Mihrac Ural
21 Mayıs 2009
Son düello da sonuçlandı. Kendini 22 Temmuz 2007 genel seçimlerinde galip sananların mağlubiyeti, 29 Mart 2009 yerel seçimleriyle, açığa çıktı. Bu topraklar özgürlük istiyordu ve bu talebin arkasında halkın kararlı iradesi duruyordu. Akıl almaz engellere rağmen Kürt özgürlük hareketi açıkça söylendiği gibi Kürdistan’ın sınırlarını çizecek mahiyette bir sonuç alıyordu. On yılların mücadelesini taçlandıran bu sonuç, kaçınılmaz olarak kendi mantıki süreçlerinin ifadesini de dile getirecekti.
Kürt özerkliği bu noktada haklı bir talep olarak tarihin tüm evrimi içinde olan güçler dengesi çatışmalarının son sözü olarak beliriyordu.
Kürt özerkliği, bütünsel anlamda Anadolu halkları özerkliği projesinin bir parçası olarak algılanmadan bir ayağı aksak kalır. Bu gelecek anayasa tartışmaları için olduğu kadar, halkın bilince çıkartacağı demokratikleşmenin yol haritası içinde çok büyük öneme sahiptir. Bunun da yolu, özerklik talebinde bulunacak her farklılığımızın, ayrı varlığın özgün örgütlenmesi ve mücadelesiyle fiili olarak siyasetin sahnesinde yer almasını gerekli kılar. Kürt halkı bu yolu büyük bedeller ödeyerek hepimiz adına açtı. Bu yoldan yürümek için herkesin üzerine düşeni yapması gerekmektedir. Son tahlilde özgürlük, ona sahip olmak isteyene aittir. Kimse kimsenin adına özgürlüğü kullanamaz.
Yazılarımda milliyetçileri çılgına çeviren, Fırat’ın ötesinden yükselen özgürlük ve demokrasi mücadelesine Torosların güneyini de bir manivela olarak katalım çağrısı gerçekte, Fırat’ın ötesini ve berisini, Torosların güneyini ve kuzeyini kapsayan bir ortak ülke algısının özgürlük projesidir. Bunun mantıki sonuçları, ortak ülkemizin çok başkentli olması gerektiğine işaret eder. Bunu da açıkça ilan etmemiz gerekiyor. Bu ülke birimizin değil de hepimizin ise, Ankara resmi, İstanbul filli başkent olduğu gibi, Diyarbakır ve Antakya ihtiyari başkent olmalıdır diyorum. Bu önerme bu gün her zamandan daha gerçekçidir; Kürt özerklik talebinin de doğal sonucudur. Anadolu halklarının tarihsel özleminin en açık şekilde demokrasi ilkeleriyle, bölücülüğe, milliyetçiliğe yer vermeden dile gelişidir.
Bir milliyetçi komünist softa, bu söylemim üzerine; “bölün daha ne kadar bölecekseniz bu ülkeyi” diye havladı. Kullanım tarihi bitmiş bu akılsızlıkları muhatap almayacağımız açıktır.
Gerçekte, ülkemizin en birleştirici söylem buydu. Anadolu halklar gerçekliğinin en birleştirici söylemi her ayrı varlığın, her farklılığın kendi özgün mücadele zenginliğiyle, kendini ifade ederek örgütlenmesi ve siyasal taleplerini bu ortak paydaya dökmesini gerektiriyordu. Birleştirici tek yol budur. Bu yolu özveriyle açan Kürt halkına omuz vermek, ortak ülkemizin demokrasi mücadelesinin kendisidir. Bu açıdan Kürt özerkliği tüm halkların özgürlüğüdür diyorum.
***
29 Mart 2009 yerel seçimlerin ardından ortak ülkemizin siyasal dengeleri farklı bir boyuta yöneldi. Bu süreç 22 Temmuz 2007 genel seçimleri ardından kendine özgü sinyalleri vermişti. Son genel seçimlerde ezici bir üstünlük alanlar, iktidar olduklarını, halka rağmen artık siyasal bir etkinliğin varılabilecek son boyutuna ulaştıkları sanısına kapıldılar. Buradan yola çıkarak ve ülkemizin bilinen geleneklerinde siyasal iktidarın rahatça yerel seçimleri alabileceği sonucuna vardılar. Yerel seçimler bu yanıyla bir son düelloydu. Bu düelloya bir hazırlık ve bir toparlanış ortamıyla, yerel seçimlere gidildi. Genel seçimleri kazananlar yerel seçimle iktidar olacaklarına mutlak olarak inanıyorlardı. Devlet ellerindeydi, orduyu ekarte etmişlerdi. Uyumlu bir milliyetçi hamleyle sonuç alacaklardı. Böylece yerel seçimler, genel seçimlerin önemini de aşan bir öneme oturmuş oldu.
Son düelloya giderken, geleneksel gerici siyasal iktidarın kırılmasından geçilmişti. Devlet statüleri değişmemişti, ancak siyasal kombinezon öylesine köklü değişime uğradı ki, bunun etkileri yakın zamanda devletin birçok alanında hissedilecek ve anayasa çalışmaları bunun önemli göstergesi olacaktı.
Genel seçimlerde ortak ülkemizin siyasal sahnesinde güçler dengesi tamamen değişime uğramıştı. Farklı bir ortama doğru hızla yürünüyordu. Ülkemiz tarihinde ilk kez saklanmadan, örtü taşımadan özgürlük hareketi kendini siyasal arenada ifade ediyordu. Bu ifade tarzı da genel seçim galipleri arasında ivmesi en yüksen olan taraf olarak beliriyordu. Bu süreç öylesine bariz bir veriye sahipti ki, barajlara, engellemelere, yasak ve ardı arkası kesilmeyen parti kapatmalara rağmen “bin umut adayları” bağımsız olarak parlamentoda gurup kuracak ölçekte seçilebiliyorlardı. Özgürlük talebinde mücadele eden halk engelleri aşarak parlamentoda yerini almıştı.
22 Temmuz 2007 genel seçimleri tarihi gerici egemenlik dengelerini kırdı. Ancak kırılma ne yeni güçler dengesinin ne de sonuçlarının etkisiyle oturmadı. Kaos sürmeye devam ediyordu. Galipler, mağlupların kim olduğu konusunda belirgin bir kanaate de sahip değildi. Galibin mağlubiyeti vardı ancak bunun farkında değildi. Seçim kazanmaya rağmen iktidar olmamak bu anlama geliyordu.
Geleneksel güçler devlet statülerinin temsilcileri genel seçim galipleriyle bitip tükenmeyen çekişmeleri bir dengeye yönelmek zorundaydı. Ancak bir üçüncü güç sahneye yeni girmişti. Kürt halkının özgürlük mücadelesi siyasetin tam orta yerinde kilit bir rol üstlenmiş bulunuyordu. Bu durum yeni kombinezonları zorladı. Hükümet mevkiinde yer alan siyasal görüşle, devletin statüleri arasında süren yarım asırlık siyasal mücadele, bu üçüncü gücün ortaya çıkışıyla yeni bir biçim alma zorunda oldu.
Cumhurbaşkanlığı sorunu, ordu-hükümet ilişkileri, AKP’nin kapatılma tehlikesi gibi birçok sorun sihirli bir el değmiş gibi, hızla çözülüp geride bırakıldı. Yükselen özgürlük hareketi bu iki ezeli düşmanı birçok ortak paydada birleştirdi. Bu noktadan itibaren hızla 29 Mart 2009 yerel seçimleri gündemin en önemli maddesi haline geldi. Kürt halkının mücadelesinin yükselme ivmesi, galibi mağlup yapacak cinstendi. Buna karşı birleşme gereği bir milliyetçi refleks olarak siyasetin diğer kanatlarını sarıyordu. Bu sarılışta, ülkemiz solunun çok kötü bir sınav verdiğini ifade etmek gerek; milliyetçilik virüsü mevta solun özgürlük hareketinin yükselişine karşı kayıtsız ya da tepkili olmasına yol açıyordu. Komünist yaftalılar işçiler tek bayrak altında birleşin derken aymaz bir milliyetçilik yapıyorlardı. Kızları da alın askeri derken özgürlük hareketine karşı kontr-gerillada kızların neden yer almadığını sorgular gibiydiler.
Kürtlerin özerklik talepleri gökten inen bir talep değildi. Bu, çok acılı ve çok ciddi özverilerle yükselen bir tarihin son halkası olarak belirdi.
On yılların mücadele birikiminden 22 Temmuz 2007 seçimlerine gelirken, Kürt halkı tarihin külleri altından adım adım parlamentoda koyduğu ağırlıkla beliren sonuçlara yükseliyordu. Bu yükselişin dışa vurumu olarak, tüm engellere karşın ben buradayım diyordu. Seçimlerden en dinamik olarak ve başarı grafiği hızla yükselen bir siyasi güç olarak çıkarken yarattığı ortam, seçim galibi gibi görünün AKP ve mağlubu olan klasik güçleri amansız bir tedirginliğe sürüklüyordu. 29 Mart yerel seçimleri öncesi bu güçler arasında özgürlük hareketine karşı ortaya çıkan kombinezonun altında bu veriler yatıyordu. Özgürlük Anadolu’ya ve tüm halklarına bir özgürlük havası getirmişti. Demokrasinin yol haritasını değiştiren bu gelişme, ortak ülkemizin her ayrı varlığını kendi özgün örgütlenmesiyle, özgün mücadele süreçleriyle başarı için bir ortak süreç içinde alma bilinci taşımıştır. Kürtlerin Anadolu’ya tarihleri boyunca taşıdıkları uygarlık etkilerinden birini bu kesitte de taşıyorlardı.
Bu süreçleri, adım adım izleyen yorumlarım farklı makalelerimde dile getirilmişti. 22 Temmuz 2007 seçim sonuçları değerlendirmelerim bunu yeterince açığa vurur niteliktedir:
“Seçim sonuçları bir kez daha siyasal tek boyutlu baskı sistemin kırıldığını gösterdi. Bu kırılma fiilen gerçekleşti, resmi düzlemde ise hızla etkisini göstermeye başladı. Seçim sonuçlarının oluşturduğu siyasal arena bunun ifadesidir. Halkımız gerçekçi değişimlerin özgürlük ve demokrasi ikamesi yönündeki taleplerinin ilk adımını böylece atmış oldu.
“Artık halkımız kendi talepleri için siyasal temsilcilerine doğru akmaya başlamıştır. Bu ivme, mecliste halkın çıkarları için yürütülecek mücadeleyle de hız kazanacaktır.
“Ülkemiz tarihinde siyaset ilk kez belli dengeler üzerinde göreli de olsa, oturmuş oldu. Siyasetin, bu nispi dengesi, meclis bileşiminin önemli siyasal mücadele alanı olmasına yol açacak sonuçları da beraberinde getirdi. Ülkemiz gerçekliğinin nesnel ve siyasal var oluşlarının meclisteki temsil oranları bu mücadelenin temelini belirleyecektir.
“ ‘Son şans’ diye nitelenebilecek bir siyasal tablo oluşmuştur. Değişim için yeterli olmayan niceliksel oranlara karşın, nitelik ayrışma ve yönelimler belli olmuştur. Bu belirginlik aynı zamanda ikamesi yapılacak siyasal girişimlerin de yol haritasıdır. Bunların başında anayasanın yeniden şekillendirilmesi gelmektedir. Çağdaş bir anayasa tüm farklılıkların güvencesi olacak kısa öz anlatımlarla, her türden milliyetçilikten arınmış, tek boyutlu söylemlerine son vermiş, özgür tercihlere kapı aralamış bir anayasa olarak ikame edilmelidir. Bu çerçevede siyasal sistemin bel kemiği olan tüm yasa ve mevzuatların, kararnamelerin, yüksek kurum ve kuruluş yapılanmalarının, yeniden düzenlenmesi gerekmektedir. Bu görevlerin ne ölçüde başarılacağı ise bu mücadelenin süreçlerine bağlıdır. Yükseliş trendinin halkımızın talepleri lehine olduğu bu ortamda, meclisteki temsilciler, halkımızın yaşadığı her alanda yalnız kalmayacaklarını da göreceklerdir.
Kırılan tek boyutlu siyasal baskı sistemi her alanda çözülürken, halkın demokratik cesareti, mecliste yürütülecek siyasi mücadelenin de temel desteği olacaktır.
“Tarihi tek boyutlu siyasal sistemi kırabilen bir halkın umutlarını gerçekleştirme şansı bugün her zamandan daha uygun koşullara sahiptir. Bugünün sınavı ve görevi budur.
“Seçim sonuçlarının başarısı ve devamında bu kazanımların her şeye yeterli olmadığını belirtmeye gerek yoktur.
Bu kazanımlar, tersine diğer tüm mücadelelerin tarih içindeki birikimlerinin bir sonucudur. Sonuçları korumak ve geliştirmek ise, temel olanları güçlendirmekten geçeceği tartışmasızdır.
Dolayısıyla, dağlarından, ovalarına, şehirlerinden en küçük yerleşim birimine kadar her alanda ve uygun her araçla mücadeleye derinlemesine devam edilmelidir.
Seçim sonuçlarının yarattığı olanaklarla, bu temel alan ve araçların mücadelesi daha da anlamlı ve üretken olmaya adaydır.” (Bkz. Mihrac Ural. 22 Temmuz seçim sonuçları değerlendirmesi. http://mirural.blogspot.com/ )
Genel seçimler bitmişti. Yeni bir pencere açılmış siyasal arenada güçlerin düzenlenişi farklılaşmıştı. Bu sürecin ardından beklenen ve geleceği kesin olan son bir düelloydu.
Genel seçimler, galibi mağlup bir sonuç yaratmıştı. Galip olan, köhnemiş bir tarihi statüyle vuruşacak, gerçekçi değişimleri sağlayacak, demokrasinin gerekli yapılanmalarını kuracak bir siyasi yönelim ve irade taşımıyordu. Özgürlük kendi siyasal eğilimlerinin iktidar olmasına kadardı. Sonrası herkes için tufan.
Bu veriler doğal olarak yerel seçimlerin önemini artırıyordu. Başbakan Diyarbakır’a girmekten acizdi. Bu dengesizliğin gerçekçiliğini farklı kavrıyor bunun giderilmesi için bu alanda da ezici bir sonuç arıyordu. Böyle bir sonuç için, tarihi bir mağlubiyet alan ulusalcı-laik güçlerle ittifak etmek, her iki kesimin de işine geliyordu. Birlikte yürüyeceklerdi. Birlikte Kürt özgürlük hareketine diz çökerteceklerdi; buzdolapları çamaşır makineleri, kanepeler ve bil cümle edevatlarıyla işe koyulmalarının arka planında bu gerçekler vardı; halkın iradesine diz çökerteceklerdi. Buna “Son Düello” dedim.
Süreci dikkatlice izleyen gözlemlerimizle de algılarımızı, “Son Düelloya Doğru” adlı makalemde şu şekilde aktardım:
“AKP’nin tamamlanmamış kuşatmaları ile ordunun ülküsüzlüğü birbirine denk gelen bir uyumluluk sağladı. Dinin kültürde birleştirdiği ümmeti Muhammed’iye; ordunun eksik ülküsüne yakıt taşıdı, enerji getirdi. Kürtleri katletmede çözümsüz ve çaresiz kalan orduya AKP den gelen destek, AKP’nin Kürdistan’daki kuşatması için, ordudan gelen destekle uyumlaştı.
Böylece AKP orduya, ordu da AKP ye Kürt ulusal özgürlük hareketini bastırmak için muhtaç oldu.
Son düello yerel seçimlerdir. Devlet varını yoğunu buna koyacaktır: PKK’nin Kürt halkı üzerindeki etkisini yerel seçimlerde kırıp, on yıllardır süren dengeyi lehine çevirmek isteyecektir.
Fırat’ın iki yakasını savaşın birleştiremediği gerçeğine karşı, bir yerel seçimle bunun başarılacağına inanılmaktadır. Dinin sihirli gücünü burada gösterme çabası öne geçecektir. Kürtlerin etkin muhafazakarlıklarına rehin olmuş bir girişim yapacaklardır.
Bunun için tüm araçlarla ve her yerden PKK’ye ait temiz bir alan bırakmama yönünde saldırıya geçmiştir. Ergenekon’un Fırat’ın ötesindeki binlerce kirli işini PKK’ye ihale çabaları tırmandırılmaktadır. Yalanlar yalanları, komplolar komploları böylece takip ederek son düellonun kazınılması için, tüm güçleriyle uğraşmaktadırlar.”(bkz. Mihrac Ural. Son Düelloya Doğru, makalesi. 3 Eylül 2008 http://mirural.blogspot.com/)
Aylar öncesinden bu konuyu ısrarla işledik. Yerel seçimler bir son düello olarak geçecek, belirlemesini yaptık. Ülkemizin kaderi bu son düelloda kimin kazanacağıyla belirlenecektir dedik. Önümüzdeki 25 yıllık siyasal sürecin temelleri burada atılacaktı.
Son düello da sonuçlandı. Kendini 22 Temmuz 2007 genel seçimlerinde galip sananların mağlubiyeti, 29 Mart 2009 yerel seçimleriyle, açığa çıktı. Bu topraklar özgürlük istiyordu ve bu talebin arkasında halkın kararlı iradesi duruyordu. Akıl almaz engellere rağmen Kürt özgürlük hareketi açıkça söylendiği gibi Kürdistan’ın sınırlarını çizecek mahiyette bir sonuç alıyordu. On yılların mücadelesini taçlandıran bu sonuç, kaçınılmaz olarak kendi mantıki süreçlerinin ifadesini de dile getirecekti.
Kürt özerkliği bu noktada haklı bir talep olarak tarihin tüm evrimi içinde olan güçler dengesi çatışmalarının son sözü olarak beliriyordu.
Bütün bu sürecin sonucu olarak “Kürt özerkliği” söylemi, ortalığa bomba gibi düştü. Bu talebin Kürtlerin dilinden gündeme gelmesi normaldir. Ancak sadece Kürtlere ait değildir. Tersine Kürtlerin tarih içinde Anadolu’ya yaptığı uygarlık katkılarının son halkası olarak tüm Anadolu halklarına ait bir özlem ve taleptir.
Bu noktanın anlaşılması çok önemlidir ve Anadolu halklarının, Türk halkı dahil bütünüyle özgürlük ve demokrasi talepleri adına. gerçekçi bir talep olduğunun algılanması gerekmektedir.
Kürt özerkliği, bütünsel anlamda Anadolu halkları özerkliği projesinin bir parçası olarak algılanmadan bir ayağı aksak kalır. Bu gelecek anayasa tartışmaları için olduğu kadar, halkın bilince çıkartacağı demokratikleşmenin yol haritası içinde çok büyük öneme sahiptir. Bunun da yolu, özerklik talebinde bulunacak her farklılığımızın, ayrı varlığın özgün örgütlenmesi ve mücadelesiyle fiili olarak siyasetin sahnesinde yer almasını gerekli kılar. Kürt halkı bu yolu büyük bedeller ödeyerek hepimiz adına açtı. Bu yoldan yürümek için herkesin üzerine düşeni yapması gerekmektedir. Son tahlilde özgürlük, ona sahip olmak isteyene aittir. Kimse kimsenin adına özgürlüğü kullanamaz.
Bu noktada önemle yaptığım bir belirlemeyi yeniden tekrar edeceğim:
Yazılarımda milliyetçileri çılgına çeviren, Fırat’ın ötesinden yükselen özgürlük ve demokrasi mücadelesine Torosların güneyini de bir manivela olarak katalım çağrısı gerçekte, Fırat’ın ötesini ve berisini, Torosların güneyini ve kuzeyini kapsayan bir ortak ülke algısının özgürlük projesidir. Bunun mantıki sonuçları, ortak ülkemizin çok başkentli olması gerektiğine işaret eder. Bunu da açıkça ilan etmemiz gerekiyor. Bu ülke birimizin değil de hepimizin ise, Ankara resmi, İstanbul filli başkent olduğu gibi, Diyarbakır ve Antakya ihtiyari başkent olmalıdır diyorum. Bu önerme bu gün her zamandan daha gerçekçidir; Kürt özerklik talebinin de doğal sonucudur. Anadolu halklarının tarihsel özleminin en açık şekilde demokrasi ilkeleriyle, bölücülüğe, milliyetçiliğe yer vermeden dile gelişidir.
Bir milliyetçi komünist softa, bu söylemim üzerine; “bölün daha ne kadar bölecekseniz bu ülkeyi” diye havladı. Kullanım tarihi bitmiş bu akılsızlıkları muhatap almayacağımız açıktır.
Gerçekte, ülkemizin en birleştirici söylem buydu. Anadolu halklar gerçekliğinin en birleştirici söylemi her ayrı varlığın, her farklılığın kendi özgün mücadele zenginliğiyle, kendini ifade ederek örgütlenmesi ve siyasal taleplerini bu ortak paydaya dökmesini gerektiriyordu. Birleştirici tek yol budur. Bu yolu özveriyle açan Kürt halkına omuz vermek, ortak ülkemizin demokrasi mücadelesinin kendisidir. Bu açıdan Kürt özerkliği tüm halkların özgürlüğüdür diyorum.
AYRI DEVLETTEN, ÖZERKLİĞE
BİR YOL HARİTASI
Felsefe mega-ideal projeleri önümüze koyar. Aristo’nun başımıza açtığı bir bela gibidir. Ama başarı için de gereklidir. Peşine düşülen bu idealler, gerçekçi verilerin kazanabileceği kadarıyla yetinildiğine de her zaman tanıklık ederiz. Gerçekleşebilen, güçler dengesinin çekişme ve çatışmasının oluşturduğu verinin ötesine geçemez. Bu açıdan Kürt özerkliği kendine ait bir büyük ideal çıkışı ve güçler dengesinin çatışmalı süreçleri sonucu gerçekleşebilir yeri bulunmaktadır. Bu yeri bugünün verileriyle “Kürt Özerkliği” söyleminde anlam buldu.
Bu güne son yüzyılın Kürt özgürlük hareketinin ilişki ve çelişkilerinin üzerinde yükseldi. Bu sürecin iki kolu vardı.
Birincisi; doğuşuyla birlikte özerkliği isteyerek yola koyulmuştu. Son sözü ilk adımda söylemenin kefaretini, halkını ikna edemeyerek, devletin baskıları ve kovuşturmaları altında ezilerek ödedi. Özerklik talebiyle yola çıkanlar ilk çatışmada siyasal kartlarını bitirmişlerdi. İkinci hamlede söyleyebilecekleri bir şey yoktu. Önemli entelektüel birikimlerin üretildiği bu alan Kürt halkının dinamiklerine sağladığı katkı az olmamasına rağmen, direnme çizgisinde tutarlı olamamaları, gelişen PKK sürecinde hala devam eden olumsuzlukları başarısızlıklarını getirdi. “Özerklik talebi” başlangıçta bu kesimin talebi olmasına rağmen, buna sahip çıkmadılar. Böylesi bir talebin uzun bir mücadele sürecinin güçler dengesinde getirip dayattığı verilerle gündeme gelmesi, sonucun da mücadelede direnme çizgisini yükseltenlerin lehine olmasını sağladı.
İkincisi; halkının haklı taleplerini mümkün olan en yüksek boyutuyla talep edenler. Bu kesimde, Kürdistan’ın tüm bölgelerinin özgürlüğü ve ayrı devleti talebiyle başlayanlardan tek tek parçaların ayrı devlet örgütlenmesine kadar giden taleplere kadar farklılıklar bulunuyordu.
Bu talepler, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğine bakmaksınız, Kürt ulusunun en doğal hakkı olan taleplerdi. Bunun mesajını ilk alan da Kürt ulusu oldu. Bu yöndeki talep ve direnme mücadelesinin arkasında durdu. Evlatlarını akın akın dağlara gönderdi savaşa tüm diriliğiyle katıldı. Bu duyarlılık bir yanıyla Kürtlerin çağdaş bir ulus algısı içinde olduklarının, diğer yanıyla haklı davaları uğruna savaşanların arkasında duracaklarına bir işaretti. Yüz yıllık mücadele birikimlerinin ardından PKK hareketinin geliştirdiği çizgi, böylesine bir halk hareketi haline dönüşmesinin imkanlarıyla ortaya çıktı.
Devlet bir eşkıya gurubu olarak tanımladığı bu mücadeleyi zamanla, söylemese de bir halkın özgürlük mücadelesi olduğunu kavrıyordu. Bu günün söylemleri, Devletin en üst yetkilileri ve Genelkurmayın dile getirdikleri, artık algıların açıkça bir orta yola doğru gittiğini göstermektedir. Bu özgürlük hareketinin bir kazanımı ve başarısıydı.
Bu süreç 1960-70 yıllarının entelektüel Kürt birikimlerini de arkasına alarak, 1980 döneminin zor askeri mücadele ve başarıları üzerinde yükselip bu güne geldi. Bu gün siyasetin her alanında ve zamanda yer alınarak dile gelmeye başladı. Ahmet Türk’ün ağzından “DTP ile PKK’nin taleplerinin kesişiyor” söyleminin anlamı da budur.
Mücadelenin bu gün gelip dayandığı yerde, güçler dengesinin karşılıklı sürtünmesinin vardığı yerde sonuç, özgürlük özerklik talebiyle yerli yerine oturmaya başlamıştır. Büyük ideallerin mücadele süreci içinde gerçekleşebilir verileri, bu gün özerklikte anlam bulması da bundandır. Bu talep dün ne kadar yetersizse, bu gün o kadar doğrudur. Dünkü talepler bu gün ne kadar gerçekleşemez ise, özerklik bu gün o kadar gerçekleşebilir bir taleptir.
Özerklik özgürlüktür. Bu özgürlük ezenin de ezileninde özgürleşmesidir. Bu yol haritasından halkımızın kimlik haklarını ve özgürlüğünü sağlamanın mücadelesini yükseltmekle yükümlüyüz.
21 Mayıs 2009 Perşembe
18 Mayıs 2009 Pazartesi
“Parti İşçilere Yardımcı Olmanın Tarihsel Aracıdır”
Rıza Aydın
Şimdi parti nedir? Birliğin özü nedir? Bu birlik, olayların ve görevlerin ortak bir kavrayışıdır ve bu ortak kavrayış partinin programıdır. Nasıl ki günümüzün işçisi ilkel insan gibi aletsiz çalışamıyorsa, partide bu alet programdır.
Küçük burjuva anarşistleri ve entelektüelleri, partiye, ortak fikirlerin, ortak bir tavrın verilmesini onaylamaktan korkalar. Buna karşın ahlaki programlar önerirler. Ama bizim için bu program ortak deneylerin ürünüdür. Hiç kimseye zorla kabul ettirilmemiştir, çünkü bu partiye katılan herkes bunu gönüllü olarak benimsemiştir.
Bu programda, zorunluluğun karşıtı olarak özgürlükten neyi anladığımızı vurgulamak gerekir. Özgür bir bireyselliğe sahip olmamız gerektiği çok yaygın olan bir küçük burjuva kavramıdır. Bu yalnızca bir aldatmacadır, bir hatadır. Biz özgür değiliz. Metafizik felsefe anlamında özgür iradeye sahip değiliz. Bir bardak bira içmeyi dilediğimde özgür bir insan gibi davranırım, ama susuzluğumu giderme ihtiyacını kendim yaratmam. Bu ihtiyaç benim vücudumdan gelir. Ben yalnızca, bu ihtiyacın giderilmesinin icraatçısıyım. Ama vücudumun ihtiyaçlarını anlaya bildiğim ve onları bilinçli olarak tatmin edebildiğim ölçüde, zorunluluğun kavranışından doğan özgürlüğe, özgürlük duygusuna sahibim demektir. Burada vücudumun ihtiyaçlarının doğru bir kavranışı, her durumda hayvanlara( canlılara demek gerekir) verilmiş olan tek gerçek özgürlüktür ve insan bir hayvandır. Aynı şey işçi sınıfı içinde geçerlidir. İşçi sınıfının programı cennetten düşmez. Biz ancak zorunluluğun bir kavranışına ulaşabiliriz. Birinci benim vücudumdu, diğerinde o, toplumun gereksinmeleridir. Program, kavramayı öğrendiğimiz zorunluluğun ifadesidir. Ve zorunluluk sınıfın tüm üyeleri için aynı olduğundan, görevlerin ortak bir kavranışına ulaşabirirz; bu zorunluluğun kavranışı da programdır.
Zatı muhterem parti disiplini ile de şöyle diyor.
Mutlak bir disiplin gereklidir ama, bu, ortak anlayıştan gelmelidir. Bu olmadan dayatılan disiplin bir boyunduruktur. Eğer kavrayıştan geliyorsa kişiliğin bir ifadesidir ama aksi taktirde bir boyunduruktur. Disiplin ortak kavrayıştan geldiği zaman benim özgür kişiliğimin bir ifadesidir. Kişisel irade ile parti arasında ki karşıtlık değildir çünkü ben kendi özgür irademle katılmış oluyorum. Bu aynı zamanda programın temelidir de, ve bu programın sağlam bir politik ve moral temele oturması ancak bizim onu çok iyi kavramamızla mümkündür.
Kaynak: Troçki’nin, “Geçiş Programını anlattığı “Programın tanımlanması ve kullanımı” adlı yazıdan. M Yenice Devrimci Marksizm’de “Geçiş Programı” anlayışı.
Şimdi parti nedir? Birliğin özü nedir? Bu birlik, olayların ve görevlerin ortak bir kavrayışıdır ve bu ortak kavrayış partinin programıdır. Nasıl ki günümüzün işçisi ilkel insan gibi aletsiz çalışamıyorsa, partide bu alet programdır.
Küçük burjuva anarşistleri ve entelektüelleri, partiye, ortak fikirlerin, ortak bir tavrın verilmesini onaylamaktan korkalar. Buna karşın ahlaki programlar önerirler. Ama bizim için bu program ortak deneylerin ürünüdür. Hiç kimseye zorla kabul ettirilmemiştir, çünkü bu partiye katılan herkes bunu gönüllü olarak benimsemiştir.
Bu programda, zorunluluğun karşıtı olarak özgürlükten neyi anladığımızı vurgulamak gerekir. Özgür bir bireyselliğe sahip olmamız gerektiği çok yaygın olan bir küçük burjuva kavramıdır. Bu yalnızca bir aldatmacadır, bir hatadır. Biz özgür değiliz. Metafizik felsefe anlamında özgür iradeye sahip değiliz. Bir bardak bira içmeyi dilediğimde özgür bir insan gibi davranırım, ama susuzluğumu giderme ihtiyacını kendim yaratmam. Bu ihtiyaç benim vücudumdan gelir. Ben yalnızca, bu ihtiyacın giderilmesinin icraatçısıyım. Ama vücudumun ihtiyaçlarını anlaya bildiğim ve onları bilinçli olarak tatmin edebildiğim ölçüde, zorunluluğun kavranışından doğan özgürlüğe, özgürlük duygusuna sahibim demektir. Burada vücudumun ihtiyaçlarının doğru bir kavranışı, her durumda hayvanlara( canlılara demek gerekir) verilmiş olan tek gerçek özgürlüktür ve insan bir hayvandır. Aynı şey işçi sınıfı içinde geçerlidir. İşçi sınıfının programı cennetten düşmez. Biz ancak zorunluluğun bir kavranışına ulaşabiliriz. Birinci benim vücudumdu, diğerinde o, toplumun gereksinmeleridir. Program, kavramayı öğrendiğimiz zorunluluğun ifadesidir. Ve zorunluluk sınıfın tüm üyeleri için aynı olduğundan, görevlerin ortak bir kavranışına ulaşabirirz; bu zorunluluğun kavranışı da programdır.
Zatı muhterem parti disiplini ile de şöyle diyor.
Mutlak bir disiplin gereklidir ama, bu, ortak anlayıştan gelmelidir. Bu olmadan dayatılan disiplin bir boyunduruktur. Eğer kavrayıştan geliyorsa kişiliğin bir ifadesidir ama aksi taktirde bir boyunduruktur. Disiplin ortak kavrayıştan geldiği zaman benim özgür kişiliğimin bir ifadesidir. Kişisel irade ile parti arasında ki karşıtlık değildir çünkü ben kendi özgür irademle katılmış oluyorum. Bu aynı zamanda programın temelidir de, ve bu programın sağlam bir politik ve moral temele oturması ancak bizim onu çok iyi kavramamızla mümkündür.
Kaynak: Troçki’nin, “Geçiş Programını anlattığı “Programın tanımlanması ve kullanımı” adlı yazıdan. M Yenice Devrimci Marksizm’de “Geçiş Programı” anlayışı.
14 Mayıs 2009 Perşembe
DİRENMENİN ERDEMİ
Mihrac Ural
18 Mayıs 2009
İbo'nun anısına
Yaşadıkları tarihi kesitte, nesnel ve öznel koşulların gerektirdiği duruşları duran, tutumları takınan insanların birer lider olarak o toplumları ve o tarihi kesitleri temsil ettiklerini görürüz. İbrahim Kaypakkaya budur.
O, aylarca ağır işkencelere karşı direnmiştir: ancak hiçbir zaman acıyı erdem saymamıştır.
Acı çekmek erdem değildir, insani değildir. Ancak, verilerin gerektirdiği duruş için, tutum için, dayatılan acıyı erdeme dönüştürmek bir başka şeydir. Bu, acıyı dayatan düşmana karşı dik durmaktır, temsil edilen değerlere karşı sorumluca bir duruş ortaya koymaktır. Bunun adı tarihi gerisin geriye çevirmek isteyenlere karşı direnmektir…
Bu bir fay hattıdır. Bu bir kırılma noktasıdır. Acıyı erdem görme değil, dayatılan acıyı erdeme dönüştürerek göğüslemektir. Mitsizim değil, ilerlemedir, direnmenin diğer adıdır. İbo kendi orijinalitesi olan, Anadolu gerçekliğini temsil eden önder ve lider olarak bunu başarmıştır. Bu ise bir yoğunluk halidir, bir bilgi birikimi ve net bir amaç, hedef arkasında dik duruştur. İbo’nun, hepimize bıraktığı mirası budur.
Orijinal olmak, evrensel olmanın giriş kapısı ise bu kapıdan devrimci hareket tarihinde ilk geçen İbrahim Kaypakkaya’dır diyeceğim. Bize ait olana, bizden olana, kendi gerçekliğimize, tarihimizle şekillenmiş olana sahip çıkışımızın algısı da buradadır.
***
Hz. Musa, Hz. İsa, Hz Muhammed yeryüzüne bir kez daha gelip çağrılarını yapsalar, onlara kaç kişi inanırdı, peşlerinden kaç kişi giderdi. Kendi adıma Suudi Arabistan’dan bu gün bir değil bin Hazret çıksa ona inanmazdım, kâla almaz, dönüp bakmazdım. Benim gibi düşünenlerin çoğunlukta olduğu da kesin. Zaten 6 milyarlık dünya nüfusunda semavi dinlerle hiç ilgisi olmayan yarıdan fazla beşer yaşıyor. Ayrıca, yer küremizde kendini peygamber sayan binlerce insan yaşıyor, enteresan ve çok akıllıymış gibi gelen çağrılar yapıyorlar. Uzaydan gelenlerinden tutun vahiyi peşin ya da taksitle alanlara kadar. Ülkemizde TV ekranlarında boy gösteren peygamberler de cabası.
Peki, bu gün inanmadığımız ve asla inanmayacağımız, metafizik (ilkel ya da çağdaş) olarak görüp, elimizin tersiyle iteceğimiz hurafelere karşın, bildik peygamberlerin sihirli duruşları neydi ki bu güne kadar uzanan karizmaları ve etkinlikleriyle aramızda yaşayabiliyorlar.
Bunu dünya ve tek tek ülkelerin tarihlerinde yaşayan liderler içinde sorgulayabiliriz. Almanların Bismarkı, Arapların Abdül-Nasırı, Spartakus ve Şeyh Bedreddin gibi isimler farklılıklarına rağmen eklenebilir. Bu tür listelerde yer alanların ortak özelliklerini soyutlayıp kıstas olarak ortaya koyacak olursak karşımıza önemli bir formül çıkar. O da, yaşadıkları tarihi kesitte, nesnel ve öznel koşulların gerektirdiği duruşları duran, tutumları takınan insanların birer lider olarak o toplumları ve o tarihi kesitleri temsil ettiklerini görürüz. Karizmaları da buradan beslenir.
O konjonktürde duruşu ve tutumu yaratan etkinlikte sayısal hiçbir şeyin değerin ve önemi yoktur; kaç yaşında oldukları, ne kadar kitap okudukları, kaç savaş kazanıp kazanmadıkları, sonunda iktidar olup olmadıkları da önemli değil. Bulundukları tarihsel kesitte gösterdikleri duruş ve tutum, o tarihi kesiti aşıp geçtiğimizde hala onların anılarını yaşatan bir toplum ya da ilgili kesim var ise bu onların klasikleştiklerine bir göstergedir, ölümsüzlüklerine de bir veridir.
Kerbela olayında Hz. Hüseyn’in, Arap-İslam imparatorluğunu, uygarlığını kuran Emevilerin başı Muaviye’ye karşı duruş ve tutumu o dönemin, o tarihi kesitin alınması gereken tutum ve duruşunu temsil etmekteydi. Bu yanıyla Kerbela ve Ehlibeytin Hz. Hüseyn adıyla duruşları klasikleşmiştir. Bu gün Hz. Hüseyn her bir Alevi de ölümsüz olarak yaşarken, Muaviye’yi açık ve net biçimde sahiplenecek bir İslam mezhebinin olmaması, es geçilmesi de bundandır. Bunun adı orijinal olmak ve bunun gerektirdiği tutumu ortaya koymaktır. Devrimci tutum böylesi bir tarihsel tutumdur. Kalıcı olan, yaşayan, geri dönülmesi mümkün olmayan duruş da budur.
Evrensel ölçekte herkesin bildiği binlerce örnek üzerinde durmayacağım. Yerele bakacağım. Kendi topraklarımda ayaklarım yere basarak, evrensele gitmeyi tercih edeceğim. Uzun zamandan beri yazıp durduğum orijinalite vurgularıma bir yenisini ekleme çabası vereceğim. Bunu Kızıldere katliamı anısına Mahir Çayan ve arkadaşlarını anarken, Keza, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını da anarken dile getirdim. Bu halkanın üçüncü boyutu İbrahim Kaypakkaya’yı anarken de aynıyla tekrar etmeye çalışacağım.
Bu noktada ilginç bir kesişmeye dikkat çekeceğim. Mahirler Kızıldere’de çatışarak, Denizler idam edilerek, İbo işkencede ser verip sır vermeyerek direndiler. 12 Mart askeri faşist darbesinin halklarımızın haklarını gasp edişine karşı, o kesitin tüm ilişki ve çelişkileri adına direnme tutumu koydular. Faşist bir iktidar yapılanmasına karşı genç yaşlarında, Halkları adına alınması gereken tutumu alarak o tarihi kesiti temsil ettiler. Klasikleştiler ve bugüne kadar süren karizmalarını, önderliklerini ve arkalarında dik durma kararlılığı sürdüren kitleleri oluşturdular. Türkiye devrimci hareketinin tarihi bin yıl sonra anıldığı zaman da bu dönem, bu liderlerle anılacak ve anıları her bir devrimcide bir biçimiyle yaşayacaktır.
Bu gün inkar edilmeyecek sayıda genç-yaşlı o kesitin önderlerinin anısıyla mücehhez olarak yollarına devam ediyor. Ancak hala lider olan önder olan geçmişten geleceğe içimizde aramızda yaşayan onlardır.
O tarihi kesitin gereklerini ilk yerine getirenler onlardı. Klasikleşen onlardı. Devrimci hareket hala o süreci aşamadı ve klasikleşen liderlerini aşıp yeni donemin kendine ait tutum ve duruşlarını gündeme getirerek, farklı bir klasikleşme yaratacak önderleri üretemedi. Ülkemizin, demokrasi ve özgürlük mücadelesinin tamamlanmamış görevleri tamamlanana kadar da bunun aşılması mümkün değildir. Bu dönemin liderleri ve önderleri Denizler Mahirler ve İbolardır.
Bu yanıyla geçmiş geleceğimizde yaşamaya tüm canlılığıyla devam ediyor demek yanlış değildir. “Geçmişi olanın geleceği olmaz” diyen aptalların geçmiş inkarcılığı ise tek amaca sahiptir; o da bize ait ve bizden olup yaşayan her gerçeği katletmektir. Geleceğimizin olmaması için geçmişimizi yok saymaktır.
İbrahim Kaypakkaya, aylar süren amansız bir işkence karşısında devrimci tarihimize altın harflerle not düşülen, düşmana ser verip sır vermemesiyle bilinir. Kendini lider sayan ve iki tokat yemeden her şeyi ortaya döküp örgütünü, yoldaşlarını polise teslim edenlerin bol olduğu bir ülkede yaşıyoruz. İbo’nun direnişi üzerine geçen yılki anma yazımda “SON SÖZÜMÜZ” diye başlık geçtim. Orada da dile getirdim. Devrimci olmak direnmektir. Direnmek hepimiz adına bir yükümlülük bir sorumluluk gösterebilmektir. Temsil ettiğimizi iddia ettiğimiz değerler ve dava uğruna bir duruş bir tutum sergilemektir. Bunu insan olarak yapmayanların yapacağı tek şey özür dileyerek işledikleri cürümü bir noktada sona erdirmektir. Ancak hayasızca işledikleri cürümü pervasızca savunma girişimleri bu gün bu insanların devam eden tahribatlarına bir işarettir. Bizler bunu, kendi örgütsel deneyimimizde bir itirafçıyla yaşadık. Etkileri bu güne kadar süren bir yıkımın acıları hala sürmektedir; sürgünlerimizin, polise afişe oluşumuzun sonuçları hala çekilmektedir.
Ser verip sır vermeyen İbo, Kızldere katliamındaki direnişe, idam sehpasındaki direnişe, işkencedeki direnişiyle katılmış ve döneminin klasikleşen duruş ve tutumlarına önemli bir veri sağlamıştır. O günde işkencede direnen ve ölümüne bu tutarlı tutumuyla dik duranlar olmuştur. Ancak İbo’nun tutumu bu boyutuyla başlayıp biten bir tutum değildi. O aynı zamanda müthiş bir bilgi birikimiyle, yazdıkları ve temsil ettiği değerlere karşı gösterdiği orijinalitesiyle de bu gün üzerinde durmakta olduğumuz değer manzumesini, liderlik ve önderlik vasfını kazanmıştır.
Bunu sağlayan öncelikli veri İbo’nun tipik bir yerli olmasıdır. Tam bir Anadolu insanı olarak önder ve lider olmayı başarmasıdır. Geldiği kültürel geleneğin direnme menkıbeleri, söylem ve nefesleri İbo’da öylesine derin öylesine birebir bir köklülük göstermiştir ki, akıllara ziyan işkencelere dayanmanın erdemi burada tecelli etmiştir. Bu noktada, kendi adıma önemli bir belirleme yapacağım.
Acı çekmeyi erdem saymam. Acı insani olmayan bir unsurdur. Acı çekerek yaratılan mistizme karşı her zaman durmuş bir düşün geleneğine sahibim. Bizim gelenekte Kerbela olayı, Şiilikte dile gelen acının tekrar yaşanarak Hz. Hüseyn’in anılmasını içermez. Bizim gelenekte Hz. Hüseyn ölmemiştir, her bir Alevinin devam eden direnişinde yaşamaya devam etmektedir. Bu yanıyla evrimin sürekliliği, devinimi vardır. Direnmenin yaşamı yenilemek için ortaya koyduğu tutumda, devamlılığı dile getiren bu öğretide donukluk yoktur. Emevi şeriatının iflas ettiği alan da bu alandır. “Akıl süzgecinden geçmeyen hiçbir şey şer-i olamaz” diyen büyük şeyhimiz Hüseyn bin Hamdan el Hasibi’nin 1100 yıl önceden belirlenmiş, bu güne dik olarak gelebilmiş evrensel insan akıl süreçlerini tanımlayan eğretisi de budur. Acı çekmek erdem değildir diyorum bir kez daha.
Anadolu Aleviliğini de Şiilikten ayıran önemli referanslardan biri de budur. Bu gelenekte direnmek acı çekmeyi erdemli kılmak için ortaya konmaz.
Acı çekmek erdem değildir insani değildir ancak, verilerin gerektirdiği duruş için, tutum için, dayatılan acıyı erdeme dönüştürmek bir başka şeydir. Bu, acıyı dayatan düşmana karşı dik durmaktır, temsil edilen değerlere karşı sorumluca bir duruş ortaya koymaktır. Bunun adı direnmektir…
Bu bir fay hattıdır. Bu bir kırılma noktasıdır. Acıyı erdem görme değil, dayatılan acıyı erdeme dönüştürerek göğüslemektir. Mitsizim değil, ilerlemedir direnmenin diğer adıdır. İbo kendi orijinalitesi olan Anadolu gerçekliğini temsil eden önder ve lider olarak bunu başarmıştır. Bu ise bir yoğunluk halidir, bir bilgi birikimi ve net bir amaç, hedef arkasında dik duruştur. İbo’nun, hepimize bıraktığı mirası budur.
Orijinal olmak, evrensel olmanın giriş kapısı ise bu kapıdan devrimci hareket tarihinde ilk geçen İbrahim Kaypakkaya’dır diyeceğim. Bize ait olana, bizden olana, kendi gerçekliğimize, tarihimizle şekillenmiş olana sahip çıkışımızın algısı da buradadır.
Denizler, Mahirler ve İbolar birbirini tamamlayan duruşlarıyla geçmişimizin yaşayan verileri olarak, önder ve liderleri olarak geleceğimizde haklı yerlerini almaya devam etmektedirler. Geçmişi olmayanların geleceği olmayacağını bu tabloda bir kez daha bilince çıkarmak güç değildir.
İbrahim Kaypakkaya bizim demokrasi düşmanlarına son sözümüzdür. Bu söz sonsuz bir nefes, kesintisiz bir duruş ve tutumdur. Geçmişimizdir, gelecekte yaşayan verimizdir.
Bu sözün kod adı da, açık adı da DİRENMEKTİR.
Tarihi yaratan evrim, devrimci bir direnme tarihidir. Bin bir biçim ve bin bir yoldan doğruya varışıyla tarihi ilerleten kolektif akıl, her mevzide ortaya koyduğu direnmeyle bunu başarmıştır.
İbrahim Kaypakkaya budur.
18 Mayıs 2009
İbo'nun anısına
Yaşadıkları tarihi kesitte, nesnel ve öznel koşulların gerektirdiği duruşları duran, tutumları takınan insanların birer lider olarak o toplumları ve o tarihi kesitleri temsil ettiklerini görürüz. İbrahim Kaypakkaya budur.
O, aylarca ağır işkencelere karşı direnmiştir: ancak hiçbir zaman acıyı erdem saymamıştır.
Acı çekmek erdem değildir, insani değildir. Ancak, verilerin gerektirdiği duruş için, tutum için, dayatılan acıyı erdeme dönüştürmek bir başka şeydir. Bu, acıyı dayatan düşmana karşı dik durmaktır, temsil edilen değerlere karşı sorumluca bir duruş ortaya koymaktır. Bunun adı tarihi gerisin geriye çevirmek isteyenlere karşı direnmektir…
Bu bir fay hattıdır. Bu bir kırılma noktasıdır. Acıyı erdem görme değil, dayatılan acıyı erdeme dönüştürerek göğüslemektir. Mitsizim değil, ilerlemedir, direnmenin diğer adıdır. İbo kendi orijinalitesi olan, Anadolu gerçekliğini temsil eden önder ve lider olarak bunu başarmıştır. Bu ise bir yoğunluk halidir, bir bilgi birikimi ve net bir amaç, hedef arkasında dik duruştur. İbo’nun, hepimize bıraktığı mirası budur.
Orijinal olmak, evrensel olmanın giriş kapısı ise bu kapıdan devrimci hareket tarihinde ilk geçen İbrahim Kaypakkaya’dır diyeceğim. Bize ait olana, bizden olana, kendi gerçekliğimize, tarihimizle şekillenmiş olana sahip çıkışımızın algısı da buradadır.
***
Hz. Musa, Hz. İsa, Hz Muhammed yeryüzüne bir kez daha gelip çağrılarını yapsalar, onlara kaç kişi inanırdı, peşlerinden kaç kişi giderdi. Kendi adıma Suudi Arabistan’dan bu gün bir değil bin Hazret çıksa ona inanmazdım, kâla almaz, dönüp bakmazdım. Benim gibi düşünenlerin çoğunlukta olduğu da kesin. Zaten 6 milyarlık dünya nüfusunda semavi dinlerle hiç ilgisi olmayan yarıdan fazla beşer yaşıyor. Ayrıca, yer küremizde kendini peygamber sayan binlerce insan yaşıyor, enteresan ve çok akıllıymış gibi gelen çağrılar yapıyorlar. Uzaydan gelenlerinden tutun vahiyi peşin ya da taksitle alanlara kadar. Ülkemizde TV ekranlarında boy gösteren peygamberler de cabası.
Peki, bu gün inanmadığımız ve asla inanmayacağımız, metafizik (ilkel ya da çağdaş) olarak görüp, elimizin tersiyle iteceğimiz hurafelere karşın, bildik peygamberlerin sihirli duruşları neydi ki bu güne kadar uzanan karizmaları ve etkinlikleriyle aramızda yaşayabiliyorlar.
Bunu dünya ve tek tek ülkelerin tarihlerinde yaşayan liderler içinde sorgulayabiliriz. Almanların Bismarkı, Arapların Abdül-Nasırı, Spartakus ve Şeyh Bedreddin gibi isimler farklılıklarına rağmen eklenebilir. Bu tür listelerde yer alanların ortak özelliklerini soyutlayıp kıstas olarak ortaya koyacak olursak karşımıza önemli bir formül çıkar. O da, yaşadıkları tarihi kesitte, nesnel ve öznel koşulların gerektirdiği duruşları duran, tutumları takınan insanların birer lider olarak o toplumları ve o tarihi kesitleri temsil ettiklerini görürüz. Karizmaları da buradan beslenir.
O konjonktürde duruşu ve tutumu yaratan etkinlikte sayısal hiçbir şeyin değerin ve önemi yoktur; kaç yaşında oldukları, ne kadar kitap okudukları, kaç savaş kazanıp kazanmadıkları, sonunda iktidar olup olmadıkları da önemli değil. Bulundukları tarihsel kesitte gösterdikleri duruş ve tutum, o tarihi kesiti aşıp geçtiğimizde hala onların anılarını yaşatan bir toplum ya da ilgili kesim var ise bu onların klasikleştiklerine bir göstergedir, ölümsüzlüklerine de bir veridir.
Kerbela olayında Hz. Hüseyn’in, Arap-İslam imparatorluğunu, uygarlığını kuran Emevilerin başı Muaviye’ye karşı duruş ve tutumu o dönemin, o tarihi kesitin alınması gereken tutum ve duruşunu temsil etmekteydi. Bu yanıyla Kerbela ve Ehlibeytin Hz. Hüseyn adıyla duruşları klasikleşmiştir. Bu gün Hz. Hüseyn her bir Alevi de ölümsüz olarak yaşarken, Muaviye’yi açık ve net biçimde sahiplenecek bir İslam mezhebinin olmaması, es geçilmesi de bundandır. Bunun adı orijinal olmak ve bunun gerektirdiği tutumu ortaya koymaktır. Devrimci tutum böylesi bir tarihsel tutumdur. Kalıcı olan, yaşayan, geri dönülmesi mümkün olmayan duruş da budur.
Evrensel ölçekte herkesin bildiği binlerce örnek üzerinde durmayacağım. Yerele bakacağım. Kendi topraklarımda ayaklarım yere basarak, evrensele gitmeyi tercih edeceğim. Uzun zamandan beri yazıp durduğum orijinalite vurgularıma bir yenisini ekleme çabası vereceğim. Bunu Kızıldere katliamı anısına Mahir Çayan ve arkadaşlarını anarken, Keza, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını da anarken dile getirdim. Bu halkanın üçüncü boyutu İbrahim Kaypakkaya’yı anarken de aynıyla tekrar etmeye çalışacağım.
Bu noktada ilginç bir kesişmeye dikkat çekeceğim. Mahirler Kızıldere’de çatışarak, Denizler idam edilerek, İbo işkencede ser verip sır vermeyerek direndiler. 12 Mart askeri faşist darbesinin halklarımızın haklarını gasp edişine karşı, o kesitin tüm ilişki ve çelişkileri adına direnme tutumu koydular. Faşist bir iktidar yapılanmasına karşı genç yaşlarında, Halkları adına alınması gereken tutumu alarak o tarihi kesiti temsil ettiler. Klasikleştiler ve bugüne kadar süren karizmalarını, önderliklerini ve arkalarında dik durma kararlılığı sürdüren kitleleri oluşturdular. Türkiye devrimci hareketinin tarihi bin yıl sonra anıldığı zaman da bu dönem, bu liderlerle anılacak ve anıları her bir devrimcide bir biçimiyle yaşayacaktır.
Bu gün inkar edilmeyecek sayıda genç-yaşlı o kesitin önderlerinin anısıyla mücehhez olarak yollarına devam ediyor. Ancak hala lider olan önder olan geçmişten geleceğe içimizde aramızda yaşayan onlardır.
O tarihi kesitin gereklerini ilk yerine getirenler onlardı. Klasikleşen onlardı. Devrimci hareket hala o süreci aşamadı ve klasikleşen liderlerini aşıp yeni donemin kendine ait tutum ve duruşlarını gündeme getirerek, farklı bir klasikleşme yaratacak önderleri üretemedi. Ülkemizin, demokrasi ve özgürlük mücadelesinin tamamlanmamış görevleri tamamlanana kadar da bunun aşılması mümkün değildir. Bu dönemin liderleri ve önderleri Denizler Mahirler ve İbolardır.
Bu yanıyla geçmiş geleceğimizde yaşamaya tüm canlılığıyla devam ediyor demek yanlış değildir. “Geçmişi olanın geleceği olmaz” diyen aptalların geçmiş inkarcılığı ise tek amaca sahiptir; o da bize ait ve bizden olup yaşayan her gerçeği katletmektir. Geleceğimizin olmaması için geçmişimizi yok saymaktır.
İbrahim Kaypakkaya, aylar süren amansız bir işkence karşısında devrimci tarihimize altın harflerle not düşülen, düşmana ser verip sır vermemesiyle bilinir. Kendini lider sayan ve iki tokat yemeden her şeyi ortaya döküp örgütünü, yoldaşlarını polise teslim edenlerin bol olduğu bir ülkede yaşıyoruz. İbo’nun direnişi üzerine geçen yılki anma yazımda “SON SÖZÜMÜZ” diye başlık geçtim. Orada da dile getirdim. Devrimci olmak direnmektir. Direnmek hepimiz adına bir yükümlülük bir sorumluluk gösterebilmektir. Temsil ettiğimizi iddia ettiğimiz değerler ve dava uğruna bir duruş bir tutum sergilemektir. Bunu insan olarak yapmayanların yapacağı tek şey özür dileyerek işledikleri cürümü bir noktada sona erdirmektir. Ancak hayasızca işledikleri cürümü pervasızca savunma girişimleri bu gün bu insanların devam eden tahribatlarına bir işarettir. Bizler bunu, kendi örgütsel deneyimimizde bir itirafçıyla yaşadık. Etkileri bu güne kadar süren bir yıkımın acıları hala sürmektedir; sürgünlerimizin, polise afişe oluşumuzun sonuçları hala çekilmektedir.
Ser verip sır vermeyen İbo, Kızldere katliamındaki direnişe, idam sehpasındaki direnişe, işkencedeki direnişiyle katılmış ve döneminin klasikleşen duruş ve tutumlarına önemli bir veri sağlamıştır. O günde işkencede direnen ve ölümüne bu tutarlı tutumuyla dik duranlar olmuştur. Ancak İbo’nun tutumu bu boyutuyla başlayıp biten bir tutum değildi. O aynı zamanda müthiş bir bilgi birikimiyle, yazdıkları ve temsil ettiği değerlere karşı gösterdiği orijinalitesiyle de bu gün üzerinde durmakta olduğumuz değer manzumesini, liderlik ve önderlik vasfını kazanmıştır.
Bunu sağlayan öncelikli veri İbo’nun tipik bir yerli olmasıdır. Tam bir Anadolu insanı olarak önder ve lider olmayı başarmasıdır. Geldiği kültürel geleneğin direnme menkıbeleri, söylem ve nefesleri İbo’da öylesine derin öylesine birebir bir köklülük göstermiştir ki, akıllara ziyan işkencelere dayanmanın erdemi burada tecelli etmiştir. Bu noktada, kendi adıma önemli bir belirleme yapacağım.
Acı çekmeyi erdem saymam. Acı insani olmayan bir unsurdur. Acı çekerek yaratılan mistizme karşı her zaman durmuş bir düşün geleneğine sahibim. Bizim gelenekte Kerbela olayı, Şiilikte dile gelen acının tekrar yaşanarak Hz. Hüseyn’in anılmasını içermez. Bizim gelenekte Hz. Hüseyn ölmemiştir, her bir Alevinin devam eden direnişinde yaşamaya devam etmektedir. Bu yanıyla evrimin sürekliliği, devinimi vardır. Direnmenin yaşamı yenilemek için ortaya koyduğu tutumda, devamlılığı dile getiren bu öğretide donukluk yoktur. Emevi şeriatının iflas ettiği alan da bu alandır. “Akıl süzgecinden geçmeyen hiçbir şey şer-i olamaz” diyen büyük şeyhimiz Hüseyn bin Hamdan el Hasibi’nin 1100 yıl önceden belirlenmiş, bu güne dik olarak gelebilmiş evrensel insan akıl süreçlerini tanımlayan eğretisi de budur. Acı çekmek erdem değildir diyorum bir kez daha.
Anadolu Aleviliğini de Şiilikten ayıran önemli referanslardan biri de budur. Bu gelenekte direnmek acı çekmeyi erdemli kılmak için ortaya konmaz.
Acı çekmek erdem değildir insani değildir ancak, verilerin gerektirdiği duruş için, tutum için, dayatılan acıyı erdeme dönüştürmek bir başka şeydir. Bu, acıyı dayatan düşmana karşı dik durmaktır, temsil edilen değerlere karşı sorumluca bir duruş ortaya koymaktır. Bunun adı direnmektir…
Bu bir fay hattıdır. Bu bir kırılma noktasıdır. Acıyı erdem görme değil, dayatılan acıyı erdeme dönüştürerek göğüslemektir. Mitsizim değil, ilerlemedir direnmenin diğer adıdır. İbo kendi orijinalitesi olan Anadolu gerçekliğini temsil eden önder ve lider olarak bunu başarmıştır. Bu ise bir yoğunluk halidir, bir bilgi birikimi ve net bir amaç, hedef arkasında dik duruştur. İbo’nun, hepimize bıraktığı mirası budur.
Orijinal olmak, evrensel olmanın giriş kapısı ise bu kapıdan devrimci hareket tarihinde ilk geçen İbrahim Kaypakkaya’dır diyeceğim. Bize ait olana, bizden olana, kendi gerçekliğimize, tarihimizle şekillenmiş olana sahip çıkışımızın algısı da buradadır.
Denizler, Mahirler ve İbolar birbirini tamamlayan duruşlarıyla geçmişimizin yaşayan verileri olarak, önder ve liderleri olarak geleceğimizde haklı yerlerini almaya devam etmektedirler. Geçmişi olmayanların geleceği olmayacağını bu tabloda bir kez daha bilince çıkarmak güç değildir.
İbrahim Kaypakkaya bizim demokrasi düşmanlarına son sözümüzdür. Bu söz sonsuz bir nefes, kesintisiz bir duruş ve tutumdur. Geçmişimizdir, gelecekte yaşayan verimizdir.
Bu sözün kod adı da, açık adı da DİRENMEKTİR.
Tarihi yaratan evrim, devrimci bir direnme tarihidir. Bin bir biçim ve bin bir yoldan doğruya varışıyla tarihi ilerleten kolektif akıl, her mevzide ortaya koyduğu direnmeyle bunu başarmıştır.
İbrahim Kaypakkaya budur.
12 Mayıs 2009 Salı
Sayın AHMET ERDOĞAN....
Sayın Ahmet Erdoğan,
Bu satırları öncelikle hangi adrese göndereceğimi bilmiyordum. Size ulaşabilmek için, üç ihtimali deneyecektim. Hotmail.com, gmail.com ya da Yahoo.com.
Öncelikle, Kürtlerin özgürlük ve demokrasi mücadelesine, Kürtlerin bir ulus olması ve devlet kurma haklarının gerekliliğine olan düşüncelerimi içeren "Kürtler ve Ulusal Devlet" başlıklı yazımı eleştirmişsiniz. Bunun için teşekkür edeceğim. Buna cevap vermeyi çok isterdim. Ancak yorumunuzu hiç bir yerde okuyamadım. Yorumunuzu ilk kez, çok kötü bir ortamda ve insan aklının kabul etmeyeceği küfürlerin tek taraflı yapıldığı bir grupta rastladım. Yazınıza istediğim cevabı bu satırlardan da vermeyeceğim. Çünkü değerli eleştirinize vereceğim cevabı sağlıklı ve okura yararı olmasını istiyorum. Bu satırlar kısa açıklamalarla sınırlı kalacağı için özür dilerim.
Buna rağmen, küreselleşe algılarımı yanlış ele aldığınızdan söz edeceğim. Benim anlatmaya çalıştığım küreselleşme emperyalizmi tarihe gömecek olan ve insan kolektif aklının ürünü olan bilişim çağının egemenliği kaçınılmaz olan gelecek uygarlığın küreselleşmesidir. Yeni bir uygarlık algısıdır bu. Devrimi de bu çerçevede tarihsel devremler olarak alıyorum. Bir gece ansızın bir siyasal darbe olarak ortaya çıkan şeyin devrim olmadığına inanıyorum. 1990 sonrası da gördük ki, bir gece ansızın bir siyasal kararnameyle kurulan yine bir gece ansızın gidiyor…
Bu konuda ona yakın makale yazdım size de iletebilirim. Benim algılarımda, Emperyalist küreselleşme emperyalist talan siyasetinin evrensel ölçekte olmasıdır, kapitalizm emperyalistler lehine dünya pazarlarını ele geçirmesidir. Bunun için savaş yıkım işgal esastır. Üretim değil paylaşım değil. Benim sözünü ettiği Küreselleşme ise çok farklı bir şey, ulusları aşan bir üretim tarzıdır, yeni bir mülkiyet anlayışı ve yeni yaşam uygarlığı. Bu tam anlamıyla Marksist materyalist verilerle tespit edilmiş bir belirlemedir. En azından bana göre. Ben üretici güçlerle üretim ilişkisinin nerede kırılacağı konusunda bir fikir olarak bu verile ulaştım diyeceğim. Bunu yakında çıkaracağım uzun bir yazıyla tüm yönlerinden inceleyeceğim. Bu verileri Kürt sorunun bu süreçteki çözümünden bahsediyorum, özgürlük böylesi bir sistemin temel unsurudur. Kürtlere de bu çerçevede ulus olma, ya da başka tercihlerini kullanmaları gerektiğini savunuyorum. Buradan ulaştığım siyasal sonuçlar oldu ki, Kürt sorunu çözülmeden orta-doğdu ciddi bir barış olamaz diye de bir kez daha ekliyorum.
Uzatmayacağım. Bu iletinin konusu bu değil.
Hasan Balcı’nın ya da başka yerde hakkımda yazılanlar, benim siyasal performansımla yakından ilgili olduğunu söyleyeceğim. Bilinen biriyim, yazılarım kararlı ve süreklilik arz ediyor ve sonuçları da meydanlarda kitlesel gösterilerle, hedef kitlemin topraklarında tecelli ediyor. 1 Mayısta Antakya’nın sokaklarında yürüyenler on yıllarımın çalışmaları olarak beliren özdeyişlerin pankartlarını taşıyorlardı. Bu yükseliş sanrım kimilerine rahatsızlık verdi. Eleştiriler bir tarih yazımı düzeyini ya da siyasi hasım olma özelliğini yeterince de akıl kıstaslarını kaybetti. Artık siyasal olmaktan çıkmıştı. Siyasi hasım tartışmalarını da aşan bu süreç benim için bir ağız dalaşına döndü. Son verilere bakınca da küfürleşmelere gitti. Yazık. Bir de inanılmaz bir çirkin dille yazışmak ne kadar cevaba değer bilemiyorum. Belgesiz kanıtsız, kulaktan duyma ve üçüncü şahısların onayını bile almamış suçlamalar, kurgular gerçek olsaydı, kainatı sadece kaos sarardı.
Siz, beni siyasal olarak eleştirmişsiniz. Size saygı duyarım. Hangi hakla size kötü tek bir söz söyleyebilirim ki. Kişinin ağzından, yazısından duyup okumadığınız bir şeyi size gerçek olarak sunmak ne kadar ahlaklı bir şeydir. “Eleştirdin diye seni suçlar” diyenler bunu nasıl ispatlayabilirler böyle söylemler suçlama olabilir mi? Sizi suçladı anlamına gelebilir mi? Buyurun siz söyleyin. Malum kişiler hep öyle yapıyorlar. Yoktan var edilen dedikodu ve çamur böyle bir bataklığa dönüşüyor. “Sizi suçlayabilir” deniyor siz de buna cevap yazıyorsunuz; yani olmayan bir şeye cevap. O bunun üzerine, onlar bir ekleme daha yapıyorlar. Olamayan bir şey kurgularla kartopu gibi büyütülüp insanlar hakkında şaibe yaratıyorlar. Bunun neresi devrimci ahlaka sığabilir. Oysa adına konuşulan kişi olarak ben, bütün bunlardan bihaberim. Eleştiri yazınızı tesadüf edip görmesem hiçbir bilgim de olmayacaktı ve bu ileti yazılmayacaktı. Bunlar hep öyle yalan, kurgu ve uydurmalarla birbirini tanımayan insanları bile bir birine düşman yapmaya girişiyorlar. Siz yazan, siyasal eleştiri yapan biri olarak buna nasıl aldanabilirsiniz. Size sunulan vehmi gerçek olarak ele alırsınız. İşte bu manipülasyonlarla yürütülmek istenen bu insanların siyasi eğilimler böyle bir kaos böyle bir bataklığa sürekli kan taşıyor. Olay budur Sayın Ahmet Erdoğan.
Bilmenizde ne kadar yarar var bilemiyorum ama belirteyim.
Hasan Balcı’yla MSN üzerinden 551 sayfa yazıştık. İçinde çok yoğun siyasal yazışmalar var. Bilim yaptık, dostluk yaptık. Şehrim Antakya’ya, yaptığımız “Şehitler Haftası” etkinliğine davet ettim. Baba evinde ve sofrasında misafir ettim. Bundan bir ay öncesine kadar da bir biçimde, normal iletişim vardı. İletileri yanımdadır. Bu şahısla dostluğumun olmadığı yerde, ebede kadar bir işim olamaz.Ama Hasan Balcı hiç yeri olmamasına rağmen Acilcilerin 30 yıl önceki tartışmalarında kendini, bir benden yana bir onlardan yana taraf kıldı. Olmaması gereken bir yere kendini zorla getirdi.
Burjuva hukuku bile insanı suçlu ilan etmeden yıllarca delil toplar, belge araştırır ve hükmünü verse bile bunun üst mahkemelerde reddi için kapı aralar. Ama Pol Potçu devrimcilikte bunlar yok. Yapılan tas tamam budur.
Ben sadece Acilin geçmişinde yer alan ve on yıllardır TKEP'li olan iki kişinin örgütsel değerlere saldırılarına cevaben belgeli ve kantlı bir bilgi verdim. O kadar.
Hiç kimseyi hiç bir zaman el yazılı ve belgeli olmayan bir şeyle suçlamadım. Duyum, hasım iddiası, dedikodu, çamur atma benim işim olmadı.
Bu iki kişiden biri Engin Erkiner'dir, polis ifadesini yayınladım 20 sayfa. Bu belgedir. Bu ifadenin tek bir cümlesini aktarayım gerisini siz anlayın: “Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” (Engin Erkiner İfadesi, s:16)
Bu güne kadar örgütün ve bizlerin çektiği sürgün acılarının sebebi bu itirafçıdır dedim. Siz de okuyun bu belgeyi elinizi vicdanınıza koyun ve kara verin.
İkincisi İbrahim Yalçın, el yazılı 12 sayfa itirafnamesini yayınladım. Herkese dikkatli olun bu adam para için her şey yapar. MİT'en 150 000 TL alarak 1 kongremizi gammazlamaya gelmişti dedim. Bundan da size bir aktarma yapayım: “ Gün kestik, (28 Ağustos 1986) ben o günü MİT’e bildirdim. Çok sevindiler. Başarılar vs dileyerek 150 bin TL da paralarını alarak vedalaştık.” (İbrahim Yalçın’ın el Yazılı İtiraf Belgesi s:9)
Belgeler ortada. Ama onlar, binlerce makalesiyle, ülkede 12 zindan sürgünüyle, işkencede ser verip sır vermeyerek, sürgünlerde ve yurt dışında mücadelesinin bedelini zindanlar dahil çekerek bu güne gelen bana sadece çamur attılar. Hasan Balcı bu gerçeği tüm ayrıntısıyla bilir. Ben de bunlarla aramda zamanı hakem koydum.
Hasan Balcı’nın bunlar arasında işini ne anlamadım. Onu ilgilendiren ne anlamadım. Ben ne ona ne de bir başkasına belgesiz, kanıtsız bir suçlama yöneltemem. En sert tartışmalarda iken bile telefonlaşmalarımızda (Hasan Balcı’yla), yüz yüze bir yanlış laf edilmedi bile. Hasan bu kavram ve küfürlerle, iyi bir örnek oluşturmadı. Aileleri bile bu sürece yakıt olarak sunmak ne kadar kaliteli bir duruştur. Bir Akdenizli olarak küfrün ansiklopedilerde bile olmayan türlerini bilirim. Ama bu kime ne kazandırır. Türkiye solunun neden bu kadar sığı olduğunu buradan örneklemek yanlış olmasa gerek.
Size gelince, yazan insana, bilgiyle uğraşan insana düşünceye saygı duyan insana ben sadece saygı duyarım. Bu iletimin tek amacı bunu bildirmektir.
Benim tüm yazılarım http://mirural.blogspot.com/ blogumda yer alır.
Yukarıda adı geçen belge ve şahıslar için de http://tarihselhainler.blogspot.com/ linkine göz atabilirsiniz.
Yazan ve düşünen bir insan olarak, benim de abes gördüğüm bu tartışmalarla bir kereden fazla ilgili olmayın diyeceğim. Gerek görürseniz siyasi yazıları okuyun ve onlara eleştirel yaklaşımlarınızı bize de aktarın. Herhangi bir yerde yazıyorsanız link iletin okumayı isterim.
Baki selamlarımla. Mihrac Ural.
11 Mayıs 2009
Bu satırları öncelikle hangi adrese göndereceğimi bilmiyordum. Size ulaşabilmek için, üç ihtimali deneyecektim. Hotmail.com, gmail.com ya da Yahoo.com.
Öncelikle, Kürtlerin özgürlük ve demokrasi mücadelesine, Kürtlerin bir ulus olması ve devlet kurma haklarının gerekliliğine olan düşüncelerimi içeren "Kürtler ve Ulusal Devlet" başlıklı yazımı eleştirmişsiniz. Bunun için teşekkür edeceğim. Buna cevap vermeyi çok isterdim. Ancak yorumunuzu hiç bir yerde okuyamadım. Yorumunuzu ilk kez, çok kötü bir ortamda ve insan aklının kabul etmeyeceği küfürlerin tek taraflı yapıldığı bir grupta rastladım. Yazınıza istediğim cevabı bu satırlardan da vermeyeceğim. Çünkü değerli eleştirinize vereceğim cevabı sağlıklı ve okura yararı olmasını istiyorum. Bu satırlar kısa açıklamalarla sınırlı kalacağı için özür dilerim.
Buna rağmen, küreselleşe algılarımı yanlış ele aldığınızdan söz edeceğim. Benim anlatmaya çalıştığım küreselleşme emperyalizmi tarihe gömecek olan ve insan kolektif aklının ürünü olan bilişim çağının egemenliği kaçınılmaz olan gelecek uygarlığın küreselleşmesidir. Yeni bir uygarlık algısıdır bu. Devrimi de bu çerçevede tarihsel devremler olarak alıyorum. Bir gece ansızın bir siyasal darbe olarak ortaya çıkan şeyin devrim olmadığına inanıyorum. 1990 sonrası da gördük ki, bir gece ansızın bir siyasal kararnameyle kurulan yine bir gece ansızın gidiyor…
Bu konuda ona yakın makale yazdım size de iletebilirim. Benim algılarımda, Emperyalist küreselleşme emperyalist talan siyasetinin evrensel ölçekte olmasıdır, kapitalizm emperyalistler lehine dünya pazarlarını ele geçirmesidir. Bunun için savaş yıkım işgal esastır. Üretim değil paylaşım değil. Benim sözünü ettiği Küreselleşme ise çok farklı bir şey, ulusları aşan bir üretim tarzıdır, yeni bir mülkiyet anlayışı ve yeni yaşam uygarlığı. Bu tam anlamıyla Marksist materyalist verilerle tespit edilmiş bir belirlemedir. En azından bana göre. Ben üretici güçlerle üretim ilişkisinin nerede kırılacağı konusunda bir fikir olarak bu verile ulaştım diyeceğim. Bunu yakında çıkaracağım uzun bir yazıyla tüm yönlerinden inceleyeceğim. Bu verileri Kürt sorunun bu süreçteki çözümünden bahsediyorum, özgürlük böylesi bir sistemin temel unsurudur. Kürtlere de bu çerçevede ulus olma, ya da başka tercihlerini kullanmaları gerektiğini savunuyorum. Buradan ulaştığım siyasal sonuçlar oldu ki, Kürt sorunu çözülmeden orta-doğdu ciddi bir barış olamaz diye de bir kez daha ekliyorum.
Uzatmayacağım. Bu iletinin konusu bu değil.
Hasan Balcı’nın ya da başka yerde hakkımda yazılanlar, benim siyasal performansımla yakından ilgili olduğunu söyleyeceğim. Bilinen biriyim, yazılarım kararlı ve süreklilik arz ediyor ve sonuçları da meydanlarda kitlesel gösterilerle, hedef kitlemin topraklarında tecelli ediyor. 1 Mayısta Antakya’nın sokaklarında yürüyenler on yıllarımın çalışmaları olarak beliren özdeyişlerin pankartlarını taşıyorlardı. Bu yükseliş sanrım kimilerine rahatsızlık verdi. Eleştiriler bir tarih yazımı düzeyini ya da siyasi hasım olma özelliğini yeterince de akıl kıstaslarını kaybetti. Artık siyasal olmaktan çıkmıştı. Siyasi hasım tartışmalarını da aşan bu süreç benim için bir ağız dalaşına döndü. Son verilere bakınca da küfürleşmelere gitti. Yazık. Bir de inanılmaz bir çirkin dille yazışmak ne kadar cevaba değer bilemiyorum. Belgesiz kanıtsız, kulaktan duyma ve üçüncü şahısların onayını bile almamış suçlamalar, kurgular gerçek olsaydı, kainatı sadece kaos sarardı.
Siz, beni siyasal olarak eleştirmişsiniz. Size saygı duyarım. Hangi hakla size kötü tek bir söz söyleyebilirim ki. Kişinin ağzından, yazısından duyup okumadığınız bir şeyi size gerçek olarak sunmak ne kadar ahlaklı bir şeydir. “Eleştirdin diye seni suçlar” diyenler bunu nasıl ispatlayabilirler böyle söylemler suçlama olabilir mi? Sizi suçladı anlamına gelebilir mi? Buyurun siz söyleyin. Malum kişiler hep öyle yapıyorlar. Yoktan var edilen dedikodu ve çamur böyle bir bataklığa dönüşüyor. “Sizi suçlayabilir” deniyor siz de buna cevap yazıyorsunuz; yani olmayan bir şeye cevap. O bunun üzerine, onlar bir ekleme daha yapıyorlar. Olamayan bir şey kurgularla kartopu gibi büyütülüp insanlar hakkında şaibe yaratıyorlar. Bunun neresi devrimci ahlaka sığabilir. Oysa adına konuşulan kişi olarak ben, bütün bunlardan bihaberim. Eleştiri yazınızı tesadüf edip görmesem hiçbir bilgim de olmayacaktı ve bu ileti yazılmayacaktı. Bunlar hep öyle yalan, kurgu ve uydurmalarla birbirini tanımayan insanları bile bir birine düşman yapmaya girişiyorlar. Siz yazan, siyasal eleştiri yapan biri olarak buna nasıl aldanabilirsiniz. Size sunulan vehmi gerçek olarak ele alırsınız. İşte bu manipülasyonlarla yürütülmek istenen bu insanların siyasi eğilimler böyle bir kaos böyle bir bataklığa sürekli kan taşıyor. Olay budur Sayın Ahmet Erdoğan.
Bilmenizde ne kadar yarar var bilemiyorum ama belirteyim.
Hasan Balcı’yla MSN üzerinden 551 sayfa yazıştık. İçinde çok yoğun siyasal yazışmalar var. Bilim yaptık, dostluk yaptık. Şehrim Antakya’ya, yaptığımız “Şehitler Haftası” etkinliğine davet ettim. Baba evinde ve sofrasında misafir ettim. Bundan bir ay öncesine kadar da bir biçimde, normal iletişim vardı. İletileri yanımdadır. Bu şahısla dostluğumun olmadığı yerde, ebede kadar bir işim olamaz.Ama Hasan Balcı hiç yeri olmamasına rağmen Acilcilerin 30 yıl önceki tartışmalarında kendini, bir benden yana bir onlardan yana taraf kıldı. Olmaması gereken bir yere kendini zorla getirdi.
Burjuva hukuku bile insanı suçlu ilan etmeden yıllarca delil toplar, belge araştırır ve hükmünü verse bile bunun üst mahkemelerde reddi için kapı aralar. Ama Pol Potçu devrimcilikte bunlar yok. Yapılan tas tamam budur.
Ben sadece Acilin geçmişinde yer alan ve on yıllardır TKEP'li olan iki kişinin örgütsel değerlere saldırılarına cevaben belgeli ve kantlı bir bilgi verdim. O kadar.
Hiç kimseyi hiç bir zaman el yazılı ve belgeli olmayan bir şeyle suçlamadım. Duyum, hasım iddiası, dedikodu, çamur atma benim işim olmadı.
Bu iki kişiden biri Engin Erkiner'dir, polis ifadesini yayınladım 20 sayfa. Bu belgedir. Bu ifadenin tek bir cümlesini aktarayım gerisini siz anlayın: “Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” (Engin Erkiner İfadesi, s:16)
Bu güne kadar örgütün ve bizlerin çektiği sürgün acılarının sebebi bu itirafçıdır dedim. Siz de okuyun bu belgeyi elinizi vicdanınıza koyun ve kara verin.
İkincisi İbrahim Yalçın, el yazılı 12 sayfa itirafnamesini yayınladım. Herkese dikkatli olun bu adam para için her şey yapar. MİT'en 150 000 TL alarak 1 kongremizi gammazlamaya gelmişti dedim. Bundan da size bir aktarma yapayım: “ Gün kestik, (28 Ağustos 1986) ben o günü MİT’e bildirdim. Çok sevindiler. Başarılar vs dileyerek 150 bin TL da paralarını alarak vedalaştık.” (İbrahim Yalçın’ın el Yazılı İtiraf Belgesi s:9)
Belgeler ortada. Ama onlar, binlerce makalesiyle, ülkede 12 zindan sürgünüyle, işkencede ser verip sır vermeyerek, sürgünlerde ve yurt dışında mücadelesinin bedelini zindanlar dahil çekerek bu güne gelen bana sadece çamur attılar. Hasan Balcı bu gerçeği tüm ayrıntısıyla bilir. Ben de bunlarla aramda zamanı hakem koydum.
Hasan Balcı’nın bunlar arasında işini ne anlamadım. Onu ilgilendiren ne anlamadım. Ben ne ona ne de bir başkasına belgesiz, kanıtsız bir suçlama yöneltemem. En sert tartışmalarda iken bile telefonlaşmalarımızda (Hasan Balcı’yla), yüz yüze bir yanlış laf edilmedi bile. Hasan bu kavram ve küfürlerle, iyi bir örnek oluşturmadı. Aileleri bile bu sürece yakıt olarak sunmak ne kadar kaliteli bir duruştur. Bir Akdenizli olarak küfrün ansiklopedilerde bile olmayan türlerini bilirim. Ama bu kime ne kazandırır. Türkiye solunun neden bu kadar sığı olduğunu buradan örneklemek yanlış olmasa gerek.
Size gelince, yazan insana, bilgiyle uğraşan insana düşünceye saygı duyan insana ben sadece saygı duyarım. Bu iletimin tek amacı bunu bildirmektir.
Benim tüm yazılarım http://mirural.blogspot.com/ blogumda yer alır.
Yukarıda adı geçen belge ve şahıslar için de http://tarihselhainler.blogspot.com/ linkine göz atabilirsiniz.
Yazan ve düşünen bir insan olarak, benim de abes gördüğüm bu tartışmalarla bir kereden fazla ilgili olmayın diyeceğim. Gerek görürseniz siyasi yazıları okuyun ve onlara eleştirel yaklaşımlarınızı bize de aktarın. Herhangi bir yerde yazıyorsanız link iletin okumayı isterim.
Baki selamlarımla. Mihrac Ural.
11 Mayıs 2009
11 Mayıs 2009 Pazartesi
TARİH VE DEMOKRASİ
Mihrac Ural notu:
Demir Küçükaydın'ın aşağıda okuyacağınız yazısı, "GEÇMİŞİN GELECEKTEKİ YERİ" Başlıklı yazıma, konusu "esintiler" olarak belirtilip adresime, ve adres grubuma gönderilmiş makale, yorum yazısındır. Demir'in yazısı 17 Mart 2009 da yazılmış. ilk kez rastlıyorum. Benim yazımın konusu bir aptalın "geçmişi olanın geleceği olmaz" söylemiydi. Akıllara ziyan böylesi bir söylem üzerine kurulmuş felsefi bir yaklaşımı da içeren yazıdır.
Demir'in yazısını en kısa zamanda yanıtlayacağım. Önermelerinde katıldığım ve eleştireceğim yanlar olacaktır. Geçmişe çok farklı bakıyoruz. Bunun üzerinde duracağım.Önce okumak gerek...
Demir küçükaydın
17 Mart 2009
Tarih'in geçmişle değil bugünle ilgili olduğu; Tarih üzerine tartışmaların aslında geçmiş üzerine değil bu güne ve geleceğe ilişkin programlarla ve tasavvurlarla, dolayısıyla da bu program ve tasavvurları şekillendiren, onların ardındaki sınıfsal konum ve çıkarlarla iligili olduğu bir "Lapalis hakikati"dir.
Ama sadece bu kadarı eksik bir doğrudur. Bunun daha da doğrusu, bugünün ve geleceğin aslında geçmişte şekillendirildiğidir. Geçmişi başka türlü ele alıp anlatmayan hiçbir hareket bugünün mücadelelerini ve geleceği başka türlü şekillendirememiştir ve şekillendiremez.
Bu geçmişte böyleydi, bugün de böyledir ve gelecekte de böyle olacaktır.
Her mitolojik hikaye bir tarihtir. Ve bugün bilinen bütün mitolojiler, aslında artık bilinmeyen veya unutulmuş tarihlerin yerine başka bir tarih yazımlarından başka bir şey değildir. Örneğin Kadınların ezilmesi için önce tarih yeniden yazılmıştır; ana tanrıçalar birer meduza yapılmıştır. Tanrıların kavgaları ve ilişkileri toplulukların ve toplumsal sınıfların kavgaları ve ilişkilerinden başka bir şey değildir.
Akdeniz ve Ortadoğu havzasında, dünyanın en elverişli ulaşım koşulu olan denizin (Akdeniz) sağladığı müthiş ticaret olanağının mümkün ve gerekli kıldığı tek tanrılı dinlerin kitapları, aslında, aydınlanma tarihçiliğince mitoloji diye tanımlanacak, tarihlere karşı başka bir tarih yazımından, dolayısıyla başka toplumsal ilişkilerin örgütlenmesinden başka bir şey değildi.
Klasik Akdeniz uygarlığının tek tanrılı dinleri, önceki tarihleri ("mitolojileri") yok edip, örneğin "klasik Greko Romen mitolojisinin", yani tarihinin yerine "Peygamberler Tarihi"ni; Kaos, Kozmos, Kronos vs. yerine Allah, Adem ve Havva'yı; Tanrılar yerine Peygamberleri anlatırken sadece başka bir tarih yazmıyor; bu tarih aracılığıyla başka bir topluluk tanımlıyor, başka bir toplumsal düzen kuruyor, yani geleceği geçmiş aracılığıyla şekillendiriyordu.
Aydınlanma da, yani şu modern toplumun din olmadığını söyleyen dini de, kutsal kitapların tarihine karşı kendi tarihini yazdı. Bu tarihi yazarken kutsal kitapların anlattığı tarihi "İnanç" sorunu olarak akıl dışına sürdü ve karanlık bir ortaçağ kavramıyla bu tarihi cehenneme yolladı.
Sosyalist hareket de bu yasanın dışında değildi, daha doğarken, aslında farklı bir tarih anlayışını taslaklaştırarak (Tarihsel maddecilik) geleceği şekillendirmeyi deniyordu. O gelceğe ilişkin bir program olarak aslında başka bir tarih anlatarak yola çıktı.
Aydınlanma humanizmi karşısında ulus gericiliği de aynı şekilde tarihi birer uluslar tarihi olarak yazarak ulusları kurdu ve geleceği şekillendirebildi. Örneğin bir Türk tarihi yazılmadan bir Türk Devleti ve Türk Ulusu olamazdı.
O halde, Türkiye'de demokratik hareket eğer gelişmek ve bir başarı kazanmak, bu günü ve geleceği şekillendirmek istiyorsa, önce demokratik bir tarih yazmak zorundadır. Tarih demokratik olmadan bugün ve gelecek demokratik olamaz.
Demokratik hareketin zayıflığı aynı zamanda demokratik bir tarih olmamasında yankısını bulmaktadır ya da tersinden demokratik bir tarihçiliğin yokluğu demokratik hareketin zayıflığının en önemli nedenlerinden biridir.
*
Demokratik bir tarihi yazabilmeye en yatkın güçlerin işçi hareketi ve sosyalist hareket olması gerekir.
Ama bu hareketler Demokratik bir tarih yazmamışlar ve yazamamışlardır. Bırakalım demokratik tarihi kendi kendi sosyalist tarihlerini bile Türk ulusçuluğunun tarih kavramı içinde tanımlamışlar; Türk tarihi ile bir mücadeleye girmemişlerdir.
Örneğin Türkiye sosyalist hareketi ve işçi hareketi hep Müslümanlarla ve Türklerle başlatılmıştır. İstisnasız Türkiye'deki bütünsosyalist akımlar, Türkiye'de sosyalist hareketi TKP ve onun Bakü kongresiyle başlatırlar. Osmanlıdaki sosyalist akımlar ve hareketler birer tarih öncesi olarak bile pek ele alınmaz. bunlar birkaç akademisyenin ilgi alanı dışında yer bulamazlar. Türkçeyle ve Türklükle tanımlanmış bir ulusla kendini başlatan bir sosyalist hareket, en gerici ulusçuluğu yeniden üretmekten başka bir şey yapamazdı. Bırakalım sosyalisti bir yana, demokratik bir tarihçilik ise, bu tarihi ulusu Türkyük, vs. ile tanımlayan tarihçiliklere karşı hareketlerle tanımlar ve başlatırdı. yani örneğin, Türkiye Komünist Partisi'nin Bakü kongresi değil, Komünist Manifesto'nun ilk Ermeniceye çevrilişi bu modern sosyalist hareketin başlangıç noktası olurdu. Böyle bir başlangıç noktasının kendisi bile var olan Türk devletine ve ulusçuluğuna karşı bir mücadele anlamı taşır; sosyalistler gerici ulusçuluğun yeniden üreticileri olmazlardı.
En tutarlı demokrat olan ya da olması gereken sosyalist ve işçi hareketi, demokratik tarihi de örneğin Mithat Paşa veya İkinci Meşrutiyet ile değil; Selanikli işçilerle, Balkanlardaki devrimci demokrat ve sosyalist akımlarla ve köylü çetelerle, Ermeni sosyalist hareketiyle, Velestinli Rigasla, Tigran Zaven'le, Tevfik Fikret ile başlatırdı.
Böyle bir tarihe dayanan bir sosyalist ve Demokratik hareket, mitinglerde, anma toplantılarında, bu cılız ama nitelik bakımdan son derece önemli demokratik öncülerin isimlerini ve resimlerini taşır, onların unutulmasına karşı anmalar yapardı. Bu takdirde anma toplantıları birer Pazar vaazı, birer ruhsuz seremoni olmaktan çıkar her biri demokrasi mücadelesinin bir savaşı olurdu.
Böyle bir tarih, Balkan uluslarının kuruluşunu, Ermeni katliamlarını, Mübadeleleri, Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunu birer "ilerici" demokratik dönüşüm veya devrim değil, aydınlanmanın demokratik ideallerinin terki ve gerici ve karşı devrimci hareketler olarak anlatırdı.
Böyle bir tarih içinde, Mustafa Suphi'lerin kurduğu Türkiye Komünist Partisi, Ulusu Türklükle tanımlayan bu gericiliğin ve karşı devrimciliğin sosyalist harekete sızması ve ele geçirmesi olarak görülürdü.
Böyle bir tarih, İkinci Meşrutiyet için yapılan askeri ayaklanmayı, Osmanlı devlet sınıflarının demokratik harekete karşı bir manevrası; bütün balkanları sarmış devrimi bastırmak için onun başına geçme ve daha sonraki İttihat Terakki'nin darbesini bunun sonuca ulaşması ve karşı devrim olarak anlatırdı.
Sosyalist ve Demokratik hareketin böyle bir geleneğe dayandığı yerde, Kürtler üzerindeki baskıya karşı demokratik ve devrimci direniş, devrimci ikonografisini, Ergenekon benzeri Kava efsaneleriyle değil, bu topraklardaki Demokratik mücadelenin ilk başlatıcılarıyla, yani Velensinli Rigaslarla, Tigran Zaven'lerle kurardı. (Kürt hareketinin zaten Kemal Pir'ler aracılığıyla bu eksikliği bir parça olsun gidermeye çalışmaktadır ve bu çabalar o demokratik karakterin bir yansımasıdır.)
Bir insan hem Demokrat hem de Türk, Kürt vs. olamaz. Demokrat her şeyden önce, bir ulusun bir dille, bir tarihle, bir soyla, bir etniyle tanımlanmasını reddeden; bunların bütünüyle özele ilişkin olmasını savunan olabilir.
Türkiye'nin demokratları, Türkiye'nin laikleri gibidirler. Laikler nasıl Diyanet işleri, İmam hatipler, din dersleri vs. gibi gerici ve anti laik bir kurumların varlığı ile laiklik arasında bir sorun görmeyen ve hatta bunu laiklik olarak tanımlayan anti laiklerse; Türkiye'nin demokratları da ulusun ve devletin, Türklük ile tanımlanmasında, resmi dilinin Türkçe olmasında, Türk tarihi okutulmasında sorun görmeyen kendini Demokarat sanan anti demokratik Türklerdir.
Türklüğü (ya da Kürtlüğü veya başka bir soyu, tarihi, dili vs.) kişinin bütünüyle özel sorunu yapmayı hedeflemeyen, ulusu bir dil, bir tarih, bir din, bir etni vs. ile tanımlamayı reddetmeyen bir demokratik hareket olamaz.
Demokratik bir devlet Türk Devletinin, Demokratik bir ulusçuluk gerici ulusçuluğun yerini; demokratik bir ulus Türk ve Kürt uluslarının yerini ancak, Tarihi Türklerin, Kürtlerin, Ermenilerin değil; Demokratlarla, Türklerin, Kürtlerin, Ermenilerin mücadelesinin tarihi olarak yazdığında, alabilir.
Bunun haricindeki bütün değişimler, demokrasi değil, bu günkü gericiliğin kendini zamana uydurmasından ve ömrünü uzatmasından başka bir anlama gelmez.
demiraltona@gmail.com
http://www.demirden-kapilar.org
http://www.koxuz.org
Demir Küçükaydın'ın aşağıda okuyacağınız yazısı, "GEÇMİŞİN GELECEKTEKİ YERİ" Başlıklı yazıma, konusu "esintiler" olarak belirtilip adresime, ve adres grubuma gönderilmiş makale, yorum yazısındır. Demir'in yazısı 17 Mart 2009 da yazılmış. ilk kez rastlıyorum. Benim yazımın konusu bir aptalın "geçmişi olanın geleceği olmaz" söylemiydi. Akıllara ziyan böylesi bir söylem üzerine kurulmuş felsefi bir yaklaşımı da içeren yazıdır.
Demir'in yazısını en kısa zamanda yanıtlayacağım. Önermelerinde katıldığım ve eleştireceğim yanlar olacaktır. Geçmişe çok farklı bakıyoruz. Bunun üzerinde duracağım.Önce okumak gerek...
Demir küçükaydın
17 Mart 2009
Tarih'in geçmişle değil bugünle ilgili olduğu; Tarih üzerine tartışmaların aslında geçmiş üzerine değil bu güne ve geleceğe ilişkin programlarla ve tasavvurlarla, dolayısıyla da bu program ve tasavvurları şekillendiren, onların ardındaki sınıfsal konum ve çıkarlarla iligili olduğu bir "Lapalis hakikati"dir.
Ama sadece bu kadarı eksik bir doğrudur. Bunun daha da doğrusu, bugünün ve geleceğin aslında geçmişte şekillendirildiğidir. Geçmişi başka türlü ele alıp anlatmayan hiçbir hareket bugünün mücadelelerini ve geleceği başka türlü şekillendirememiştir ve şekillendiremez.
Bu geçmişte böyleydi, bugün de böyledir ve gelecekte de böyle olacaktır.
Her mitolojik hikaye bir tarihtir. Ve bugün bilinen bütün mitolojiler, aslında artık bilinmeyen veya unutulmuş tarihlerin yerine başka bir tarih yazımlarından başka bir şey değildir. Örneğin Kadınların ezilmesi için önce tarih yeniden yazılmıştır; ana tanrıçalar birer meduza yapılmıştır. Tanrıların kavgaları ve ilişkileri toplulukların ve toplumsal sınıfların kavgaları ve ilişkilerinden başka bir şey değildir.
Akdeniz ve Ortadoğu havzasında, dünyanın en elverişli ulaşım koşulu olan denizin (Akdeniz) sağladığı müthiş ticaret olanağının mümkün ve gerekli kıldığı tek tanrılı dinlerin kitapları, aslında, aydınlanma tarihçiliğince mitoloji diye tanımlanacak, tarihlere karşı başka bir tarih yazımından, dolayısıyla başka toplumsal ilişkilerin örgütlenmesinden başka bir şey değildi.
Klasik Akdeniz uygarlığının tek tanrılı dinleri, önceki tarihleri ("mitolojileri") yok edip, örneğin "klasik Greko Romen mitolojisinin", yani tarihinin yerine "Peygamberler Tarihi"ni; Kaos, Kozmos, Kronos vs. yerine Allah, Adem ve Havva'yı; Tanrılar yerine Peygamberleri anlatırken sadece başka bir tarih yazmıyor; bu tarih aracılığıyla başka bir topluluk tanımlıyor, başka bir toplumsal düzen kuruyor, yani geleceği geçmiş aracılığıyla şekillendiriyordu.
Aydınlanma da, yani şu modern toplumun din olmadığını söyleyen dini de, kutsal kitapların tarihine karşı kendi tarihini yazdı. Bu tarihi yazarken kutsal kitapların anlattığı tarihi "İnanç" sorunu olarak akıl dışına sürdü ve karanlık bir ortaçağ kavramıyla bu tarihi cehenneme yolladı.
Sosyalist hareket de bu yasanın dışında değildi, daha doğarken, aslında farklı bir tarih anlayışını taslaklaştırarak (Tarihsel maddecilik) geleceği şekillendirmeyi deniyordu. O gelceğe ilişkin bir program olarak aslında başka bir tarih anlatarak yola çıktı.
Aydınlanma humanizmi karşısında ulus gericiliği de aynı şekilde tarihi birer uluslar tarihi olarak yazarak ulusları kurdu ve geleceği şekillendirebildi. Örneğin bir Türk tarihi yazılmadan bir Türk Devleti ve Türk Ulusu olamazdı.
O halde, Türkiye'de demokratik hareket eğer gelişmek ve bir başarı kazanmak, bu günü ve geleceği şekillendirmek istiyorsa, önce demokratik bir tarih yazmak zorundadır. Tarih demokratik olmadan bugün ve gelecek demokratik olamaz.
Demokratik hareketin zayıflığı aynı zamanda demokratik bir tarih olmamasında yankısını bulmaktadır ya da tersinden demokratik bir tarihçiliğin yokluğu demokratik hareketin zayıflığının en önemli nedenlerinden biridir.
*
Demokratik bir tarihi yazabilmeye en yatkın güçlerin işçi hareketi ve sosyalist hareket olması gerekir.
Ama bu hareketler Demokratik bir tarih yazmamışlar ve yazamamışlardır. Bırakalım demokratik tarihi kendi kendi sosyalist tarihlerini bile Türk ulusçuluğunun tarih kavramı içinde tanımlamışlar; Türk tarihi ile bir mücadeleye girmemişlerdir.
Örneğin Türkiye sosyalist hareketi ve işçi hareketi hep Müslümanlarla ve Türklerle başlatılmıştır. İstisnasız Türkiye'deki bütünsosyalist akımlar, Türkiye'de sosyalist hareketi TKP ve onun Bakü kongresiyle başlatırlar. Osmanlıdaki sosyalist akımlar ve hareketler birer tarih öncesi olarak bile pek ele alınmaz. bunlar birkaç akademisyenin ilgi alanı dışında yer bulamazlar. Türkçeyle ve Türklükle tanımlanmış bir ulusla kendini başlatan bir sosyalist hareket, en gerici ulusçuluğu yeniden üretmekten başka bir şey yapamazdı. Bırakalım sosyalisti bir yana, demokratik bir tarihçilik ise, bu tarihi ulusu Türkyük, vs. ile tanımlayan tarihçiliklere karşı hareketlerle tanımlar ve başlatırdı. yani örneğin, Türkiye Komünist Partisi'nin Bakü kongresi değil, Komünist Manifesto'nun ilk Ermeniceye çevrilişi bu modern sosyalist hareketin başlangıç noktası olurdu. Böyle bir başlangıç noktasının kendisi bile var olan Türk devletine ve ulusçuluğuna karşı bir mücadele anlamı taşır; sosyalistler gerici ulusçuluğun yeniden üreticileri olmazlardı.
En tutarlı demokrat olan ya da olması gereken sosyalist ve işçi hareketi, demokratik tarihi de örneğin Mithat Paşa veya İkinci Meşrutiyet ile değil; Selanikli işçilerle, Balkanlardaki devrimci demokrat ve sosyalist akımlarla ve köylü çetelerle, Ermeni sosyalist hareketiyle, Velestinli Rigasla, Tigran Zaven'le, Tevfik Fikret ile başlatırdı.
Böyle bir tarihe dayanan bir sosyalist ve Demokratik hareket, mitinglerde, anma toplantılarında, bu cılız ama nitelik bakımdan son derece önemli demokratik öncülerin isimlerini ve resimlerini taşır, onların unutulmasına karşı anmalar yapardı. Bu takdirde anma toplantıları birer Pazar vaazı, birer ruhsuz seremoni olmaktan çıkar her biri demokrasi mücadelesinin bir savaşı olurdu.
Böyle bir tarih, Balkan uluslarının kuruluşunu, Ermeni katliamlarını, Mübadeleleri, Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunu birer "ilerici" demokratik dönüşüm veya devrim değil, aydınlanmanın demokratik ideallerinin terki ve gerici ve karşı devrimci hareketler olarak anlatırdı.
Böyle bir tarih içinde, Mustafa Suphi'lerin kurduğu Türkiye Komünist Partisi, Ulusu Türklükle tanımlayan bu gericiliğin ve karşı devrimciliğin sosyalist harekete sızması ve ele geçirmesi olarak görülürdü.
Böyle bir tarih, İkinci Meşrutiyet için yapılan askeri ayaklanmayı, Osmanlı devlet sınıflarının demokratik harekete karşı bir manevrası; bütün balkanları sarmış devrimi bastırmak için onun başına geçme ve daha sonraki İttihat Terakki'nin darbesini bunun sonuca ulaşması ve karşı devrim olarak anlatırdı.
Sosyalist ve Demokratik hareketin böyle bir geleneğe dayandığı yerde, Kürtler üzerindeki baskıya karşı demokratik ve devrimci direniş, devrimci ikonografisini, Ergenekon benzeri Kava efsaneleriyle değil, bu topraklardaki Demokratik mücadelenin ilk başlatıcılarıyla, yani Velensinli Rigaslarla, Tigran Zaven'lerle kurardı. (Kürt hareketinin zaten Kemal Pir'ler aracılığıyla bu eksikliği bir parça olsun gidermeye çalışmaktadır ve bu çabalar o demokratik karakterin bir yansımasıdır.)
Bir insan hem Demokrat hem de Türk, Kürt vs. olamaz. Demokrat her şeyden önce, bir ulusun bir dille, bir tarihle, bir soyla, bir etniyle tanımlanmasını reddeden; bunların bütünüyle özele ilişkin olmasını savunan olabilir.
Türkiye'nin demokratları, Türkiye'nin laikleri gibidirler. Laikler nasıl Diyanet işleri, İmam hatipler, din dersleri vs. gibi gerici ve anti laik bir kurumların varlığı ile laiklik arasında bir sorun görmeyen ve hatta bunu laiklik olarak tanımlayan anti laiklerse; Türkiye'nin demokratları da ulusun ve devletin, Türklük ile tanımlanmasında, resmi dilinin Türkçe olmasında, Türk tarihi okutulmasında sorun görmeyen kendini Demokarat sanan anti demokratik Türklerdir.
Türklüğü (ya da Kürtlüğü veya başka bir soyu, tarihi, dili vs.) kişinin bütünüyle özel sorunu yapmayı hedeflemeyen, ulusu bir dil, bir tarih, bir din, bir etni vs. ile tanımlamayı reddetmeyen bir demokratik hareket olamaz.
Demokratik bir devlet Türk Devletinin, Demokratik bir ulusçuluk gerici ulusçuluğun yerini; demokratik bir ulus Türk ve Kürt uluslarının yerini ancak, Tarihi Türklerin, Kürtlerin, Ermenilerin değil; Demokratlarla, Türklerin, Kürtlerin, Ermenilerin mücadelesinin tarihi olarak yazdığında, alabilir.
Bunun haricindeki bütün değişimler, demokrasi değil, bu günkü gericiliğin kendini zamana uydurmasından ve ömrünü uzatmasından başka bir anlama gelmez.
demiraltona@gmail.com
http://www.demirden-kapilar.org
http://www.koxuz.org
NEBİL RAHUMA'YI SOYTARILIKLARI İÇİN KULANANLAR
Öner ödemiş
11 Mayıs 2009
Sen kendi kimliğinle var olmaktan aciz birisin. Kendi adın ve kimliğinle var olmayı bir dene.
Hep başkalarının alanlarında, başkalarını kendine siper alarak saldırıyorsun. Bu meziyet değil. Senin çok rehber aldığın insanların fotoğrafı ortada… Onlar yalanları ve iftiralarıyla onurlu insanlara saldırarak kendilerine onur katmaya çalışıyorlar. Gelecek dertleri yok. Geçmişte onlar için bir an önce sökülüp atılması gereken ağır bir yük…
Bire döküntü;
Nebil’in onlarca çocukluğundan beri yanında olan, zindanları birlikte paylaştığı arkadaşları var. Zurnanın son deliği olan insanların geçmiş dönemden taşıdıkları kin ile yaptığı saldırıların dışında aynı süreci yaşayanlar var. Arkadaşlarının polis olma kuşkusu ile sorguya çektiği ‘SUS’ dedikleri ve bir zat, o dönemden kalma bir kin ve hırsla, şehit olan bir arkadaşımızın arkasına saklanarak iftira salvoları atıyor… Sen bunların arkasına gizlenerek yüreksizce ve seviyesizce, karşınsa geldiğinde dizinin bağı çözülecek insanlara iftiralar atıyorsun. İnsanları, kendi yoldaşlarının cinayetleriyle suçlayacak kadar yalancı ve sahtekarsın. Adam ol Hasan Balcı. Bu zor iş senin için bunu biliyoruz.
Nebil Rahuma’nın son anlarında yanında olan ve yaşayan insanın anlattıkları yazıldığında dilin tutulacak… Sen mezarlık resimleri çekip insanları yalanlarınla oyalarken Nebil’in gerçek arkadaşları yaşanan bütün bir süreci sorgulamak için boş durmadılar. Neden ve nasıl yargılandı, yargılanmada gerçekte neler soruldu, nelerle suçlanmaya çalışıldı, ondan ne istendi, ona kurşunu kim sıktı, onu öldüren silah nasıl MHP Eyüp teşkilatında yakalandı, Adana’dan gelir gelmez neden tutuklandı, Ali Çakmaklı ile son görüşmesinde neler yaşandı,Ali Çakmaklı’ya silah almak için verdiği altınlara ne oldu gibi soruların yanıtlarına ulaştılar. Onun o dönem yargılanmasında olan ve yaşayan iki kişiden birisi olan kişinin, “Nebil’in öldürülmesi siyasi bir hataydı, cinayetti” açıklamasına ulaşıldı.
Nebil Rahuma kendi değerlerini yaşamının son anına kadar taşıdı. Senin gibi döküntülerin kendi adına açılmış bir sitede bu yazdıklarını okusaydı, ilk yapacağı şey, seni bulup yüzüne tükürmek olurdu.
Nebil Rahuma’yı kullanarak onurlu insanlara karşı, içinde olan tüm kinini kusuyorsun. Bunu yaparken de devrimci değerlere sarılıyorsun. Senin gibilerin devrimci değerlerle asla ve asla bir alakası olamaz. Bir devrimci bu kadar seviyesiz ve yalancı asla olamaz. Bir devrimci işbirlikçilerle işbirliği asla yapmaz. Bir devrimci neden sonuç ilişkilerini kurmadan, hiçbir açıklamada bulunmaz. Bir devrimci her şeyden önce onurlu olur ve onurlu insanların onurunu kendi onuru olarak sahiplenir…
Sen bunlardan uzak bir adamsın… Dilin çapının göstergesi…
Çapsız bir döküntüsün sen Hasan Balcı…
Nebil Rahuma’nın adını asla artık kendine bir kalkan yapma…
Senin yaptığın düşmanlık bile değil. Düşmanlar bile gırtlak gırtlağa savaştıkları insanlara karşı saygılıdır. Sende bu saygı asla yok. Bırak adını kullandığın Nebil Rahuma’ya bile saygılı değilsin sen..
Bir an önce kendi kulvarına dön ve kendi çamurunda oyna…
İki yüzlü dengesizlerin kendi kimlikleri olmaz.
Sen kimsin bre Hasan Balcı..
Ne olduğu bilinmez adam.
Nereden çıktında hemencecik cellat oldun..
Onurlu insanların onurlarına saldırır oldun..
Kimsin sen bre HASAN BALCI…
Seni adam sananları yanıltarak başladın işe.. Adam yerine koyanlara saldırdın ilkin. Sonra hızını alamayıp, hemen her onurlu insana saldırmaya, devrimci döküntüleri kendine rehber almaya başladın…
Bir şekilde çamur gibi bulaştığı insanların paçasından düşmek bilmiyorsun. Senin derdin ne Hasan Balcı… Kime çalışıyorsun büyük devrimci…
Sen ne Nebili tanırsın ve acilcileri nede onuru…
Onur ona buna saldırmakla edinilecek bir şey değildir. Bunu asla unutma. Son beş dakikada bir yerlere sığınmaya çalışılarak, bir geçmiş edinilemez…
Sen geç kaldın…
Düş artık Nebil’den…
Orada sana kazanç yok…
Sen kendi kulvarında yeni üstatlarınla oynamaya devam et ve onurlu insanların üzerlerinden elini çek….
Kendine yeni oyun alanları bul…
Sen konu sıkıntısı çekmezsin, birazda başkaları çeksin seni…
Düş artık Hasan Balcı..
Düş bizden…
11 Mayıs 2009
Sen kendi kimliğinle var olmaktan aciz birisin. Kendi adın ve kimliğinle var olmayı bir dene.
Hep başkalarının alanlarında, başkalarını kendine siper alarak saldırıyorsun. Bu meziyet değil. Senin çok rehber aldığın insanların fotoğrafı ortada… Onlar yalanları ve iftiralarıyla onurlu insanlara saldırarak kendilerine onur katmaya çalışıyorlar. Gelecek dertleri yok. Geçmişte onlar için bir an önce sökülüp atılması gereken ağır bir yük…
Bire döküntü;
Nebil’in onlarca çocukluğundan beri yanında olan, zindanları birlikte paylaştığı arkadaşları var. Zurnanın son deliği olan insanların geçmiş dönemden taşıdıkları kin ile yaptığı saldırıların dışında aynı süreci yaşayanlar var. Arkadaşlarının polis olma kuşkusu ile sorguya çektiği ‘SUS’ dedikleri ve bir zat, o dönemden kalma bir kin ve hırsla, şehit olan bir arkadaşımızın arkasına saklanarak iftira salvoları atıyor… Sen bunların arkasına gizlenerek yüreksizce ve seviyesizce, karşınsa geldiğinde dizinin bağı çözülecek insanlara iftiralar atıyorsun. İnsanları, kendi yoldaşlarının cinayetleriyle suçlayacak kadar yalancı ve sahtekarsın. Adam ol Hasan Balcı. Bu zor iş senin için bunu biliyoruz.
Nebil Rahuma’nın son anlarında yanında olan ve yaşayan insanın anlattıkları yazıldığında dilin tutulacak… Sen mezarlık resimleri çekip insanları yalanlarınla oyalarken Nebil’in gerçek arkadaşları yaşanan bütün bir süreci sorgulamak için boş durmadılar. Neden ve nasıl yargılandı, yargılanmada gerçekte neler soruldu, nelerle suçlanmaya çalışıldı, ondan ne istendi, ona kurşunu kim sıktı, onu öldüren silah nasıl MHP Eyüp teşkilatında yakalandı, Adana’dan gelir gelmez neden tutuklandı, Ali Çakmaklı ile son görüşmesinde neler yaşandı,Ali Çakmaklı’ya silah almak için verdiği altınlara ne oldu gibi soruların yanıtlarına ulaştılar. Onun o dönem yargılanmasında olan ve yaşayan iki kişiden birisi olan kişinin, “Nebil’in öldürülmesi siyasi bir hataydı, cinayetti” açıklamasına ulaşıldı.
Nebil Rahuma kendi değerlerini yaşamının son anına kadar taşıdı. Senin gibi döküntülerin kendi adına açılmış bir sitede bu yazdıklarını okusaydı, ilk yapacağı şey, seni bulup yüzüne tükürmek olurdu.
Nebil Rahuma’yı kullanarak onurlu insanlara karşı, içinde olan tüm kinini kusuyorsun. Bunu yaparken de devrimci değerlere sarılıyorsun. Senin gibilerin devrimci değerlerle asla ve asla bir alakası olamaz. Bir devrimci bu kadar seviyesiz ve yalancı asla olamaz. Bir devrimci işbirlikçilerle işbirliği asla yapmaz. Bir devrimci neden sonuç ilişkilerini kurmadan, hiçbir açıklamada bulunmaz. Bir devrimci her şeyden önce onurlu olur ve onurlu insanların onurunu kendi onuru olarak sahiplenir…
Sen bunlardan uzak bir adamsın… Dilin çapının göstergesi…
Çapsız bir döküntüsün sen Hasan Balcı…
Nebil Rahuma’nın adını asla artık kendine bir kalkan yapma…
Senin yaptığın düşmanlık bile değil. Düşmanlar bile gırtlak gırtlağa savaştıkları insanlara karşı saygılıdır. Sende bu saygı asla yok. Bırak adını kullandığın Nebil Rahuma’ya bile saygılı değilsin sen..
Bir an önce kendi kulvarına dön ve kendi çamurunda oyna…
İki yüzlü dengesizlerin kendi kimlikleri olmaz.
Sen kimsin bre Hasan Balcı..
Ne olduğu bilinmez adam.
Nereden çıktında hemencecik cellat oldun..
Onurlu insanların onurlarına saldırır oldun..
Kimsin sen bre HASAN BALCI…
Seni adam sananları yanıltarak başladın işe.. Adam yerine koyanlara saldırdın ilkin. Sonra hızını alamayıp, hemen her onurlu insana saldırmaya, devrimci döküntüleri kendine rehber almaya başladın…
Bir şekilde çamur gibi bulaştığı insanların paçasından düşmek bilmiyorsun. Senin derdin ne Hasan Balcı… Kime çalışıyorsun büyük devrimci…
Sen ne Nebili tanırsın ve acilcileri nede onuru…
Onur ona buna saldırmakla edinilecek bir şey değildir. Bunu asla unutma. Son beş dakikada bir yerlere sığınmaya çalışılarak, bir geçmiş edinilemez…
Sen geç kaldın…
Düş artık Nebil’den…
Orada sana kazanç yok…
Sen kendi kulvarında yeni üstatlarınla oynamaya devam et ve onurlu insanların üzerlerinden elini çek….
Kendine yeni oyun alanları bul…
Sen konu sıkıntısı çekmezsin, birazda başkaları çeksin seni…
Düş artık Hasan Balcı..
Düş bizden…
DİN, DEVLET SOSYALİSTLER
Yener Orkunoğul
11 Mayıs 2009
Demokratikleşme ve Kürt Sorunu Türkiye’nin acil sorunları. Böylesi önemli sorunlar ortada iken, ‘din ve devlet‘ gibi konuyu ve ve sosyalistlerin tavrının ne olması gerektiğini ele almak da ne oluyor ?
Dünya çapında dine bir kayış gözlenmektedir. Dünyada devletlerden de destek alan çeşitli dinsel cemaatler ‘diyalog’ adı altında esas olarak sosyalizme karşı ideolojik mücadele yürüttüler ve yürütüyorlar. Ayrıca Türkiye’de Kuran’ı referans alan birinin başbakan olması, dinin toplum içindeki gücünü göstermektedir.
Sosyalistlerin amacı, sömürüsüz bir dünya kurmaktır. Bunun ilk şartı mümkün olabildiği kadar demokratik bir ortam ve özgür kişiler yaratmaktır. Dolayısıyla demokratikleşme önemli bir rol oynamaktadır. Lenin’in deyişiyle ‘demokrasi mücadelesi içinde eğitilmemiş bir işçi sınıfı sosyalizmi kuramaz.’
Demokratikleşme ‚‘Özgür İnsan’ların emeğinin ürünüdür. Özgür insanı besleyen gıda, ‘Aklın Özgürlüğüdür.‘ Oysa Türkiye’de aklın özgürlüğünü frenleyen dar bir laiklik anlayışı egemendir. Dolayısıyla özgürleşme ve demokratikleşmenin dinle ve devletle bağıntısı vardır.
Ortalama bir solcuya, ‘Laiklik Nedir ?’ diye sorarsanız, şu cevabı alırsınız: ‘Laiklik, din ve devletin birbirinden ayrılmasıdır.’ Bu cevap, eksik bir cevaptır. Laikliğin özünü anlatmaz. Laikliğin sonucunu dillendirir.
Laikliğin, ‘devlet ve dinin birbirinden ayrı ve bağımsız’ olmasına indirgenmesi laikliğin özünü gizlemektedir.
Türkiye’de neden yaygın bir dar laiklik anlayışı egemen ?
Bu sorunun cevabı şudur : Kemalist aydınlar, her şeyde olduğu gibi, laikliğin özünü boşaltarak benimsediler. Evrensel laiklik anlayışını çarpıttılar. Tüm bunlar, Türkiye’nin özgün olduğu iddiasıyla yapıldı.
Nedense, Türkiye’deki evrensel ilkeleri çarpıtmaların temelinde, hep bu ‘Özgünlük’ saplantısı var.
***
Laiklik, Aklın Özgürleşmesidir. Batı’da Ortaçağ döneminde Kilise ve dinsel devlet, aklın özgürleşmesine karşı idi. . Aklın özgürlüğü, devletin dinsel anlayıştan kopmasını gerektiriyordu. Devlet ve din birbirlerinden ayrıldılar.
Türkiye’de böyle olmadı. Bu nedenle haklı olarak Türkiye’nin laik devlet değil, ‘laikçi‘ bir devlet olduğu sık sık dillendirilmektedir.
Dar laiklik anlayışları, demokratikleşmeye zarar verir. Hele demokratikleşme sancılarının yaşandığı Türkiye’de, ‘Aklın Özgürlüğünü‘ ön planda tutmak son derece önemlidir. ‘Aklın Özgürlüğü‘, ‘Özgür İnsan ‘ yaratmanın temelidir. Özgür insan, aklın özgür olduğu ortamda gelişebilir.
***
Laikliğin doğru anlaşılması gerekir.
Sosyalistlerin, din konusundaki görüşleri nedir ?
Biz sosyalistler, din ve devlet ilişkisi hakkında ne düşünüyoruz ?
Geçmişte sosyalist hareketlerin bu konuda tutarlı bir çizgi izledikleri söylenemez.
Sosyalist laiklik anlayışı ile burjuva laiklik anlayışı arasındaki fark nedir ?
Türkiye’de en gelişmiş biçimi burjuva laiklik anlayışı şöyle dile getirilmiştir: : ‘Laiklikte din ve devlet bağımsızdır, devlet dine karışamaz, din de devlete.’ Bu tanım, burjuva laiklik anlayışı açısından doğru bir tanımdır. Türkiye’de yaygın olan laiklik anlayışına göre bir ilerlemedir.
Bu anlayışın pratik sonucu şudur: ‘Diyanet İşleri’nin ortadan kaldırılması talebi‘ burjuva laiklik anlayışının sonucudur. Sosyalist görüşe göre de ‘devlet dine karışamaz, din de devlete.’ Ancak bu tanım, sosyalistler açısından eksiktir.
Niçin eksik? Çünkü burjuva laiklik anlayışı ve sosyalist laiklik anlayışı arasındaki farklılıkları dikkate almıyor.
Burjuva laiklik anlayışı ve sosyalist laiklik anlayışı arasında bir benzerlik olduğu doğrudur. Benzerlik şudur: Her iki laiklik anlayışına göre, ‘Din, kişinin özel sorunudur.‘
Peki, iki tür laiklik arasındaki fark nedir?
İki anlayış arasındaki farkın anlaşılabilmesi için, sosyalistlerin din anlayışının kısa özeti gerekir: Devlet, hiçbir insanın inancına karışmamalıdır, devlet inançlar arasında ayrım yapmamalıdır. Devlet açısından ele alındığı sürece, din veya herhangi bir inanç kişisel bir sorundur. Her türlü dinsel özgürlük vardır.
Buraya kadar sosyalist laiklik anlayışı, burjuva laikliği ile aynı görüşte. Ayrılık şurda: Evet, devlet açısından ele alındığında din kişisel bir sorundur, ancak sosyalist parti açısından, din kişisel bir sorun olarak görülemez. Yani, sosyalist parti, ‘Aklın özgürleşmesine‘ engel teşkil eden dine karşı ideolojik mücadeleden vazgeçemez.
***
Sosyalizm, dine karşı mücadele biçimlerinde de burjuva radikal görüşlerden ayrılır. Şöyle ki: Burjuva radikal görüş, dini, ‘entelektüell‘ bir sorun olarak alır. Dinsel önyargıların, propaganda yöntemleri ile aşılacağına inanır. Oysa ‘İnsanlığın üzerindeki din boyunduruğunun, toplumdaki ekonomik boyunduruğun bir sonucu ve yansıması olduğunu akıldan çıkarmak burjuva dar görüşlülüğünden başka bir şey değildir.‘(Lenin)
Keza Marks dini, ‘hem gerçek bir ıstırabın yansıması, hem de bu ıstıraba karşı protesto’ olarak ifade etmişti.
Din etkisini neden en çok köylü kitleleri veya şehrin en alt katmanları üzerinde göstermektedir ?
Burjuva radikalleri bu soruya şöyle cevap verirler: ‘Cahil oldukları için‘. Ve ‘eğitim yoluyla‘ kitleleri dinin etkisinden kurtaracaklarını düşünürler.
Sosyalistler, bu burjuva radikal görüşlerin yanlış olduğunu bilirler. Bu nedenle sosyalistler, aklın özgürlüğünü savunarak, dine karşı ideolojik mücadele ederler. Ancak bu ideolojik mücadelenin yeterli olmayacağının bilincindedirler.
Sosyalistler, dinsel önyargılara karşı nasıl savaşılması gerektiğini bilmelidirler. Tabii bunu yapabilmek için, dinsel inancın kökenini açıklamak durumundadırlar.
***
Din, çaresizlikten kaynaklanır. ‘Tanrıları korku yarattı‘ sözü anlamlıdır. Kapitalizmin karanlık güçleri karşısındaki çaresizliğinden kaynaklanır. Kapitalizm, yoksul insanlara, deprem ve doğa felaketlerden daha beter kahırlar çektirmektedir. Düşünün bir kez, emekçi yığınların toplumsal ezikliği, günlük yaşamın dayanılmaz acıları, bu yığınları çaresiz bir hale getirmektedir.
Demek ki, dinsel önyargılara karşı mücadelede en etkin yol, yığınların bu çaresizlikten kurtulmalarıdır. Din, ezilmişliğin ve çaresizliğin felsefesidir. Bu felsefeyi aşmanın yolu, ezilmişlikten ve çaresizlikten kurtulmaktır.
Ezilenler, çaresizliğine çözüm aradıkça dinsel önyargılarını aşarlar. Ezilenin hedefi, kendini kurtarmak olmalı. Ezilen sınıflar örgütlendikleri ve kendi ezilmişliklerine son vermek için mücadele ettikleri zaman dinsel önyargılardan sıyrılmaya başlarlar.
Ezilenleri yüceltmenin bir anlamı yoktur. Ezilenin yüceltilebilecek neyi var ? Burjuvazi de ezilenleri yüceltebilir. Ezilenleri yüceltmek, populizmdir. Ancak kendini ezilmişten kurtarmaya çalışan bir halkın eylemi ve çabası yüceltilebilinir.
11 Mayıs 2009
Demokratikleşme ve Kürt Sorunu Türkiye’nin acil sorunları. Böylesi önemli sorunlar ortada iken, ‘din ve devlet‘ gibi konuyu ve ve sosyalistlerin tavrının ne olması gerektiğini ele almak da ne oluyor ?
Dünya çapında dine bir kayış gözlenmektedir. Dünyada devletlerden de destek alan çeşitli dinsel cemaatler ‘diyalog’ adı altında esas olarak sosyalizme karşı ideolojik mücadele yürüttüler ve yürütüyorlar. Ayrıca Türkiye’de Kuran’ı referans alan birinin başbakan olması, dinin toplum içindeki gücünü göstermektedir.
Sosyalistlerin amacı, sömürüsüz bir dünya kurmaktır. Bunun ilk şartı mümkün olabildiği kadar demokratik bir ortam ve özgür kişiler yaratmaktır. Dolayısıyla demokratikleşme önemli bir rol oynamaktadır. Lenin’in deyişiyle ‘demokrasi mücadelesi içinde eğitilmemiş bir işçi sınıfı sosyalizmi kuramaz.’
Demokratikleşme ‚‘Özgür İnsan’ların emeğinin ürünüdür. Özgür insanı besleyen gıda, ‘Aklın Özgürlüğüdür.‘ Oysa Türkiye’de aklın özgürlüğünü frenleyen dar bir laiklik anlayışı egemendir. Dolayısıyla özgürleşme ve demokratikleşmenin dinle ve devletle bağıntısı vardır.
Ortalama bir solcuya, ‘Laiklik Nedir ?’ diye sorarsanız, şu cevabı alırsınız: ‘Laiklik, din ve devletin birbirinden ayrılmasıdır.’ Bu cevap, eksik bir cevaptır. Laikliğin özünü anlatmaz. Laikliğin sonucunu dillendirir.
Laikliğin, ‘devlet ve dinin birbirinden ayrı ve bağımsız’ olmasına indirgenmesi laikliğin özünü gizlemektedir.
Türkiye’de neden yaygın bir dar laiklik anlayışı egemen ?
Bu sorunun cevabı şudur : Kemalist aydınlar, her şeyde olduğu gibi, laikliğin özünü boşaltarak benimsediler. Evrensel laiklik anlayışını çarpıttılar. Tüm bunlar, Türkiye’nin özgün olduğu iddiasıyla yapıldı.
Nedense, Türkiye’deki evrensel ilkeleri çarpıtmaların temelinde, hep bu ‘Özgünlük’ saplantısı var.
***
Laiklik, Aklın Özgürleşmesidir. Batı’da Ortaçağ döneminde Kilise ve dinsel devlet, aklın özgürleşmesine karşı idi. . Aklın özgürlüğü, devletin dinsel anlayıştan kopmasını gerektiriyordu. Devlet ve din birbirlerinden ayrıldılar.
Türkiye’de böyle olmadı. Bu nedenle haklı olarak Türkiye’nin laik devlet değil, ‘laikçi‘ bir devlet olduğu sık sık dillendirilmektedir.
Dar laiklik anlayışları, demokratikleşmeye zarar verir. Hele demokratikleşme sancılarının yaşandığı Türkiye’de, ‘Aklın Özgürlüğünü‘ ön planda tutmak son derece önemlidir. ‘Aklın Özgürlüğü‘, ‘Özgür İnsan ‘ yaratmanın temelidir. Özgür insan, aklın özgür olduğu ortamda gelişebilir.
***
Laikliğin doğru anlaşılması gerekir.
Sosyalistlerin, din konusundaki görüşleri nedir ?
Biz sosyalistler, din ve devlet ilişkisi hakkında ne düşünüyoruz ?
Geçmişte sosyalist hareketlerin bu konuda tutarlı bir çizgi izledikleri söylenemez.
Sosyalist laiklik anlayışı ile burjuva laiklik anlayışı arasındaki fark nedir ?
Türkiye’de en gelişmiş biçimi burjuva laiklik anlayışı şöyle dile getirilmiştir: : ‘Laiklikte din ve devlet bağımsızdır, devlet dine karışamaz, din de devlete.’ Bu tanım, burjuva laiklik anlayışı açısından doğru bir tanımdır. Türkiye’de yaygın olan laiklik anlayışına göre bir ilerlemedir.
Bu anlayışın pratik sonucu şudur: ‘Diyanet İşleri’nin ortadan kaldırılması talebi‘ burjuva laiklik anlayışının sonucudur. Sosyalist görüşe göre de ‘devlet dine karışamaz, din de devlete.’ Ancak bu tanım, sosyalistler açısından eksiktir.
Niçin eksik? Çünkü burjuva laiklik anlayışı ve sosyalist laiklik anlayışı arasındaki farklılıkları dikkate almıyor.
Burjuva laiklik anlayışı ve sosyalist laiklik anlayışı arasında bir benzerlik olduğu doğrudur. Benzerlik şudur: Her iki laiklik anlayışına göre, ‘Din, kişinin özel sorunudur.‘
Peki, iki tür laiklik arasındaki fark nedir?
İki anlayış arasındaki farkın anlaşılabilmesi için, sosyalistlerin din anlayışının kısa özeti gerekir: Devlet, hiçbir insanın inancına karışmamalıdır, devlet inançlar arasında ayrım yapmamalıdır. Devlet açısından ele alındığı sürece, din veya herhangi bir inanç kişisel bir sorundur. Her türlü dinsel özgürlük vardır.
Buraya kadar sosyalist laiklik anlayışı, burjuva laikliği ile aynı görüşte. Ayrılık şurda: Evet, devlet açısından ele alındığında din kişisel bir sorundur, ancak sosyalist parti açısından, din kişisel bir sorun olarak görülemez. Yani, sosyalist parti, ‘Aklın özgürleşmesine‘ engel teşkil eden dine karşı ideolojik mücadeleden vazgeçemez.
***
Sosyalizm, dine karşı mücadele biçimlerinde de burjuva radikal görüşlerden ayrılır. Şöyle ki: Burjuva radikal görüş, dini, ‘entelektüell‘ bir sorun olarak alır. Dinsel önyargıların, propaganda yöntemleri ile aşılacağına inanır. Oysa ‘İnsanlığın üzerindeki din boyunduruğunun, toplumdaki ekonomik boyunduruğun bir sonucu ve yansıması olduğunu akıldan çıkarmak burjuva dar görüşlülüğünden başka bir şey değildir.‘(Lenin)
Keza Marks dini, ‘hem gerçek bir ıstırabın yansıması, hem de bu ıstıraba karşı protesto’ olarak ifade etmişti.
Din etkisini neden en çok köylü kitleleri veya şehrin en alt katmanları üzerinde göstermektedir ?
Burjuva radikalleri bu soruya şöyle cevap verirler: ‘Cahil oldukları için‘. Ve ‘eğitim yoluyla‘ kitleleri dinin etkisinden kurtaracaklarını düşünürler.
Sosyalistler, bu burjuva radikal görüşlerin yanlış olduğunu bilirler. Bu nedenle sosyalistler, aklın özgürlüğünü savunarak, dine karşı ideolojik mücadele ederler. Ancak bu ideolojik mücadelenin yeterli olmayacağının bilincindedirler.
Sosyalistler, dinsel önyargılara karşı nasıl savaşılması gerektiğini bilmelidirler. Tabii bunu yapabilmek için, dinsel inancın kökenini açıklamak durumundadırlar.
***
Din, çaresizlikten kaynaklanır. ‘Tanrıları korku yarattı‘ sözü anlamlıdır. Kapitalizmin karanlık güçleri karşısındaki çaresizliğinden kaynaklanır. Kapitalizm, yoksul insanlara, deprem ve doğa felaketlerden daha beter kahırlar çektirmektedir. Düşünün bir kez, emekçi yığınların toplumsal ezikliği, günlük yaşamın dayanılmaz acıları, bu yığınları çaresiz bir hale getirmektedir.
Demek ki, dinsel önyargılara karşı mücadelede en etkin yol, yığınların bu çaresizlikten kurtulmalarıdır. Din, ezilmişliğin ve çaresizliğin felsefesidir. Bu felsefeyi aşmanın yolu, ezilmişlikten ve çaresizlikten kurtulmaktır.
Ezilenler, çaresizliğine çözüm aradıkça dinsel önyargılarını aşarlar. Ezilenin hedefi, kendini kurtarmak olmalı. Ezilen sınıflar örgütlendikleri ve kendi ezilmişliklerine son vermek için mücadele ettikleri zaman dinsel önyargılardan sıyrılmaya başlarlar.
Ezilenleri yüceltmenin bir anlamı yoktur. Ezilenin yüceltilebilecek neyi var ? Burjuvazi de ezilenleri yüceltebilir. Ezilenleri yüceltmek, populizmdir. Ancak kendini ezilmişten kurtarmaya çalışan bir halkın eylemi ve çabası yüceltilebilinir.
(84. Dosya) İTİRAFÇI ENGİN ERKİNER CEVAPLANDIR...
Mihrac Ural
10 Mayıs 2009
İtirafçı Engin Erkiner, yalansız yazamaz. Yazdığı her yeni yazıda, eskiye bir balans ayarı yapar. Çünkü kararlı bir duruşu yoktur ve olamaz da. Ben iddialarımı belgesiz konuşmadım konuşmayacağım. Ama bana saldıranlar bile istisnasız kurgularını, yalanlarını, uydurmalarını anlatıp durdular. Kendi yazdıklarını gönderdikleri iletilerini bile inkar edecek kadar korkakça gerçekliklerinden kaçtılar.
Son örnekler de şu.
"Aradan 30 sene geçtikten sonra ne oldu da Mihrac denilen herif böylesine celallendi?" diyorsun öyle mi?
İtirafçı Engin, bu soru bize değil sana sorulur. 27 yıl önce TKEP’li olmuşsun, on yıllar sonra Acilcilere ve örgütlü çabalarına saldırmak nereden aklına geldi?
İşkenceler, zindanlar, sürgünler yaşamış, yüzlerce Acilci militanın emekleriyle oluşmuş bir örgüte “Polis Akademisi” suçlamasını hangi ahlak ve vicdanı kıstaslarla yaptın. Kirletmediğin bir şey bırakmamakla elde etmek istediğin ne idi? Tüm solu “İğrenç” olarak ilan etmenin kıymeti nedir ki, bunu yaptın. Bir ahlaksızla birlikte, Cihat Aşkar yoldaş adına düzenlediğiniz mektubu yayınlamakla ne kazandın, cihat yoldaş gelip suratınızın ortasına bu çirkefi yapıştırmadı mı neden yoldaşı gece yarılarında telefonla işi örtbas etmek için aradın. Şehit yoldaşların şahadetlerini şaibeli hale getirme girişiminden ne elde ettin? Şehitleri bir kez daha katletmekle kazancın ne oldu? El yazılı itirafıyla MİT’en 150.000 TL aldığını itiraf eden bir ajanla ortaklığından eline ne geçti? Kimin hesabına çalışıyorsunuz? Bu sorular çoğaltır. Ama artık bunlar da geride kaldı.
Diyorsun ki:
“Erkan, Nebil'in "beni Mihrac yakalattı" dediğini çevresine söylemişti ve bu da muhtemelen Mihrac'ın kulağına gitmişti. Bana saldırarak konu değiştirmeye çalışıyordu.”
İtirafçı Engin, senin hakkında konuştuğum her şeyi kendi el yazın olan belgelerden getirip ortaya koydum. Bak sen ne koyuyorsun. Üçüncü şahısların doğrulamadığı, “söylediği” iddia edilen Nebil yoldaşın aramızda olmadığı, sadece duyum olan bir iddia üzerine üstelik kendince kurgular yaparak beni suçlamaya çalışıyorsun. Buna rağmen, tarihler seni yalancı çıkarmaya yetiyor.
Dinle bak,
Ben ve Nebil senin itiraflarınla deşifre edildik ve firari duruma düştük. Firar dönemim boyunca Nebil benim kadromda bir militandı. O, benden önce İstanbul’da yakalandı. Ben ise 10 Mart 1978’de Ankara’da yakalandım. Bütün firari dönemim boyunca da yanımda FÇ ve MÇ yoldaşlarım vardı. Firarı olan ve ekibiyle her zaman bir arada olan birinin kendinden önce yakalanmış bir yoldaşını nasıl yakalatacağını söyler misin? Bu denklem tutmuyor Engin tutmuyor. Başka kapıları zorla…
Ankara’da işkencelerden sonra İstanbul emniyetinde işkencelere tabi tutuldum ser verdim sır vermedim. İfadem beyaz bir sayfadır. Seni yakan da budur. 20 sayfalık bir itirafname olan polis ifadenle kamburun örtülmeyecek kadar büyük.
Sağmalcılarda zindana atıldım. Beni orda karşılayan, hemen ranzasını veren Nebil idi. Bu tarih verilerinde benim Nebil yoldaşa gönderdiğim iddia edilen bir pusulayla yakalanmasına yol açtığımı söylemek akıl karı mı? Bu uydurmayı, hangi tarihlerle açıklayabileceksin? Okuru aptal mı sanıyorsun. Nebil yoldaş adına şaibe yaratmaktan kastınız nedir söyler misin?
Nebil’in zindandan ilk kaçışını ben sağladım. Bedri Yağan’ı bağlayıp ranzanın altına sakladım ve Nebil’i onun yerine çıkardım. Benim çıkmamda ısrar etti, “sıra olayı değil” dedim, “benim ifadem temiz, zorda olan sensin” dedim onu özgürleştirdim. Bir ay sonra ben içerdeyken yakalanmasının vebalini hangi vicdanla üzerime yıkarsın. Bunu yaparken arın izanın neredeydi kendine bir sor bakalım?
Kurduğun caminin cemaati, polis ifaden, el yazılı belgelerle ortaya konmuş iken, ortağın MİT ajanı İbrahim Yalçın’ın el yazılı ifadesi ortada iken bu belgesel sunuma inanmayıp birinin duyduğu, üçüncü bir kişinin onaylamadığı, söyleyeninde aramızda olmadığı bir duyum üzerinde kağıttan şatolar kurmaların utancını duymuyor musun?
Mihrac Ural sendromu etrafında oluşturduğun bu cemaatin camisinin duvarına değil, kubbesine yapmak şeran caiz olmaz mı?
Bütün bunlar, dosya dosya yazıldı.
Zamanı hakem koydum aramıza, göreceğiz bakalım…
İtirafçı Engin Erkiner şaibe ve vesvese yaratmak, tartışmaları iyi takip etmemiş olanların kafasını bulandırmak için soruyor:
“Belki bilinmeyen bir bilgiyi de burada ileteyim:
1982 yılında adına "Leninist konferans" denilen bir konferans yapıldı. O sırada pasaportum olmadığı için Fransa'dan Suriye'ye gidemedim. Bunun yerine, benim de üyesi bulunduğum politik büro mensuplarına Mihrac Ural'ı ağır şekilde suçlayan bir mektup gönderdim.
Mihrac efendi, bu mektubu arşivinden çıkar da yayınla ve insanlar Nisan 1982'de seninle ilgili neler söylediğimi öğrensinler.”
Öyle mi?
Oku o zaman,
1.15. Dosya’yı okudun, bu dosyada yer alan 1982 de söylediğin her şey ve bu gün söylediklerinin karşılaştırması var, bunları bilmene rağmen neden bu soruyu soruyorsun. Cevabını aldığın soruları sormakla cevapsız olduğun imasını mı veriyorsun: Dön 15. Dosyayı bir daha oku. Orada ikiyüzlülüğünü bulacaksın. 15 Dosyanın aynasına bakacak kendini göreceksin. Dosya ektedir…
2.1-7 mayıs 1982 de yapılan toplantımız “Leninist konferans” değil, genişletilmiş MK toplantısıydı. Bazı şeyleri keyfin gelince iyi hatırlıyorsun bazen de hatırlamayı tercih etmiyorsun.
Genişletilmiş MK toplantısında alınan karar, 1. kongre bağlanana kadar, oy birliğiyle Genel Sekreterliğe getirilişimin kararıydı. 1 kongrede de kongre delegelerinin oy birliğiyle genel sekreterliğe (25 Kasım 1 Aralık 1986). Genişletilmiş MK toplantısının, benim genel sekreterliğe getiren ve yaptığı görev bölümünü o gün bak nasıl değerlendirmişsin:
“Örgütümüzün çeşitli organlar seçmesi ve işbölümüne gitmesi olumlu bir adımdır. Zaten bu son bir yıllık gelişimin doğal sonucu sayılır…” (Engin Erkiner, 1-5-1982 tarihli MK’ya hitaben gönderdiği mektup)
27 yıl sonra ne odluda Mihrac Ural’a bu saldırılara giriştin, Acilciler örgütüne ve değerlerine saldırdın. Bu soru sana sorulmalı.
3. 1-7 Mayıs 1982 genişletilmiş MK toplantısına gönderdiğin mektup, 24.5.1982 de bana gönderdiğin mektup ve 3 ay sonra gönderdiğin ayrılık mektubun olan “Açık Mektup”. Örgüt Arşivindedir. Bu mektuplar da ortaya koyduğun dile ile bu gün ortaya koyduğun dil arasında akıllara ziyan farkın nedeni nedir? Örgütümüze ve değerlerine bu saldırının altında ne var bunu soruyorum sana?
Bu mektuplar dünkü söylemlerinle, bu günü söylemlerini karşılaştırmalı olarak verdiğim 15. Dosyada bulacaksın. Dön bir daha oku…
A) MK ya gönderdiğin mektupta neler demişsin oku ve dön bu gün yazdıklarına bak…:
“Yoldaşlar,
Örgütümüzün bu önemli toplantısında aranızda bulunmadığım için öncelikle özür dilerim. Şu andaki kimlik durumumla oraya ulaşabilmek için güvenilir bir olanak yaratmam mümkün olmadı.
Bu nedenle toplantının hakkında karar alması gereken konulardaki önerilerimi iletmekle yetineceğim.
Örgütümüz son bir yılda her alanda önemli aşamalar yaptı. Bir yıl önce iyi tanınmayan ve hatta genellikle de muhatap alınmayan bir örgüt iken, bu gün demokrasi güçleri arasında tanınan, çizgisi ve görüşleri bilinen bir örgüt durumuna geldik Gelişmemiz çok olumlu olmakla birlikte henüz önümüzde aşılması gereken önemli engeller bulunduğu da bir diğer gerçektir…
Örgütümüzün en üst organı yaklaşık 1.5 yıl önce oluşturulan Politik Bürodur. Bu organın 1.5 yıllık çalışmasındaki özelliklere bakmak aydınlatıcı olacaktır (olumlu özelikler üzerinde burada durmayacağım. Bunları hepimiz biliyoruz.)
… Yoldaşlar,
Diğer konulardaki önerilerimi ve düşüncelerimi önceki mektuplarımda iletmiştim.
En kısa sürede görüşmek umuduyla hepinizi kucaklarım. (İmza) ” (Engin Erkiner, 1-5-1982 tarihli MK’ya hitaben gönderilen mektubundan el yazması, orijinal, Örgüt Arşivi, MK’ya gelen mektuplar bölümü)
B) Genişletilmiş MK toplantısından 24 gün sonra, bana gönderdiğin özel mektup:
“Yoldaş,
Mektubunu aldım. Toplantıya gelmek için o sırada olanaklar uygun değildi O zaman bazı şeyleri atlatıp gelebilirsem bile geri dönmem olanaksız olurdu. Şu anda bu sorunlar çözümlenmiş durumda.
Örgütümüzün çeşitli organlar seçmesi ve işbölümüne gitmesi olumlu bir adımdır. Zaten bu son bir yıllık gelişimin doğal sonucu sayılır…
Buradaki çalışmalara ilişkin raporumu birkaç gün sonra göndereceğim.” (Engin Erkiner, 24.5.1982 tarihli Genel Sekreter yoldaşa hitaben gönderilen mektubundan, el yazması orijinal, Örgüt Arşivi, GS’e gelen mektuplar bölümü)
C) “Açık Mektup” ta söylediklerinle bu gün söylediklerini karşılaştır. Utanman varsa utan…
“ Birlikte uzun bir yol yürüdük. Birçok şeyi birlikte yaşadık. İyi ve kötü günleri birlikte geçirdik. Ancak siyasi mücadelenin bir ciddiyeti ve ilkeleri vardır. Çelişkiler belirli bir boyuta ulaşınca yol ayrımına gelinir. Bu benim için kolay bir şey değil. On yıllardır bu hareketin içindeyim… her kademesinde, ideolojik, politik, örgütsel, askeri her çeşit mücadelesi içinde yer aldım. Başka arkadaşların yaptıklarını da küçümseyecek değilim… komünist selamlarımla” (Engin Erkiner “Açık Mektup” 9.8.1982)
Uzun yol yürüdük birlikte, iyi kötü günleri geçirdik, başka arkadaşların yaptıklarını da küçümsemiyorsun en sonunda da komünist selamlar iletip yolunu ayırıyorsun. Eleştirin ne olursa olsun, ayrılığın en keskin süreçlerinde kullandığın dile ile bu gün kullanmakta olduğun dili karşılaştır. Bak bakalım insanlığından bir şey kalmış mı?
Açık Mektupla TKEP’e kaçtın. TEKP saflarında 25 yıl kaldın, on yıllar sonra Acilcilere saldırmanın kerameti nedir söyler misin? Bu görev neyle ve kiminle ilgilidir? Yüzlerce mücadele insanının gönül verdiği Acilcileri “iğrenç” göstermeye, şehitlerini şaibeli yapmaya yönelmeni kim istedi cevap ver? Adama sormazlar mı, 26 yıl önce örgütten kaçarken bile söylemediğin şeyleri şimdi bir kinle söylemeye neden koyuldun? Olayları sağduyuyla takip eden bir okur bunları suratına tokat vurur gibi sormaz mı? Sormuyorlarsa bu onların da senin de aynı sorumsuzluk içinde olduğunuzu göstermez mi?
Engin sana acıyorum.
Sen hiçbir zaman sorumlu olamasın. Kimsenin sorumluğunu bile üstlenemesin kendinden bile sorumlu değilsin. Sen sadece kaçarsın, en yakınlarını yarattığın belayla baş başa bırakıp kaçarsın. Camiinde topladığı cemaate de bu gün aynı şeyi yapacaksın.
“Plan değişimi gerekli” diyorsun. İyi…
“geçmişi olanın geleceği olmaz” diyorsun. Plan değişikliğin bu mu? Sen zaten hep plan değiştirenlerdensin. Burada ekmek yiyemedin de Alman solunda tahribata mı yöneliyorsun? Nedir söyle bakalım.
Geçmişindeki itirafçı kirliliği aşmak için, herkesin geçmişini inkar mı etmesi gerek? Geçmişe yönelik inkarcı söylemlerin, seni geçmişinden kurtarır mı sanıyorsun?
32 yıldır, yaptığın itirafların zulmü altında yaşadığımızı ve bunları unutacağımızı mı sanıyorsun? Göreceğiz bakalım…
“İğrenç” bulduğun Türkiye solundan kaçıp Alman solunda çalışmaya yönelmek seni kurtaracak mı sanıyorsun. Göreceğiz bakalım…
10 Mayıs 2009
İtirafçı Engin Erkiner, yalansız yazamaz. Yazdığı her yeni yazıda, eskiye bir balans ayarı yapar. Çünkü kararlı bir duruşu yoktur ve olamaz da. Ben iddialarımı belgesiz konuşmadım konuşmayacağım. Ama bana saldıranlar bile istisnasız kurgularını, yalanlarını, uydurmalarını anlatıp durdular. Kendi yazdıklarını gönderdikleri iletilerini bile inkar edecek kadar korkakça gerçekliklerinden kaçtılar.
Son örnekler de şu.
"Aradan 30 sene geçtikten sonra ne oldu da Mihrac denilen herif böylesine celallendi?" diyorsun öyle mi?
İtirafçı Engin, bu soru bize değil sana sorulur. 27 yıl önce TKEP’li olmuşsun, on yıllar sonra Acilcilere ve örgütlü çabalarına saldırmak nereden aklına geldi?
İşkenceler, zindanlar, sürgünler yaşamış, yüzlerce Acilci militanın emekleriyle oluşmuş bir örgüte “Polis Akademisi” suçlamasını hangi ahlak ve vicdanı kıstaslarla yaptın. Kirletmediğin bir şey bırakmamakla elde etmek istediğin ne idi? Tüm solu “İğrenç” olarak ilan etmenin kıymeti nedir ki, bunu yaptın. Bir ahlaksızla birlikte, Cihat Aşkar yoldaş adına düzenlediğiniz mektubu yayınlamakla ne kazandın, cihat yoldaş gelip suratınızın ortasına bu çirkefi yapıştırmadı mı neden yoldaşı gece yarılarında telefonla işi örtbas etmek için aradın. Şehit yoldaşların şahadetlerini şaibeli hale getirme girişiminden ne elde ettin? Şehitleri bir kez daha katletmekle kazancın ne oldu? El yazılı itirafıyla MİT’en 150.000 TL aldığını itiraf eden bir ajanla ortaklığından eline ne geçti? Kimin hesabına çalışıyorsunuz? Bu sorular çoğaltır. Ama artık bunlar da geride kaldı.
Diyorsun ki:
“Erkan, Nebil'in "beni Mihrac yakalattı" dediğini çevresine söylemişti ve bu da muhtemelen Mihrac'ın kulağına gitmişti. Bana saldırarak konu değiştirmeye çalışıyordu.”
İtirafçı Engin, senin hakkında konuştuğum her şeyi kendi el yazın olan belgelerden getirip ortaya koydum. Bak sen ne koyuyorsun. Üçüncü şahısların doğrulamadığı, “söylediği” iddia edilen Nebil yoldaşın aramızda olmadığı, sadece duyum olan bir iddia üzerine üstelik kendince kurgular yaparak beni suçlamaya çalışıyorsun. Buna rağmen, tarihler seni yalancı çıkarmaya yetiyor.
Dinle bak,
Ben ve Nebil senin itiraflarınla deşifre edildik ve firari duruma düştük. Firar dönemim boyunca Nebil benim kadromda bir militandı. O, benden önce İstanbul’da yakalandı. Ben ise 10 Mart 1978’de Ankara’da yakalandım. Bütün firari dönemim boyunca da yanımda FÇ ve MÇ yoldaşlarım vardı. Firarı olan ve ekibiyle her zaman bir arada olan birinin kendinden önce yakalanmış bir yoldaşını nasıl yakalatacağını söyler misin? Bu denklem tutmuyor Engin tutmuyor. Başka kapıları zorla…
Ankara’da işkencelerden sonra İstanbul emniyetinde işkencelere tabi tutuldum ser verdim sır vermedim. İfadem beyaz bir sayfadır. Seni yakan da budur. 20 sayfalık bir itirafname olan polis ifadenle kamburun örtülmeyecek kadar büyük.
Sağmalcılarda zindana atıldım. Beni orda karşılayan, hemen ranzasını veren Nebil idi. Bu tarih verilerinde benim Nebil yoldaşa gönderdiğim iddia edilen bir pusulayla yakalanmasına yol açtığımı söylemek akıl karı mı? Bu uydurmayı, hangi tarihlerle açıklayabileceksin? Okuru aptal mı sanıyorsun. Nebil yoldaş adına şaibe yaratmaktan kastınız nedir söyler misin?
Nebil’in zindandan ilk kaçışını ben sağladım. Bedri Yağan’ı bağlayıp ranzanın altına sakladım ve Nebil’i onun yerine çıkardım. Benim çıkmamda ısrar etti, “sıra olayı değil” dedim, “benim ifadem temiz, zorda olan sensin” dedim onu özgürleştirdim. Bir ay sonra ben içerdeyken yakalanmasının vebalini hangi vicdanla üzerime yıkarsın. Bunu yaparken arın izanın neredeydi kendine bir sor bakalım?
Kurduğun caminin cemaati, polis ifaden, el yazılı belgelerle ortaya konmuş iken, ortağın MİT ajanı İbrahim Yalçın’ın el yazılı ifadesi ortada iken bu belgesel sunuma inanmayıp birinin duyduğu, üçüncü bir kişinin onaylamadığı, söyleyeninde aramızda olmadığı bir duyum üzerinde kağıttan şatolar kurmaların utancını duymuyor musun?
Mihrac Ural sendromu etrafında oluşturduğun bu cemaatin camisinin duvarına değil, kubbesine yapmak şeran caiz olmaz mı?
Bütün bunlar, dosya dosya yazıldı.
Zamanı hakem koydum aramıza, göreceğiz bakalım…
İtirafçı Engin Erkiner şaibe ve vesvese yaratmak, tartışmaları iyi takip etmemiş olanların kafasını bulandırmak için soruyor:
“Belki bilinmeyen bir bilgiyi de burada ileteyim:
1982 yılında adına "Leninist konferans" denilen bir konferans yapıldı. O sırada pasaportum olmadığı için Fransa'dan Suriye'ye gidemedim. Bunun yerine, benim de üyesi bulunduğum politik büro mensuplarına Mihrac Ural'ı ağır şekilde suçlayan bir mektup gönderdim.
Mihrac efendi, bu mektubu arşivinden çıkar da yayınla ve insanlar Nisan 1982'de seninle ilgili neler söylediğimi öğrensinler.”
Öyle mi?
Oku o zaman,
1.15. Dosya’yı okudun, bu dosyada yer alan 1982 de söylediğin her şey ve bu gün söylediklerinin karşılaştırması var, bunları bilmene rağmen neden bu soruyu soruyorsun. Cevabını aldığın soruları sormakla cevapsız olduğun imasını mı veriyorsun: Dön 15. Dosyayı bir daha oku. Orada ikiyüzlülüğünü bulacaksın. 15 Dosyanın aynasına bakacak kendini göreceksin. Dosya ektedir…
2.1-7 mayıs 1982 de yapılan toplantımız “Leninist konferans” değil, genişletilmiş MK toplantısıydı. Bazı şeyleri keyfin gelince iyi hatırlıyorsun bazen de hatırlamayı tercih etmiyorsun.
Genişletilmiş MK toplantısında alınan karar, 1. kongre bağlanana kadar, oy birliğiyle Genel Sekreterliğe getirilişimin kararıydı. 1 kongrede de kongre delegelerinin oy birliğiyle genel sekreterliğe (25 Kasım 1 Aralık 1986). Genişletilmiş MK toplantısının, benim genel sekreterliğe getiren ve yaptığı görev bölümünü o gün bak nasıl değerlendirmişsin:
“Örgütümüzün çeşitli organlar seçmesi ve işbölümüne gitmesi olumlu bir adımdır. Zaten bu son bir yıllık gelişimin doğal sonucu sayılır…” (Engin Erkiner, 1-5-1982 tarihli MK’ya hitaben gönderdiği mektup)
27 yıl sonra ne odluda Mihrac Ural’a bu saldırılara giriştin, Acilciler örgütüne ve değerlerine saldırdın. Bu soru sana sorulmalı.
3. 1-7 Mayıs 1982 genişletilmiş MK toplantısına gönderdiğin mektup, 24.5.1982 de bana gönderdiğin mektup ve 3 ay sonra gönderdiğin ayrılık mektubun olan “Açık Mektup”. Örgüt Arşivindedir. Bu mektuplar da ortaya koyduğun dile ile bu gün ortaya koyduğun dil arasında akıllara ziyan farkın nedeni nedir? Örgütümüze ve değerlerine bu saldırının altında ne var bunu soruyorum sana?
Bu mektuplar dünkü söylemlerinle, bu günü söylemlerini karşılaştırmalı olarak verdiğim 15. Dosyada bulacaksın. Dön bir daha oku…
A) MK ya gönderdiğin mektupta neler demişsin oku ve dön bu gün yazdıklarına bak…:
“Yoldaşlar,
Örgütümüzün bu önemli toplantısında aranızda bulunmadığım için öncelikle özür dilerim. Şu andaki kimlik durumumla oraya ulaşabilmek için güvenilir bir olanak yaratmam mümkün olmadı.
Bu nedenle toplantının hakkında karar alması gereken konulardaki önerilerimi iletmekle yetineceğim.
Örgütümüz son bir yılda her alanda önemli aşamalar yaptı. Bir yıl önce iyi tanınmayan ve hatta genellikle de muhatap alınmayan bir örgüt iken, bu gün demokrasi güçleri arasında tanınan, çizgisi ve görüşleri bilinen bir örgüt durumuna geldik Gelişmemiz çok olumlu olmakla birlikte henüz önümüzde aşılması gereken önemli engeller bulunduğu da bir diğer gerçektir…
Örgütümüzün en üst organı yaklaşık 1.5 yıl önce oluşturulan Politik Bürodur. Bu organın 1.5 yıllık çalışmasındaki özelliklere bakmak aydınlatıcı olacaktır (olumlu özelikler üzerinde burada durmayacağım. Bunları hepimiz biliyoruz.)
… Yoldaşlar,
Diğer konulardaki önerilerimi ve düşüncelerimi önceki mektuplarımda iletmiştim.
En kısa sürede görüşmek umuduyla hepinizi kucaklarım. (İmza) ” (Engin Erkiner, 1-5-1982 tarihli MK’ya hitaben gönderilen mektubundan el yazması, orijinal, Örgüt Arşivi, MK’ya gelen mektuplar bölümü)
B) Genişletilmiş MK toplantısından 24 gün sonra, bana gönderdiğin özel mektup:
“Yoldaş,
Mektubunu aldım. Toplantıya gelmek için o sırada olanaklar uygun değildi O zaman bazı şeyleri atlatıp gelebilirsem bile geri dönmem olanaksız olurdu. Şu anda bu sorunlar çözümlenmiş durumda.
Örgütümüzün çeşitli organlar seçmesi ve işbölümüne gitmesi olumlu bir adımdır. Zaten bu son bir yıllık gelişimin doğal sonucu sayılır…
Buradaki çalışmalara ilişkin raporumu birkaç gün sonra göndereceğim.” (Engin Erkiner, 24.5.1982 tarihli Genel Sekreter yoldaşa hitaben gönderilen mektubundan, el yazması orijinal, Örgüt Arşivi, GS’e gelen mektuplar bölümü)
C) “Açık Mektup” ta söylediklerinle bu gün söylediklerini karşılaştır. Utanman varsa utan…
“ Birlikte uzun bir yol yürüdük. Birçok şeyi birlikte yaşadık. İyi ve kötü günleri birlikte geçirdik. Ancak siyasi mücadelenin bir ciddiyeti ve ilkeleri vardır. Çelişkiler belirli bir boyuta ulaşınca yol ayrımına gelinir. Bu benim için kolay bir şey değil. On yıllardır bu hareketin içindeyim… her kademesinde, ideolojik, politik, örgütsel, askeri her çeşit mücadelesi içinde yer aldım. Başka arkadaşların yaptıklarını da küçümseyecek değilim… komünist selamlarımla” (Engin Erkiner “Açık Mektup” 9.8.1982)
Uzun yol yürüdük birlikte, iyi kötü günleri geçirdik, başka arkadaşların yaptıklarını da küçümsemiyorsun en sonunda da komünist selamlar iletip yolunu ayırıyorsun. Eleştirin ne olursa olsun, ayrılığın en keskin süreçlerinde kullandığın dile ile bu gün kullanmakta olduğun dili karşılaştır. Bak bakalım insanlığından bir şey kalmış mı?
Açık Mektupla TKEP’e kaçtın. TEKP saflarında 25 yıl kaldın, on yıllar sonra Acilcilere saldırmanın kerameti nedir söyler misin? Bu görev neyle ve kiminle ilgilidir? Yüzlerce mücadele insanının gönül verdiği Acilcileri “iğrenç” göstermeye, şehitlerini şaibeli yapmaya yönelmeni kim istedi cevap ver? Adama sormazlar mı, 26 yıl önce örgütten kaçarken bile söylemediğin şeyleri şimdi bir kinle söylemeye neden koyuldun? Olayları sağduyuyla takip eden bir okur bunları suratına tokat vurur gibi sormaz mı? Sormuyorlarsa bu onların da senin de aynı sorumsuzluk içinde olduğunuzu göstermez mi?
Engin sana acıyorum.
Sen hiçbir zaman sorumlu olamasın. Kimsenin sorumluğunu bile üstlenemesin kendinden bile sorumlu değilsin. Sen sadece kaçarsın, en yakınlarını yarattığın belayla baş başa bırakıp kaçarsın. Camiinde topladığı cemaate de bu gün aynı şeyi yapacaksın.
“Plan değişimi gerekli” diyorsun. İyi…
“geçmişi olanın geleceği olmaz” diyorsun. Plan değişikliğin bu mu? Sen zaten hep plan değiştirenlerdensin. Burada ekmek yiyemedin de Alman solunda tahribata mı yöneliyorsun? Nedir söyle bakalım.
Geçmişindeki itirafçı kirliliği aşmak için, herkesin geçmişini inkar mı etmesi gerek? Geçmişe yönelik inkarcı söylemlerin, seni geçmişinden kurtarır mı sanıyorsun?
32 yıldır, yaptığın itirafların zulmü altında yaşadığımızı ve bunları unutacağımızı mı sanıyorsun? Göreceğiz bakalım…
“İğrenç” bulduğun Türkiye solundan kaçıp Alman solunda çalışmaya yönelmek seni kurtaracak mı sanıyorsun. Göreceğiz bakalım…
10 Mayıs 2009 Pazar
ÇOCUKLUK İŞGAL ALTINDA
Faiz Cebiroğlu
Türkiye’de çocuk olmak, zordur. Türkiye’de Kürt çocuğu olmak, daha da zordur. Zorluk, ikidir: Birincisi, var olan otoriter eğitimden kaynaklanan zorluk. İkincisi, hem otoriter eğitimin, hem de ”Kürt” olmanın verdiği zorluk. Bu, çifte zorluk oluyor. Çifte zorluk, birleşiyor, tekleşiyor. Tekleşen bu zorluk, çocuklar için zulüm oluyor. Tekleşen bu zorluk, çocuklar için işkence, hapis ve ölüm oluyor.
Bu zulümdür; bir yandan otoriter eğitimin verdiği zulüm, diğer yandan Kürt olmanın yarattığı zulüm: Anadil yasak. Kimlik yasak. Kürt olmak yasak. Diline, kimliğine sahip çıkan Kürt çocuğu olmak yasak...Burada herşey yasak. Burada herşey işgal altındadır. Burada çocuklar, hem fiziki, hem de psikolojik olarak işgal altındadır.
Burada çocukluk, işgal altındadır.
Burada duygular, işgal altındadır.
Burada kimlik, işgal altındadır.
İşte böylesi bir sistem ve ortamda, daha 7 – 10 yaşlarındaki “işgalin çocukları”, polis panzerleri altında eziliyor. Diline, kimliğine, duygu ve öz-değerlerine sahip çıkmaya çalışan “işgalinin çocuklarına” gaz bombaları atılıyor, kafalarına, öldürülesiye, dipçiklerle vuruluyor.
Bu zulümdür. Türkiye’de çocuk olmak, hele hele Kürt çocuğu olmak, büyük bir zulümdür.
Türkiye’de çocuklara yapılan budur. Türkiye’deki “tek resmi dil, tek resmi ideolojinin” eğitimi ve bu eğitimin yarattığı ”terbiye”, budur. Zulümdür.
Zira burada, otoriter eğitim altında, çocuk sevgisi olmaz. Yoktur.
Burada hem otoriter eğitimden, hem de varlığı inkâr edilen bir halkın, Kürt halkının çocuğu olmak, zordur. Zulümdür.
Zaten genelde otoriter eğitim ve bunun yarattığı “terbiye", çocuğu daha baştan ”sosyal olmayan” bir varlık olarak kabûl eder. Bu şu demek oluyor: ”Sosyal” olmayan çocuk, sosyal olması için, ”otorite” sahibi olan kişilerin sözlerini dinlemesi gerekiyor. Bu norma karşı çıkmak, zulüm demektir: Ailede anne - baba dayağı, ilkokullarda başlayan öğretmen dayağı, karakollarda polis dayağı, jandarma dayağı, evde, sokakta, tarlada açık infaz, linç demektir.
Otoriter eğitimde çocuk olmak, hele hele Kürt çocuğu olmak, zordur. Zulümdür.
İşte böylesi bir sistemde Kürt, Türk, Arap, Laz, Ermeni ve diğer Anadolulu çocuklar, işkence görüyor. Böylesi bir eğitim sisteminde onlara hapis cezaları veriliyor. Böylesi bir sistemde çocuklar ölüyor / öldürülüyor.
Bu hem otoriter eğitimin, hem de başka halkarı inkâr etmenin yarattığı bakış açısıdır. Yıllardır, “tek dil” ve “tek resmi ideoloji” ile beslenen bu yanlış bakış açısı, çocuklar için zulüm oluyor. Bu bakış açısıyla, çocuklarımız dövülüyor, işkence görüyor, öldürülüyor; onlara onlarca yıl hapis cezaları veriliyor... Bir düşünün, böylesi bir bakış açısını desteklemek için Türkiye’de, atasözleri dahi icat edildi, ediliyor: “Ağaç yaşken eğilir.”, ”Çocuğunu dövmeğen, dizini döver” gibi.
Açıktır; böylesi otoriter eğitim sisteminden, Türkiye’de, çoğu zaman, "işkenceciler" yetişiyor. Bu çocuk bakış açısından, zulüm ve acımasız ”insanlar” çıkıyor.
Böylesi bir eğitim sisteminden, Kenan Evren gibi faşistler çıkıyor: ”Bu çocukları asmayıp, besleyecek miyiz?” deyip, 17 yaşında çocuk Erdal Eren’i idam eden, Kenan Evren tipi faşist ve çocuk katilleri çıkıyor.
Böylesi eğitim sisteminden, “çocukta olsa, icabına bakarız” diyen ve şu an Başbakan olan Receb Tayyip gibi insanlar çıkıyor. Böylesi eğitim sisteminden, Cizre’de 10 yaşındaki Şükrü Bağan’ın kafasına gaz bombası atan; 16 yaşındaki Yahya Menekşe’yi panzerle ezen; 14 yaşındaki Seyfi Turan’ı acımasızca dibçikle vuracak kadar “vahşileşen insan” tipleri çıkıyor...
Bu tesadüfi değildir. Bu, ne yazık ki, “tek resmi dil, tek ideolojiyle” beslenen Türk otoriter eğitim sisteminin bir sonucudur. Ve ne yazık ki, bu sistem ve gelenek devam ediyor. İşte, dünden bugünlere uzanan bu gelenekle, çocukluk devresi işgal altında tutuluyor. Bu gelenekle, duygular ve insan kimliği işgal altında tutuluyor. Buradan hareketle çocuklara fiziki ve psikolojik cezalar veriliyor.
Peki böylesi bir otoriter eğitimle yetişenlerin, insanlara - hele hele çocuklara - ”hoşgörü” ile bakmaları beklenir mi?
Böylesi bir otoriter eğitimle yetişenlerin, Kürt çocuklarına sevgiyle yaklaşmaları beklenir mi?
Elbette hayır!
Açıktır, Türkiye’de çocuklara uygulanan zulüm, buradan kaynaklanmaktadır.
Türkiye’de, Kürt çocuklarına uygulanan bu çifte zulüm, buradan kaynaklanmaktadır.
Tüm bunlar Türkiye’de var olan yanlış eğitimin ve sistemin sonucudur…
Artık, yaşadığımız bu çağda, çocukluk için, insanlık için son derece utanc verici olan bu işgalci eğitime son verilmelidir.
Zamanı gelmiştir; artık, Kürt, Arap, Ermeni, Laz ve tüm Anadolu halkları, anadillerinde duygularını ifade etmeli; eğitim / öğretimini yapabilmeli ve özgürce kimliğini yükseltmelidir, diyoruz.
Bu yazının “ilk sonuçları” oluyor. İlk sonuç, gelecek için ilk adım demektir.
Artık, gecikmeden ve korkmadan böylesi ilk adımları atmak, hem insana saygı duymanın, hem de insan olamanın ilk tanımı oluyor…
Yetti artık! Türkiye’de çocuk olmak, zor olmamalıdır.
Yetti artık! Türkiye’de, Kürdistan’da Kürt çocuğu olmak, zulüm ve ölüm olmamalıdır.
Türkiye’de çocuk olmak, zordur. Türkiye’de Kürt çocuğu olmak, daha da zordur. Zorluk, ikidir: Birincisi, var olan otoriter eğitimden kaynaklanan zorluk. İkincisi, hem otoriter eğitimin, hem de ”Kürt” olmanın verdiği zorluk. Bu, çifte zorluk oluyor. Çifte zorluk, birleşiyor, tekleşiyor. Tekleşen bu zorluk, çocuklar için zulüm oluyor. Tekleşen bu zorluk, çocuklar için işkence, hapis ve ölüm oluyor.
Bu zulümdür; bir yandan otoriter eğitimin verdiği zulüm, diğer yandan Kürt olmanın yarattığı zulüm: Anadil yasak. Kimlik yasak. Kürt olmak yasak. Diline, kimliğine sahip çıkan Kürt çocuğu olmak yasak...Burada herşey yasak. Burada herşey işgal altındadır. Burada çocuklar, hem fiziki, hem de psikolojik olarak işgal altındadır.
Burada çocukluk, işgal altındadır.
Burada duygular, işgal altındadır.
Burada kimlik, işgal altındadır.
İşte böylesi bir sistem ve ortamda, daha 7 – 10 yaşlarındaki “işgalin çocukları”, polis panzerleri altında eziliyor. Diline, kimliğine, duygu ve öz-değerlerine sahip çıkmaya çalışan “işgalinin çocuklarına” gaz bombaları atılıyor, kafalarına, öldürülesiye, dipçiklerle vuruluyor.
Bu zulümdür. Türkiye’de çocuk olmak, hele hele Kürt çocuğu olmak, büyük bir zulümdür.
Türkiye’de çocuklara yapılan budur. Türkiye’deki “tek resmi dil, tek resmi ideolojinin” eğitimi ve bu eğitimin yarattığı ”terbiye”, budur. Zulümdür.
Zira burada, otoriter eğitim altında, çocuk sevgisi olmaz. Yoktur.
Burada hem otoriter eğitimden, hem de varlığı inkâr edilen bir halkın, Kürt halkının çocuğu olmak, zordur. Zulümdür.
Zaten genelde otoriter eğitim ve bunun yarattığı “terbiye", çocuğu daha baştan ”sosyal olmayan” bir varlık olarak kabûl eder. Bu şu demek oluyor: ”Sosyal” olmayan çocuk, sosyal olması için, ”otorite” sahibi olan kişilerin sözlerini dinlemesi gerekiyor. Bu norma karşı çıkmak, zulüm demektir: Ailede anne - baba dayağı, ilkokullarda başlayan öğretmen dayağı, karakollarda polis dayağı, jandarma dayağı, evde, sokakta, tarlada açık infaz, linç demektir.
Otoriter eğitimde çocuk olmak, hele hele Kürt çocuğu olmak, zordur. Zulümdür.
İşte böylesi bir sistemde Kürt, Türk, Arap, Laz, Ermeni ve diğer Anadolulu çocuklar, işkence görüyor. Böylesi bir eğitim sisteminde onlara hapis cezaları veriliyor. Böylesi bir sistemde çocuklar ölüyor / öldürülüyor.
Bu hem otoriter eğitimin, hem de başka halkarı inkâr etmenin yarattığı bakış açısıdır. Yıllardır, “tek dil” ve “tek resmi ideoloji” ile beslenen bu yanlış bakış açısı, çocuklar için zulüm oluyor. Bu bakış açısıyla, çocuklarımız dövülüyor, işkence görüyor, öldürülüyor; onlara onlarca yıl hapis cezaları veriliyor... Bir düşünün, böylesi bir bakış açısını desteklemek için Türkiye’de, atasözleri dahi icat edildi, ediliyor: “Ağaç yaşken eğilir.”, ”Çocuğunu dövmeğen, dizini döver” gibi.
Açıktır; böylesi otoriter eğitim sisteminden, Türkiye’de, çoğu zaman, "işkenceciler" yetişiyor. Bu çocuk bakış açısından, zulüm ve acımasız ”insanlar” çıkıyor.
Böylesi bir eğitim sisteminden, Kenan Evren gibi faşistler çıkıyor: ”Bu çocukları asmayıp, besleyecek miyiz?” deyip, 17 yaşında çocuk Erdal Eren’i idam eden, Kenan Evren tipi faşist ve çocuk katilleri çıkıyor.
Böylesi eğitim sisteminden, “çocukta olsa, icabına bakarız” diyen ve şu an Başbakan olan Receb Tayyip gibi insanlar çıkıyor. Böylesi eğitim sisteminden, Cizre’de 10 yaşındaki Şükrü Bağan’ın kafasına gaz bombası atan; 16 yaşındaki Yahya Menekşe’yi panzerle ezen; 14 yaşındaki Seyfi Turan’ı acımasızca dibçikle vuracak kadar “vahşileşen insan” tipleri çıkıyor...
Bu tesadüfi değildir. Bu, ne yazık ki, “tek resmi dil, tek ideolojiyle” beslenen Türk otoriter eğitim sisteminin bir sonucudur. Ve ne yazık ki, bu sistem ve gelenek devam ediyor. İşte, dünden bugünlere uzanan bu gelenekle, çocukluk devresi işgal altında tutuluyor. Bu gelenekle, duygular ve insan kimliği işgal altında tutuluyor. Buradan hareketle çocuklara fiziki ve psikolojik cezalar veriliyor.
Peki böylesi bir otoriter eğitimle yetişenlerin, insanlara - hele hele çocuklara - ”hoşgörü” ile bakmaları beklenir mi?
Böylesi bir otoriter eğitimle yetişenlerin, Kürt çocuklarına sevgiyle yaklaşmaları beklenir mi?
Elbette hayır!
Açıktır, Türkiye’de çocuklara uygulanan zulüm, buradan kaynaklanmaktadır.
Türkiye’de, Kürt çocuklarına uygulanan bu çifte zulüm, buradan kaynaklanmaktadır.
Tüm bunlar Türkiye’de var olan yanlış eğitimin ve sistemin sonucudur…
Artık, yaşadığımız bu çağda, çocukluk için, insanlık için son derece utanc verici olan bu işgalci eğitime son verilmelidir.
Zamanı gelmiştir; artık, Kürt, Arap, Ermeni, Laz ve tüm Anadolu halkları, anadillerinde duygularını ifade etmeli; eğitim / öğretimini yapabilmeli ve özgürce kimliğini yükseltmelidir, diyoruz.
Bu yazının “ilk sonuçları” oluyor. İlk sonuç, gelecek için ilk adım demektir.
Artık, gecikmeden ve korkmadan böylesi ilk adımları atmak, hem insana saygı duymanın, hem de insan olamanın ilk tanımı oluyor…
Yetti artık! Türkiye’de çocuk olmak, zor olmamalıdır.
Yetti artık! Türkiye’de, Kürdistan’da Kürt çocuğu olmak, zulüm ve ölüm olmamalıdır.
8 Mayıs 2009 Cuma
GEÇMİŞİ İNKAR ZAYIFLIĞIN REFLEKSDİR
Mihrac Ural
8 Mayıs 2009
Geçmişi inkar toplumlarda tarihle yüzleşmekten kaçıştır, zaaftır. Geçmişiyle yüzleşmeyenler geleceklerini kuramazlar ya da geleceğin kuruluşunda yer alamazlar. Bireylerde ise geçmişi inkar patolojiktir. Kişinin kirli geçmişine karşı refleksi, geçmişi inkar çağrısına dönüşür. “geçmişi olanın geleceği olmaz” gibi akıllara ziyan bir söylem bu bataklıktan çıkar. Birey bu genellemeyle, geçmişinden kurtulmanın yalan mutluluğunu arar. Vehimdir bu. Toplumlarda da bireylerde de geçmişi inkar, kaosla, kimlik bunalımıyla at başı gider.
Geçmişi sadece ders alının bir arşiv olarak algılamak da riskli bir tarih algısıdır. Geçmiş, gelecek içinde yer aldığı orandaki canlı bir veridir. Geçmiş ölü değildir. Gelecek içinde, bir biçimde ve oranda yer alışıyla canlıdır. Bunu tarih yazarken algılamak daha kalaydır. Tarihi tarihçinin yazması esprisi budur; gelecekte aldığı yerle canlı olan geçmiştir.
Gelecek ise doğmamıştır ve geçmişin verilerine muhtaçtır. Bu canlı veri bu günün ve geleceğin planlanması içinde etkin bir konumlanışa sahiptir. Bunlar olmadan gelecek için hiçbir şey söylenemez. Henüz yaşanmamış ve dolaysıyla tüketilmemiş geleceği hedef yapan, uğruna davalar oluşturan, gerçekte, geçmişin ta kendisidir. Canlı olan, var olan geçmiştir. Gelecek ise olmayabilirlik ihtimaliyle her zaman alternatiflere sahiptir. Var olan geleceğe katkı sunabilir, o da geçmiştir.
Gelecek kurgusuyla gelecek kurulmaz, gelecek kurgusu geçmiş unsurlar olmadan ciddi bile olamaz. Ayakları yere basamaz, gerçek olamaz.
***
Siyasal tıkanma kesitlerinde bilenen en basit doğruları tersyüz etmek, kuşku ve şaibe yaratarak her şeyi sorgulamak fantastik duruş meraklıları için bulunmaz bir fırsattır. Bu duruş çoğu kez sorumluluğu üstlenilmek istenmeyen gelecekle ilgili algılardan uzak olmayı ve bunu başarmak için geçmişi inkara kadar götürür. Geçmiş inkarı bu tutumlarda daha çok bir reflekstir. Geçmiş onarılması o kadar olumsuz bir düzlemdedir ki anılması bile geleceği karartır. Bun nedenle doğa ve toplum kanunlarının olmasa olmaz evrim kuralı, bu türlerin kendi geçmişleriyle ilgili ortaya koydukları reflekslerle yok sayılır; “geçmişi olanın geleceği olmaz” demek bu noktadan sonra kolay olur.
Bu söylem toplumların kendi tarihleriyle yüzleşmekten kaçışlarında ortaya çıktığı gibi bireylerinde geçmişleriyle ilgili sendromları sonucu ortaya çıkabilir. Patolojik bir vaka; hasta toplumlar ve hasta bireylerin halini anlatan bur durumdur. Siyasette de durum farklı değildir. Geleceği kurma kaygısı olmayanların bu tür söylemlere yatkın olmaları normaldir. “Geleceğin yoktur, çünkü geçmişin var, onunla yetin onu gevele” önermesi bu yolla bilinçaltlarına sokulmak istenir. Bu yaklaşımın felsefi kökleri toplum bilincini köreltme, bireyselliği öne çıkartıp bireyselliği geçmişine ait her şeye kuşkuyla bakmaya, şaibeli görmeye ve verili düzen içinde yalnızlaştırmaya yöneliktir. Birey yalnızlaştıkça teslim alınması daha kolaydır. Bunun için geleceğinizin olması için geçmişinizi inkar etmelisiniz önermesi dayatılmaktadır. Bu önerme geleceği yok ederken geçmişle bu tarzda oynar. Bu aynı zamanda, bu günün her anının geçmiş olduğu gerçeği karşısında kişinin gelecek diye bir sorumluluğu olmamasına yol açar.
Şu an, geçmiş olunca bilinen bir gerçek ise ve geçmişimiz olmayacaksa, o zaman gelecek diye bir şey de yoktur. Bir daha düşünülerek bu satırların okunmasını isteyeceğim. Yaşanan şu an, ancak tüketilip geçmiş olduğunda algılanabiliyorsa, hatalarıyla başarıları değerlendirilebiliyor ve planlanmış ya da değil geleceğin kurulmasına böylece harç oluyorsa, geleceği yok etmenin tek yolu geçmişi de yok etmektir. İstenen de budur. Bu algılar, batı marjinal okullarının kendi toplumlarında bile ciddiye alınmamış önermeleridir; bireyi geçmişinden koparmak, geleceğe ilişkin sorumsuz kılmak ve çevresinden bağımsızlaştırmak için demagoji kavramlar arkasına sığınılarak yapılmış bir önermedir.
Yazılarımda sık sık vurguladığım konuların başında orijinalitedir. İthal malı fantastik kurgular kendi topraklarında bile marjinal kalmış iken, bu söylemleri ve teorileri ülkemize getirip pazarlamak sonucu olmayan bir çabadır. Ülkemiz devrimci hareketinin en önemli handikabı da budur. Yapılmak istenen geçmişimizi inkardır, geleceksiz bırakılmaktır.
Oysa ülkemiz sosyal, siyasal gelişmelerine sıradan bir gözlemci gözüyle baktığımızda, ilk göze çarpacak gerçek, geçmişiyle barışabilen, geçmişini sağlıklı irdeleyip ayıklayabilen, geçmişin devamlılığını koruyabilenler başarıyı yakalayanlar olmaktadır. Kürt özgürlük hareketinin başarısını başka yerde aramamak gerek. Özgürlük hareketi bu gününün tüketerek geçmiş yaparken bile bunu ilkeye sarılı kaldıkça ilerleyebilmektedir. Liderlerinin arkasında durmalarının bu süreklilik için taşıdığı anlam geleceği kurmada geçmişin tartışılmaz rolünü de yeterince anlatır. Bu geçmişe takılma değil, tüketilen geçmişi gelecek için bir harç yapma olayıdır. Bu doğada da toplumda da bir evrim kuralıdır, mutasyonları olsa da.
Bu kural ülkemiz demokrasi mücadelesine farklılıklarımızın etkin katılımı için de çok geçerli bir kuraldır. Ülkemizin her bir ayrı varlığı, mozaiği, rengi ulus ölçeğinde ya da topluluk ve azınlık ölçeğinde olsun ortak ülkemizin özgürlüğü için bir katkı ve katılım sağlamak üzere geçmişiyle sağlıklı bir bağı kurması gereklidir. Tek boyutlu kılınmak istenen kültürlerimiz, ulus ve inançlarımız gerçekte geçmişimizi yok etme çabasından başka bir şey değildir.
Ermeni soykırımı, Kürt gerçekliğinin bin bir yolla sürmekte olan inkarı ve yürürlükteki kıyımları, azınlıkların hak inkarları tümden bir geçmiş inkarıdır. Geçmişlerini yok etkilerinin geleceğini de yok etme çabasıdır. Ancak gerçekler geçmişin olduğunu dirice ve canlıca geleceğe uzandığın gösteriyor. Kürt halkı bunu en iyi örneği, Ermeniler aydınların, tarihçilerin, dünya kamuoyunun dilinde etkin bir unsur olarak ben buradayım diyor Araplar 1 Mayıs bayramı etkinliklerinde, miting ve yürüyüşlerde, ilk kez Antakya meydanlarında seslerini pankartlarıyla, söylemleriyle yükseltiler. Demokrasi mücadelesine bir manivela olarak katılma iradelerini yansıttılar. Geçmişimiz, bu günün içinde, geleceğe doğru canlılığıyla etken olandır, varlık üretendir. Bizden inkar etmemiz istenen geçmişimiz, bizi bu güne ve yarına taşıyandır. Kendi topraklarında tarihi dolmuş ve hiçbir zaman varlık olmamış medreselerin ithal malı teorilerini ortak ülkemiz gerçekliğine dayatmanın çok farklı bir amacı olsa gerek.
Devletin milliyetçi reflekslerine ait bu önermelerin zaman zaman geçmişi kirli kişilerle ortak bölen bulması normaldir. Mesela kişi itirafçıysa ve geçmişinin ağır baskısı altında eziliyorsa ondan kurtulmak için herkese önereceği tek şey “geçmişinizi yok edin” demektir. Nitekim bunu yapanlar, topluma yönelik tahribatlarını kendi geçmişlerinden kurtulmak için bir önerme kılıfında sunanlardır. Kendi siyasal yaşamımızda bu örneklerden biri de malum itirafçıdır. Bu adam geçmişinden kurtulmak için, herkesin geleceğini yok etmeye yeltenmektedir. Bunun için “geçmişi olanın geleceği olamaz” demektedir.
Bir İtirafçının geçmişi özetle şu olabilir; “Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” ( Polis ifadesi, s:16 )
Bu türden insanların, geçmişlerinden kurtulma çabaları normaldir. Bunun için sağlıklı bir öz eleştiri yapmaları gerek ama yanlışlarını aşmak için bunu yapmayanların yönelecekleri yer, kendi geçmişleri gibi başkalarının da geçmişini yok etmektir. Bunun için geçmişsiz bir topluluk içinde olma istençleri her zaman onları zorlama söylemlere yöneltir, marjinal önermelerin esiri yapar. Geçmişin yok edilmesiyle oluşacak bir algı ortaklığı, kendi kirli geçmişlerini de yok edeceğini sanırlar. Bu nedenle her geçmişi kirli ilan ederler. Devrimci harekette vuku bulmuş birkaç olumsuz örneğe dayanarak genellemeye giderler “bir tarihi süreci olduğu gibi, başarılarını, çekilen acılarını, özverilerini hiçe sayarak “iğrenç” ilan ederler. Her şeyi şaibeli yaparlar. Sonra o ortamdan kaçarak, onları hiç bilmeyen ortamlarda geçmişinden kurtulmanın arayışına girerler. Gerçekte, bu zorlamalar söylemler, bu türleri geçmişleriyle her koşulda yüz yüze getirmekten başka bir işe yaramaz.
“Geçmişi olanın geleceği olmaz” demek, “tüm ilkokul öğrencileri üniversiteye” demek gibidir. Evrimi yok saymaktır. Birikimin kaynağını yok saymaktır. Bir gece ansızın alfabenin değişmesiyle bin yıllık bir tarih arşivinin gelecek kuşaklar için silinmesi gibidir. Yanlış olan geçmişi tek sermaye yapma çabasıdır ki bu çürümedir geçmişe takılmaktır. Geçmiş canlı bir organizma gibi geleceğin yapı taşları içinde yer alması gereği geçmişle bağımızı tanımlayan en önemli veridir. Bu noktada geçmişimiz olmadan gelecek kurmamızın gerçekçi olması mümkün değildir.
Kimse geçmişi tekrar etmek istemez, zaten geçmiş tekrar edilemez. Hiçbir koşul geçmiş olunca tekrar oluşamaz. İlla bir farklılıkla gündeme gelir. Bu açıdan geçmişin tekrar yaşanması mümkün olamaz. Bunu iradeci olarak istesek de başaramayız. Hayallerin yıkıldığı yer burası olur. Bundan kimse söz etmiyor geçmiş inkarcıları bu gerekçeleri kendileri uyduruyor. Geçmişimizi geleceğimize katabildiğimiz ölçüde onu yeniyle yadsıyabildiğimiz oranda canlı ve verimli kılabiliriz diyoruz. Geçmişle bağları koparıp onu yok sayarak kurulacak bir gelecek olamaz.
Geçmişlerinde çekinenlere yöneltilen eleştirilere karşı, “biz öyle demedik, geçmişten ders alıp ona tıkılmamak gerek” diye gösterecekleri tepki de gerçekçi değildir. Bu yaklaşım da özrü kabahatinde büyüktür.
Geçmişi sadece ders alının bir arşiv olarak algılamak da riskli bir tarih algısıdır. Geçmiş, gelecek içinde yer aldığı orandaki canlı bir veridir. Geçmiş ölü değildir. Gelecek içinde, bir biçimde ve oranda yer alışıyla canlıdır. Bunu tarih yazarken algılamak daha kalaydır. Tarihi tarihçinin yazması esprisi budur; gelecekte aldığı yerle canlı olan geçmiştir.
Gelecek ise doğmamıştır ve geçmişin verilerine muhtaçtır. Bu canlı veri bu günün ve geleceğin planlanması içinde etkin bir konumlanışa sahiptir. Bunlar olmadan gelecek için hiçbir şey söylenemez. Henüz yaşanmamış ve dolaysıyla tüketilmemiş geleceği hedef yapan, uğruna davalar oluşturan, gerçekte, geçmişin ta kendisidir. Canlı olan, var olan geçmiştir. Gelecek ise olmayabilirlik ihtimaliyle her zaman alternatiflere sahiptir. Var olan geleceğe katkı sunabilir, o da geçmiştir.
Gelecek kurgusuyla gelecek kurulmaz, gelecek kurgusu geçmiş unsurlar olmadan ciddi bile olamaz. Ayakları yere basamaz, gerçek olamaz.
8 Mayıs 2009
Geçmişi inkar toplumlarda tarihle yüzleşmekten kaçıştır, zaaftır. Geçmişiyle yüzleşmeyenler geleceklerini kuramazlar ya da geleceğin kuruluşunda yer alamazlar. Bireylerde ise geçmişi inkar patolojiktir. Kişinin kirli geçmişine karşı refleksi, geçmişi inkar çağrısına dönüşür. “geçmişi olanın geleceği olmaz” gibi akıllara ziyan bir söylem bu bataklıktan çıkar. Birey bu genellemeyle, geçmişinden kurtulmanın yalan mutluluğunu arar. Vehimdir bu. Toplumlarda da bireylerde de geçmişi inkar, kaosla, kimlik bunalımıyla at başı gider.
Geçmişi sadece ders alının bir arşiv olarak algılamak da riskli bir tarih algısıdır. Geçmiş, gelecek içinde yer aldığı orandaki canlı bir veridir. Geçmiş ölü değildir. Gelecek içinde, bir biçimde ve oranda yer alışıyla canlıdır. Bunu tarih yazarken algılamak daha kalaydır. Tarihi tarihçinin yazması esprisi budur; gelecekte aldığı yerle canlı olan geçmiştir.
Gelecek ise doğmamıştır ve geçmişin verilerine muhtaçtır. Bu canlı veri bu günün ve geleceğin planlanması içinde etkin bir konumlanışa sahiptir. Bunlar olmadan gelecek için hiçbir şey söylenemez. Henüz yaşanmamış ve dolaysıyla tüketilmemiş geleceği hedef yapan, uğruna davalar oluşturan, gerçekte, geçmişin ta kendisidir. Canlı olan, var olan geçmiştir. Gelecek ise olmayabilirlik ihtimaliyle her zaman alternatiflere sahiptir. Var olan geleceğe katkı sunabilir, o da geçmiştir.
Gelecek kurgusuyla gelecek kurulmaz, gelecek kurgusu geçmiş unsurlar olmadan ciddi bile olamaz. Ayakları yere basamaz, gerçek olamaz.
***
Siyasal tıkanma kesitlerinde bilenen en basit doğruları tersyüz etmek, kuşku ve şaibe yaratarak her şeyi sorgulamak fantastik duruş meraklıları için bulunmaz bir fırsattır. Bu duruş çoğu kez sorumluluğu üstlenilmek istenmeyen gelecekle ilgili algılardan uzak olmayı ve bunu başarmak için geçmişi inkara kadar götürür. Geçmiş inkarı bu tutumlarda daha çok bir reflekstir. Geçmiş onarılması o kadar olumsuz bir düzlemdedir ki anılması bile geleceği karartır. Bun nedenle doğa ve toplum kanunlarının olmasa olmaz evrim kuralı, bu türlerin kendi geçmişleriyle ilgili ortaya koydukları reflekslerle yok sayılır; “geçmişi olanın geleceği olmaz” demek bu noktadan sonra kolay olur.
Bu söylem toplumların kendi tarihleriyle yüzleşmekten kaçışlarında ortaya çıktığı gibi bireylerinde geçmişleriyle ilgili sendromları sonucu ortaya çıkabilir. Patolojik bir vaka; hasta toplumlar ve hasta bireylerin halini anlatan bur durumdur. Siyasette de durum farklı değildir. Geleceği kurma kaygısı olmayanların bu tür söylemlere yatkın olmaları normaldir. “Geleceğin yoktur, çünkü geçmişin var, onunla yetin onu gevele” önermesi bu yolla bilinçaltlarına sokulmak istenir. Bu yaklaşımın felsefi kökleri toplum bilincini köreltme, bireyselliği öne çıkartıp bireyselliği geçmişine ait her şeye kuşkuyla bakmaya, şaibeli görmeye ve verili düzen içinde yalnızlaştırmaya yöneliktir. Birey yalnızlaştıkça teslim alınması daha kolaydır. Bunun için geleceğinizin olması için geçmişinizi inkar etmelisiniz önermesi dayatılmaktadır. Bu önerme geleceği yok ederken geçmişle bu tarzda oynar. Bu aynı zamanda, bu günün her anının geçmiş olduğu gerçeği karşısında kişinin gelecek diye bir sorumluluğu olmamasına yol açar.
Şu an, geçmiş olunca bilinen bir gerçek ise ve geçmişimiz olmayacaksa, o zaman gelecek diye bir şey de yoktur. Bir daha düşünülerek bu satırların okunmasını isteyeceğim. Yaşanan şu an, ancak tüketilip geçmiş olduğunda algılanabiliyorsa, hatalarıyla başarıları değerlendirilebiliyor ve planlanmış ya da değil geleceğin kurulmasına böylece harç oluyorsa, geleceği yok etmenin tek yolu geçmişi de yok etmektir. İstenen de budur. Bu algılar, batı marjinal okullarının kendi toplumlarında bile ciddiye alınmamış önermeleridir; bireyi geçmişinden koparmak, geleceğe ilişkin sorumsuz kılmak ve çevresinden bağımsızlaştırmak için demagoji kavramlar arkasına sığınılarak yapılmış bir önermedir.
Yazılarımda sık sık vurguladığım konuların başında orijinalitedir. İthal malı fantastik kurgular kendi topraklarında bile marjinal kalmış iken, bu söylemleri ve teorileri ülkemize getirip pazarlamak sonucu olmayan bir çabadır. Ülkemiz devrimci hareketinin en önemli handikabı da budur. Yapılmak istenen geçmişimizi inkardır, geleceksiz bırakılmaktır.
Oysa ülkemiz sosyal, siyasal gelişmelerine sıradan bir gözlemci gözüyle baktığımızda, ilk göze çarpacak gerçek, geçmişiyle barışabilen, geçmişini sağlıklı irdeleyip ayıklayabilen, geçmişin devamlılığını koruyabilenler başarıyı yakalayanlar olmaktadır. Kürt özgürlük hareketinin başarısını başka yerde aramamak gerek. Özgürlük hareketi bu gününün tüketerek geçmiş yaparken bile bunu ilkeye sarılı kaldıkça ilerleyebilmektedir. Liderlerinin arkasında durmalarının bu süreklilik için taşıdığı anlam geleceği kurmada geçmişin tartışılmaz rolünü de yeterince anlatır. Bu geçmişe takılma değil, tüketilen geçmişi gelecek için bir harç yapma olayıdır. Bu doğada da toplumda da bir evrim kuralıdır, mutasyonları olsa da.
Bu kural ülkemiz demokrasi mücadelesine farklılıklarımızın etkin katılımı için de çok geçerli bir kuraldır. Ülkemizin her bir ayrı varlığı, mozaiği, rengi ulus ölçeğinde ya da topluluk ve azınlık ölçeğinde olsun ortak ülkemizin özgürlüğü için bir katkı ve katılım sağlamak üzere geçmişiyle sağlıklı bir bağı kurması gereklidir. Tek boyutlu kılınmak istenen kültürlerimiz, ulus ve inançlarımız gerçekte geçmişimizi yok etme çabasından başka bir şey değildir.
Ermeni soykırımı, Kürt gerçekliğinin bin bir yolla sürmekte olan inkarı ve yürürlükteki kıyımları, azınlıkların hak inkarları tümden bir geçmiş inkarıdır. Geçmişlerini yok etkilerinin geleceğini de yok etme çabasıdır. Ancak gerçekler geçmişin olduğunu dirice ve canlıca geleceğe uzandığın gösteriyor. Kürt halkı bunu en iyi örneği, Ermeniler aydınların, tarihçilerin, dünya kamuoyunun dilinde etkin bir unsur olarak ben buradayım diyor Araplar 1 Mayıs bayramı etkinliklerinde, miting ve yürüyüşlerde, ilk kez Antakya meydanlarında seslerini pankartlarıyla, söylemleriyle yükseltiler. Demokrasi mücadelesine bir manivela olarak katılma iradelerini yansıttılar. Geçmişimiz, bu günün içinde, geleceğe doğru canlılığıyla etken olandır, varlık üretendir. Bizden inkar etmemiz istenen geçmişimiz, bizi bu güne ve yarına taşıyandır. Kendi topraklarında tarihi dolmuş ve hiçbir zaman varlık olmamış medreselerin ithal malı teorilerini ortak ülkemiz gerçekliğine dayatmanın çok farklı bir amacı olsa gerek.
Devletin milliyetçi reflekslerine ait bu önermelerin zaman zaman geçmişi kirli kişilerle ortak bölen bulması normaldir. Mesela kişi itirafçıysa ve geçmişinin ağır baskısı altında eziliyorsa ondan kurtulmak için herkese önereceği tek şey “geçmişinizi yok edin” demektir. Nitekim bunu yapanlar, topluma yönelik tahribatlarını kendi geçmişlerinden kurtulmak için bir önerme kılıfında sunanlardır. Kendi siyasal yaşamımızda bu örneklerden biri de malum itirafçıdır. Bu adam geçmişinden kurtulmak için, herkesin geleceğini yok etmeye yeltenmektedir. Bunun için “geçmişi olanın geleceği olamaz” demektedir.
Bir İtirafçının geçmişi özetle şu olabilir; “Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” ( Polis ifadesi, s:16 )
Bu türden insanların, geçmişlerinden kurtulma çabaları normaldir. Bunun için sağlıklı bir öz eleştiri yapmaları gerek ama yanlışlarını aşmak için bunu yapmayanların yönelecekleri yer, kendi geçmişleri gibi başkalarının da geçmişini yok etmektir. Bunun için geçmişsiz bir topluluk içinde olma istençleri her zaman onları zorlama söylemlere yöneltir, marjinal önermelerin esiri yapar. Geçmişin yok edilmesiyle oluşacak bir algı ortaklığı, kendi kirli geçmişlerini de yok edeceğini sanırlar. Bu nedenle her geçmişi kirli ilan ederler. Devrimci harekette vuku bulmuş birkaç olumsuz örneğe dayanarak genellemeye giderler “bir tarihi süreci olduğu gibi, başarılarını, çekilen acılarını, özverilerini hiçe sayarak “iğrenç” ilan ederler. Her şeyi şaibeli yaparlar. Sonra o ortamdan kaçarak, onları hiç bilmeyen ortamlarda geçmişinden kurtulmanın arayışına girerler. Gerçekte, bu zorlamalar söylemler, bu türleri geçmişleriyle her koşulda yüz yüze getirmekten başka bir işe yaramaz.
“Geçmişi olanın geleceği olmaz” demek, “tüm ilkokul öğrencileri üniversiteye” demek gibidir. Evrimi yok saymaktır. Birikimin kaynağını yok saymaktır. Bir gece ansızın alfabenin değişmesiyle bin yıllık bir tarih arşivinin gelecek kuşaklar için silinmesi gibidir. Yanlış olan geçmişi tek sermaye yapma çabasıdır ki bu çürümedir geçmişe takılmaktır. Geçmiş canlı bir organizma gibi geleceğin yapı taşları içinde yer alması gereği geçmişle bağımızı tanımlayan en önemli veridir. Bu noktada geçmişimiz olmadan gelecek kurmamızın gerçekçi olması mümkün değildir.
Kimse geçmişi tekrar etmek istemez, zaten geçmiş tekrar edilemez. Hiçbir koşul geçmiş olunca tekrar oluşamaz. İlla bir farklılıkla gündeme gelir. Bu açıdan geçmişin tekrar yaşanması mümkün olamaz. Bunu iradeci olarak istesek de başaramayız. Hayallerin yıkıldığı yer burası olur. Bundan kimse söz etmiyor geçmiş inkarcıları bu gerekçeleri kendileri uyduruyor. Geçmişimizi geleceğimize katabildiğimiz ölçüde onu yeniyle yadsıyabildiğimiz oranda canlı ve verimli kılabiliriz diyoruz. Geçmişle bağları koparıp onu yok sayarak kurulacak bir gelecek olamaz.
Geçmişlerinde çekinenlere yöneltilen eleştirilere karşı, “biz öyle demedik, geçmişten ders alıp ona tıkılmamak gerek” diye gösterecekleri tepki de gerçekçi değildir. Bu yaklaşım da özrü kabahatinde büyüktür.
Geçmişi sadece ders alının bir arşiv olarak algılamak da riskli bir tarih algısıdır. Geçmiş, gelecek içinde yer aldığı orandaki canlı bir veridir. Geçmiş ölü değildir. Gelecek içinde, bir biçimde ve oranda yer alışıyla canlıdır. Bunu tarih yazarken algılamak daha kalaydır. Tarihi tarihçinin yazması esprisi budur; gelecekte aldığı yerle canlı olan geçmiştir.
Gelecek ise doğmamıştır ve geçmişin verilerine muhtaçtır. Bu canlı veri bu günün ve geleceğin planlanması içinde etkin bir konumlanışa sahiptir. Bunlar olmadan gelecek için hiçbir şey söylenemez. Henüz yaşanmamış ve dolaysıyla tüketilmemiş geleceği hedef yapan, uğruna davalar oluşturan, gerçekte, geçmişin ta kendisidir. Canlı olan, var olan geçmiştir. Gelecek ise olmayabilirlik ihtimaliyle her zaman alternatiflere sahiptir. Var olan geleceğe katkı sunabilir, o da geçmiştir.
Gelecek kurgusuyla gelecek kurulmaz, gelecek kurgusu geçmiş unsurlar olmadan ciddi bile olamaz. Ayakları yere basamaz, gerçek olamaz.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
