bölge sorunlarımızın da temelidir.
İsrail devleti bir savaş devleti olarak kuruldu. Bir terör devleti olarak da yaşamını sürekli savaş ortamı teorisiyle sürdürdü. Bu varoluş tarzı yayılmacı dokusuyla Siyonizm ürünüdür demek yanlış olmayacaktır.
Siyonizm emperyalist bir siyasal perspektiftir. İngiliz emperyalist sermayenin anavatanında Yahudi sermayesinin ortaklığıyla düşünsel olarak şekillenip büyümüştür; kadim Yahudi söylenceleriyle, Tevrat’ın müphem hikayeleri kaynaştırılarak, ilgisiz olduğu Yahudi halkının kutsal umut platformu haline getirilmiştir. Siyonizm bu karakteriyle yayılmacı bir düşüncedir, II. Dünya Savaşı’nın kanlı kıyım cephelerinden gelen savaşçı güç ve askeri aparatlarla soğuk savaş dönemini, bölgemizde II. Dünya Savaşı’nın devamı olarak sürdürmüştür.
Anavatan algısından yoksun, başka bir halkın toprakları üzerinde zorla dayatılmış, savaş ve yayılmacılığı Siyonizm adı altında amaç edinmiş bu devletin, bölgemizde hiçbir ortak tarihi olmaksızın konuşlanması, bölgeye kaçınılmaz olarak kesintisiz bir savaş hali içinde yaşamayı getirmiştir. Güvenlik doktrini da buna göre şekillenmiştir; “Siyonistin siyonistten başka dostu yoktur, baki kalan herkes düşmandır” tezi Yahudi halkına da dayatılmış kesintisiz savaş kefaretidir. Yahudi halkının tarih içinde çekip geldiği acıların bu tarz yöneticiler elinde bulduğu anlamın bu gün de yeni acılara doğru yelken açtığına önemli bir göstergedir.
İsrail devleti aynı zamanda ırkçı bir Nazi devletidir. Filistin halkına ve insanlığa karşı işlediği cürüm Nazileri çoktan geride bırakmıştır. Bu yöntemlerle kurgulanmış İsrail devleti varlığını kaçınılmaz olarak dış güçlere dayamaya mahkumdur. Bu da bölgemizde emperyalist güçler adına ne türden işlevler üstlendiğini göstermeye yeterlidir. Bölgemizde ikamesi başarılamayan Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) Lübnan Savaşı’yla (12 Temmuz 2006) yıkılması ardından, daha da tehlikeli maceralar için hazırlıklara yöneldiği tespit edilmektedir.
Kutupsuz dünya güçler dengesinin benzer riskli ülkelerinden biri de Güney Kore’dir. Kore soğuk savaşın en sıcak alanı olarak bu gün de varlığını sürdüren gergin dengelerin alanıdır. Yarım asrı aşan savaş hali, hala geçerliliğini bir kıvılcım bekler haliyle sürdürmektedir. 26 Mart 2010 tarihinde batırılan Güney Kore savaş gemisiyle ilgili gündeme gelen sorunun yarattığı risk, gerilemekte olan büyük güçleri de sert tutumlar almaya sürükleyebilecek ortamları yaratabilmektedir. Bu risk bir dünya savaşı anlamına gelmese de evrensel bir kaosa yol açabilir.
Bölgemizde Siyonist İsrail, her yönüyle böylesi kaosların, risklerin maceracı sürüklenişlerin katıksız temsilcisi olarak durmaktadır. Bin kez başarsa da bir kez yenildiğinde her şeyiyle tarihe gömülecek böylesi tarihsiz ve köksüz savaş kışkırtıcısı devletlerin kaybedecekleri bir şey olmadığı düşüncesiyle, insanlığa büyük zararlar vermekten çekinmeyecekleri açıktır.
ABD’nin tarih serüveninde bir yayılmacı güç olarak insanlığa neler dayattığı ve hala bunu sürdürdüğünü göz önüne alırsak İsrail yayılmacılığının, güvenlik doktrininde anlam bulan sürekli savaş hali, bu riski yakın bir gerçek olarak dayattığından söz etmemiz abartılı olmayacaktır.
İsrail, Araplarla yaptığı tüm savaşları başlatan taraf olarak, büyük ölçüde çevresini sindirmiş bir askeri güçtür. Nükleer güç sahibidir. Bu güç nötron bombası üretebilecek teknik ilerlemeler kaydetmiş, yeryüzünün dördüncü askeri kuvveti olarak kendini konumlandırmıştır. Bunun verdiği cahil aymazlığıyla, ABD başta olmak üzere emperyalist güçlerin sonu gelmez lojistik desteğiyle, güvenlik doktrininin her farklılığı, bölgenin yükselen her gücünü kendi stratejik varoluşuna bir tehlike olarak algılamaktadır. İran bu açıdan İsrail tarihinin kayda değer, en tehlikeli düşmanı olarak algılanmaktadır.
YÜKSELEN GÜÇLER
Makalemin konusu kutupsuz dünyada evrensel risklerdir. Ancak tek kutuplu dünyanın çöküşü ardından oluşan kutupsuzluğun sürekli olmayacağını belirttim. Bu boşluğun, çok kutuplu bir dünya güçler dengesine doğru gittiğini ifade etmek yanlış değildir.
Çin, Hindistan, Brezilya, İran yeniden Rusya gibi ülkelerin farklı kombinezonlarda oluşturacakları etkinlik dünya güçler dengesinin şekillenişini sağlayacaktır.
İran’ın orta ölçekli bir güç olarak bölgemizdeki yükselişi, dünya güçler dengesi içinde nasıl bir konumlanışı getireceği ayrı bir tartışma konusudur. İran kendi yerini yakın geleceğin güçler dengesindeki şekillenişte alacağı ise tartışma götürmez bir gerçektir.
Makalemizin konusu açısından İran’ın yükselişi, İsrail’in gerileyen ABD gibi büyük güçleri tehlikeli bir maceraya sürükleme arzusuyla ilgilidir.
İran, kararlılığıyla, yükselen gücüyle, kapsadığı etki alanı ve kaynaklarıyla bölge tarihinin en önemli gücü haline gelmiştir. İran, tarihin derinliklerinden gelen bir uygarlık gücüdür de. 2500 yılı aşkın hiçbir güç tarafından istila edilememiş bir ülke psikolojisiyle bölgede inatçı bir dik duruşla yoluna devam etmektedir. Dünyanın “orta ölçekli” denilen büyüme eğilimi içinde çevresiyle kudretli bir varlığa dönüşebilecek bir güçtür. İsrail Siyonistlerinin uykularını kaçıran bu güç, binlerce km uzakta olmasına karşın insanlığa karşı İsrail’in işlediği suçlara sessiz durmama kararlılığı da göstermektedir. Bölgemizde ne bir pakt ne de bir cephe anlamına gelmeyecek; ancak ortak paydalar, ortak ve eşit kazınım için bölge halklarını bir araya getiren bir dizi gelişmenin orta yerinde de İran durmaktadır. Bütün bu veriler İsrail için diz bağlarının çözülüşü anlamına gelmektedir.
İsrail özellikle ABD’nin bölgemizde hızla gerileyen bir güç olmasının farkındadır. Bu gerileme bir kaçışa dönüşmüştür. ABD çıkarları açısından bölgemiz birinci sırada bir bölge değildir. Daha geridedir. Bu açıdan ABD’nin bölgemizde kayıplarıyla kazançları arasında bir denge bulmak güçtür. ABD her zaman kaybeden taraf olmuştur. Direnen halklar bunu sonuna kadar da takip etmektedir. Bu tabloda, İsrail’in bölgeden askeri olarak da çekileceği açık hale gelen ABD’yi ısrarla İran’a karşı bir savaşta maceraya sürükleme şehvetiyle yanıp tutuştuğunu söylemek yanlış olmayacaktır.
SONUÇ:
Bölgemiz ve dünyamızın böylesi tehlikeli bir süreçten geçtiğini belirlemek, tutumumuz açısından, yükümlülüklerimiz açısından çok büyük öneme sahiptir. Bu bir mesajdır da. Bölgemizde antidemokratik güçlerin oluşturduğu tehlike, bu güçlerin yerli olmamalarıyla da yakından ilgilidir. Egemenlik alanında halkın demokratik haklarını gasp ederek baskıyla hüküm sürme ısrarında olanlar bu riskin üreticisidirler. Bu risk evrenseldir. Dünya barışını bölge barışı kadar tehdit etmektedir.
İsrail’in insanlığa karşı oluşturduğu şer, büyük güçleri istekleri dışında da bir kaosa sürükleyebilecek cinstendir. Bu savaş ve terör devletine karşı tutum almak sadece Filistin halkının haklı davasına insanlık onuru adına destek olmak demek değildir. Bu tutum; doğamızı ve insani ilişkilerimizi korumak, adil ve eşit bir dünyada barış içinde yaşamak ve gelecek kuşaklarımızın yaşam garantisi için de zorunludur.
16 Haziran 2010
İnsan topluluklarının evrensel tarihi güçler dengesinin tarihidir.
Roma’dan, daha da eski çağlardan bu güne, dünya güçler dengesinin her dalgalanması yeni güçler dengesinin doğum sancısı olarak belirmiştir.
Kimi zaman tek kutuplu, kimi zaman çok kutuplu ya da iki kutuplu dünya güçler dengesi, kaynakları yaratılamamış harcamaların, çevreleriyle rekabette geriye düşmenin sonucu, merhamet darbesi alarak çözülmüştür; her çözülme yeni bir güç dengesinin de başlangıcıdır.
Yeni güç dengesi, sihirli değnek dokunuşuyla bir anda şekillenmiyor. Kutupsuz bir dönemden geçerek kendi denge kombinezonlarını oluşturuyor. Kıssa da olsa, bir geçiş süreci olarak güç dengelerinin en tehlikeli dönemi bu dönemdir.
Güç dengesi, tarihin hiçbir kesitinde boşluğa düşmez. Ancak büyük güç gerilerken, yerine geçecek yeni büyük güçle risk noktasında ciddi çatışmalarla yüz yüze kalabilir. Bu çatışma sonun başlangıcı değil, sonu olur. Böylesi bir sürükleniş çoğu zaman macera olarak belirir ve gerileyen büyük güçten çok, onu bu maceraya sürükleyen uzantıları, kuklaları, nüfus alanlarındaki etkinlikleri olabilir.
Dünyamız, soğuk savaşın iki kutuplu güç dengesini aşarak tek kutuplu bir dünyaya girdi. Tek kutuplu süreç, Sovyet sisteminin çöküşüyle insanlığa karşı pervasız bir kıyım, yıkım, işgal ve savaş olarak dayandı. Bu süreçte ABD, Roma gibi 1000 yıllık bir dünya hegemonyası kurma sanrısına kapıldı. Yayıldıkça yayıldı, fetih ardı fetihler yaptı ancak bu yayılış hiçbir zaman gerçekçi bir mali denge üzerine yapılmadı; çöküş kısa sürede geldi. Tek kutuplu dünya, bölgemiz Ortadoğu’da ikame edilmek istenen Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) çöküşüyle birlikte çöktü. Bölgemiz halkların direnişi bu sürece son noktasını koydu.
Dönem kutupsuz bir dönemdir. Kutupsuz dünya riskler, handikaplar dünyasıdır. Devletlerin baş belası “stratejik belirsizlik” tastamam bu dönemde anlam bulur. Ancak güç dengesi, boşluk tanımaz bir biçimde dolacaktır. Veriler işareti ise, çok kutuplu dünya güçler dengesine doğru kaymaktadır.
Ancak bu kutupsuz dönemden geçerken, gerileyen ABD ya da kuklalarının dünyayı kanlı bir baskınla yüz yüze bırakma ihtimalleri az değildir. ABD kendinden çok, kuklalarının yarattığı tehlike korkusundadır. Bu tehlikenin Uzakdoğu’da Kuzey ve Güney Kore gerginliğinde bulduğu anlam, bölgemiz açısından İsrail kaynaklı pimi çekilmiş bir bomba gibidir.
İsrail’in stratejik hesapları, İran’ın nükleer santrallerine saldırıyı yaşamsal bir gereklilik olarak belirlemiştir. ABD yaşamakta olduğu gerileme döneminde böylesi bir maceraya esir düşme kaygısında ve İsrail’in her davranışından ürküntü duyar hale gelmiştir. İsrail bu yanıyla, ABD için taşınmaz bir kambur olarak beliriyor. Bu ise, evrensel bir risktir. Bölgeyi olduğu kadar dünya barışını tehdit eden bir durumdur.
Bölgemizi ve dünyamızı, kutupsuz dünyanın güçler dengesi sürecinde insanlığı kıyıma maruz bırakacak maceralardan korumak büyük önem taşımaktadır. Bu yükümlülük öncelikle bölgemiz halklarının omzundadır. Daha çok demokrasi ve daha çok özgürlük bu sürecin en önemli sigortasıdır. Bunun için ülkelerimizin demokratik açılım süreçlerinin gerçekçi tarzda derinleştirilmesi gerekmektedir. Bunu başaramamış ülkeler ve halklar evrensel riskin orta yerinde ciddi zararlarla yüz yüze gelmeye mahkumdur.
***
Soğuk savaşın bitimiyle başlayan yeni güç dengesi, tek kutuplu bir dünya yaratmıştı. Tek kutuplu dünya, evrensel ilişkileri tarihinin en riskli dönemine getirmişti. Bir çöküş dönemi, baskı, savaş ve işgallerin, kanlı kıyımların dönemi tek kutuplu dünya dönemi olarak belirdi.
Ancak bu da uzun sürmedi; yükseliş ve düşüş kanununun her büyük gücün boynuna giyotin gibi inişi ABD için de geç kalmadı. Tek kutuplu dünya hızla çökmeye yöneldi.
Varlıklarını daha çok üretime değil de daha çok yayılmaya ve savaşlara akıtan güçler, maliyeti karşılanamaz stratejilerinin altında ezilerek gerilerler. Gerileme ağır da olsa etkisini zaman içinde tüm çıplaklığıyla ortaya koyar. Bu süreç gerileyen büyük güçler açısından olduğu kadar, evrensel ilişkiler açısından da büyük bir handikap olur; tek kutuplu dünya koşullarında yeryüzünde her türden dayatmayı yapabilen büyük bir gücün ahtapot gibi yayılmış ilişki ağları onu aynı rolü oynamak için maceralara da sürükleyebilir. İstemese de başaramayacağını bilse de istemediği süreçlere çekilebilir.
Tek kutuplu dünya sona ererken ABD, dünyanın değişik bölgelerinde bu türden ilişkilerinin esiri olarak altından kalkamayacağı maceralarla yüz yüze kalma tehdidi altındadır. Uzakdoğu’da Güney Kore, Ortadoğu’da İsrail ABD için böylesi bir kumpas oluşturmakta.
TARİHTE GÜÇLER DENGESİ
İnsan topluluklarının evrensel tarihi güçler dengesinin tarihidir denebilir.
Roma’ya kadar geri dönelim, daha da eskiye (Sümer, Akad, Asur, Mısır, Hitit, Persler vd). Dünya güçler dengesinin evrensel insan ilişkilerini kapsamlıca şekillendiren bir unsur olarak rol oynadığını göreceğiz. Bu roller her zaman gelir sağlama kapasiteleriyle askeri harcamaları arasındaki dengelerce” ve komşularıyla rekabet içinde yaşanan gerileme ve ilerlemelerle şekillenmiştir. Bu dengelerin başarılı örneğini veren Roma, insanlık tarihini yüzyıllar boyunca etkilemiştir; uygarlığın gücün ya da güç uygarlığı olarak Roma’nın parmak izleri o günün yeryüzünde cereyan eden tüm ilişkileri belirliyordu. Yeni şehir kuruluşlarıyla, kültür ve askeri varoluşlarıyla Roma, tek kutuplu bir dünyanın simgesiydi. Ancak o da uygarlıkların yükseliş ve düşüş kanunlarına boyun eğeceği bir kesitle yüz yüze gelmekten kurtulamadı. Yayılmacılığını, askeri maliyetlerini karşılayacak bir fetih alanı kalmayınca Roma da çöktü. Roma, karşılanması mümkün olmayan giderlerin altında Büyük İskender’in komutanlarınca parçalara ayrıldı.
Roma’nın çöküşü sancılı bir süreçti. İç dengeler bir kez bozulunca, yeniden toparlamak imkansız gibiydi. 395’de büyük Theodosius Romanın uçsuz bucaksız topraklarını iki oğlu, Arcadius (doğu) ve Honorius (batı) arasında pay ettiğinde Roma da tarih olmuştu.
Bizans bu sürecin sonucu büyük bir güç olarak insanlık tarihinde yerini aldı; Akdeniz-Karadeniz havzaları, güneyde Suriye-Mısır-Libya, kuzeybatıda Tuna, Balkanlar yarımadası, doğuda Kürdistan, yaklaşık olarak bugünkü İran sınırlarına kadar, o günün dünyasını denetim altında tutuyordu (Aguste Bailly, Bizans imparatorluğu tarihi). İnsanlık kültür tarihini Bizans kadar etkileyen bir başka büyük güç olmadığı iddia edilir. Bu doğrudur. Ancak bu güç kendi dengeleri içinde, tarihe “Bizans oyunları” olarak geçen çürümeden kendini kurtaramamıştır; bu çürüme büyük güçlerin çöküşüne neden olan genel geçerli kuralların Bizans’ı da kapsadığını göstermekteydi. Bizans da çöktü.
Bizans’ın çöküşü, kutupsuz bir dünya güçler dengesiyle sonuçlandı. Kutupsuzluk evrensel risklerin dünyasını, kaosların handikap dünyasını kaynatan önemli bir etmendi. Büyük güç gerilerken eski etkinlik psikolojisinin maceracı sürüklenişlerinden kendini alıkoyması çok güçtür. Bizans gerileyişiyle birlikte oluşan kutupsuz dünyada, maceracı girişimlerin esiri oldu. Bu ona çevresindeki küçük güçlere, parça parça yem haline getirdi. Bu süreç Arap-İslam uygarlığının büyük güç olarak ağırlığını koymasına kadar sürdü.
Büyük güçlerin çöküş kaderi bu süreçte çöken her büyük güç açısından aynıydı; yayılmacılığın yüklediği harcamalar gelir kaynaklarıyla karşılanamadı. Bu denklem bir merhamet darbesi gibi büyük gücün son nefesini keser.
Kutupsuz dünya riskler dünyasıdır. Büyük güçler için de risk ve kaos dünyasıdır. Çöküşün en riskli süreci gerileme sürecidir. Bu süreç bir sürüklenme sürecidir, yönelim ve kimlik bunalımı sürecidir. “Devletlerin baş belası stratejik belirsizlik” (Paul Kennedy Büyük Güçlerin Yükselişi Ve Çöküşleri s:110) söylemi bunu anlatmaya yeter. Çöküşün en önemli belirtisi strateji kaybıdır. Büyük güçlerin çöküş tarihi bununla kendini ifade eder.
İslam uygarlığı, 7.yy dünyasının boşluğunda büyük güç olarak yeryüzüne ağırlığını ortaya koymuştur. Bizans iç sorunlarıyla olduğu kadar, gerileme döneminde de olsa korumakla yükümlü olduğunu varsaydığı ilişkilerinin sürüklediği büyük açmazlarda hızla çöktü. İstanbul fethi, 500 yıldır büyük güç olmaktan tamamen çıkmış, küçük bir alana sıkışmış olan Bizans’ın fethiydi. Ancak bu fetih bir simgesel veri olarak Osmanlıyı büyük güç olarak tarih sahnesine çıkarıyordu.
Doğanın kanunudur, hiçbir şey vardan yok edilemez. Bizans, İstanbul fethinde (1453) bir büyük güç değildi. Bu konumunu yüz yıllar önce kaybetmişti. 8.yy ve 13.yy Arap-İslam imparatorluğundan başka hiçbir güç, bir tahta parçasını bile Akdeniz’de yüzdüremezdi. Ancak Bizans bir uygarlıktı, bir kültürel birikimdi. İstanbul’un fethi, var olan bu uygarlık birikimlerini yok edemedi, olan anavatan coğrafyasından bir göçtü. Avrupa merkezli dünyanın başlangıcı da, Reform ve Rönesans’ın yükselişi de Bizans’ın göç eden uygarlık birikimlerinin eseri olmuştur. İstanbul’un fethi Osmanlı’yı bir büyük güç olarak dünya güçler dengesinin hükümranlığına getirirken, Doğu’nun karanlık dönemleri de başlamış oluyordu.
Avrupa merkezli büyük güç dengesi 16. yüzyıldan itibaren farklı bir boyut alarak gelişti. Köleci ya da feodal uygarlıkların, talan ve gasp üzerine kurulu varoluş süreçleri; anavatanda etkin üretim süreçlerine, sanayi gelişimine, ticaretin yeryüzünü bir pazar ortaklığına götüren yeniden yapılanmayla sonuçlandı. Bu yeniden yapılanma büyük güçlerin yükseliş ve düşüşlerine ait genel geçerli kıstasları değiştirmedi, ancak araçlarında farklılıklar yarattı.
Arap-İslam uygarlığı, Roma-Bizans egemenliğini sona erdiriyordu. Moğol istilaları ise Arap-İslam uygarlığının egemenliğini çökertiyordu. Osmanlı’nın doldurduğu boşluk, Reform ve Rönesans Avrupası’yla geriletilerek büyük güç sürecini farklı figüranlarla doldurdu. Bu dönemin gücü kapitalizmin şafağında doğan ulusun gücüydü.
Ulusal güç, bugünün de güç ifadesidir. Tröstlerin, uluslararası kartellerin, tekellerin varlığı bu gerçeği hiç değiştirmedi. Kapitalizm çağı ulusal güç çağıdır. Uluslararası olan, üretimin tarzı değil siyasetin boyutudur. Bu belirlemeyi kavramak güç algısı ve dengelerini algılamak kadar önemlidir.
Bugün yaygınlığına, uluslararası pazar ilişkilerine ve etkinliklerine rağmen kapitalizm bir ulusal güçtür. Belli bir ülke, ulus, coğrafya merkezlidir. Evrensellik bu yanıyla bir uzantıdır, bağlantıdır; üretimin karakteri değildir. Küresel üretim, üretimin küresel ölçekte bilgi katılımıyla, belli bir ulusal aidiyet olmaksızın ve belli bir ulusal güç için kaynak olarak işlev görmeksizin oluşan üretimdir. Bu üretim tarzı henüz egemen değildir. Kapitalizmin kanatları altında, tıpkı kapitalizmin bir dönem feodal karlıkların kanatları altında yükselişi döneminde feodal üretim olmadığı gibidir; küresel üretim tarzı, kapitalizmin kanatları altında büyüme, olgunlaşma dönemindedir. Bu dönemin sonucu yenidünya güçler dengesiyle de sonuçlanacaktır. Ancak bugün dünya güçler dengesini belirleyen, hala ulusal güç olmaya devam etmektedir.
20.yy’a girerken geçmişin birikimleri üzerinde yükselen ulusal güç, 19.yy içinde kendine özgü bir dünya güçler dengesi şekillendirmiştir.
Bu sürecin önemli bilinmesi gereken ve konumuzun ana temasını oluşturan verileri şunlardır:
Birincisi; Büyük güçlerin çöküş kaderi, çöken her büyük güç açısından aynıdır: yayılmacılığın yüklediği harcamaların gelir kaynaklarıyla karşılanamaması. Bu denklem bir merhamet darbesi gibi büyük gücün son nefesini keser.
İkincisi; Büyük gücün çöküşü birden bire olmaz. Dünya güçler dengesi büyük gücün çöküşüyle birlikte bir kutupsuz dünya ortamına girer. Kutupsuz dünya riskler dünyasıdır. Büyük güçler için de risk ve kaos dünyasıdır. Çöküşün en riskli süreci bu süreçtir; bir sürüklenme sürecidir, yönelim ve kimlik bunalımı sürecidir. “Devletlerin baş belası stratejik belirsizlik” (Paul Kennedy Büyük Güçlerin Yükselişi Ve Çöküşleri s:110) söylemi bunu anlatmaya yeter. Çöküşün en önemli belirtisi strateji kaybıdır. Büyük güçlerin çöküş tarihi bununla kendini ifade eder. Bu süreç aynı zamanda insanlığa acımasız kıyımları dayatan kırılma sürecidir. Bu süreç, sıradan bir küçük gücün, gerileme sürecindeki büyük gücü yıkımlara sürükleyebileceği dengesiz ortamları yaratır.
DÜNYANIN DEMOKRATİK DENGESİ
19.yy sanayi devriminin sonuçlarınca oluşan dünya güçler dengesi, İspanya, İngiltere, Fransa, Hollanda, Avusturya-Macaristan, Almanya emperyalist çıkar mücadelelerinin I.Dünya Savaşı’yla sonuçlanan Mihver – Müttefik güçlerince şekillenmişti.
20.yy Sovyet devrimi, güçler dengesine yeni bir açı kazandırdı. Reform ve Rönesansın çok kutuplu dünyası, bir anlamıyla açılımın, ucu açık özgürlüklerin, bırakınız yapsınlarda anlam bulan liberalizmin öncülüydü. Ulusların gücü dünya güçler dengesini oluştururken, yerkürenin yeni alanları da üretim ve pazar sürecine etkin olarak katılıyordu.
Avrupa çok kutuplu güç dengesini sömürge ve pazar paylaşımlarında yeniden düzenlemeye yönelirken, insanlığa dayatılan akıl almaz savaşların yıkım bilançosu, ancak iki dünya savaşının ardından gergin bir dengeyle istikrar kazanıyordu. İki kutuplu dünya bunun bir sonucudur.
20 yy çok kutuplu süreçten iki kutuplu sürece, insanlık tarihinin en demokratik ve en büyük özgürlük hareketlerine zafer kapılarını açan bir yüzyıldı.
Mazlum ülkelerin, halkların insanlık tarihinde yeni bir aşamayı ifade eden yeni türden bir siyasal egemenliğin gücüyle daha çok özgür olmaya ve daha çok hak talebiyle demokratik süreçlerini kurmaya çalışan halkların ayağa kalktığı bir yüzyıldı. Küçük ve mazlum uluslar, bu yüzyılda her türden baskıya, sömürü ve sömürgeci girişimlere karşı mücadele edebilmiş, bu mücadeleyi uluslararası ölçekte ve devletler topluluğu nezdinde destekleyecek bir etkinlik bulmuştu. Sovyet devrimi bunu sağlayan en önemli faktör olarak tarih sahnesindeki yerini alıyordu.
II. Dünya Savaşı, emperyalist güçler arası bir pazar paylaşım savaşı olarak gelip dayatınca, Alman emperyalizmi savaşın ana amaçlarından biri olarak Sovyet sistemini ve egemenliğini yıkmayı amaçlamıştı (Barbarosa Harekatı 22 Haziran 1941). Savaşın müttefik güçleri ise bu süreci sonuna kadar gözleyerek Sovyetlerin yıkılmasını beklemişti. Savaşı ters yüz eden Sovyet başarıları, müttefiklerin savaşa daha çok asılmalarını tetikledi ve Nazi yayılmacılığının önünü kesmeye götürdü.
II. Dünya Savaşı bitiminde Berlin’de yüz yüze gelen ve Alman başkentini ikiye bölen ordular, aynı zamanda dünyanın iki kutuplu bir güç dengesine yönelimini de belirlemiş oldular. Yarım asırlık dünya tarihi (1945-1990) iki kutuplu bir dünya olarak, insanlığın evrensel ilişkilerini belirleyen süreci açmış oldu.
Dünyanın demokratik dengesi denebilecek süreç burada başlar; bir yanda Sovyetler, diğer yanda emperyalist güçler; bir yanda Varşova Paktı diğer yanda NATO Paktı, yeryüzündeki ilişkileri belirleyen dengeleri üretiyordu. Yeryüzünün herhangi bir köşesinde herhangi bir nedenle ortaya çıkan irili ufaklı her olay ve sorunda gözü kapalı tutum alınan bir süreç böyle oluştu. Sağcılar-solcular çağı, Fransız Devrimi parlamentosundan arta kalan haliyle bu kesitte yeniden güncellenmiş oldu. 1917 Sovyet devrimiyle başlayan, yaklaşık 100 yıllık bir süreçte saflar böylesi bir güç dengesinin ürünüydü.
Dünya güçler dengesinin bu serüveni, ekonomik zemin üzerinde genel geçerli soyutlamalarla ifade edilebilir. Bu yaklaşımın üzerine oturduğu olguları ekonomik zeminde irdeleme algısı, kaba bir determinist yaklaşımın her şeyin belirlediği anlamına gelmez. Bu sonuçları etkileyen ve tetikleyen birçok unsur bulunuyor; jeo-stratejik konum, örgütlenme, özgürlük istencinde anlam bulan bir dizi siyasi haklı talebin etkisi, ulusun sorunları karşısında gösterdiği refleksler vb önemli rollere sahiptir. Sovyetlerin yükselişinin iki kutuplu dünya güçler dengesinin oluşumunda bu türden verilerin önemle rol oynadığını görmek güç değildir.
II. Dünya Savaşı’nın ardından soğuk savaş dönemi açılışını yaptı (18 Mart 1949). Yeryüzünde eşi görülmemiş bir kutuplaşma dönemi açılmış oldu. Her şey ak ve karaya büründü. Kapitalizmin pazar açılımlarıyla, nüfus alanları ve etkinlikleriyle tarihte eşine rastlanmayan lojistik destekleriyle süren amansız bir savaş; yer yer sıcak çekişmelere sahne olan (Kore Savaşı), yer yer nükleer savaşın eşiğinden dönülen (Küba olayı) bir süreç.
Bu süreci, yıllar önce yazdığım makalelerde şöyle ifade ettim “Soğuk Savaş, Amerika senatosunda 18 Mart 1949’da okunan Kuzey Atlantik anlaşması bildirgesiyle resmen başlamıştır” (Mihrac Ural,10 Haziran 1999, makale; Soğuk Savaşın Sonu )
Bir başka makalemde de “NATO, Amerikan Dışişleri Bakanlığının, 18 Mart 1949 tarihinde okuduğu Kuzey Atlantik Antlaşması’yla kurulmuştur. Kuruluş için yapılan çalışmalar sırasında önemli muhalefet şerhleriyle karşılaşmıştır. En dikkat çekici olanı, Amerikan Senatörü Robert A. Taft’ın kongredeki tartışmalarda söyledikleriydi. “Kanımca dünya barışını korumak yerine bir üçüncü dünya savaşını getirecek bir anlaşmaya oy kullanamam”. İşte bu kaygı, 50 yıl sonra her şeyin lehlerine çözüldüğü açığa çıktıktan sonra, senatörün sözleri gerçeğe dönüşüyor gibidir. Ola ki bir dünya savaşı çıkmayacaktır. Ancak büyük bir savaş tehlikesi bu gün gelip çatmış gibidir. Bugün, Sırplara yöneltilen saldırının dar boyutlu kalmayacağı açıktır.
NATO, kuruluşundan bu yana soğuk savaş üzerine kendini sistematize etmiştir. Bunu sürdürmüş ve bu psikolojik ortamın ürünleriyle beslenerek gelişmiştir. Bu teşkilatın, en büyük yalanlarından biri sosyalist bloğa karşı kurulduğu iddiasıdır. Daha sonra geliştirilen ve tüm örtüleri bu yamalı bohçadan üretilen komünizme karşı olma iddiası, öncelikle tarihle çelişkiliydi. Zira Varşova Paktı 14 Mayıs 1954’te kurulmuştur; NATO’nun kuruluşundan tam beş yıl sonra. Üstelik Varşova Paktı, NATO’nun hızla belirginleşen Sovyetleri kuşatma, sosyalist ve halk iktidarlarını kıskaca alma girişimlerine 23 Ekim 1954 tarihli Paris toplantısında NATO’nun Batı Almanya’yı da içine alma girişiminin kışkırtıcı tecavüzü sonucu kurulmuştur. Bu yanıyla NATO, baştan itibaren soğuk savaşın tek taraflı mimarı ve ilk mütecaviz taraf olarak işe koşulmuştur. Bugün, Sovyet sistemi ekonomik, sosyal ve siyasal olarak çökmüş olmasına karşın, NATO’nun yaşatılma ve yeni görevler üstlendirilme ısrarı buna yeterli bir gösterge olsa gerek.
NATO’nun başlattığı soğuk savaş, 90’lı yıllarla birlikte aşağı doğru çekilerek etkinliğini yitirmeye başlamıştır. Bu gelişmeler, müttefiklerin rakiplerinden geriye kalanlara son darbeyi vurma fırsatı yaratmış oldu. Bunun ardından, Körfez Savaşı’yla kontrol ettikleri, tepkilerini ölçtükleri karşıtlarını en hassas yerlerinden vurarak, dengeyi kayıtsız şartsız lehlerine çevirmeyi hedeflediler. Soğuk savaş dönemi boyunca 90’lı yıllara kadar, NATO’nun tüm dünyayı kapsayan sosyal, ekonomik, siyasal ve askeri kuşatma Sosyalist Bloğu ağır maliyetler altına alarak çökmeye kadar götürdü. Ancak bu çöküş geride dev bir askeri aparatın kalmasını engelleyemedi. Bu da NATO’nun var oluş gerekçesinin en önemli bahanesiydi.
Alt yapısı tamamıyla çökertilen sosyalist bloğun elindeki son etkinliğin de alınması gerekiyordu. Dünyanın demokratik dengesini sağlayan iki blok çekişmesi yok edilerek tekelci, tek boyutlu bir “Yeni Dünya Düzeni” oluşturulmaktaydı. ABD, bu yeni sistemin, Ortaçağların egemen imparatorluklarını aratmayacak hükümranı olarak, karşısında hala ayakta durarak direnen ve etkinlik oluşturan sosyalist blok artığı askeri güce diz çökertmeyi “son engelin aşılması” olarak değerlendirmektedir. Nitekim bunun ilk yoklamaları münferit hadiselere müdahale ederek, Liberya’dan Panama’ya, Libya’dan Lübnan’a, değişik alanlardaki irili ufaklı askeri müdahalelerle yapılmıştır. Ve sonunda Körfez Savaşı’yla nitelik bir sıçrama yapılarak son durağa gelinmiştir. Körfez Savaşı son düellonun ilk adımıydı. Bu, geçmişi sosyalist blok yanlısı olan üçüncü dünya ülkelerinin arkasındaki desteğin bittiğini dünyaya ilan etmek kadar, sosyalist sistem artığı Rus askeri varlığının ölüm döşeğinde olduğunun da bir işareti olacaktır. Buradan aralanacak kapılar, dev boyutlu karlı ekonomik yatırımlar anlamına gelecektir. Bu tür adımlar, Birleşmiş Milletler kararının meşruiyeti adı altında yapıla geldi.” (Mihrac Ural, 25 Mart 1999, Makale; Soğuk Savaşın Son düellosu NATO-SIRP Savaşı )
Bu süreç zorluklarına, insanlığı üç kuşak boyunca kaskatı hale getirmesine, tarihin en büyük silahlanma yarışının dayatılmasına karşın; mazlum halkların, ülkelerin nefes alma çağıydı. Mazlum halkların, birleşik emperyalist vahşet karşısında yalnız olmadığının ve hak alabilme şansını kullanabileceğinin bilincine vardığı bir çağdı. Geri ülkelerin ulusal kurtuluş savaşlarını yükseltebilmeleri de dünya güçler dengesinin iki kutuplu olmasıyla yakından ilgilidir. Ancak büyük güçlerin çöküşüne ait kanun burada da giyotin gibi işlemeye başladı. Kaynakları kısıtlı olanlar, kaynakları daha geniş olanlar karşısında gerilemekten kurtulamadı; İspanyol denizcilerinin söylediği gibi “zafer en son escudo kimdeyse onundur” .
Sovyetlerin çöküşüdür bu (1990).
Yugoslavya’nın parçalanmasıyla soğuk savaş son nefesini verdi. Sovyetler, nüfus alanlarına son hamlelerinde taraf olamayacak kadar takatten düşmüştü; sürecin alacağı yeni şekillenişe boyun eğmekten başka bir seçeneği de bulunmuyordu. Yeryüzünü tek kutuplu vahşetin rahmeti kaplamış oldu. Öyle ki, BM teşkilatı bile ABD’de anlam bulan tek kutuplu dünyanın kukla kurumu haline gelmiş oldu. II. Dünya Savaşı’nın bir eseri olan BM, kimsenin hakkını koruma durumunda olmayan, güçlünün dünya ölçeğindeki dayatmalarını tasdik etmekten başka işlevi olmayan bir kurum haline gelmiş oldu.
GLOBAL DEVLET TERÖRÜ
Tek kutuplu dünya güç dengesi, kalıcı bir özellik değildi. Bilginin, teknolojinin, sermaye dönüşümünün, kaynakların akıl almaz bir hızla eşitsiz ve dengesiz geliştiği bir koşulda yeryüzünde tek kutuplu oluşumu besleyebilecek bir kaynak olamazdı. Hitler Almanyası’nın, 1000 yıllık Nazi egemenliği rüyasının çöküş hızına benzer bir hızla ABD’nin tek kutuplu egemenliği çökmekten kurtulamadı.
II. Dünya Savaşı’nın ardından askeri yayılmanın, savaşların, böl yönet ve yıkımların getirip biriktirdiği kaynak sorunları 1990 sonrası tek kutuplu dünyanın yükleriyle kaldırılamaz hale geldi. 11 Eylül gerekçesiyle, yeniden fetih hareketine girişen ABD, 1000 yıllık egemenlik kurgusunu pompalayan yeni muhafazakar çevrelerin esiri olarak, karanlıkların içinde insanlığa pervasız bir ölüm dayatmıştı. Bu süreci yıllar önce yazdığım bir makalede şöyle dile getirdim:
“Global devlet terörü, dolaysız olarak dünya ölçeğinde ABD tarafından temsil edilip yürütülmektedir. Bu terör şirketinin bölgemizdeki pazarlamacısı ise İsrail devletidir. Öyle ki, İsrail bugün insanlığın ezici çoğunluğunun bilince çıkartarak açığa vurduğu gibi, dünya istikrarını tehlikeye düşüren bir numaralı ülke konumundadır. Bu iki ülke arasındaki terör üretim birliği, ABD’de yeni muhafazakarların (neo-con) Yahudi kökenli şahinler ekibiyle iktidar olmasından sonra, çok ilkel bir mistik dini kader ve değer birliği etrafında hedef birliği haline dönüşmüştür.
Cumhuriyetçisiyle, demokratıyla ABD yönetimleri, İsrail’i stratejik bir ortak olarak görür. ABD yönetiminde dizginleri eline alan şahinler ekibinin temel kadrolarının Yahudi kökenli olması, Maliye bakanı ve ABD Merkez Bankası başkanının da ayni kökenden olması ve dev medya tröstlerini elinde tutanların da bu kökten gelmesini bir arada irdelediğimizde bu ortaklığın gücü daha iyi anlaşılmış olur. 1996’da hüküm süren azılı terörist Bünyamin Netanyahu hükümetine stratejik palanlar hazırlayan D. Feith, Karanlıklar Prensi R. Perle, P. Wolfowitzz, E. Abrams gibi Afganistan ve Irak işgalinin planlayıcılarının aynı planları Bush yönetiminin 2003 ABD stratejik planları olarak kabul ettirmesi, bu dayanışmanın ne tür boyutlar aldığını anlamamıza yardımcı olacak mahiyettedir. Ayrıca, Neo Conlar bu ortaklığı tanrısal bir vahinin mutlak yasası olarak bir üst boyutta algılar. Hıristiyan olarak yeniden doğan, hidayete eren ABD başkanı Bush kendisini (bu tanımlama gençliğine her türden yanlışı yapıp tövbe eden kiliseye kendini adayanlar için kullanılır), kutsal kitabın ilkel yorumlarından bir türünün gereği ve mensup olduğu Evanjelik mezhebi inancına göre, Mesih’in zuhur edeceği çağın başlaması için gerekli olan Tevrat’ın “büyük İsrail” ütopyasını gerçekleştirecek tanrıdan vahi almış misyon adamı olarak görmektedir.
Bu ilahi hak gereği de ABD ve İsrail’in çıkarları ile Batı değerleri arasında bir çelişki kalmadığı söylenerek, insanlığa karşı işlenecek her türden suçun (siz bunu terör olarak okuyun) mubah olduğu, suçlanamayacağı belirtiliyor. Böylece Irak halkı istemese de devletleri yıkılıp toprakları işgal edilerek insanları her gün onlarca katledilerek, “demokrasi” götürülmesi hak yolunda bir çaba olarak görülür.
Aynı şey, İsrail’in Filistin Arap halkına çektirdikleri de bu kutsal hizmetin sınırlarını genişletmek anlamına gelir. İnsanı çileden çıkartacak bu iddiaları devlet terörüyle her an eyleme dönüştürenlere karşı tepki olarak beliren terör, özelikle de İslam alemindeki kimi çevreler nezdinde meşru görülüp taraftar toplaması kaçınılmaz olur. Burada soru, bu yıkım tezgahlarına karşı nasıl da daha korkunç terör türleri üretemediğine şaşılır; verilerin bu yöne işaret ettiği ise yadsınamaz. 11 Eylül 2001’de New York’ta, kısa süre önce Fas’ta, Endonezya’nın Bali adasında, Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’ta ve bu gün İstanbul’da gündeme gelen terör eylemleri bu gelişmeye birer örnek teşkil etmektedir. Ve ne hikmetse, ABD ve İsrail nerede ve nasıl terörü yok etme adına giriştiği her adımda, ABD Afganistan ve son olarak Irak’ta, İsrail Filistin topraklarında, Cenin’de, Gazze’de, karşısında daha da acımasız bir global terör ve daha haklı ve direngen bir halk hareketiyle karşı karşıya kalmıştır.” ( Mihrac Ural, 16 Kasım 22003, makale; “Terör Bir Sonuçtur” )
Tek kutuplu dünya güç dengesi bölgemizde kırıldı. Yeni dünya düzeni adı altında Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) çöküşü, Afganistan, Irak savaşları ardından Lübnan Savaşı’nda noktalandı (12 Temmuz 2006 İsrail’in Lübnan saldırısı ve 33 günde çöken umutlar). 15 yılda çöken ve gerileyerek bugünkü kutupsuzluğa uzanan dünya güçler dengesinde riskler, geçmişten çok daha tehlikeli handikaplar yaratarak insanlığı tehdit eder hale geldi.
Soğuk savaşın gerginlik içinde barış diye özetlenebilecek süreçleri, tek kutuplu ABD hegemonyasıyla insanlığı kanlı süreçlerle yüz yüze bıraktı. Artık suni ya da gergin dengeler değil; kırılan dengeler, son düellolar, “Yaratıcı Anarşi”, “Aktif Savunma”, “Önleyici Darbe”, “Temiz Eller Operasyonu” gibi insanlığa karşı işlenen suçlarında anlam bulan önü alınmaz bir saldırı dönemi açılmıştı.
Her yükselişin düşüşü yaklaşık aynı nedenlerle ABD içinde gerçek oldu. Askeri işgal yaygınlığının emdiği sonsuz olanaklar, yanlış mali politikaların geri dönmeyen kredileri ve patlak veren ekonomik krizlerle Bush dönemi kapanırken tek kutuplu dünya; çok kutuplu bir dünyaya geçiş sürecinde kutupsuz bir güç dengesine gelip dayanmıştır.
ABD artık çekiliyor. Ağır bir hezimet alarak çekiliyor. Hiçbir askeri girişimi, istediği hiçbir siyasal sonucu yaratamadı. II. Dünya Savaşı sonrası kurduğu askeri egemenlik, her uygarlığın askeri boyutta yönelimiyle birlikte, varlık kaynaklarını tüketmesi sonucuyla yüz yüze kaldı. Obama yönetiminin stratejileri, yıkılan 15 yıllık imparatorluğun geri çekilirken ayakları üzerinde nasıl döneceğinin kurgularıyla meşguller. Bu da çok riskli süreçlerden geçerek gündemdeki tedirginliği korumaktadır.
ABD gerileyen bir güç. Ancak bu bitmiş bir güç anlamında değildir. Amerikan aklı saldırgan, atak, pervasız bir okyanus ötesi güçtür. Gerilemesi, evrensel ölçekteki prestiji için bir şey yapamayacak hale geldiği anlamına gelemiyor.
İSRAİL EVRENSEL BİR RİSKTİR
İsrail devleti bir terör devleti olarak, bölgemize yapılan tarihsiz ve bir o kadar talihsiz dayatmadır. II Dünya Savaşı’nda Avrupa’nın işlediği insanlık suçlarına karşılık ödenen bir kefaret fidyesidir. Üstelik, fidyeyi Avrupalılar değil, Filistinliler ödemiştir. İsrail devleti, Filistin halkının anavatan toprakları üzerine konumlandırılmış, zorunlu ve psikolojik baskıların göçleriyle belli bir nüfusa da kavuşturularak tarihte eşine ender rastlanan bir devlet olarak konumlandırılmıştır.
Bu devlet, II. Dünya Savaşı’nda eğitimli, deneyimli subay ve askerlerin Siyonist ideolojiyle kuşatılmış algılarının omzunda yükseldi. II. Dünya Savaşı’nın deneyimli pilotları, hatta generalleri savaş artığı en güçlü silahlarla Siyonist İsrail ordusunu kurdu. Toplumların tarihsel evrim süreçlerine ait bir arka plana sahip olunmadan dayatılan bu kuruluş bölgemizin olduğu kadar, dünyanın da en büyük ve en karmaşık sorununu yaratmıştır. Bu aynı zamanda evrensel barışın en zayıf halkası olarak beliren bölge sorunlarımızın da temelidir.
İsrail devleti bir savaş devleti olarak kuruldu. Bir terör devleti olarak da yaşamını sürekli savaş ortamı teorisiyle sürdürdü. Bu varoluş tarzı yayılmacı dokusuyla Siyonizm ürünüdür demek yanlış olmayacaktır.
Siyonizm emperyalist bir siyasal perspektiftir. İngiliz emperyalist sermayenin anavatanında Yahudi sermayesinin ortaklığıyla düşünsel olarak şekillenip büyümüştür; kadim Yahudi söylenceleriyle, Tevrat’ın müphem hikayeleri kaynaştırılarak, ilgisiz olduğu Yahudi halkının kutsal umut platformu haline getirilmiştir. Siyonizm bu karakteriyle yayılmacı bir düşüncedir, II. Dünya Savaşı’nın kanlı kıyım cephelerinden gelen savaşçı güç ve askeri aparatlarla soğuk savaş dönemini, bölgemizde II. Dünya Savaşı’nın devamı olarak sürdürmüştür.
Anavatan algısından yoksun, başka bir halkın toprakları üzerinde zorla dayatılmış, savaş ve yayılmacılığı Siyonizm adı altında amaç edinmiş bu devletin, bölgemizde hiçbir ortak tarihi olmaksızın konuşlanması, bölgeye kaçınılmaz olarak kesintisiz bir savaş hali içinde yaşamayı getirmiştir. Güvenlik doktrini da buna göre şekillenmiştir; “Siyonistin siyonistten başka dostu yoktur, baki kalan herkes düşmandır” tezi Yahudi halkına da dayatılmış kesintisiz savaş kefaretidir. Yahudi halkının tarih içinde çekip geldiği acıların bu tarz yöneticiler elinde bulduğu anlamın bu gün de yeni acılara doğru yelken açtığına önemli bir göstergedir.
İsrail devleti aynı zamanda ırkçı bir Nazi devletidir. Filistin halkına ve insanlığa karşı işlediği cürüm Nazileri çoktan geride bırakmıştır. Bu yöntemlerle kurgulanmış İsrail devleti varlığını kaçınılmaz olarak dış güçlere dayamaya mahkumdur. Bu da bölgemizde emperyalist güçler adına ne türden işlevler üstlendiğini göstermeye yeterlidir. Bölgemizde ikamesi başarılamayan Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) Lübnan Savaşı’yla (12 Temmuz 2006) yıkılması ardından, daha da tehlikeli maceralar için hazırlıklara yöneldiği tespit edilmektedir.
Kutupsuz dünya güçler dengesinin benzer riskli ülkelerinden biri de Güney Kore’dir. Kore soğuk savaşın en sıcak alanı olarak bu gün de varlığını sürdüren gergin dengelerin alanıdır. Yarım asrı aşan savaş hali, hala geçerliliğini bir kıvılcım bekler haliyle sürdürmektedir. 26 Mart 2010 tarihinde batırılan Güney Kore savaş gemisiyle ilgili gündeme gelen sorunun yarattığı risk, gerilemekte olan büyük güçleri de sert tutumlar almaya sürükleyebilecek ortamları yaratabilmektedir. Bu risk bir dünya savaşı anlamına gelmese de evrensel bir kaosa yol açabilir.
Bölgemizde Siyonist İsrail, her yönüyle böylesi kaosların, risklerin maceracı sürüklenişlerin katıksız temsilcisi olarak durmaktadır. Bin kez başarsa da bir kez yenildiğinde her şeyiyle tarihe gömülecek böylesi tarihsiz ve köksüz savaş kışkırtıcısı devletlerin kaybedecekleri bir şey olmadığı düşüncesiyle, insanlığa büyük zararlar vermekten çekinmeyecekleri açıktır.
ABD’nin tarih serüveninde bir yayılmacı güç olarak insanlığa neler dayattığı ve hala bunu sürdürdüğünü göz önüne alırsak İsrail yayılmacılığının, güvenlik doktrininde anlam bulan sürekli savaş hali, bu riski yakın bir gerçek olarak dayattığından söz etmemiz abartılı olmayacaktır.
İsrail, Araplarla yaptığı tüm savaşları başlatan taraf olarak, büyük ölçüde çevresini sindirmiş bir askeri güçtür. Nükleer güç sahibidir. Bu güç nötron bombası üretebilecek teknik ilerlemeler kaydetmiş, yeryüzünün dördüncü askeri kuvveti olarak kendini konumlandırmıştır. Bunun verdiği cahil aymazlığıyla, ABD başta olmak üzere emperyalist güçlerin sonu gelmez lojistik desteğiyle, güvenlik doktrininin her farklılığı, bölgenin yükselen her gücünü kendi stratejik varoluşuna bir tehlike olarak algılamaktadır. İran bu açıdan İsrail tarihinin kayda değer, en tehlikeli düşmanı olarak algılanmaktadır.
YÜKSELEN GÜÇLER
Makalemin konusu kutupsuz dünyada evrensel risklerdir. Ancak tek kutuplu dünyanın çöküşü ardından oluşan kutupsuzluğun sürekli olmayacağını belirttim. Bu boşluğun, çok kutuplu bir dünya güçler dengesine doğru gittiğini ifade etmek yanlış değildir.
Çin, Hindistan, Brezilya, İran yeniden Rusya gibi ülkelerin farklı kombinezonlarda oluşturacakları etkinlik dünya güçler dengesinin şekillenişini sağlayacaktır.
İran’ın orta ölçekli bir güç olarak bölgemizdeki yükselişi, dünya güçler dengesi içinde nasıl bir konumlanışı getireceği ayrı bir tartışma konusudur. İran kendi yerini yakın geleceğin güçler dengesindeki şekillenişte alacağı ise tartışma götürmez bir gerçektir.
Makalemizin konusu açısından İran’ın yükselişi, İsrail’in gerileyen ABD gibi büyük güçleri tehlikeli bir maceraya sürükleme arzusuyla ilgilidir.
İran, kararlılığıyla, yükselen gücüyle, kapsadığı etki alanı ve kaynaklarıyla bölge tarihinin en önemli gücü haline gelmiştir. İran, tarihin derinliklerinden gelen bir uygarlık gücüdür de. 2500 yılı aşkın hiçbir güç tarafından istila edilememiş bir ülke psikolojisiyle bölgede inatçı bir dik duruşla yoluna devam etmektedir. Dünyanın “orta ölçekli” denilen büyüme eğilimi içinde çevresiyle kudretli bir varlığa dönüşebilecek bir güçtür. İsrail Siyonistlerinin uykularını kaçıran bu güç, binlerce km uzakta olmasına karşın insanlığa karşı İsrail’in işlediği suçlara sessiz durmama kararlılığı da göstermektedir. Bölgemizde ne bir pakt ne de bir cephe anlamına gelmeyecek; ancak ortak paydalar, ortak ve eşit kazınım için bölge halklarını bir araya getiren bir dizi gelişmenin orta yerinde de İran durmaktadır. Bütün bu veriler İsrail için diz bağlarının çözülüşü anlamına gelmektedir.
İsrail özellikle ABD’nin bölgemizde hızla gerileyen bir güç olmasının farkındadır. Bu gerileme bir kaçışa dönüşmüştür. ABD çıkarları açısından bölgemiz birinci sırada bir bölge değildir. Daha geridedir. Bu açıdan ABD’nin bölgemizde kayıplarıyla kazançları arasında bir denge bulmak güçtür. ABD her zaman kaybeden taraf olmuştur. Direnen halklar bunu sonuna kadar da takip etmektedir. Bu tabloda, İsrail’in bölgeden askeri olarak da çekileceği açık hale gelen ABD’yi ısrarla İran’a karşı bir savaşta maceraya sürükleme şehvetiyle yanıp tutuştuğunu söylemek yanlış olmayacaktır.
SONUÇ:
Bölgemiz ve dünyamızın böylesi tehlikeli bir süreçten geçtiğini belirlemek, tutumumuz açısından, yükümlülüklerimiz açısından çok büyük öneme sahiptir. Bu bir mesajdır da. Bölgemizde antidemokratik güçlerin oluşturduğu tehlike, bu güçlerin yerli olmamalarıyla da yakından ilgilidir. Egemenlik alanında halkın demokratik haklarını gasp ederek baskıyla hüküm sürme ısrarında olanlar bu riskin üreticisidirler. Bu risk evrenseldir. Dünya barışını bölge barışı kadar tehdit etmektedir.
İsrail’in insanlığa karşı oluşturduğu şer, büyük güçleri istekleri dışında da bir kaosa sürükleyebilecek cinstendir. Bu savaş ve terör devletine karşı tutum almak sadece Filistin halkının haklı davasına insanlık onuru adına destek olmak demek değildir. Bu tutum; doğamızı ve insani ilişkilerimizi korumak, adil ve eşit bir dünyada barış içinde yaşamak ve gelecek kuşaklarımızın yaşam garantisi için de zorunludur.
DAĞDAKİ KÜRTLER OVADAKİ KÜRTLER
Orhan Miroğlu
17 Haziran 2010
Yarın Kandil ve Mahmur kampından gelen barış grubunun yargılanmasına Diyarbakır’da başlanacak. Silah bırakıp dağdan gelen üçüncü barış grubu bu. Siyasi konjonktürün nispeten uygun olduğu zamanlarda PKK Türkiye’ye dağdan ve Avrupa’dan barış grupları gönderdi. Sonuç pek iyi olmadı ama. Gelenler ağır hapis cezalarına çarptırıldılar. PKK açısından bakıldığında, silah bırakıp Türkiye’ye dönmek faydasız bir propaganda eylemi olmadığı gibi, taktiksel bir durum da değildi. Uzun yılların savaş tecrübesi, artık bu savaşın etnik bir çatışmayı göze almadan, sürdürülemeyeceğini gösteriyordu. Daha da önemlisi PKK’nin lideri içerdeydi ve hem onun için hem de dağlardaki binlerce insan için, muhtemel bir özgürlük imkânı ancak bir yumuşama ortamında, silahların tamamen toprağa gömüldüğü bir siyasi iklimde mümkün olabilirdi.
Devlet, Türkiye’ye barış gruplarının gelmesini ve silahlı grupların ülke topraklarını terk etmesini bir zaaf olarak değerlendirdi; ‘örgütün bitişinin bir emaresi’ olarak gördü. Ayrıca silah bırakmayı yeterli bulmadı. Gelenlerin, siyasi fikirlerinden ve taleplerinden pişmanlık duymalarını bekledi. Bu olmayınca gelenleri hapis cezalarıyla cezalandırdı.
Şimdi de, KCK iddianamesinin mahkemeye teslim edildiği bir tarihte, Kandil ve Mahmur’dan gelen barış grubu için yeni bir yargılama süreci başlıyor. Gelenlerin içinde çocuklar da vardı. Bu çocuklar hariç, gelenler arasında hakkında dava açılmayan kalmadı. Nurettin Turgut, Lütfi Taş, Elif Uludağ, Mustafa Ayhan, Hüseyin İpek, Mehmet Şerif Gençdal, Gülbahar Çiçekçi, Vilayet Yakut, Hamiyet Dinçer, Sait Sedal’dan oluşan grup terör örgütü üyesi olmaktan ve propagandadan yargılanacaklar. Mahmur’dan gelenler ise terör örgütü üyesi olmamakla beraber, örgüt üyesi gibi davranmakla suçlanıyorlar.
Yargılama yeri Diyarbakır. Diyarbakır’da, 12 Mart, 12 Eylül dönemlerinde sıkıyönetim mahkemelerinde gerçekleşen yargılamalar şimdi özel mahkemelerin eliyle yapılıyor. Kürt aydınlarının sudan gerekçelerle tutuklanıp yargılandığı 49’lar hadisesinden bugünlere uzanan uzun bir dönem.. Aradan elli yıl geçti. Değişen bir şey yok. Türk yargı ve hukuk sistemi değişmedi, Kürtlerin ‘siyasal kabiliyetlerine’ göre kendisini yeniden biçimlendirdi.
Ne var ki, çeşitli dönemlerdeki yargılamalar Kürt siyasallaşmasını durdurmaya yetmediği gibi, bu siyasallaşma giderek büyüdü. Nihayet, Kürt siyasi hareketi, Kürt aydınlarının, siyasetçilerinin yargılandığı şehirde, bugün yerel yönetimde iktidar durumunda. Ama ironiye bakın ki, seçilmiş belediye başkanları KCK davasından yargılanmayı bekliyorlar.
Gerçeğin bir başka yönü var ki o daha da trajik. Kürt gençleri 25 yıldır dağlardalar. Onlar dağda olduğu için masum insanlar ölmeye devam ediyor ve şiddet sürüyor..
İşte, geçen hafta insanın içine saplanan bıçak gibi hain bir ölüm Perihan Akdağ öğretmeni gelip evinin balkonunda buldu.. Perihan öğretmenin yaşını öğrendiğimde bir baba olarak ve içimden geldiği gibi hissederek, yaşını kızım Hiwa’nın yaşıyla kıyasladım.
Perihan öğretmen kızım Hiwa’dan sadece üç yaş büyüktü. Tayini çıksaydı ve her şey yolunda gitseydi, belki de talebesi olacak yaşta bir gencin ateşlediği bir roketle öldü.
Perihan öğretmen ölüyor, Ceylan ölüyor, Şirvan ölüyor, Diren bir polis panzerinin altında can veriyor..
Bu savaşı ve bu ölümleri durduramıyor kimse. Bunca acıya ve yasa yol açan bu savaşın sebepleri hakkında düşünmek isteyen herkesi yargılıyor ve hapis cezasıyla tehdit ediyorlar.
PKK hakkında haber yapmak bile yasak. İrfan Aktan dikkatlerimizi bu kardeş kavgasının sebeplerine çektiği için 1,5 yıl ceza aldı.
Milliyet’ten Namık Durukan, yaptığı haber nedeniyle, yedi yıl altı ay hapis cezasıyla yargılanıyor.
Bu maddelerden açılmış yüzlerce, belki binlerce dava sonuçlanmayı bekliyor.
Doğrusu, silah bırakıp gelen barış gruplarına reva görülen muamele bana İrlanda barış sürecini hatırlatıyor. IRA’nın silah bırakmasına giden süreç yaklaşık sekiz yıl sürdü. Yargılamaya ilişkin yasalarda değişiklik yapmak gerekmedi. Sekiz yıllık barış sürecinde IRA militanları hakkında açılan davalardaki delilleri savcılar görmezden geldiler. Dava dosyaları rafa kaldırıldı. IRA militanları –aralarında yıllarca hapis yatanlar dâhil- yapılan seçimlerde milletvekili, bakan ve belediye başkanı oldular.
Anlayacağınız, niyet barışmak olunca samanlık seyran oldu.
Britanya’nın yargı mevzuatında bizdeki gibi garip ve her yöne çekilebilen yasalar yoktu elbette. Bizde örgüt üyesi olmamasına rağmen, örgüt üyesi gibi davranan ‘gönüllüleri!’ yıllarca hapse mahkûm etmeye yarayan yasalar var. Son dört yıl içinde 28 bin çocuğu yargılamaya, cezalandırmaya ve hapishanelerde çürütmeye yarayan TMY ve TMK var. Bu yasalar değişmedikçe barışın önü açılamaz.
Hükümetin siyasi sorumluluğu büyük. Bir halkı, silah bırakanı ve dağdan geleniyle, siyasetçisiyle, belediye başkanıyla, aydınıyla, çocuğuyla, sanatçısı ve yazarıyla, genciyle ve yaşlısıyla beraber ve aynı maddelerden yargılamaya devam ederek, hapislere tıkarak, her gün can almaya devam eden bir sorunu çözemezsiniz. Barış grubu davası, kabul edilmesi muhtemel KCK davasıyla beraber düşünüldüğünde, yasal Kürt siyasi hareketiyle, PKK’yi birbirinden ayırmanın artık mümkün olmadığını gösteriyor. Bu davalar siyasi davalardır ve çözüm de siyasidir. Kürt dinamiği, dağdaki Kürtle ovadaki Kürdü buluşturacak kadar büyümüşse, meşru siyasi kanalları açık tutmanın dışında bir çare yok demektir. Güvenlik Müsteşarı Muammer Güler önemli bir tesbitte bulunuyor ve diyor ki, “PKK sıfırlanmaz, ama dönüşebilir.” Bu yerinde bir tesbit ve çok gerçekçi.
O zaman şu soruyu da sormamız yerinde olur: Diyarbakır’daki bu toplu yargılamalar bu dönüşümün önünde bir yargı darbesi gibi durmuyor mu? PKK’nin dönüşmesi isteniyorsa bu yargılamaları durduracak yasal değişikliklerin yapılmasının zamanı gelmedi mi?
***
Alper Görmüş geçen haftaki yazısında, İslami referansları temel alan kesimlerde yaşanan değişimi görmeyenleri özcü davranmakla eleştiriyor, sonra da, “topyekûn Müslüman zihniyet algısı zaman zaman Taraf yazarları arasında uç veriyor” diyordu. Görmüş, ‘İslami kesimlerdeki zihniyet algısına özcü yaklaşıma örnek’ olarak da benim yazımdan bir paragraf aktarıyordu okuyucularına.
Benim yazımın İslami kesimlerdeki değişim konusuyla alakası yoktu. Yazı, bu kesimin mazlumlar söz konusu olduğunda benimsediği çifte standartlarla ilgiliydi.
Bu çifte standartları Ahmet Altan da yazdı, Ümit Kıvanç da.
Sonra Alper Görmüş acaba hangi Müslümanlardan bahsediyor, anlayamadım. Müslüman var, Müslüman var.. Alper Görmüş’ün sözünü ettiği ve değişen Müslümanlar kim acaba?
Pensilvanya’daki Müslümanlar mı, Papermoon’da (adını doğru yazdım umarım) her akşam masası olan Müslümanlar mı?
Annesi ve şehitlik arasındaki tercihini şehitlikten yana yapan Furkan kardeşimiz gibi Müslümanlar mı?
Ermeni ve Süryani soykırımında vara vara ‘adil hafıza’ya varan Müslümanlar mı?
Yahudi halkının katillerine hayranlığını gizleme gereği bile duymayan Müslümanlar mı?
Anlayamadığım bir de şu var tabii: Taraf yazarları arasında, bu meselede benim bilmediğim ama Alper Görmüş’ün bildiği ve çerçevesi belirlenmiş, uyulması gereken bir ortak zihniyet, bir ‘standart duruş’, ya da bir ortak mutabakat mı var?
Ben olacağını hiç sanmıyorum. O halde biz okurlara Taraf yazarlarının başkalarından farklılıklarını “..uç veriyor” gibi makbul olmayan sözcüklerle hatırlatmak, Alper Görmüş’ün görevi olmamalı.
Sonra özcü olduğumu nasıl anlamış?
Ben şahsen Görmüş’ün sözünü ettiği bu değişim konusunda bir şey yazdığımı hatırlamıyorum. Tam tersine ‘Değişen Müslümanların’ siyasi icraatlarını her zaman takdir ettim. Ama herhalde “Efsanevi lider Hitler” pankartıyla dolaşanları da görmezlikten gelemem.
“Bizi cennete mi davet ediyorsun İsrail, hepimiz Furkanız şehadete hazırız” diyen ve altında onlarca ‘sivil toplum ve kültür’ örgütünün imzası bulunan bildirilerden, ve evet, bayrak ve dinin buluşmasından korkarım.
17 Haziran 2010
Yarın Kandil ve Mahmur kampından gelen barış grubunun yargılanmasına Diyarbakır’da başlanacak. Silah bırakıp dağdan gelen üçüncü barış grubu bu. Siyasi konjonktürün nispeten uygun olduğu zamanlarda PKK Türkiye’ye dağdan ve Avrupa’dan barış grupları gönderdi. Sonuç pek iyi olmadı ama. Gelenler ağır hapis cezalarına çarptırıldılar. PKK açısından bakıldığında, silah bırakıp Türkiye’ye dönmek faydasız bir propaganda eylemi olmadığı gibi, taktiksel bir durum da değildi. Uzun yılların savaş tecrübesi, artık bu savaşın etnik bir çatışmayı göze almadan, sürdürülemeyeceğini gösteriyordu. Daha da önemlisi PKK’nin lideri içerdeydi ve hem onun için hem de dağlardaki binlerce insan için, muhtemel bir özgürlük imkânı ancak bir yumuşama ortamında, silahların tamamen toprağa gömüldüğü bir siyasi iklimde mümkün olabilirdi.
Devlet, Türkiye’ye barış gruplarının gelmesini ve silahlı grupların ülke topraklarını terk etmesini bir zaaf olarak değerlendirdi; ‘örgütün bitişinin bir emaresi’ olarak gördü. Ayrıca silah bırakmayı yeterli bulmadı. Gelenlerin, siyasi fikirlerinden ve taleplerinden pişmanlık duymalarını bekledi. Bu olmayınca gelenleri hapis cezalarıyla cezalandırdı.
Şimdi de, KCK iddianamesinin mahkemeye teslim edildiği bir tarihte, Kandil ve Mahmur’dan gelen barış grubu için yeni bir yargılama süreci başlıyor. Gelenlerin içinde çocuklar da vardı. Bu çocuklar hariç, gelenler arasında hakkında dava açılmayan kalmadı. Nurettin Turgut, Lütfi Taş, Elif Uludağ, Mustafa Ayhan, Hüseyin İpek, Mehmet Şerif Gençdal, Gülbahar Çiçekçi, Vilayet Yakut, Hamiyet Dinçer, Sait Sedal’dan oluşan grup terör örgütü üyesi olmaktan ve propagandadan yargılanacaklar. Mahmur’dan gelenler ise terör örgütü üyesi olmamakla beraber, örgüt üyesi gibi davranmakla suçlanıyorlar.
Yargılama yeri Diyarbakır. Diyarbakır’da, 12 Mart, 12 Eylül dönemlerinde sıkıyönetim mahkemelerinde gerçekleşen yargılamalar şimdi özel mahkemelerin eliyle yapılıyor. Kürt aydınlarının sudan gerekçelerle tutuklanıp yargılandığı 49’lar hadisesinden bugünlere uzanan uzun bir dönem.. Aradan elli yıl geçti. Değişen bir şey yok. Türk yargı ve hukuk sistemi değişmedi, Kürtlerin ‘siyasal kabiliyetlerine’ göre kendisini yeniden biçimlendirdi.
Ne var ki, çeşitli dönemlerdeki yargılamalar Kürt siyasallaşmasını durdurmaya yetmediği gibi, bu siyasallaşma giderek büyüdü. Nihayet, Kürt siyasi hareketi, Kürt aydınlarının, siyasetçilerinin yargılandığı şehirde, bugün yerel yönetimde iktidar durumunda. Ama ironiye bakın ki, seçilmiş belediye başkanları KCK davasından yargılanmayı bekliyorlar.
Gerçeğin bir başka yönü var ki o daha da trajik. Kürt gençleri 25 yıldır dağlardalar. Onlar dağda olduğu için masum insanlar ölmeye devam ediyor ve şiddet sürüyor..
İşte, geçen hafta insanın içine saplanan bıçak gibi hain bir ölüm Perihan Akdağ öğretmeni gelip evinin balkonunda buldu.. Perihan öğretmenin yaşını öğrendiğimde bir baba olarak ve içimden geldiği gibi hissederek, yaşını kızım Hiwa’nın yaşıyla kıyasladım.
Perihan öğretmen kızım Hiwa’dan sadece üç yaş büyüktü. Tayini çıksaydı ve her şey yolunda gitseydi, belki de talebesi olacak yaşta bir gencin ateşlediği bir roketle öldü.
Perihan öğretmen ölüyor, Ceylan ölüyor, Şirvan ölüyor, Diren bir polis panzerinin altında can veriyor..
Bu savaşı ve bu ölümleri durduramıyor kimse. Bunca acıya ve yasa yol açan bu savaşın sebepleri hakkında düşünmek isteyen herkesi yargılıyor ve hapis cezasıyla tehdit ediyorlar.
PKK hakkında haber yapmak bile yasak. İrfan Aktan dikkatlerimizi bu kardeş kavgasının sebeplerine çektiği için 1,5 yıl ceza aldı.
Milliyet’ten Namık Durukan, yaptığı haber nedeniyle, yedi yıl altı ay hapis cezasıyla yargılanıyor.
Bu maddelerden açılmış yüzlerce, belki binlerce dava sonuçlanmayı bekliyor.
Doğrusu, silah bırakıp gelen barış gruplarına reva görülen muamele bana İrlanda barış sürecini hatırlatıyor. IRA’nın silah bırakmasına giden süreç yaklaşık sekiz yıl sürdü. Yargılamaya ilişkin yasalarda değişiklik yapmak gerekmedi. Sekiz yıllık barış sürecinde IRA militanları hakkında açılan davalardaki delilleri savcılar görmezden geldiler. Dava dosyaları rafa kaldırıldı. IRA militanları –aralarında yıllarca hapis yatanlar dâhil- yapılan seçimlerde milletvekili, bakan ve belediye başkanı oldular.
Anlayacağınız, niyet barışmak olunca samanlık seyran oldu.
Britanya’nın yargı mevzuatında bizdeki gibi garip ve her yöne çekilebilen yasalar yoktu elbette. Bizde örgüt üyesi olmamasına rağmen, örgüt üyesi gibi davranan ‘gönüllüleri!’ yıllarca hapse mahkûm etmeye yarayan yasalar var. Son dört yıl içinde 28 bin çocuğu yargılamaya, cezalandırmaya ve hapishanelerde çürütmeye yarayan TMY ve TMK var. Bu yasalar değişmedikçe barışın önü açılamaz.
Hükümetin siyasi sorumluluğu büyük. Bir halkı, silah bırakanı ve dağdan geleniyle, siyasetçisiyle, belediye başkanıyla, aydınıyla, çocuğuyla, sanatçısı ve yazarıyla, genciyle ve yaşlısıyla beraber ve aynı maddelerden yargılamaya devam ederek, hapislere tıkarak, her gün can almaya devam eden bir sorunu çözemezsiniz. Barış grubu davası, kabul edilmesi muhtemel KCK davasıyla beraber düşünüldüğünde, yasal Kürt siyasi hareketiyle, PKK’yi birbirinden ayırmanın artık mümkün olmadığını gösteriyor. Bu davalar siyasi davalardır ve çözüm de siyasidir. Kürt dinamiği, dağdaki Kürtle ovadaki Kürdü buluşturacak kadar büyümüşse, meşru siyasi kanalları açık tutmanın dışında bir çare yok demektir. Güvenlik Müsteşarı Muammer Güler önemli bir tesbitte bulunuyor ve diyor ki, “PKK sıfırlanmaz, ama dönüşebilir.” Bu yerinde bir tesbit ve çok gerçekçi.
O zaman şu soruyu da sormamız yerinde olur: Diyarbakır’daki bu toplu yargılamalar bu dönüşümün önünde bir yargı darbesi gibi durmuyor mu? PKK’nin dönüşmesi isteniyorsa bu yargılamaları durduracak yasal değişikliklerin yapılmasının zamanı gelmedi mi?
***
Alper Görmüş geçen haftaki yazısında, İslami referansları temel alan kesimlerde yaşanan değişimi görmeyenleri özcü davranmakla eleştiriyor, sonra da, “topyekûn Müslüman zihniyet algısı zaman zaman Taraf yazarları arasında uç veriyor” diyordu. Görmüş, ‘İslami kesimlerdeki zihniyet algısına özcü yaklaşıma örnek’ olarak da benim yazımdan bir paragraf aktarıyordu okuyucularına.
Benim yazımın İslami kesimlerdeki değişim konusuyla alakası yoktu. Yazı, bu kesimin mazlumlar söz konusu olduğunda benimsediği çifte standartlarla ilgiliydi.
Bu çifte standartları Ahmet Altan da yazdı, Ümit Kıvanç da.
Sonra Alper Görmüş acaba hangi Müslümanlardan bahsediyor, anlayamadım. Müslüman var, Müslüman var.. Alper Görmüş’ün sözünü ettiği ve değişen Müslümanlar kim acaba?
Pensilvanya’daki Müslümanlar mı, Papermoon’da (adını doğru yazdım umarım) her akşam masası olan Müslümanlar mı?
Annesi ve şehitlik arasındaki tercihini şehitlikten yana yapan Furkan kardeşimiz gibi Müslümanlar mı?
Ermeni ve Süryani soykırımında vara vara ‘adil hafıza’ya varan Müslümanlar mı?
Yahudi halkının katillerine hayranlığını gizleme gereği bile duymayan Müslümanlar mı?
Anlayamadığım bir de şu var tabii: Taraf yazarları arasında, bu meselede benim bilmediğim ama Alper Görmüş’ün bildiği ve çerçevesi belirlenmiş, uyulması gereken bir ortak zihniyet, bir ‘standart duruş’, ya da bir ortak mutabakat mı var?
Ben olacağını hiç sanmıyorum. O halde biz okurlara Taraf yazarlarının başkalarından farklılıklarını “..uç veriyor” gibi makbul olmayan sözcüklerle hatırlatmak, Alper Görmüş’ün görevi olmamalı.
Sonra özcü olduğumu nasıl anlamış?
Ben şahsen Görmüş’ün sözünü ettiği bu değişim konusunda bir şey yazdığımı hatırlamıyorum. Tam tersine ‘Değişen Müslümanların’ siyasi icraatlarını her zaman takdir ettim. Ama herhalde “Efsanevi lider Hitler” pankartıyla dolaşanları da görmezlikten gelemem.
“Bizi cennete mi davet ediyorsun İsrail, hepimiz Furkanız şehadete hazırız” diyen ve altında onlarca ‘sivil toplum ve kültür’ örgütünün imzası bulunan bildirilerden, ve evet, bayrak ve dinin buluşmasından korkarım.
TÜRKLER ARAPLAR
Oral Çalışlar
13 Haziran 2010
Radikal
Çocukluğumun ve ilk gençliğimin kenti Tarsus’un o dönemdeki nüfusunun yaklaşık üçte biri Arap’tı. Arapların önemli bir çoğunluğu da Nusayri’ydi(Aleviliğe yakın bir inanç grubu). Komşularımız, arkadaşlarımız arasında ana dili Arapça olanlar oldukça kalabalıktı. Bazıları Cumhuriyet dönemindeki Türkçülük teorilerinden de esinlenerek kendilerine ‘Eti Türk’ü’ deseler de, onlar çok uzak olmayan bir tarihte çiftçilik yapmaları amacıyla Mısır’dan Çukurova’ya getirilmişlerdi.
Araplar, daha çok ova köylerine yerleşmişlerdi. Büyük çoğunluğu geçimlerini sebzecilikle sağlıyorlardı. Dedelerimiz, Arap topraklarının Osmanlı’dan nasıl koptuğunu anlatırlardı. Arap cephelerinde yaşadıkları, acı bir hatıra olarak bilinçlerine yer etmişti.
Osmanlı’nın son dönemi konuşulurken Araplar ‘kötü tebaa’ olarak anılır, İmparatorluğu arkadan vurmakla suçlanırlar. Cumhuriyet dönemi boyunca ‘şeriat’ simgesi olarak kabul edilen Araplar, laik kültürün ‘sevmedikleri’ içinde en önde yer alırlar.
Cumhuriyet’e egemen olan bu bakış açısı uzun yıllar Türkiye’nin dış politikasına da yön verdi. Türkiye, yüzünü Batı’ya dönerken sırtını da Doğu’ya döndü. Bu nedenle bizler Doğu’ya Batı’nın gözüyle baktık. O şekilde eğitildik.
2003 yılında ABD’nin Irak’ı işgaliyle birlikte, Türkiye’de yeni şeyler olmaya başladı. Irak’ın işgaline karşı oluşan tepki 1 Mart 2003 tarihinde TBMM’de ‘Tezkere’nin reddine yol açtı.
O günlerde, değişik görüşlerden bir grup insan ‘Doğu Konferansı’ adında bir inisiyatif oluşturduk. Niyetimiz Türkiye’nin doğusundaki ülkelerin aydınlarıyla temas kurmak ve işgale karşı bir dayanışma sağlamaktı. Aralarında Hrant Dink, Nuray Mert, Mehmet Bekaroğlu, İpek Çalışlar, Can Dündar, Ayşe Böhürler gibi isimlerin bulunduğu toplulukla Suriye, İran, Mısır, Lübnan, Ürdün, Ermenistan gibi ülkelere ziyaretler yaptık.
Hizbullah’ın lideri Nasrallah’tan, İran’daki rejim muhaliflerine kadar Ortadoğu’nun bir çok önemli siyasi aktörüyle yüz yüze görüşme olanağını bulduk. Bu uzun yolculuklarda Arapları çok yanlış tanıdığımızı gördük
Bu bölgenin aydınlarını, köklü kültürünü tanımak ufkumuzu açmıştı. Bazılarından derinlemesine etkilenmiştik. Fark ettik ki, biz bu bölgeye yabancılaşmışız, Araplarla ilgili son derece yüzeysel önyargılar oluşturmuşuz.
***
Başbakan Tayyip Erdoğan’ın Mehmet Akif’in dizelerinden yola çıkarak, ‘Türkler Arapsız
yapamaz’ sözleri, bir anda yeni bir eleştiri dalgasını beraberinde getirdi. Cumhuriyet döneminde oluşturulmuş, Arapları küçümseyen ve dışlayan yargılar yeniden piyasaya sürüldü.
‘Eksen kayması’ konusundaki değerlendirmeleri bir yana bırakarak, ‘Arap düşmanlığını’ kışkırtan önyargıları tartışmamız gerektiğini düşünüyorum. Araplara karşı Türklerde oluşmuş yargılar bulunduğu gibi, Araplar arasında da benzer yargılar söz konusu.
Bu yargının temel nedenlerinden birisi kritik dönemlerde Türkiye’nin Araplara karşı Batı’yla birlikte hareket etmesidir. Örneğin Cezayir bağımsızlık mücadelesi sırasında 1950’li yıllarda
Türk hükümetleri Fransa’nın yanında saf tutması bu örneklerden bir tanesidir.
‘Doğu Konferansı’ gezilerimiz sırasında fark ettik ki, ABD askerlerinin Irak’ı işgal amacıyla Türkiye’de konuşlandırılmasını amaçlayan 1 Mart 2003 ‘Tezkere’sinin TBMM tarafından reddi, Türkiye’yle ilgili olumsuz yargıları sarsan bir başlangıç olmuştu. ‘Türk’ olmamız gittiğimiz her Ortadoğu ülkesinde bir övünç meselesi haline gelmişti.
Türkiye’nin daha sonra Suriye’ye Batı’nın müdahalesine karşı çıkması, İran’a yaptırım uygulanmasının aleyhinde oy kullanması bu süreci daha da pekiştirdi. Türkiye, Batı’yla ilişkilerini sürdürürken, Ortadoğu ülkeleriyle de yeni bir ilişki biçimi geliştirmeye başladı. Araplarla daha dost, daha sıcak yeni bir ilişki biçimi oluşuyor.
1 Mart ‘Tezkere’sinin reddini destekleyen bazı kesimler, şimdi Ortadoğuyla daha sıcak ilişki kurulmasına karşı çıkıyorlar. Arapları dışlayan geleneği yeniden canlandırmak istiyorlar.
Araplarla, açılan aranın kapanması, dostluğa yönelik adımlar atılması, geleneksel dışlayıcı kültürün bir yana bırakılması önemli bir değişimdir. Önyargıları bırakmak ve ‘laikçi’ diye adlandırılabilecek bir bakış açısıyla bunu ‘Şeriat’a doğru bir yolculuk gibi okumak ve anlamak akla ziyandır.
Türkiye’nin Batı karşısında dik durmasını yıllarca kararlılıkla savunan solcuların bir kesiminin bu durumu ‘Arap’a teslim oluyoruz’ diye değerlendirmesi de hayatın garip bir ironisi sayılabilir.
1968’in ünlü kadın kahramanı Leyla Halid Filistinli bir Arap değil miydi
13 Haziran 2010
Radikal
Çocukluğumun ve ilk gençliğimin kenti Tarsus’un o dönemdeki nüfusunun yaklaşık üçte biri Arap’tı. Arapların önemli bir çoğunluğu da Nusayri’ydi(Aleviliğe yakın bir inanç grubu). Komşularımız, arkadaşlarımız arasında ana dili Arapça olanlar oldukça kalabalıktı. Bazıları Cumhuriyet dönemindeki Türkçülük teorilerinden de esinlenerek kendilerine ‘Eti Türk’ü’ deseler de, onlar çok uzak olmayan bir tarihte çiftçilik yapmaları amacıyla Mısır’dan Çukurova’ya getirilmişlerdi.
Araplar, daha çok ova köylerine yerleşmişlerdi. Büyük çoğunluğu geçimlerini sebzecilikle sağlıyorlardı. Dedelerimiz, Arap topraklarının Osmanlı’dan nasıl koptuğunu anlatırlardı. Arap cephelerinde yaşadıkları, acı bir hatıra olarak bilinçlerine yer etmişti.
Osmanlı’nın son dönemi konuşulurken Araplar ‘kötü tebaa’ olarak anılır, İmparatorluğu arkadan vurmakla suçlanırlar. Cumhuriyet dönemi boyunca ‘şeriat’ simgesi olarak kabul edilen Araplar, laik kültürün ‘sevmedikleri’ içinde en önde yer alırlar.
Cumhuriyet’e egemen olan bu bakış açısı uzun yıllar Türkiye’nin dış politikasına da yön verdi. Türkiye, yüzünü Batı’ya dönerken sırtını da Doğu’ya döndü. Bu nedenle bizler Doğu’ya Batı’nın gözüyle baktık. O şekilde eğitildik.
2003 yılında ABD’nin Irak’ı işgaliyle birlikte, Türkiye’de yeni şeyler olmaya başladı. Irak’ın işgaline karşı oluşan tepki 1 Mart 2003 tarihinde TBMM’de ‘Tezkere’nin reddine yol açtı.
O günlerde, değişik görüşlerden bir grup insan ‘Doğu Konferansı’ adında bir inisiyatif oluşturduk. Niyetimiz Türkiye’nin doğusundaki ülkelerin aydınlarıyla temas kurmak ve işgale karşı bir dayanışma sağlamaktı. Aralarında Hrant Dink, Nuray Mert, Mehmet Bekaroğlu, İpek Çalışlar, Can Dündar, Ayşe Böhürler gibi isimlerin bulunduğu toplulukla Suriye, İran, Mısır, Lübnan, Ürdün, Ermenistan gibi ülkelere ziyaretler yaptık.
Hizbullah’ın lideri Nasrallah’tan, İran’daki rejim muhaliflerine kadar Ortadoğu’nun bir çok önemli siyasi aktörüyle yüz yüze görüşme olanağını bulduk. Bu uzun yolculuklarda Arapları çok yanlış tanıdığımızı gördük
Bu bölgenin aydınlarını, köklü kültürünü tanımak ufkumuzu açmıştı. Bazılarından derinlemesine etkilenmiştik. Fark ettik ki, biz bu bölgeye yabancılaşmışız, Araplarla ilgili son derece yüzeysel önyargılar oluşturmuşuz.
***
Başbakan Tayyip Erdoğan’ın Mehmet Akif’in dizelerinden yola çıkarak, ‘Türkler Arapsız
yapamaz’ sözleri, bir anda yeni bir eleştiri dalgasını beraberinde getirdi. Cumhuriyet döneminde oluşturulmuş, Arapları küçümseyen ve dışlayan yargılar yeniden piyasaya sürüldü.
‘Eksen kayması’ konusundaki değerlendirmeleri bir yana bırakarak, ‘Arap düşmanlığını’ kışkırtan önyargıları tartışmamız gerektiğini düşünüyorum. Araplara karşı Türklerde oluşmuş yargılar bulunduğu gibi, Araplar arasında da benzer yargılar söz konusu.
Bu yargının temel nedenlerinden birisi kritik dönemlerde Türkiye’nin Araplara karşı Batı’yla birlikte hareket etmesidir. Örneğin Cezayir bağımsızlık mücadelesi sırasında 1950’li yıllarda
Türk hükümetleri Fransa’nın yanında saf tutması bu örneklerden bir tanesidir.
‘Doğu Konferansı’ gezilerimiz sırasında fark ettik ki, ABD askerlerinin Irak’ı işgal amacıyla Türkiye’de konuşlandırılmasını amaçlayan 1 Mart 2003 ‘Tezkere’sinin TBMM tarafından reddi, Türkiye’yle ilgili olumsuz yargıları sarsan bir başlangıç olmuştu. ‘Türk’ olmamız gittiğimiz her Ortadoğu ülkesinde bir övünç meselesi haline gelmişti.
Türkiye’nin daha sonra Suriye’ye Batı’nın müdahalesine karşı çıkması, İran’a yaptırım uygulanmasının aleyhinde oy kullanması bu süreci daha da pekiştirdi. Türkiye, Batı’yla ilişkilerini sürdürürken, Ortadoğu ülkeleriyle de yeni bir ilişki biçimi geliştirmeye başladı. Araplarla daha dost, daha sıcak yeni bir ilişki biçimi oluşuyor.
1 Mart ‘Tezkere’sinin reddini destekleyen bazı kesimler, şimdi Ortadoğuyla daha sıcak ilişki kurulmasına karşı çıkıyorlar. Arapları dışlayan geleneği yeniden canlandırmak istiyorlar.
Araplarla, açılan aranın kapanması, dostluğa yönelik adımlar atılması, geleneksel dışlayıcı kültürün bir yana bırakılması önemli bir değişimdir. Önyargıları bırakmak ve ‘laikçi’ diye adlandırılabilecek bir bakış açısıyla bunu ‘Şeriat’a doğru bir yolculuk gibi okumak ve anlamak akla ziyandır.
Türkiye’nin Batı karşısında dik durmasını yıllarca kararlılıkla savunan solcuların bir kesiminin bu durumu ‘Arap’a teslim oluyoruz’ diye değerlendirmesi de hayatın garip bir ironisi sayılabilir.
1968’in ünlü kadın kahramanı Leyla Halid Filistinli bir Arap değil miydi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)