Mihrac Ural
19 Nisan 2009
Değerli Mustafa hoca,
Size ve bana yönelen saldırıları yapanlar kim ve ne olurlarsa olsunlar benim açımdan haksız ve korkaktırlar. Düşünceyi eleştirmesini bilmeyen, şiddeti, zorbalığı sahte adres ve isimler arkasında gizlenerek yapanlar muhatap alınmaz birer zavallıdırlar. Bu türler bu ülkenin demokratik umutlarına, birliğine, farklılığın zenginliğine ve eşitlik içinde yaşamına inanmayanlardır. İster sağdan, ister sol milliyetçilerden gelsin, hepsi aynı mayanın ürünüdürler.
Bu ülkede farklı olmak zor zanaattır. Ama bu ülkenin tarihle uyumlu demokratik ihtiyaçlarına ilişkin yürüyüşünün tek garantisi, farklılığımız olduğunu artık dosta da düşmana da bilmektedir. Son yerel seçimlerin (29 Mart 2009) gösterdiği gerçek, demokrasinin gerçekçi manivelaları bu farklılığın zenginliğinden beslenmektedir. Bu kesitte Kürt halkının özgürlük mücadelesi olmasaydı, %1 bile olmayan solun, demokrasi umutlarımızı koruması mümkün bile değildi. Bunun için Fırat’ın ötesini berisine, Torsların güneyini kuzeyine bağlamanın yolu daha çok farklılıklarımızın demokrasi mücadelesinde etkin olmasına bağlıdır dedik durduk. Anadolu gerçeği budur, orijinal olmak bu toprakların ürünü siyasal yönelimleri ortaya koymak bu nedenle gereklidir. Bunu algılamayanların, korkakça saldırıları gerçeği hiç değiştirmeyecektir.
Siz de biz de düşünce üretme çabasındayız. Ortaya koyduğumuz ürünlerle varız. Yazılarımız düşüncelerimizin ifadesidir. Düşüncelerimizi düşünceyle eleştirmeden bize yönelecek tehditler, düşüncelerimizi asla değiştirmeyecektir. Her ürünün bir ölçüsü vardır. Düşüncenin ölçüsü alternatif düşüncedir. Düşünceyi şiddet, tehdit, saldırı gibi çağdaş olmayan yollarla susturmaya çalışmak aczin ifadesidir. Biz aciz değiliz düşüncelerimizle eleştirilerimizi ortaya koyuyoruz. Düşüncelerimize tahditlerle saldıranlar ise çaresiz olanlardır. Zaman bunlarla aramızdaki hesaplaşmanın kefilidir.
Bizler, ortak ülkemizi tüm renkleriyle, tüm yönelimleriyle, demokrasi ortamında barış ve güvenlik içinde yaşama hakkını savunuyoruz. Bu duruşumuza şiddetle cevap vermenin akıllara ziyan halleri muhatabımız değildir. Özellikle sahte isim ve adreslerle yapılan korkak saldırılara bir cevabımız bile olmayacaktır. Bu türlerle davamız divana kalır, zamana kalır. Biz orta yerdeyiz, açık adreslere sahibiz. Onlar ise kimlikleri belli değil, adresleri sahtedir. Bilinen insanlar değildir karanlıklardan sallamalar yaparak sonuç elde etme çabasında olanlardır. Bunlarla davamız divana kalır, zamana kalır. Bu da bizim kabulümüzdür.
Değerli hoca,
Siz sitenizle yüz yılların gerçeğini, halkların en önemli taleplerini hiç bir yanlışa sapmadan ve kişisel bir beklentiniz olmadan dile getiriyorsunuz. Siteniz mütevazı imkanlarıyla ortak ülkemizin ufuklarına katkı sağlıyor. Önermeleriniz hep birlikten ve ortak çıkarlardan yanadır. 1 mayıs kutlamalarına yönelirken yaptığınız çağrı, bırakın sol ya da devrimci olup olmamasına insani bir barış ve birlik çağrısıdır. Bu özeliklerinizle düşünce öretiyorsunuz. Aklın doğruya yürüyüşte bin bir yolu olduğuna inanırım. Hatta doğruların bile bin bir olduğuna inanırım. Siz bu yollardın birini temsil ediyorsunuz. İşiniz akılla bilgi ve düşünceyle örülü. Tek silahınız budur. Buna rağmen bu korkakların yüreğini korku salıyorsunuz. Bu bile kimin doğru yolda olduğunu gösteren çok önemli bir mesajdır. Bu mesaja benim mütevazı katkım, denizde bir kum tanesidir. Sitenizde, bu kum tanelerini birleştirerek oluşturduğunuz dağlar bu korkakların yürüklerine oturmuştur. Doğru yolda olmanın kanıtı, daha başka nasıl gösterilir bilemem.
Kendi adıma yürüdüğünüz bu haklı yolda sonuna kadar yanınızdayım. Yazılarım bu minvalde sonun kadar yazılacaktır. Ben ve benim gibi düşünenler, sizi çok yakında sevgiyle izliyor. Hep yanınızda, sitenizi okuyarak ve beğenilerini dile getirerek yer almaktadırlar. Biz sevgiyi esas alan bir kültürden geliyoruz; Tehdit değil, sevgiyi esas olan bir kültür. Artık bu karanlık tiplerin kof tehditlerini kale almayacağımızı burada tekrar etmek bile istemem.
Biz sevginin ardından gidenleriz, korkuları olan hastalara verecek tek ilacımız sevgidir. Sevgi akıldadır.
Azizim,
Bu yol, hak yoludur. Tüm zorluklarına rağmen yürünecektir.
Size sevgimi, saygımı ve sonuna kadar desteğimi tüm arkadaşlarım adına sunuyorum.
Baki selamlarımla
Mihrac Ural.
19 Nisan 2009 (sa:17:15)
20 Nisan 2009 Pazartesi
19 Nisan 2009 Pazar
BEHÇET DİNLERER anmasının düşündürdükleri
Ali Rıza Aydın
Benim usul boylu selvi çınarım
Yüreğime bir od düştü yanarım
Kıblem sensin yönüm sana dönerim
Mihrabımdır kaşlarıyın arası
Behcetin Anma haberini okuyunca düşündüklerim
Ankara'da Behcet'le ilgili bir anma yapılacağından haberim yoktu. ÖDP İletişimden, cumartesi günü okudum, yani yapıldığını öğrendim.
Behcet'le ilgili anlatılanları, zaman zaman dinlerim, dinlemişimdir. Behcet’i bilen ya da onunla hiçbir ortamda bulunmayan, bu anlamda onu bilmeyenler onu anlatırken, Samsundan doğan güneşi anlatmanın alışkanlığı içerisinde bir anlatımları olduğunu dinler, acaba onu da böyle mi anlatmalı diye kendi kendime düşünüp dururum. Mehmet Ali Yılmaz’ın anlattıklarını okuyunca kısaca yaşadığımız süreç hakkında bildiklerimi yazmak istedim. Mehmet Ali sağ olmasa, bunları da o böyle anlatmasaydı, bunları yazma ihtiyacı hissetsem de yazmazdım; iyi ki sağ.
Behcet’i anma toplantısında, Mehmet Ali YILMAZ şöyle demiş: "Çukurova bölgesinde genel olarak sol ve hareketimiz zayıftı. Behçet'ı oraya gönderdik. Çok kısa zamanda hareketimiz bölgede etkinleşti ve kökleşti…." Bunu, bu süreci hiç bilmeyen, başka bir arkadaş söylese, hiç bişey demezdim, ama Mehmet Ali Yılmaz söyleyince acaba resmi bir tarih mi yaratılıyor diye kendi kendime düşündüm. Hâlbuki Adana’daki Devrimci çalışmamızda, gelinen aşamada, bir arkadaşın gelmesini, Mehmet Ali YILMAZDAZ'dan ben istedim. Ben sözcüğünü aslında sevmem, bizim kültürde, bizim ailede yetişen birinin böyle, ben, ben, ben demesi zordur ama böyle demek zorundayım, annem kusuruma bakmasın.
Kısaca süreç şöyle oldu.
Biz, Adana'da genel olarak gençlik içinde, özel olarak da liselerde, faşistlere karşı mücadelede yoğrulmuş, pişmiş bir guruptuk; genelde liselerdeki çalışmalarımıza bağlı olarak mahalle çalışmalarımız vardı bunların yanında, Mühendislik okulundaki faşist işkâlı kırmak içinde bir çalışma yürütüyorduk, bütün bunlara bağlıda basit bir örgütlenmemiz vardı. Lenin’in “Bir yoldaşa mektup” yazısını okuyup, kendimizce yorumlayarak, ona uygun adımlar atıyorduk.
Bizler bu mücadele içerisinde önce TSİP’e yöneldik, ilk bilincimizi oradan aldık, Mehmet Fatih'ın Adana’ya gelmesinden sonra, “Adana Yüksek Öğrenin Kültür Derneğine” kayıp oradaki mücadeleden süzülerek gelen bir guruptuk. TSİP ilk dönemler Doktorcuydu (Dr. Hikmet Kıvılcımlı çizgisindeydi) ilk bilincimizi Doktorun küçük broşürlerini okuyarak edinmiştik; bu altyapımız daha sonra çok popüler olan Sosyal Emperyalizm teorisini kabullenmemizi önledi. Liselerdeki devrimci kitleye biz hâkimdik. Önceleri “Yoldaş’cı”, sonraları “Halkın Kurtuluşçuları” dediğimiz guruptan daha güçlü idik. Lise- Der kurma çalışmalarında kendi aramızda yaptığımız mücadelede seçimi biz kazanmıştık, hatta HK lileri salondan dışarı atmıştık.
Ancak, Mehmet Fatih ve Eşi (Buket) ile yaptığımız fikir tartışmalarında yetersizliğimizi görüyorduk. Bu yüzden hızlı bir teorik eğitimden geçmemiz gerektiğini düşünüyorduk. Kendi kendimize bir eğitim çalışması uygulayıp, bazı temel kitapları okuyorduk ama bir rehberin öncülüğünde bunu çabuklaştırmayı düşünüyorduk. Bu maksatla, Parti –Cepheden kopan gurupları kendi ölçülerimizce inceledikten sonra, “Devrimci Gençlik Dergisi” çevresinde oluşan guruptan arkadaşlarla ilişki kurmaya karar verdik. Ankara'ya giden, “Ankaralı Ali” dediğimiz ( Şimdi zengin bir mütahit olan bu arkadaşımız sağdır) bir arkadaşımıza, Devrimci Gençlik dergisini bize getirmesini söyledik; oda Ankara'dan gelirken bize dergiyi getirdi1. Bize gelen Devrimci Gençlik Dergisinin orta sayfasında “Faşizim Ve Oligarşi” diye bir yazı vardı; derginin sanırım 5. ya da 6. sayısıydı. Dergi bundan sonra bize düzenli olarak geldi, bir dönem başka bir arkadaşımızın adına geldi, daha sonra bu arkadaşımız Ali Çakmaklı ile beraber “Acilciler” safına geçince, Adana’ya geldikçe bize uğrayan İbrahim Çenet’e derginin benim adıma gönderilmesini söyledim; oda Ankara'daki (...) arkadaşlara söylemiş dergi artık benim adıma gelmeye başladı. Benim adıma gelen ilk dergi, "KİESKİ Mantığı Üzerine" diye çıkan Kurtuluş Sosyalist Dergiyi (K.S.D’yi) eleştiren bir broşürdü.
Bu arada şunu özellikle vurgulamalıyım. AYÖKD’de (Adana Yüksek Öğrenim Kültür Derneği), Halkın Kurtuluşçuların düzenlediği, Atila KESKİN’in anlatıcı olarak katılacağı “Sosyal Emperyalizm” konusunun tartılaşacağı toplantıya bizde Ankara’dan Bület TANIK'ı getirmiştik. Bülent, Ali ÇAKMAKLI’nın akrabasıydı. O süreçte, Bülent’in katıldığı, bir tartışmada da kavga çıkmıştı; bu sol içi ilk kavgamızdı.
Bizim guruptaki arkadaşlar olarak biz, yöredeki, her devrimci faaliyetin içinde oluyorduk, örneğin: Ali Fuat ÇİLER, Hatay’da yayınlanan “Tek Yol Devrim” dergisini matbuada bastırmak için Adana’ya geliyordu, işlerini beraber yapıyorduk, Mehmet Fatih ÖKTÜLMÜŞ şöyle bir iş var gelin diyordu koşup gidiyorduk. Örneğin, Memet Fatih gil basıp dağıtacağı bildirilerin dağıtımında yardım istiyordu, bu devrimci yardıma koşup bildirileri bizde dağıtıyorduk. Vs. vs. vs
Bir gün, nasip olursa bu süreci çok uzun olarak yazacağım, bu yüzden kısa geçeyim.
Sonunda gurubumuzun teorik olarak yetişmesine katkıda bulunması için Ankara'daki DEV- GENÇ ( bunda kastım- Devrimci Gençlik Dergi çevresini oluşturan guruptur) çevresinden bir arkadaş istemeye karar verdik. Örneğin bu konuda benim öksüz Memet dediğim Sarız’lı Memet arkadaşımız dışardan birinin çağrılmasına ( dışarıdan birinin gelmesine) karşı idi. ( Şimdi Antalya’da öğretmenlik yapan bu arkadaşımı böyle anmak istiyorum ne olur ne olmaz) Bu arkadaşımız da, Behcet hakkında yapılan bir anmada konuşması gerekir, bunu hak etmiş bir arkadaşımızdır. Birazda benim diretmelerim sonucu, bir arkadaşın çağrılmasına karar verdirmiştik.
Uzatmayım.
Ankara'daki bir mitingi vesile ederek, Ankara'ya gitmiştik. Yanımda, İsmail de (şimdi kendi mecrasında ot gibi yaşıyor) vardı. Dönerken, On gün, onların köyde- Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde- kalmıştık. Tandoğan’da başlayıp kurtuluşta biten mitingde, Tandoğan'da kavga çıkmıştı, şubat ayıydı, liseler tatildi.
Mitingden sonra Mehmet Ali YILMAZ'la, Konur Sokaktaki, TMMOB lokalinde (Şimdiki Dost Kitap Evinin yeri o zamanlar TMMOB lokali idi) buluştuk. Ona Adana'yı, bizim durumumuzu anlatıp, bir yetkin arkadaş istedim; bizim teorik gelişmemize yardımcı olması için yetkin bir arkadaş göndermesini istedim, oda olur dedi. O konuşmamızda Mehmet Ali, bana demiş diki "Devrimci Gençlik taraftarı olduğunuzu Adana'ya varınca söylemeyin". “Niye” dedim, “Halkın Kurtuluşçuları kurumlarda çalışmalarınızı engellerler” dedi; Mehmet Ali, Adana'daki durumumuzu bilmiyordu, ona dedim ki “sen, beni ya anlamadın ya da bana inanamadın, biz onlardan güçlüyüz, Lise- Der seçimlerinde sorun çıkardılar yaka paça dışarı attık; onların bize güçleri yetmez” dedim. Bu konuşmadan sonra ben Adana'ya döndüm; gelirken Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde biraz kaldık. İki camisi olan bu köyde, Alevi bir ailenin çocuğu olduğumu söylememiştim; hayatımda bunu sakladığım tek yer bu köydür, buda korkudan değil misafir olduğumuz aileyi üzmemek içindi. Çok iyi insanlardı. Alevi olduğumu bilseler üzüleceklerdi. İsmaile bir Kızılbaş kızı alacağız dediğimde çok üzülüp oğlumuza bir insan evladı al diye tepki göstermişlerdi. İsmail’in dedesi o zamanlar 70 yaşlarında tatlı bir ihtiyardı, “Rızam ben köçek gördüm, abdal gördüm, Çingen gördüm ama hiç Kızılbaş görmedim. Kızılbaş komşularınız varmış sahiden iyi insanlar mı, gelsem bana da gösterir misin” demişti. Halbu ki köylerinin düğününü çalmaya, sünnetlerini yapamaya Kırşehir’den abdallar gelirmiş, bu abdallar Kızılbaştı ama amca onu bilmiyordu. Bizde söylemedik. Şimdi bunları anlatmaya kalkışırsam asıl konu rayından çıkar. Mehmet Ali'ye burada yazılmasına gerek olmayan daha başka bilgilerde verdim tabi. Ankara’da kaldığım süre içinde ODTÜ gidip geldim, ÖTK’ya uğradım, oraları gezdim vs. vs. vs
Adana’ya tekrar mücadelemizin içine döndük. Bu arada Mehmet Ali’nin istediği bazı işleri yaptık; Örneğin, bir iki kez ODTÜ’de okuyan Adanalı öğrencileri toplayıp, Hasan Tan Protestosu için Çağdaş Sahne’deki toplantılara gönderdik. O zamanlar Hasan TAN ODTÜ ‘ye rektör atanmıştı, ODTÜ Öğrenciler Birliğini (ÖTK) elinde bulunduran Devrimci Gençlerde Hasan Tan ODTÜ’ye rektör olamaz diye bir kampanya açmıştı; kampanya başarılı olmuştu, sahiden de Hasan Tan O.D.T.Ü’ye gelip rektörlük yapamamıştı.
O zamanlar, bir yandan işlerimizi yapıp bir yandan da Ankara’dan gelecek arkadaşı bekliyorduk.
İstanbul'da öldürülen İskenderunlu bir öğrenci arkadaşın ( Adı Salih Deniz'di sanırım) cenazesi Adana'dan İskenderun'a gidiyordu, bu cenaze töreni için bizde İskenderun’a gittik.
İskenderun’daki cenaze töreninden dönüşte, mezarlık dönüşü, Adana gurubunu gözaltına aldılar. Çünkü mezarlığa giderken polisin tutup aracına aldığı tanımadığımız bir arkadaşı, polis aracından zorla çıkarıp, polisin elinden almıştık. İçimizde bir kız arkadaşımız vardı (Hülya –bu arkadaşımızda yaşıyor herkes tanır), onun bırakılmasını emniyetten (polis amirinden) rica ettim, kabul ettiler. Onun Adana’ya yalnız gidemeyeceği için Kardeşim CEMAL AYDIN'ın da bırakılmasını istedim, karakol, onu da kabul etti. Hülya ile Cemal serbest bırakılınca Adana'ya geldiler. (CEMAL Adana Dev- Yol gurubunda, rahleyi tedrisatımızdan geçmiş, örgütlü çevremizden, gittiği görevi sırasında ölen ilk arkadaşımızdır. Tarik 19 Şubat 1978). Bir gün sonra İskenderun’da adliyeye getirildik, mahkeme bizi serbest bıraktı. Serbest kaldığımızda üç sürprizle karşılaştım: Gazeteler Taner AKÇAM'ın hapisten kaçtığını yazıyordu. Adana'ya geldiğimde de Cemal Ankara'dan beni görmeye iki arkadaş geldiğini, onların Sanayı GEDİK gile gittiklerini –oraya götürdüğünü- söyledi.
Sanayı GEDİK gile vardığımda BAHCET'le orda karşılaştım. (Sanayi o zaman Kimya Mühendisleri Odasının başkanı, ya da yöneticisiydi bu aile o zaman bize çokça yardımlarda bulunup zahmetimize katlanmıştır) Yanında bizim hep “HOŞİMİN” diye bilip öyle andığımız, Tuzluçayır’lı bir arkadaşla, -Ankara’da herkes onu bu adla tanıyormuş,- Malatyalı Çirkin Memet de vardı.
Bu arkadaşlarımızın hepsi sağ, bir lahze hatam varsa, yazarlar. Behcet’in Adana’ya geldiği tarih bu tarihtir; yani Taner AKÇAM’ın hapisten kaçtığı tarihtir. Bunu özellikle vurguluyorum ki, bir gün gelip, Adana Dev-Yol tarihini yazacaklara kolaylık olur belki diye; bu tarihi bir gün birilerinin merak edip yazacağına da inanıyorum
Behcet, Mehmet Ali’nin Yazdığı gibi, bakir bir Adana'ya gelmedi. Onu bizler, devrimci çalışmamızın bir gereksinimini karşılaması için, -biz- çağırdık. Bizzat ben, Mehmet Ali ile konuştum. Teorik olarak yetkinliği olan, bir kişinin gelmesini biz onlardan istedik, onlar bize Behceti saldılar.
Behcet bizde kalırdı. Boyu, posu, yaşı bana yakındı, aynı pantolonları, aynı elbiseleri giyerdik. Bir gün anılarımı Behcete layık bir biçimde yazacağım. Ama şunu söyleyeyim: Behcet, bir başı, bir gövdesi, elleri, ayakları devrimci coşkuları olan genç bir insandı, dışardan bakılınca tıpkı bize –bizler gibi bir insana- benzerdi; Merihlide değildi Hiymende değildi; bizim gibi devrimci bir İnsandı. Bizim gibi bir devrimciydi. Kişileri putlaştırmaya eğilimli bu topraklarda bunu özellikle belirtmek istedim. Koşullar bizi yarattı, biz o verili koşullarda etkili olduk.
Behceti, burada saygıyla, sevgiyle, özlemle anıyorum. Biz birbirimizi severdik, sayardık; değer verirdik. Siyasal ayrılık yaşadığız süreçte de birbirimizi incitmedik. Maziye saygılıydık. Onun kişisel gelişmesinde, yetkinleşmesinde önemli katkımız olduğunu biliyorum. Diğer ölen arkadaşlarım gibi, oda bazen rüyalarıma girer, hayalları gözümün önünde canlanır, içimden onlarla hesaplaşırım, bu topraklardan kopup gidememişsem asli nedenlerinden biride budur. Toplantıdan haberdar edilsem, ya da çağrılsam gelir daha başka şeylerde anlatırdım; bu konuda biz Adanalıların mavrası boldur. Bunu bilen bilir.
Nazımın şu dizeleriyle bu yazıyı bitirelim:
“…
Büyük kişilerin sırlarına ortağım
Yinede nah şu kadar övünemem
Bütün kusurlar bende ama
Ne yapıp yapmalı erişmeli dostlara
Geride kalmayı kendime yediremem …”
Saygıyla, sevgiyle, özlemle…
A.Rıza AYDIN. Adana. 26. 05. 2008
Benim usul boylu selvi çınarım
Yüreğime bir od düştü yanarım
Kıblem sensin yönüm sana dönerim
Mihrabımdır kaşlarıyın arası
Behcetin Anma haberini okuyunca düşündüklerim
Ankara'da Behcet'le ilgili bir anma yapılacağından haberim yoktu. ÖDP İletişimden, cumartesi günü okudum, yani yapıldığını öğrendim.
Behcet'le ilgili anlatılanları, zaman zaman dinlerim, dinlemişimdir. Behcet’i bilen ya da onunla hiçbir ortamda bulunmayan, bu anlamda onu bilmeyenler onu anlatırken, Samsundan doğan güneşi anlatmanın alışkanlığı içerisinde bir anlatımları olduğunu dinler, acaba onu da böyle mi anlatmalı diye kendi kendime düşünüp dururum. Mehmet Ali Yılmaz’ın anlattıklarını okuyunca kısaca yaşadığımız süreç hakkında bildiklerimi yazmak istedim. Mehmet Ali sağ olmasa, bunları da o böyle anlatmasaydı, bunları yazma ihtiyacı hissetsem de yazmazdım; iyi ki sağ.
Behcet’i anma toplantısında, Mehmet Ali YILMAZ şöyle demiş: "Çukurova bölgesinde genel olarak sol ve hareketimiz zayıftı. Behçet'ı oraya gönderdik. Çok kısa zamanda hareketimiz bölgede etkinleşti ve kökleşti…." Bunu, bu süreci hiç bilmeyen, başka bir arkadaş söylese, hiç bişey demezdim, ama Mehmet Ali Yılmaz söyleyince acaba resmi bir tarih mi yaratılıyor diye kendi kendime düşündüm. Hâlbuki Adana’daki Devrimci çalışmamızda, gelinen aşamada, bir arkadaşın gelmesini, Mehmet Ali YILMAZDAZ'dan ben istedim. Ben sözcüğünü aslında sevmem, bizim kültürde, bizim ailede yetişen birinin böyle, ben, ben, ben demesi zordur ama böyle demek zorundayım, annem kusuruma bakmasın.
Kısaca süreç şöyle oldu.
Biz, Adana'da genel olarak gençlik içinde, özel olarak da liselerde, faşistlere karşı mücadelede yoğrulmuş, pişmiş bir guruptuk; genelde liselerdeki çalışmalarımıza bağlı olarak mahalle çalışmalarımız vardı bunların yanında, Mühendislik okulundaki faşist işkâlı kırmak içinde bir çalışma yürütüyorduk, bütün bunlara bağlıda basit bir örgütlenmemiz vardı. Lenin’in “Bir yoldaşa mektup” yazısını okuyup, kendimizce yorumlayarak, ona uygun adımlar atıyorduk.
Bizler bu mücadele içerisinde önce TSİP’e yöneldik, ilk bilincimizi oradan aldık, Mehmet Fatih'ın Adana’ya gelmesinden sonra, “Adana Yüksek Öğrenin Kültür Derneğine” kayıp oradaki mücadeleden süzülerek gelen bir guruptuk. TSİP ilk dönemler Doktorcuydu (Dr. Hikmet Kıvılcımlı çizgisindeydi) ilk bilincimizi Doktorun küçük broşürlerini okuyarak edinmiştik; bu altyapımız daha sonra çok popüler olan Sosyal Emperyalizm teorisini kabullenmemizi önledi. Liselerdeki devrimci kitleye biz hâkimdik. Önceleri “Yoldaş’cı”, sonraları “Halkın Kurtuluşçuları” dediğimiz guruptan daha güçlü idik. Lise- Der kurma çalışmalarında kendi aramızda yaptığımız mücadelede seçimi biz kazanmıştık, hatta HK lileri salondan dışarı atmıştık.
Ancak, Mehmet Fatih ve Eşi (Buket) ile yaptığımız fikir tartışmalarında yetersizliğimizi görüyorduk. Bu yüzden hızlı bir teorik eğitimden geçmemiz gerektiğini düşünüyorduk. Kendi kendimize bir eğitim çalışması uygulayıp, bazı temel kitapları okuyorduk ama bir rehberin öncülüğünde bunu çabuklaştırmayı düşünüyorduk. Bu maksatla, Parti –Cepheden kopan gurupları kendi ölçülerimizce inceledikten sonra, “Devrimci Gençlik Dergisi” çevresinde oluşan guruptan arkadaşlarla ilişki kurmaya karar verdik. Ankara'ya giden, “Ankaralı Ali” dediğimiz ( Şimdi zengin bir mütahit olan bu arkadaşımız sağdır) bir arkadaşımıza, Devrimci Gençlik dergisini bize getirmesini söyledik; oda Ankara'dan gelirken bize dergiyi getirdi1. Bize gelen Devrimci Gençlik Dergisinin orta sayfasında “Faşizim Ve Oligarşi” diye bir yazı vardı; derginin sanırım 5. ya da 6. sayısıydı. Dergi bundan sonra bize düzenli olarak geldi, bir dönem başka bir arkadaşımızın adına geldi, daha sonra bu arkadaşımız Ali Çakmaklı ile beraber “Acilciler” safına geçince, Adana’ya geldikçe bize uğrayan İbrahim Çenet’e derginin benim adıma gönderilmesini söyledim; oda Ankara'daki (...) arkadaşlara söylemiş dergi artık benim adıma gelmeye başladı. Benim adıma gelen ilk dergi, "KİESKİ Mantığı Üzerine" diye çıkan Kurtuluş Sosyalist Dergiyi (K.S.D’yi) eleştiren bir broşürdü.
Bu arada şunu özellikle vurgulamalıyım. AYÖKD’de (Adana Yüksek Öğrenim Kültür Derneği), Halkın Kurtuluşçuların düzenlediği, Atila KESKİN’in anlatıcı olarak katılacağı “Sosyal Emperyalizm” konusunun tartılaşacağı toplantıya bizde Ankara’dan Bület TANIK'ı getirmiştik. Bülent, Ali ÇAKMAKLI’nın akrabasıydı. O süreçte, Bülent’in katıldığı, bir tartışmada da kavga çıkmıştı; bu sol içi ilk kavgamızdı.
Bizim guruptaki arkadaşlar olarak biz, yöredeki, her devrimci faaliyetin içinde oluyorduk, örneğin: Ali Fuat ÇİLER, Hatay’da yayınlanan “Tek Yol Devrim” dergisini matbuada bastırmak için Adana’ya geliyordu, işlerini beraber yapıyorduk, Mehmet Fatih ÖKTÜLMÜŞ şöyle bir iş var gelin diyordu koşup gidiyorduk. Örneğin, Memet Fatih gil basıp dağıtacağı bildirilerin dağıtımında yardım istiyordu, bu devrimci yardıma koşup bildirileri bizde dağıtıyorduk. Vs. vs. vs
Bir gün, nasip olursa bu süreci çok uzun olarak yazacağım, bu yüzden kısa geçeyim.
Sonunda gurubumuzun teorik olarak yetişmesine katkıda bulunması için Ankara'daki DEV- GENÇ ( bunda kastım- Devrimci Gençlik Dergi çevresini oluşturan guruptur) çevresinden bir arkadaş istemeye karar verdik. Örneğin bu konuda benim öksüz Memet dediğim Sarız’lı Memet arkadaşımız dışardan birinin çağrılmasına ( dışarıdan birinin gelmesine) karşı idi. ( Şimdi Antalya’da öğretmenlik yapan bu arkadaşımı böyle anmak istiyorum ne olur ne olmaz) Bu arkadaşımız da, Behcet hakkında yapılan bir anmada konuşması gerekir, bunu hak etmiş bir arkadaşımızdır. Birazda benim diretmelerim sonucu, bir arkadaşın çağrılmasına karar verdirmiştik.
Uzatmayım.
Ankara'daki bir mitingi vesile ederek, Ankara'ya gitmiştik. Yanımda, İsmail de (şimdi kendi mecrasında ot gibi yaşıyor) vardı. Dönerken, On gün, onların köyde- Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde- kalmıştık. Tandoğan’da başlayıp kurtuluşta biten mitingde, Tandoğan'da kavga çıkmıştı, şubat ayıydı, liseler tatildi.
Mitingden sonra Mehmet Ali YILMAZ'la, Konur Sokaktaki, TMMOB lokalinde (Şimdiki Dost Kitap Evinin yeri o zamanlar TMMOB lokali idi) buluştuk. Ona Adana'yı, bizim durumumuzu anlatıp, bir yetkin arkadaş istedim; bizim teorik gelişmemize yardımcı olması için yetkin bir arkadaş göndermesini istedim, oda olur dedi. O konuşmamızda Mehmet Ali, bana demiş diki "Devrimci Gençlik taraftarı olduğunuzu Adana'ya varınca söylemeyin". “Niye” dedim, “Halkın Kurtuluşçuları kurumlarda çalışmalarınızı engellerler” dedi; Mehmet Ali, Adana'daki durumumuzu bilmiyordu, ona dedim ki “sen, beni ya anlamadın ya da bana inanamadın, biz onlardan güçlüyüz, Lise- Der seçimlerinde sorun çıkardılar yaka paça dışarı attık; onların bize güçleri yetmez” dedim. Bu konuşmadan sonra ben Adana'ya döndüm; gelirken Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde biraz kaldık. İki camisi olan bu köyde, Alevi bir ailenin çocuğu olduğumu söylememiştim; hayatımda bunu sakladığım tek yer bu köydür, buda korkudan değil misafir olduğumuz aileyi üzmemek içindi. Çok iyi insanlardı. Alevi olduğumu bilseler üzüleceklerdi. İsmaile bir Kızılbaş kızı alacağız dediğimde çok üzülüp oğlumuza bir insan evladı al diye tepki göstermişlerdi. İsmail’in dedesi o zamanlar 70 yaşlarında tatlı bir ihtiyardı, “Rızam ben köçek gördüm, abdal gördüm, Çingen gördüm ama hiç Kızılbaş görmedim. Kızılbaş komşularınız varmış sahiden iyi insanlar mı, gelsem bana da gösterir misin” demişti. Halbu ki köylerinin düğününü çalmaya, sünnetlerini yapamaya Kırşehir’den abdallar gelirmiş, bu abdallar Kızılbaştı ama amca onu bilmiyordu. Bizde söylemedik. Şimdi bunları anlatmaya kalkışırsam asıl konu rayından çıkar. Mehmet Ali'ye burada yazılmasına gerek olmayan daha başka bilgilerde verdim tabi. Ankara’da kaldığım süre içinde ODTÜ gidip geldim, ÖTK’ya uğradım, oraları gezdim vs. vs. vs
Adana’ya tekrar mücadelemizin içine döndük. Bu arada Mehmet Ali’nin istediği bazı işleri yaptık; Örneğin, bir iki kez ODTÜ’de okuyan Adanalı öğrencileri toplayıp, Hasan Tan Protestosu için Çağdaş Sahne’deki toplantılara gönderdik. O zamanlar Hasan TAN ODTÜ ‘ye rektör atanmıştı, ODTÜ Öğrenciler Birliğini (ÖTK) elinde bulunduran Devrimci Gençlerde Hasan Tan ODTÜ’ye rektör olamaz diye bir kampanya açmıştı; kampanya başarılı olmuştu, sahiden de Hasan Tan O.D.T.Ü’ye gelip rektörlük yapamamıştı.
O zamanlar, bir yandan işlerimizi yapıp bir yandan da Ankara’dan gelecek arkadaşı bekliyorduk.
İstanbul'da öldürülen İskenderunlu bir öğrenci arkadaşın ( Adı Salih Deniz'di sanırım) cenazesi Adana'dan İskenderun'a gidiyordu, bu cenaze töreni için bizde İskenderun’a gittik.
İskenderun’daki cenaze töreninden dönüşte, mezarlık dönüşü, Adana gurubunu gözaltına aldılar. Çünkü mezarlığa giderken polisin tutup aracına aldığı tanımadığımız bir arkadaşı, polis aracından zorla çıkarıp, polisin elinden almıştık. İçimizde bir kız arkadaşımız vardı (Hülya –bu arkadaşımızda yaşıyor herkes tanır), onun bırakılmasını emniyetten (polis amirinden) rica ettim, kabul ettiler. Onun Adana’ya yalnız gidemeyeceği için Kardeşim CEMAL AYDIN'ın da bırakılmasını istedim, karakol, onu da kabul etti. Hülya ile Cemal serbest bırakılınca Adana'ya geldiler. (CEMAL Adana Dev- Yol gurubunda, rahleyi tedrisatımızdan geçmiş, örgütlü çevremizden, gittiği görevi sırasında ölen ilk arkadaşımızdır. Tarik 19 Şubat 1978). Bir gün sonra İskenderun’da adliyeye getirildik, mahkeme bizi serbest bıraktı. Serbest kaldığımızda üç sürprizle karşılaştım: Gazeteler Taner AKÇAM'ın hapisten kaçtığını yazıyordu. Adana'ya geldiğimde de Cemal Ankara'dan beni görmeye iki arkadaş geldiğini, onların Sanayı GEDİK gile gittiklerini –oraya götürdüğünü- söyledi.
Sanayı GEDİK gile vardığımda BAHCET'le orda karşılaştım. (Sanayi o zaman Kimya Mühendisleri Odasının başkanı, ya da yöneticisiydi bu aile o zaman bize çokça yardımlarda bulunup zahmetimize katlanmıştır) Yanında bizim hep “HOŞİMİN” diye bilip öyle andığımız, Tuzluçayır’lı bir arkadaşla, -Ankara’da herkes onu bu adla tanıyormuş,- Malatyalı Çirkin Memet de vardı.
Bu arkadaşlarımızın hepsi sağ, bir lahze hatam varsa, yazarlar. Behcet’in Adana’ya geldiği tarih bu tarihtir; yani Taner AKÇAM’ın hapisten kaçtığı tarihtir. Bunu özellikle vurguluyorum ki, bir gün gelip, Adana Dev-Yol tarihini yazacaklara kolaylık olur belki diye; bu tarihi bir gün birilerinin merak edip yazacağına da inanıyorum
Behcet, Mehmet Ali’nin Yazdığı gibi, bakir bir Adana'ya gelmedi. Onu bizler, devrimci çalışmamızın bir gereksinimini karşılaması için, -biz- çağırdık. Bizzat ben, Mehmet Ali ile konuştum. Teorik olarak yetkinliği olan, bir kişinin gelmesini biz onlardan istedik, onlar bize Behceti saldılar.
Behcet bizde kalırdı. Boyu, posu, yaşı bana yakındı, aynı pantolonları, aynı elbiseleri giyerdik. Bir gün anılarımı Behcete layık bir biçimde yazacağım. Ama şunu söyleyeyim: Behcet, bir başı, bir gövdesi, elleri, ayakları devrimci coşkuları olan genç bir insandı, dışardan bakılınca tıpkı bize –bizler gibi bir insana- benzerdi; Merihlide değildi Hiymende değildi; bizim gibi devrimci bir İnsandı. Bizim gibi bir devrimciydi. Kişileri putlaştırmaya eğilimli bu topraklarda bunu özellikle belirtmek istedim. Koşullar bizi yarattı, biz o verili koşullarda etkili olduk.
Behceti, burada saygıyla, sevgiyle, özlemle anıyorum. Biz birbirimizi severdik, sayardık; değer verirdik. Siyasal ayrılık yaşadığız süreçte de birbirimizi incitmedik. Maziye saygılıydık. Onun kişisel gelişmesinde, yetkinleşmesinde önemli katkımız olduğunu biliyorum. Diğer ölen arkadaşlarım gibi, oda bazen rüyalarıma girer, hayalları gözümün önünde canlanır, içimden onlarla hesaplaşırım, bu topraklardan kopup gidememişsem asli nedenlerinden biride budur. Toplantıdan haberdar edilsem, ya da çağrılsam gelir daha başka şeylerde anlatırdım; bu konuda biz Adanalıların mavrası boldur. Bunu bilen bilir.
Nazımın şu dizeleriyle bu yazıyı bitirelim:
“…
Büyük kişilerin sırlarına ortağım
Yinede nah şu kadar övünemem
Bütün kusurlar bende ama
Ne yapıp yapmalı erişmeli dostlara
Geride kalmayı kendime yediremem …”
Saygıyla, sevgiyle, özlemle…
A.Rıza AYDIN. Adana. 26. 05. 2008
BEHÇET DİNLERER anmasının düşündürdükleri
Ali Rıza Aydın
Benim usul boylu selvi çınarım
Yüreğime bir od düştü yanarım
Kıblem sensin yönüm sana dönerim
Mihrabımdır kaşlarıyın arası
Behcetin Anma haberini okuyunca düşündüklerim
Ankara'da Behcet'le ilgili bir anma yapılacağından haberim yoktu. ÖDP İletişimden, cumartesi günü okudum, yani yapıldığını öğrendim.
Behcet'le ilgili anlatılanları, zaman zaman dinlerim, dinlemişimdir. Behcet’i bilen ya da onunla hiçbir ortamda bulunmayan, bu anlamda onu bilmeyenler onu anlatırken, Samsundan doğan güneşi anlatmanın alışkanlığı içerisinde bir anlatımları olduğunu dinler, acaba onu da böyle mi anlatmalı diye kendi kendime düşünüp dururum. Mehmet Ali Yılmaz’ın anlattıklarını okuyunca kısaca yaşadığımız süreç hakkında bildiklerimi yazmak istedim. Mehmet Ali sağ olmasa, bunları da o böyle anlatmasaydı, bunları yazma ihtiyacı hissetsem de yazmazdım; iyi ki sağ.
Behcet’i anma toplantısında, Mehmet Ali YILMAZ şöyle demiş: "Çukurova bölgesinde genel olarak sol ve hareketimiz zayıftı. Behçet'ı oraya gönderdik. Çok kısa zamanda hareketimiz bölgede etkinleşti ve kökleşti…." Bunu, bu süreci hiç bilmeyen, başka bir arkadaş söylese, hiç bişey demezdim, ama Mehmet Ali Yılmaz söyleyince acaba resmi bir tarih mi yaratılıyor diye kendi kendime düşündüm. Hâlbuki Adana’daki Devrimci çalışmamızda, gelinen aşamada, bir arkadaşın gelmesini, Mehmet Ali YILMAZDAZ'dan ben istedim. Ben sözcüğünü aslında sevmem, bizim kültürde, bizim ailede yetişen birinin böyle, ben, ben, ben demesi zordur ama böyle demek zorundayım, annem kusuruma bakmasın.
Kısaca süreç şöyle oldu.
Biz, Adana'da genel olarak gençlik içinde, özel olarak da liselerde, faşistlere karşı mücadelede yoğrulmuş, pişmiş bir guruptuk; genelde liselerdeki çalışmalarımıza bağlı olarak mahalle çalışmalarımız vardı bunların yanında, Mühendislik okulundaki faşist işkâlı kırmak içinde bir çalışma yürütüyorduk, bütün bunlara bağlıda basit bir örgütlenmemiz vardı. Lenin’in “Bir yoldaşa mektup” yazısını okuyup, kendimizce yorumlayarak, ona uygun adımlar atıyorduk.
Bizler bu mücadele içerisinde önce TSİP’e yöneldik, ilk bilincimizi oradan aldık, Mehmet Fatih'ın Adana’ya gelmesinden sonra, “Adana Yüksek Öğrenin Kültür Derneğine” kayıp oradaki mücadeleden süzülerek gelen bir guruptuk. TSİP ilk dönemler Doktorcuydu (Dr. Hikmet Kıvılcımlı çizgisindeydi) ilk bilincimizi Doktorun küçük broşürlerini okuyarak edinmiştik; bu altyapımız daha sonra çok popüler olan Sosyal Emperyalizm teorisini kabullenmemizi önledi. Liselerdeki devrimci kitleye biz hâkimdik. Önceleri “Yoldaş’cı”, sonraları “Halkın Kurtuluşçuları” dediğimiz guruptan daha güçlü idik. Lise- Der kurma çalışmalarında kendi aramızda yaptığımız mücadelede seçimi biz kazanmıştık, hatta HK lileri salondan dışarı atmıştık.
Ancak, Mehmet Fatih ve Eşi (Buket) ile yaptığımız fikir tartışmalarında yetersizliğimizi görüyorduk. Bu yüzden hızlı bir teorik eğitimden geçmemiz gerektiğini düşünüyorduk. Kendi kendimize bir eğitim çalışması uygulayıp, bazı temel kitapları okuyorduk ama bir rehberin öncülüğünde bunu çabuklaştırmayı düşünüyorduk. Bu maksatla, Parti –Cepheden kopan gurupları kendi ölçülerimizce inceledikten sonra, “Devrimci Gençlik Dergisi” çevresinde oluşan guruptan arkadaşlarla ilişki kurmaya karar verdik. Ankara'ya giden, “Ankaralı Ali” dediğimiz ( Şimdi zengin bir mütahit olan bu arkadaşımız sağdır) bir arkadaşımıza, Devrimci Gençlik dergisini bize getirmesini söyledik; oda Ankara'dan gelirken bize dergiyi getirdi1. Bize gelen Devrimci Gençlik Dergisinin orta sayfasında “Faşizim Ve Oligarşi” diye bir yazı vardı; derginin sanırım 5. ya da 6. sayısıydı. Dergi bundan sonra bize düzenli olarak geldi, bir dönem başka bir arkadaşımızın adına geldi, daha sonra bu arkadaşımız Ali Çakmaklı ile beraber “Acilciler” safına geçince, Adana’ya geldikçe bize uğrayan İbrahim Çenet’e derginin benim adıma gönderilmesini söyledim; oda Ankara'daki (...) arkadaşlara söylemiş dergi artık benim adıma gelmeye başladı. Benim adıma gelen ilk dergi, "KİESKİ Mantığı Üzerine" diye çıkan Kurtuluş Sosyalist Dergiyi (K.S.D’yi) eleştiren bir broşürdü.
Bu arada şunu özellikle vurgulamalıyım. AYÖKD’de (Adana Yüksek Öğrenim Kültür Derneği), Halkın Kurtuluşçuların düzenlediği, Atila KESKİN’in anlatıcı olarak katılacağı “Sosyal Emperyalizm” konusunun tartılaşacağı toplantıya bizde Ankara’dan Bület TANIK'ı getirmiştik. Bülent, Ali ÇAKMAKLI’nın akrabasıydı. O süreçte, Bülent’in katıldığı, bir tartışmada da kavga çıkmıştı; bu sol içi ilk kavgamızdı.
Bizim guruptaki arkadaşlar olarak biz, yöredeki, her devrimci faaliyetin içinde oluyorduk, örneğin: Ali Fuat ÇİLER, Hatay’da yayınlanan “Tek Yol Devrim” dergisini matbuada bastırmak için Adana’ya geliyordu, işlerini beraber yapıyorduk, Mehmet Fatih ÖKTÜLMÜŞ şöyle bir iş var gelin diyordu koşup gidiyorduk. Örneğin, Memet Fatih gil basıp dağıtacağı bildirilerin dağıtımında yardım istiyordu, bu devrimci yardıma koşup bildirileri bizde dağıtıyorduk. Vs. vs. vs
Bir gün, nasip olursa bu süreci çok uzun olarak yazacağım, bu yüzden kısa geçeyim.
Sonunda gurubumuzun teorik olarak yetişmesine katkıda bulunması için Ankara'daki DEV- GENÇ ( bunda kastım- Devrimci Gençlik Dergi çevresini oluşturan guruptur) çevresinden bir arkadaş istemeye karar verdik. Örneğin bu konuda benim öksüz Memet dediğim Sarız’lı Memet arkadaşımız dışardan birinin çağrılmasına ( dışarıdan birinin gelmesine) karşı idi. ( Şimdi Antalya’da öğretmenlik yapan bu arkadaşımı böyle anmak istiyorum ne olur ne olmaz) Bu arkadaşımız da, Behcet hakkında yapılan bir anmada konuşması gerekir, bunu hak etmiş bir arkadaşımızdır. Birazda benim diretmelerim sonucu, bir arkadaşın çağrılmasına karar verdirmiştik.
Uzatmayım.
Ankara'daki bir mitingi vesile ederek, Ankara'ya gitmiştik. Yanımda, İsmail de (şimdi kendi mecrasında ot gibi yaşıyor) vardı. Dönerken, On gün, onların köyde- Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde- kalmıştık. Tandoğan’da başlayıp kurtuluşta biten mitingde, Tandoğan'da kavga çıkmıştı, şubat ayıydı, liseler tatildi.
Mitingden sonra Mehmet Ali YILMAZ'la, Konur Sokaktaki, TMMOB lokalinde (Şimdiki Dost Kitap Evinin yeri o zamanlar TMMOB lokali idi) buluştuk. Ona Adana'yı, bizim durumumuzu anlatıp, bir yetkin arkadaş istedim; bizim teorik gelişmemize yardımcı olması için yetkin bir arkadaş göndermesini istedim, oda olur dedi. O konuşmamızda Mehmet Ali, bana demiş diki "Devrimci Gençlik taraftarı olduğunuzu Adana'ya varınca söylemeyin". “Niye” dedim, “Halkın Kurtuluşçuları kurumlarda çalışmalarınızı engellerler” dedi; Mehmet Ali, Adana'daki durumumuzu bilmiyordu, ona dedim ki “sen, beni ya anlamadın ya da bana inanamadın, biz onlardan güçlüyüz, Lise- Der seçimlerinde sorun çıkardılar yaka paça dışarı attık; onların bize güçleri yetmez” dedim. Bu konuşmadan sonra ben Adana'ya döndüm; gelirken Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde biraz kaldık. İki camisi olan bu köyde, Alevi bir ailenin çocuğu olduğumu söylememiştim; hayatımda bunu sakladığım tek yer bu köydür, buda korkudan değil misafir olduğumuz aileyi üzmemek içindi. Çok iyi insanlardı. Alevi olduğumu bilseler üzüleceklerdi. İsmaile bir Kızılbaş kızı alacağız dediğimde çok üzülüp oğlumuza bir insan evladı al diye tepki göstermişlerdi. İsmail’in dedesi o zamanlar 70 yaşlarında tatlı bir ihtiyardı, “Rızam ben köçek gördüm, abdal gördüm, Çingen gördüm ama hiç Kızılbaş görmedim. Kızılbaş komşularınız varmış sahiden iyi insanlar mı, gelsem bana da gösterir misin” demişti. Halbu ki köylerinin düğününü çalmaya, sünnetlerini yapamaya Kırşehir’den abdallar gelirmiş, bu abdallar Kızılbaştı ama amca onu bilmiyordu. Bizde söylemedik. Şimdi bunları anlatmaya kalkışırsam asıl konu rayından çıkar. Mehmet Ali'ye burada yazılmasına gerek olmayan daha başka bilgilerde verdim tabi. Ankara’da kaldığım süre içinde ODTÜ gidip geldim, ÖTK’ya uğradım, oraları gezdim vs. vs. vs
Adana’ya tekrar mücadelemizin içine döndük. Bu arada Mehmet Ali’nin istediği bazı işleri yaptık; Örneğin, bir iki kez ODTÜ’de okuyan Adanalı öğrencileri toplayıp, Hasan Tan Protestosu için Çağdaş Sahne’deki toplantılara gönderdik. O zamanlar Hasan TAN ODTÜ ‘ye rektör atanmıştı, ODTÜ Öğrenciler Birliğini (ÖTK) elinde bulunduran Devrimci Gençlerde Hasan Tan ODTÜ’ye rektör olamaz diye bir kampanya açmıştı; kampanya başarılı olmuştu, sahiden de Hasan Tan O.D.T.Ü’ye gelip rektörlük yapamamıştı.
O zamanlar, bir yandan işlerimizi yapıp bir yandan da Ankara’dan gelecek arkadaşı bekliyorduk.
İstanbul'da öldürülen İskenderunlu bir öğrenci arkadaşın ( Adı Salih Deniz'di sanırım) cenazesi Adana'dan İskenderun'a gidiyordu, bu cenaze töreni için bizde İskenderun’a gittik.
İskenderun’daki cenaze töreninden dönüşte, mezarlık dönüşü, Adana gurubunu gözaltına aldılar. Çünkü mezarlığa giderken polisin tutup aracına aldığı tanımadığımız bir arkadaşı, polis aracından zorla çıkarıp, polisin elinden almıştık. İçimizde bir kız arkadaşımız vardı (Hülya –bu arkadaşımızda yaşıyor herkes tanır), onun bırakılmasını emniyetten (polis amirinden) rica ettim, kabul ettiler. Onun Adana’ya yalnız gidemeyeceği için Kardeşim CEMAL AYDIN'ın da bırakılmasını istedim, karakol, onu da kabul etti. Hülya ile Cemal serbest bırakılınca Adana'ya geldiler. (CEMAL Adana Dev- Yol gurubunda, rahleyi tedrisatımızdan geçmiş, örgütlü çevremizden, gittiği görevi sırasında ölen ilk arkadaşımızdır. Tarik 19 Şubat 1978). Bir gün sonra İskenderun’da adliyeye getirildik, mahkeme bizi serbest bıraktı. Serbest kaldığımızda üç sürprizle karşılaştım: Gazeteler Taner AKÇAM'ın hapisten kaçtığını yazıyordu. Adana'ya geldiğimde de Cemal Ankara'dan beni görmeye iki arkadaş geldiğini, onların Sanayı GEDİK gile gittiklerini –oraya götürdüğünü- söyledi.
Sanayı GEDİK gile vardığımda BAHCET'le orda karşılaştım. (Sanayi o zaman Kimya Mühendisleri Odasının başkanı, ya da yöneticisiydi bu aile o zaman bize çokça yardımlarda bulunup zahmetimize katlanmıştır) Yanında bizim hep “HOŞİMİN” diye bilip öyle andığımız, Tuzluçayır’lı bir arkadaşla, -Ankara’da herkes onu bu adla tanıyormuş,- Malatyalı Çirkin Memet de vardı.
Bu arkadaşlarımızın hepsi sağ, bir lahze hatam varsa, yazarlar. Behcet’in Adana’ya geldiği tarih bu tarihtir; yani Taner AKÇAM’ın hapisten kaçtığı tarihtir. Bunu özellikle vurguluyorum ki, bir gün gelip, Adana Dev-Yol tarihini yazacaklara kolaylık olur belki diye; bu tarihi bir gün birilerinin merak edip yazacağına da inanıyorum
Behcet, Mehmet Ali’nin Yazdığı gibi, bakir bir Adana'ya gelmedi. Onu bizler, devrimci çalışmamızın bir gereksinimini karşılaması için, -biz- çağırdık. Bizzat ben, Mehmet Ali ile konuştum. Teorik olarak yetkinliği olan, bir kişinin gelmesini biz onlardan istedik, onlar bize Behceti saldılar.
Behcet bizde kalırdı. Boyu, posu, yaşı bana yakındı, aynı pantolonları, aynı elbiseleri giyerdik. Bir gün anılarımı Behcete layık bir biçimde yazacağım. Ama şunu söyleyeyim: Behcet, bir başı, bir gövdesi, elleri, ayakları devrimci coşkuları olan genç bir insandı, dışardan bakılınca tıpkı bize –bizler gibi bir insana- benzerdi; Merihlide değildi Hiymende değildi; bizim gibi devrimci bir İnsandı. Bizim gibi bir devrimciydi. Kişileri putlaştırmaya eğilimli bu topraklarda bunu özellikle belirtmek istedim. Koşullar bizi yarattı, biz o verili koşullarda etkili olduk.
Behceti, burada saygıyla, sevgiyle, özlemle anıyorum. Biz birbirimizi severdik, sayardık; değer verirdik. Siyasal ayrılık yaşadığız süreçte de birbirimizi incitmedik. Maziye saygılıydık. Onun kişisel gelişmesinde, yetkinleşmesinde önemli katkımız olduğunu biliyorum. Diğer ölen arkadaşlarım gibi, oda bazen rüyalarıma girer, hayalları gözümün önünde canlanır, içimden onlarla hesaplaşırım, bu topraklardan kopup gidememişsem asli nedenlerinden biride budur. Toplantıdan haberdar edilsem, ya da çağrılsam gelir daha başka şeylerde anlatırdım; bu konuda biz Adanalıların mavrası boldur. Bunu bilen bilir.
Nazımın şu dizeleriyle bu yazıyı bitirelim:
“…
Büyük kişilerin sırlarına ortağım
Yinede nah şu kadar övünemem
Bütün kusurlar bende ama
Ne yapıp yapmalı erişmeli dostlara
Geride kalmayı kendime yediremem …”
Saygıyla, sevgiyle, özlemle…
A.Rıza AYDIN. Adana. 26. 05. 2008
Benim usul boylu selvi çınarım
Yüreğime bir od düştü yanarım
Kıblem sensin yönüm sana dönerim
Mihrabımdır kaşlarıyın arası
Behcetin Anma haberini okuyunca düşündüklerim
Ankara'da Behcet'le ilgili bir anma yapılacağından haberim yoktu. ÖDP İletişimden, cumartesi günü okudum, yani yapıldığını öğrendim.
Behcet'le ilgili anlatılanları, zaman zaman dinlerim, dinlemişimdir. Behcet’i bilen ya da onunla hiçbir ortamda bulunmayan, bu anlamda onu bilmeyenler onu anlatırken, Samsundan doğan güneşi anlatmanın alışkanlığı içerisinde bir anlatımları olduğunu dinler, acaba onu da böyle mi anlatmalı diye kendi kendime düşünüp dururum. Mehmet Ali Yılmaz’ın anlattıklarını okuyunca kısaca yaşadığımız süreç hakkında bildiklerimi yazmak istedim. Mehmet Ali sağ olmasa, bunları da o böyle anlatmasaydı, bunları yazma ihtiyacı hissetsem de yazmazdım; iyi ki sağ.
Behcet’i anma toplantısında, Mehmet Ali YILMAZ şöyle demiş: "Çukurova bölgesinde genel olarak sol ve hareketimiz zayıftı. Behçet'ı oraya gönderdik. Çok kısa zamanda hareketimiz bölgede etkinleşti ve kökleşti…." Bunu, bu süreci hiç bilmeyen, başka bir arkadaş söylese, hiç bişey demezdim, ama Mehmet Ali Yılmaz söyleyince acaba resmi bir tarih mi yaratılıyor diye kendi kendime düşündüm. Hâlbuki Adana’daki Devrimci çalışmamızda, gelinen aşamada, bir arkadaşın gelmesini, Mehmet Ali YILMAZDAZ'dan ben istedim. Ben sözcüğünü aslında sevmem, bizim kültürde, bizim ailede yetişen birinin böyle, ben, ben, ben demesi zordur ama böyle demek zorundayım, annem kusuruma bakmasın.
Kısaca süreç şöyle oldu.
Biz, Adana'da genel olarak gençlik içinde, özel olarak da liselerde, faşistlere karşı mücadelede yoğrulmuş, pişmiş bir guruptuk; genelde liselerdeki çalışmalarımıza bağlı olarak mahalle çalışmalarımız vardı bunların yanında, Mühendislik okulundaki faşist işkâlı kırmak içinde bir çalışma yürütüyorduk, bütün bunlara bağlıda basit bir örgütlenmemiz vardı. Lenin’in “Bir yoldaşa mektup” yazısını okuyup, kendimizce yorumlayarak, ona uygun adımlar atıyorduk.
Bizler bu mücadele içerisinde önce TSİP’e yöneldik, ilk bilincimizi oradan aldık, Mehmet Fatih'ın Adana’ya gelmesinden sonra, “Adana Yüksek Öğrenin Kültür Derneğine” kayıp oradaki mücadeleden süzülerek gelen bir guruptuk. TSİP ilk dönemler Doktorcuydu (Dr. Hikmet Kıvılcımlı çizgisindeydi) ilk bilincimizi Doktorun küçük broşürlerini okuyarak edinmiştik; bu altyapımız daha sonra çok popüler olan Sosyal Emperyalizm teorisini kabullenmemizi önledi. Liselerdeki devrimci kitleye biz hâkimdik. Önceleri “Yoldaş’cı”, sonraları “Halkın Kurtuluşçuları” dediğimiz guruptan daha güçlü idik. Lise- Der kurma çalışmalarında kendi aramızda yaptığımız mücadelede seçimi biz kazanmıştık, hatta HK lileri salondan dışarı atmıştık.
Ancak, Mehmet Fatih ve Eşi (Buket) ile yaptığımız fikir tartışmalarında yetersizliğimizi görüyorduk. Bu yüzden hızlı bir teorik eğitimden geçmemiz gerektiğini düşünüyorduk. Kendi kendimize bir eğitim çalışması uygulayıp, bazı temel kitapları okuyorduk ama bir rehberin öncülüğünde bunu çabuklaştırmayı düşünüyorduk. Bu maksatla, Parti –Cepheden kopan gurupları kendi ölçülerimizce inceledikten sonra, “Devrimci Gençlik Dergisi” çevresinde oluşan guruptan arkadaşlarla ilişki kurmaya karar verdik. Ankara'ya giden, “Ankaralı Ali” dediğimiz ( Şimdi zengin bir mütahit olan bu arkadaşımız sağdır) bir arkadaşımıza, Devrimci Gençlik dergisini bize getirmesini söyledik; oda Ankara'dan gelirken bize dergiyi getirdi1. Bize gelen Devrimci Gençlik Dergisinin orta sayfasında “Faşizim Ve Oligarşi” diye bir yazı vardı; derginin sanırım 5. ya da 6. sayısıydı. Dergi bundan sonra bize düzenli olarak geldi, bir dönem başka bir arkadaşımızın adına geldi, daha sonra bu arkadaşımız Ali Çakmaklı ile beraber “Acilciler” safına geçince, Adana’ya geldikçe bize uğrayan İbrahim Çenet’e derginin benim adıma gönderilmesini söyledim; oda Ankara'daki (...) arkadaşlara söylemiş dergi artık benim adıma gelmeye başladı. Benim adıma gelen ilk dergi, "KİESKİ Mantığı Üzerine" diye çıkan Kurtuluş Sosyalist Dergiyi (K.S.D’yi) eleştiren bir broşürdü.
Bu arada şunu özellikle vurgulamalıyım. AYÖKD’de (Adana Yüksek Öğrenim Kültür Derneği), Halkın Kurtuluşçuların düzenlediği, Atila KESKİN’in anlatıcı olarak katılacağı “Sosyal Emperyalizm” konusunun tartılaşacağı toplantıya bizde Ankara’dan Bület TANIK'ı getirmiştik. Bülent, Ali ÇAKMAKLI’nın akrabasıydı. O süreçte, Bülent’in katıldığı, bir tartışmada da kavga çıkmıştı; bu sol içi ilk kavgamızdı.
Bizim guruptaki arkadaşlar olarak biz, yöredeki, her devrimci faaliyetin içinde oluyorduk, örneğin: Ali Fuat ÇİLER, Hatay’da yayınlanan “Tek Yol Devrim” dergisini matbuada bastırmak için Adana’ya geliyordu, işlerini beraber yapıyorduk, Mehmet Fatih ÖKTÜLMÜŞ şöyle bir iş var gelin diyordu koşup gidiyorduk. Örneğin, Memet Fatih gil basıp dağıtacağı bildirilerin dağıtımında yardım istiyordu, bu devrimci yardıma koşup bildirileri bizde dağıtıyorduk. Vs. vs. vs
Bir gün, nasip olursa bu süreci çok uzun olarak yazacağım, bu yüzden kısa geçeyim.
Sonunda gurubumuzun teorik olarak yetişmesine katkıda bulunması için Ankara'daki DEV- GENÇ ( bunda kastım- Devrimci Gençlik Dergi çevresini oluşturan guruptur) çevresinden bir arkadaş istemeye karar verdik. Örneğin bu konuda benim öksüz Memet dediğim Sarız’lı Memet arkadaşımız dışardan birinin çağrılmasına ( dışarıdan birinin gelmesine) karşı idi. ( Şimdi Antalya’da öğretmenlik yapan bu arkadaşımı böyle anmak istiyorum ne olur ne olmaz) Bu arkadaşımız da, Behcet hakkında yapılan bir anmada konuşması gerekir, bunu hak etmiş bir arkadaşımızdır. Birazda benim diretmelerim sonucu, bir arkadaşın çağrılmasına karar verdirmiştik.
Uzatmayım.
Ankara'daki bir mitingi vesile ederek, Ankara'ya gitmiştik. Yanımda, İsmail de (şimdi kendi mecrasında ot gibi yaşıyor) vardı. Dönerken, On gün, onların köyde- Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde- kalmıştık. Tandoğan’da başlayıp kurtuluşta biten mitingde, Tandoğan'da kavga çıkmıştı, şubat ayıydı, liseler tatildi.
Mitingden sonra Mehmet Ali YILMAZ'la, Konur Sokaktaki, TMMOB lokalinde (Şimdiki Dost Kitap Evinin yeri o zamanlar TMMOB lokali idi) buluştuk. Ona Adana'yı, bizim durumumuzu anlatıp, bir yetkin arkadaş istedim; bizim teorik gelişmemize yardımcı olması için yetkin bir arkadaş göndermesini istedim, oda olur dedi. O konuşmamızda Mehmet Ali, bana demiş diki "Devrimci Gençlik taraftarı olduğunuzu Adana'ya varınca söylemeyin". “Niye” dedim, “Halkın Kurtuluşçuları kurumlarda çalışmalarınızı engellerler” dedi; Mehmet Ali, Adana'daki durumumuzu bilmiyordu, ona dedim ki “sen, beni ya anlamadın ya da bana inanamadın, biz onlardan güçlüyüz, Lise- Der seçimlerinde sorun çıkardılar yaka paça dışarı attık; onların bize güçleri yetmez” dedim. Bu konuşmadan sonra ben Adana'ya döndüm; gelirken Şereflikoçhisar’ın Sarıyahşi köyünde biraz kaldık. İki camisi olan bu köyde, Alevi bir ailenin çocuğu olduğumu söylememiştim; hayatımda bunu sakladığım tek yer bu köydür, buda korkudan değil misafir olduğumuz aileyi üzmemek içindi. Çok iyi insanlardı. Alevi olduğumu bilseler üzüleceklerdi. İsmaile bir Kızılbaş kızı alacağız dediğimde çok üzülüp oğlumuza bir insan evladı al diye tepki göstermişlerdi. İsmail’in dedesi o zamanlar 70 yaşlarında tatlı bir ihtiyardı, “Rızam ben köçek gördüm, abdal gördüm, Çingen gördüm ama hiç Kızılbaş görmedim. Kızılbaş komşularınız varmış sahiden iyi insanlar mı, gelsem bana da gösterir misin” demişti. Halbu ki köylerinin düğününü çalmaya, sünnetlerini yapamaya Kırşehir’den abdallar gelirmiş, bu abdallar Kızılbaştı ama amca onu bilmiyordu. Bizde söylemedik. Şimdi bunları anlatmaya kalkışırsam asıl konu rayından çıkar. Mehmet Ali'ye burada yazılmasına gerek olmayan daha başka bilgilerde verdim tabi. Ankara’da kaldığım süre içinde ODTÜ gidip geldim, ÖTK’ya uğradım, oraları gezdim vs. vs. vs
Adana’ya tekrar mücadelemizin içine döndük. Bu arada Mehmet Ali’nin istediği bazı işleri yaptık; Örneğin, bir iki kez ODTÜ’de okuyan Adanalı öğrencileri toplayıp, Hasan Tan Protestosu için Çağdaş Sahne’deki toplantılara gönderdik. O zamanlar Hasan TAN ODTÜ ‘ye rektör atanmıştı, ODTÜ Öğrenciler Birliğini (ÖTK) elinde bulunduran Devrimci Gençlerde Hasan Tan ODTÜ’ye rektör olamaz diye bir kampanya açmıştı; kampanya başarılı olmuştu, sahiden de Hasan Tan O.D.T.Ü’ye gelip rektörlük yapamamıştı.
O zamanlar, bir yandan işlerimizi yapıp bir yandan da Ankara’dan gelecek arkadaşı bekliyorduk.
İstanbul'da öldürülen İskenderunlu bir öğrenci arkadaşın ( Adı Salih Deniz'di sanırım) cenazesi Adana'dan İskenderun'a gidiyordu, bu cenaze töreni için bizde İskenderun’a gittik.
İskenderun’daki cenaze töreninden dönüşte, mezarlık dönüşü, Adana gurubunu gözaltına aldılar. Çünkü mezarlığa giderken polisin tutup aracına aldığı tanımadığımız bir arkadaşı, polis aracından zorla çıkarıp, polisin elinden almıştık. İçimizde bir kız arkadaşımız vardı (Hülya –bu arkadaşımızda yaşıyor herkes tanır), onun bırakılmasını emniyetten (polis amirinden) rica ettim, kabul ettiler. Onun Adana’ya yalnız gidemeyeceği için Kardeşim CEMAL AYDIN'ın da bırakılmasını istedim, karakol, onu da kabul etti. Hülya ile Cemal serbest bırakılınca Adana'ya geldiler. (CEMAL Adana Dev- Yol gurubunda, rahleyi tedrisatımızdan geçmiş, örgütlü çevremizden, gittiği görevi sırasında ölen ilk arkadaşımızdır. Tarik 19 Şubat 1978). Bir gün sonra İskenderun’da adliyeye getirildik, mahkeme bizi serbest bıraktı. Serbest kaldığımızda üç sürprizle karşılaştım: Gazeteler Taner AKÇAM'ın hapisten kaçtığını yazıyordu. Adana'ya geldiğimde de Cemal Ankara'dan beni görmeye iki arkadaş geldiğini, onların Sanayı GEDİK gile gittiklerini –oraya götürdüğünü- söyledi.
Sanayı GEDİK gile vardığımda BAHCET'le orda karşılaştım. (Sanayi o zaman Kimya Mühendisleri Odasının başkanı, ya da yöneticisiydi bu aile o zaman bize çokça yardımlarda bulunup zahmetimize katlanmıştır) Yanında bizim hep “HOŞİMİN” diye bilip öyle andığımız, Tuzluçayır’lı bir arkadaşla, -Ankara’da herkes onu bu adla tanıyormuş,- Malatyalı Çirkin Memet de vardı.
Bu arkadaşlarımızın hepsi sağ, bir lahze hatam varsa, yazarlar. Behcet’in Adana’ya geldiği tarih bu tarihtir; yani Taner AKÇAM’ın hapisten kaçtığı tarihtir. Bunu özellikle vurguluyorum ki, bir gün gelip, Adana Dev-Yol tarihini yazacaklara kolaylık olur belki diye; bu tarihi bir gün birilerinin merak edip yazacağına da inanıyorum
Behcet, Mehmet Ali’nin Yazdığı gibi, bakir bir Adana'ya gelmedi. Onu bizler, devrimci çalışmamızın bir gereksinimini karşılaması için, -biz- çağırdık. Bizzat ben, Mehmet Ali ile konuştum. Teorik olarak yetkinliği olan, bir kişinin gelmesini biz onlardan istedik, onlar bize Behceti saldılar.
Behcet bizde kalırdı. Boyu, posu, yaşı bana yakındı, aynı pantolonları, aynı elbiseleri giyerdik. Bir gün anılarımı Behcete layık bir biçimde yazacağım. Ama şunu söyleyeyim: Behcet, bir başı, bir gövdesi, elleri, ayakları devrimci coşkuları olan genç bir insandı, dışardan bakılınca tıpkı bize –bizler gibi bir insana- benzerdi; Merihlide değildi Hiymende değildi; bizim gibi devrimci bir İnsandı. Bizim gibi bir devrimciydi. Kişileri putlaştırmaya eğilimli bu topraklarda bunu özellikle belirtmek istedim. Koşullar bizi yarattı, biz o verili koşullarda etkili olduk.
Behceti, burada saygıyla, sevgiyle, özlemle anıyorum. Biz birbirimizi severdik, sayardık; değer verirdik. Siyasal ayrılık yaşadığız süreçte de birbirimizi incitmedik. Maziye saygılıydık. Onun kişisel gelişmesinde, yetkinleşmesinde önemli katkımız olduğunu biliyorum. Diğer ölen arkadaşlarım gibi, oda bazen rüyalarıma girer, hayalları gözümün önünde canlanır, içimden onlarla hesaplaşırım, bu topraklardan kopup gidememişsem asli nedenlerinden biride budur. Toplantıdan haberdar edilsem, ya da çağrılsam gelir daha başka şeylerde anlatırdım; bu konuda biz Adanalıların mavrası boldur. Bunu bilen bilir.
Nazımın şu dizeleriyle bu yazıyı bitirelim:
“…
Büyük kişilerin sırlarına ortağım
Yinede nah şu kadar övünemem
Bütün kusurlar bende ama
Ne yapıp yapmalı erişmeli dostlara
Geride kalmayı kendime yediremem …”
Saygıyla, sevgiyle, özlemle…
A.Rıza AYDIN. Adana. 26. 05. 2008
17 Nisan 2009 Cuma
Selam Olsan 1 mayısa ,Yaratanlara ve yaşatanlara
Kemal Doğan
Geçmişi aşıp, geleceği kazanmak için , bu yılda tıpkı 2008 yılında olduğu gibi ; 1 mayıs alanını yani Taksim meydanını zapdedeceğiz. Devrimci bir , 1 Mayısı ancak bu şekilde , adına yakışır , 1977 ye yakışır bir şekilde kutlayabiliriz. Amerikan işçilerinin kanlarını akıtma pahasına açtıkları 1 Mayıs kavga bayrağı altında dünya işçileri ve emekçilerinin birleşip sömürücü düzene karşı savaşmalarının 143.yıldönümün de 1 Mayıs alanı Taksim meydanında olmalıyız.
1850'li yıllardaki işçilerin hayali, günde 8 saat çalışabilmekti. Bu işçiler, 24 saatlik günün 8 saatinde çalışmak, 8 saatinde dinlenmek ve eğlenmek ve 8 saatinde de uyuyabilmek istiyorlardı. İşçi sınıfının sekiz saatlik işgünü talebi ile 1 Mayıs arasında ilişki kurulması ilk kez 1867 yılında gerçekleşti. Amerika Birleşik Devletleri'nin Şikago kentinde 10 bini aşkın işçi 1 Mayıs 1867 Çarşamba günü 8 saatlik işgünü için büyük bir yürüyüş yaptı.
143 yıldır, İşçi sınıfını birlik,dayanışma ve mücadele günü olan 1 Mayıs dünya işçi sınıfını uluslararası sermayeye karşı birlik ve dayanışma günü oldu. 1 Mayısları, emperyalizme, faşizme ve gericiliğe karşı mücadele günü olarak, tüm halkımızla birlikte kutlamalıyız.
Her yıl olduğu gibi bu yıl da Taksim Meydanında 1 Mayısı kutlayacaklarını açıklayan DİSK, her zamanki gibi düzenin istediği çerçevenin dışına çıkamayacağı kesindir. Bunun için devrimci ve komünistlerin bu vb sendikaların dışında kendi ortak iradeleri çerçevesinde bir karar ile 1 mayıs alanı zorlanmalı, hatta kazanılmalıdır.
Hepimizin bildiği gibi beş yüz bin Emekçinin taksim meydanında olduğu zaman ,1 Mayıs 1977’de 36 Devrimcinin hayatını kaybettiği, 130 kişinin yaralandığı gün, tarihe kanlı 1 Mayıs olarak geçmişti. O gün orada yitirdiğimiz ve daha sonra 1989 1 Mayıs'ında şehit düşen Mehmet Akif Dalcı'ya, 1996 Kadıköy 1 Mayıs'ında kaybettiğimiz Hasan Albayrak, Dursun Odabaşı ve Levent Yalçın’a ve yitirdiğimiz tüm devrimci ve komünistlere yakışır bir , 1 Mayıs için şimdiden çalışmalara başlamalı ve kazanım için yol kat etmeliyiz.
Yaşasın 1 Mayıs, Yaşasın Proleter Enternasyonalizmi.
Selam olsun 1 Mayıs’ Yaratanlara ve Yaşatanlara.
Geçmişi aşıp, geleceği kazanmak için , bu yılda tıpkı 2008 yılında olduğu gibi ; 1 mayıs alanını yani Taksim meydanını zapdedeceğiz. Devrimci bir , 1 Mayısı ancak bu şekilde , adına yakışır , 1977 ye yakışır bir şekilde kutlayabiliriz. Amerikan işçilerinin kanlarını akıtma pahasına açtıkları 1 Mayıs kavga bayrağı altında dünya işçileri ve emekçilerinin birleşip sömürücü düzene karşı savaşmalarının 143.yıldönümün de 1 Mayıs alanı Taksim meydanında olmalıyız.
1850'li yıllardaki işçilerin hayali, günde 8 saat çalışabilmekti. Bu işçiler, 24 saatlik günün 8 saatinde çalışmak, 8 saatinde dinlenmek ve eğlenmek ve 8 saatinde de uyuyabilmek istiyorlardı. İşçi sınıfının sekiz saatlik işgünü talebi ile 1 Mayıs arasında ilişki kurulması ilk kez 1867 yılında gerçekleşti. Amerika Birleşik Devletleri'nin Şikago kentinde 10 bini aşkın işçi 1 Mayıs 1867 Çarşamba günü 8 saatlik işgünü için büyük bir yürüyüş yaptı.
143 yıldır, İşçi sınıfını birlik,dayanışma ve mücadele günü olan 1 Mayıs dünya işçi sınıfını uluslararası sermayeye karşı birlik ve dayanışma günü oldu. 1 Mayısları, emperyalizme, faşizme ve gericiliğe karşı mücadele günü olarak, tüm halkımızla birlikte kutlamalıyız.
Her yıl olduğu gibi bu yıl da Taksim Meydanında 1 Mayısı kutlayacaklarını açıklayan DİSK, her zamanki gibi düzenin istediği çerçevenin dışına çıkamayacağı kesindir. Bunun için devrimci ve komünistlerin bu vb sendikaların dışında kendi ortak iradeleri çerçevesinde bir karar ile 1 mayıs alanı zorlanmalı, hatta kazanılmalıdır.
Hepimizin bildiği gibi beş yüz bin Emekçinin taksim meydanında olduğu zaman ,1 Mayıs 1977’de 36 Devrimcinin hayatını kaybettiği, 130 kişinin yaralandığı gün, tarihe kanlı 1 Mayıs olarak geçmişti. O gün orada yitirdiğimiz ve daha sonra 1989 1 Mayıs'ında şehit düşen Mehmet Akif Dalcı'ya, 1996 Kadıköy 1 Mayıs'ında kaybettiğimiz Hasan Albayrak, Dursun Odabaşı ve Levent Yalçın’a ve yitirdiğimiz tüm devrimci ve komünistlere yakışır bir , 1 Mayıs için şimdiden çalışmalara başlamalı ve kazanım için yol kat etmeliyiz.
Yaşasın 1 Mayıs, Yaşasın Proleter Enternasyonalizmi.
Selam olsun 1 Mayıs’ Yaratanlara ve Yaşatanlara.
16 Nisan 2009 Perşembe
NİHAT ÇAY ve ANADİLİ TÜRKÜLEŞTİRMEK
Haber: Murat Altunöz
Yok olmaya başlayan Anadilini türkülerle yaşatmaya çalışıyor
Antakya merkeze bağlı Yeniçağ köyünde sınıf öğretmeni olarak görev yapan, 38 yaşında evli ve bir kız babası olan yerel sanatçı Nihat Çay, Türkiye'de yaşayan Arapları anlatan sanatsal ürünlerin eksikliğinden yola çıkarak, Arap Alevilerin toplumsal yaşantısını anlatan besteler yaparak ve bu besteleri bölgenin sorunlarıyla pekiştirerek, bölgede halkın kendi diline yabancılaşmayı önlemek, yeni nesillere kültürünü ve dilini taşımak için, “Mes’ud Bil Suud” yani Mesut Arabistan’da adlı ilk Arapça albümüyle sevenlerinin karşısına çıktı.
Hatay, Adana,Mersin dolaylarında yaşayan Arapların kendilerini anlatan edebi ürünleri genellikle sözlü olarak dilden dile aktarıldığını ifade eden yerel sanatçı Nihat Çay; Arapların kendi kültürlerini, türkülerini, dillerinin çoğu yazılı olarak kayıt altına alınmadığı için unutulmuş ya da unutulmayla yüz yüze kaldığını ve bu kaygıdan yola çıkarak, bölge insanının yaşayışını anlatmak istediğini ifade etti.
Bölgede yaşanan toplumsal sorunlar türküleşiyor
Sanatçı Nihat Çay; Hatay’dan Suudi Arabistan’a çalışmak için giden yüzlerce gencin olduğunu ve bu gençlerin neredeyse hepsinin evlenme çağında olduğunu ifade ederek,bu anlamda bölgeden Suudi Arabistan’a işçi olarak çalışmaya giden insanlarımızın yaşayışını anlatan “Mes’ud Bil Suud” adlı eseri yazıp bestelediğini ve Suudi Arabistan’a çalışmaya giden gençlerin acılarını, sevinçlerini ve özlemlerini dile getirmeye çalıştığını söyledi.
Nihat Çay; Yeni çıkan albümde özellikle bölgede çok kullanılan ve bölgenin kanayan yarası haline gelen uyuşturucu ile mücadeleyi destekleme amaçlı “Heşiş” (ot) adlı çalışma, hint keneviri ekimini ve kullanımını eleştirel bir dille anlattığı uyuşturucuya ve bu tür kötü alışkanlıklardan gençlerin uzak kalmalarını tavsiye ettiğini söyledi.
Çay,Albümde bulunan Filistin şarkısı Filistin sorununu ve bu sorun karşısında Arapların, Müslümanların ve barışı savunanların suskunluğunu eleştirel bir dille aktardığını ayrıca, “Selma” adlı çalışma cinsiyeti yüzünden eğitimi engellenen kızlarımızın dramını anlattığını“Haydar” adlı çalışma ise bölgenin tarım işçilerinin çektiği çileyi anlattığını söyledi.
Nihat Çay; Bir derleme olan “Taher” şarkısı ise Antakya Dikmece köyünden halk ozanı üstat Süleymen Reyhani’ye ait bir eser olduğunu ve bu eser yaşanmış bir hikâye ile başlardığını ve on altı dörtlükten oluştuğunu söyleyerek,diğer çalışmalar olan “Nemi Ye Bitti” çevre ve insan sorununu “L’medini” ise şehir hayatının yarattığı yabancılaşmayı konu aldığını,“İca Mus’ud” Mes’ud’un Arabistan’dan dönüşünü, “Ye Beledi” memleket özlemini ortaya koyduğunu ve “Ha Haa”lar ise yöreye ait bir mevvel ( uzun hava) ile başlayıp düğünlerde okunan anonim manileri içerdiğini söyledi.
Yozlaşmaya karşı inadına kendi dilimizi söylemek istiyorum
Sanatçı Nihat Çay, “Maalesef yeni nesil kendi dilini kaybediyor. Bölgede yaşayan gençler dilini kaybedince geçmişte onunla birlikte yok oluyor. Tarih,kültürel değerler nesiller boyunca anlatılamıyor. Ben albümümde toplumsal sorunları tarihle yüzleştirmek ve bunları ise en iyi konuştuğum dil olan anadilimle yani Arapçayla anlatmak istedim.Bizim en başta kendimizi anlatmaya ihtiyacımız var. Kendi kültürümüze sahip çıkmaya onları derlemeye arşivlemeye en önemlisi kurumsallaştırmaya ihtiyacımız var.Ben bu albümümle ilk adımı attım ”şeklinde konuştu.
Yok olmaya başlayan Anadilini türkülerle yaşatmaya çalışıyor
Antakya merkeze bağlı Yeniçağ köyünde sınıf öğretmeni olarak görev yapan, 38 yaşında evli ve bir kız babası olan yerel sanatçı Nihat Çay, Türkiye'de yaşayan Arapları anlatan sanatsal ürünlerin eksikliğinden yola çıkarak, Arap Alevilerin toplumsal yaşantısını anlatan besteler yaparak ve bu besteleri bölgenin sorunlarıyla pekiştirerek, bölgede halkın kendi diline yabancılaşmayı önlemek, yeni nesillere kültürünü ve dilini taşımak için, “Mes’ud Bil Suud” yani Mesut Arabistan’da adlı ilk Arapça albümüyle sevenlerinin karşısına çıktı.
Hatay, Adana,Mersin dolaylarında yaşayan Arapların kendilerini anlatan edebi ürünleri genellikle sözlü olarak dilden dile aktarıldığını ifade eden yerel sanatçı Nihat Çay; Arapların kendi kültürlerini, türkülerini, dillerinin çoğu yazılı olarak kayıt altına alınmadığı için unutulmuş ya da unutulmayla yüz yüze kaldığını ve bu kaygıdan yola çıkarak, bölge insanının yaşayışını anlatmak istediğini ifade etti.
Bölgede yaşanan toplumsal sorunlar türküleşiyor
Sanatçı Nihat Çay; Hatay’dan Suudi Arabistan’a çalışmak için giden yüzlerce gencin olduğunu ve bu gençlerin neredeyse hepsinin evlenme çağında olduğunu ifade ederek,bu anlamda bölgeden Suudi Arabistan’a işçi olarak çalışmaya giden insanlarımızın yaşayışını anlatan “Mes’ud Bil Suud” adlı eseri yazıp bestelediğini ve Suudi Arabistan’a çalışmaya giden gençlerin acılarını, sevinçlerini ve özlemlerini dile getirmeye çalıştığını söyledi.
Nihat Çay; Yeni çıkan albümde özellikle bölgede çok kullanılan ve bölgenin kanayan yarası haline gelen uyuşturucu ile mücadeleyi destekleme amaçlı “Heşiş” (ot) adlı çalışma, hint keneviri ekimini ve kullanımını eleştirel bir dille anlattığı uyuşturucuya ve bu tür kötü alışkanlıklardan gençlerin uzak kalmalarını tavsiye ettiğini söyledi.
Çay,Albümde bulunan Filistin şarkısı Filistin sorununu ve bu sorun karşısında Arapların, Müslümanların ve barışı savunanların suskunluğunu eleştirel bir dille aktardığını ayrıca, “Selma” adlı çalışma cinsiyeti yüzünden eğitimi engellenen kızlarımızın dramını anlattığını“Haydar” adlı çalışma ise bölgenin tarım işçilerinin çektiği çileyi anlattığını söyledi.
Nihat Çay; Bir derleme olan “Taher” şarkısı ise Antakya Dikmece köyünden halk ozanı üstat Süleymen Reyhani’ye ait bir eser olduğunu ve bu eser yaşanmış bir hikâye ile başlardığını ve on altı dörtlükten oluştuğunu söyleyerek,diğer çalışmalar olan “Nemi Ye Bitti” çevre ve insan sorununu “L’medini” ise şehir hayatının yarattığı yabancılaşmayı konu aldığını,“İca Mus’ud” Mes’ud’un Arabistan’dan dönüşünü, “Ye Beledi” memleket özlemini ortaya koyduğunu ve “Ha Haa”lar ise yöreye ait bir mevvel ( uzun hava) ile başlayıp düğünlerde okunan anonim manileri içerdiğini söyledi.
Yozlaşmaya karşı inadına kendi dilimizi söylemek istiyorum
Sanatçı Nihat Çay, “Maalesef yeni nesil kendi dilini kaybediyor. Bölgede yaşayan gençler dilini kaybedince geçmişte onunla birlikte yok oluyor. Tarih,kültürel değerler nesiller boyunca anlatılamıyor. Ben albümümde toplumsal sorunları tarihle yüzleştirmek ve bunları ise en iyi konuştuğum dil olan anadilimle yani Arapçayla anlatmak istedim.Bizim en başta kendimizi anlatmaya ihtiyacımız var. Kendi kültürümüze sahip çıkmaya onları derlemeye arşivlemeye en önemlisi kurumsallaştırmaya ihtiyacımız var.Ben bu albümümle ilk adımı attım ”şeklinde konuştu.
15 Nisan 2009 Çarşamba
3K, Bir Slogan, 1 Mayıs Ve Sol
Mustafa Elveren – Em.Öğrt.
15 Nisan 2009
Sistem; Kürtleri “bölücü”, Kızılbaşları “potansiyel tehlike”, komünistleri de “yıkıcı”, olarak değerlendirmektedir. O nedenle, 3K (Kürt-Kızılbaş-Komünist) kimliğini savunan ve bu çizgide mücadele veren örgütlemelerin sistem tarafından daha çok baskı altına alındığını söylemek, bence abartılı olmaz. Bu tür değerlendirmeler “ÇOK GİZLİ” ibareli zarfların içinde Devletin arşivlerinde muhafaza edilmektedir. Çünki, bu konudaki raporların bazı basın-yayın organlarında yayınlandığını hatırlıyorum. (Azınlıklar ve İrtica değerlendirmeleri bu yazının konusu olmadığından, ayrıca ele almak gerekir.)
“Susma, sustukça sıra sana gelecek!” sloganını daha çok KESK’in yürüyüş ve mitinglerinde atmıştık. Her ne kadar bazı siyasi anlayışlar bu sloganın bir siyasi örgütü çağrıştırdığını söyleseler de, ben aynı kanaatte değilim. Eğer, bu tür söylemler toplumun çok geniş katmanlarında kabul görüyorlarsa, halka mal olmuş sloganlar olarak kabul etmek gerektiğini düşünüyorum.
“Susma, sustukça sıra sana gelecek!” sloganı “demokrasi ve hukuk bir gün sana da lazım olacaktır” mantığıyla eş anlamlı olduğunu düşünüyorum. O nedenle her koşulda düzene karşı muhalefet yapanlar için bu slogan gereklidir.
İnsan Hakları savunucuları başta olmak üzere, İşçiler, memurlar, sendikacılar, devrimciler, komünistler zindanlarda işkence görürken, katledilirken, dar ağacına gönderilirken, bu duruma alkış tutan “Ergenekon” sanıkları bile bu sloganı dillendirmeye başladılar. Hatta daha da ileri giderek, düne kadar Süleyman Demirel’le aynı koruda söyledikleri “Türkiye’yi bölmek isteyen AHİM”de dava açacaklarını bile açıkladılar. Umarım herkes geçmişinden dersler çıkaracaktır.
Ancak, okuduğu bir şiirden dolayı hapse konulan Başbakan Sayın R.Tayip Erdoğan geçmişini unutmuş gözükmektedir. Aynı şekilde türban meselesinden dolayı AİHM’de Türkiye aleyhine dava açan Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’ün eşi de geçmişte uğradığı haksızlığı görmemezlikten gelmektedir. Öyle anlaşılıyor ki, Türkiye’nin Başbakan’ı ile Cumhurbaşkan’ı hala ders çıkarmamışlardır.
Türkiye’de baskılar o kadar yoğunlaştı ki, Gomanweb’in Konuk yazarlarından Sayın Mihraç Ural’ın kız kardeşi, 97 yaşındaki babası ve annesi Hatay’daki evlerinde “oğlunu saklıyorsun” bahanesiyle devletin güvenlik güçleri tarafından baskın düzenlenmiş ve hakaretlere maruz kalmışlardır. Yine “güvenlik güçlerine taş attılar” gerekçesiyle küçük yaştaki yüzlerce kürt çocukları zindanlara atılmıştır. “Örgüt” bahanesiyle eş zamanlı olarak DTP’nin onlarca il ve ilçe teşkilatlarına operasyonlar düzenlenmiş, onlarca insan göz altına alınmıştır. Türkiye’de gerek resmi ve gerekse bazı sivil faşistler tarafından başta DTP olmak üzere, bir çok Kürt kurum ve kuruluşlarına sürekli baskı ve operasiyonlar yapılmaktadır. ATILIM ve ESP’ye yapılan baskınları da bu çerçevede değerlendirmek gerekir. Yani hangi sol örgüt ya da siyasi parti Kürtlerle yakınlaşmışsa, devlet tarafından daha çok baskı gördüğünü bu güne kadarki yapılan uygulamalardan anlaşılmaktadır.
Bu gün DTP başta olmak üzere, tüm sol, sosyalist hatta sosyaldemokrat katmanların bir araya gelerek ortak bir siyasi zemin yaratmaları gerekli ve acildir. Eğer, bu sol siyasi partiler ve örgütler bunu başaramazlarsa, bundan sonra ne yapacaklar? Bu güne kadar ortak bir siyasi irade oluşturamayan demokrat, ilerici, yurtsever, devrimci, sosyalist ve Marksist solcular sırasını mı bekleyecekler?
Bu konuda “Sorun Polemik Dergisi” adına Sayın Sırrı Öztürk’ün 2009 1 Mayıs’la ilgili yaptığı değerlendirmede; “İlerici, demokrat, devrimci, yurtsever, sosyalist ve Marksist cenahımız henüz “uyumlu adımlar” atacak Kurum ve Araç’lara sahip değildir. Devrimci ve Marksist Kadroların yaşadığı “öndersizlik krizi” aşılamamıştır... Cenahımızda “benim partim, benim sendikam, benim işçi, gençlik, kadın örgütüm, benim platformum, gazetem, dergim, pankartım, vb.” türünden anlayışlar da henüz kırılamamıştır...” ( www.gomanweb.com ) Sayın Öztürk bu konuda bence doğru bir tespit yapmıştır.
Görüldüğü gibi, içine düşülen bu açmaz, susmaktan daha beterdir. Kesinlikle siyasi örgütler ve çizgiler arasında polemik yaratmak için bir amacım yoktur. Esas amacım, önümüzdeki 1 Mayıs kutlamaları bu açmaza merhem olabilir mi? Sorusuna birlikte cevap aramaktır. Hep birlikte izleyip göreceğiz. Sadece kişisel görüşlerimi yazdım. “Karınca kararınca” sorunun çözümü için katkı sunmak istedim. Umarım işe yaramıştır.
14.04.2009
Mustafa Elveren
E-POSTA: mustafaelveren@gmail.com
WEB : www.gomanweb.com
15 Nisan 2009
Sistem; Kürtleri “bölücü”, Kızılbaşları “potansiyel tehlike”, komünistleri de “yıkıcı”, olarak değerlendirmektedir. O nedenle, 3K (Kürt-Kızılbaş-Komünist) kimliğini savunan ve bu çizgide mücadele veren örgütlemelerin sistem tarafından daha çok baskı altına alındığını söylemek, bence abartılı olmaz. Bu tür değerlendirmeler “ÇOK GİZLİ” ibareli zarfların içinde Devletin arşivlerinde muhafaza edilmektedir. Çünki, bu konudaki raporların bazı basın-yayın organlarında yayınlandığını hatırlıyorum. (Azınlıklar ve İrtica değerlendirmeleri bu yazının konusu olmadığından, ayrıca ele almak gerekir.)
“Susma, sustukça sıra sana gelecek!” sloganını daha çok KESK’in yürüyüş ve mitinglerinde atmıştık. Her ne kadar bazı siyasi anlayışlar bu sloganın bir siyasi örgütü çağrıştırdığını söyleseler de, ben aynı kanaatte değilim. Eğer, bu tür söylemler toplumun çok geniş katmanlarında kabul görüyorlarsa, halka mal olmuş sloganlar olarak kabul etmek gerektiğini düşünüyorum.
“Susma, sustukça sıra sana gelecek!” sloganı “demokrasi ve hukuk bir gün sana da lazım olacaktır” mantığıyla eş anlamlı olduğunu düşünüyorum. O nedenle her koşulda düzene karşı muhalefet yapanlar için bu slogan gereklidir.
İnsan Hakları savunucuları başta olmak üzere, İşçiler, memurlar, sendikacılar, devrimciler, komünistler zindanlarda işkence görürken, katledilirken, dar ağacına gönderilirken, bu duruma alkış tutan “Ergenekon” sanıkları bile bu sloganı dillendirmeye başladılar. Hatta daha da ileri giderek, düne kadar Süleyman Demirel’le aynı koruda söyledikleri “Türkiye’yi bölmek isteyen AHİM”de dava açacaklarını bile açıkladılar. Umarım herkes geçmişinden dersler çıkaracaktır.
Ancak, okuduğu bir şiirden dolayı hapse konulan Başbakan Sayın R.Tayip Erdoğan geçmişini unutmuş gözükmektedir. Aynı şekilde türban meselesinden dolayı AİHM’de Türkiye aleyhine dava açan Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’ün eşi de geçmişte uğradığı haksızlığı görmemezlikten gelmektedir. Öyle anlaşılıyor ki, Türkiye’nin Başbakan’ı ile Cumhurbaşkan’ı hala ders çıkarmamışlardır.
Türkiye’de baskılar o kadar yoğunlaştı ki, Gomanweb’in Konuk yazarlarından Sayın Mihraç Ural’ın kız kardeşi, 97 yaşındaki babası ve annesi Hatay’daki evlerinde “oğlunu saklıyorsun” bahanesiyle devletin güvenlik güçleri tarafından baskın düzenlenmiş ve hakaretlere maruz kalmışlardır. Yine “güvenlik güçlerine taş attılar” gerekçesiyle küçük yaştaki yüzlerce kürt çocukları zindanlara atılmıştır. “Örgüt” bahanesiyle eş zamanlı olarak DTP’nin onlarca il ve ilçe teşkilatlarına operasyonlar düzenlenmiş, onlarca insan göz altına alınmıştır. Türkiye’de gerek resmi ve gerekse bazı sivil faşistler tarafından başta DTP olmak üzere, bir çok Kürt kurum ve kuruluşlarına sürekli baskı ve operasiyonlar yapılmaktadır. ATILIM ve ESP’ye yapılan baskınları da bu çerçevede değerlendirmek gerekir. Yani hangi sol örgüt ya da siyasi parti Kürtlerle yakınlaşmışsa, devlet tarafından daha çok baskı gördüğünü bu güne kadarki yapılan uygulamalardan anlaşılmaktadır.
Bu gün DTP başta olmak üzere, tüm sol, sosyalist hatta sosyaldemokrat katmanların bir araya gelerek ortak bir siyasi zemin yaratmaları gerekli ve acildir. Eğer, bu sol siyasi partiler ve örgütler bunu başaramazlarsa, bundan sonra ne yapacaklar? Bu güne kadar ortak bir siyasi irade oluşturamayan demokrat, ilerici, yurtsever, devrimci, sosyalist ve Marksist solcular sırasını mı bekleyecekler?
Bu konuda “Sorun Polemik Dergisi” adına Sayın Sırrı Öztürk’ün 2009 1 Mayıs’la ilgili yaptığı değerlendirmede; “İlerici, demokrat, devrimci, yurtsever, sosyalist ve Marksist cenahımız henüz “uyumlu adımlar” atacak Kurum ve Araç’lara sahip değildir. Devrimci ve Marksist Kadroların yaşadığı “öndersizlik krizi” aşılamamıştır... Cenahımızda “benim partim, benim sendikam, benim işçi, gençlik, kadın örgütüm, benim platformum, gazetem, dergim, pankartım, vb.” türünden anlayışlar da henüz kırılamamıştır...” ( www.gomanweb.com ) Sayın Öztürk bu konuda bence doğru bir tespit yapmıştır.
Görüldüğü gibi, içine düşülen bu açmaz, susmaktan daha beterdir. Kesinlikle siyasi örgütler ve çizgiler arasında polemik yaratmak için bir amacım yoktur. Esas amacım, önümüzdeki 1 Mayıs kutlamaları bu açmaza merhem olabilir mi? Sorusuna birlikte cevap aramaktır. Hep birlikte izleyip göreceğiz. Sadece kişisel görüşlerimi yazdım. “Karınca kararınca” sorunun çözümü için katkı sunmak istedim. Umarım işe yaramıştır.
14.04.2009
Mustafa Elveren
E-POSTA: mustafaelveren@gmail.com
WEB : www.gomanweb.com
12 Nisan 2009 Pazar
FAŞİZM ÜZERİNE BİR MUSİBET
Rıza Aydın
12 Nisan 2009
Arkadaşlar.
Bugünkü gazetelerin çogunda şu alttaki haber göze çarpıyordu.
Kanal 7 televizyonunda yapılan bir proğramda, Taraf Gazetesinin yazarı Rasım Ozan Kütahyalı'nın Ucak kazasında ölen, BBP liderleri hakkındaki konuşmasına kızan Alp Eren Ocaklarının başkanı ile üyeleri televizyonu basıp, Taraf Gazetesi yazarı Rasim Ozan Kütahyalı'yı döverek hastanelik etmişler.
Türkiyede Faşizmin ne olduğu, iyi bilinmemektedir. Bunun nedeni Komünist enternasyonalda bunun iyice incelenip doğru bir karara bağlanamamasıdır. Bu yüzden herkes herkesi faşistlikle suçlamakta, milliyetci sözler eden her partiye ( Örneğin CHP'ye) kolayca faşist parti denmektedir.
Bu konuda LEVERENZ'in "Komünist Enternasyonal'de Faşizim Tahlilleri" adını taşıyan güzel bir kitabı vardı. Şimdi kitabı kitaplığımda bulamadım... Sanırım Sol Yayınlarından çıkmıştı.
O kitapta P. DUT adlı Viyanalı bir delege, örgütlenmiş- silahlı sokak çeteleri olan, bu çetelerle aydınlara, sndikalara vb saldırılar düzenleyen guruplara faşist hareket, bu sivil çete türü hareketlerin toplumu kuşatarak devleti ele geçirmesi sonucu oluşan diktatörlüğe de faşist diktatörlük diyelim; bunu burjuva diktatörlüğünün diğer biçimleriyle böyle yanı sivil milisleri olup olmadığına bakarak ayıralım; Yoksa her türlü gerici burjuva yönetimine ile her türlü diktatörlüğüne faşizim demek gibi bir hataya düşeriz diyordu. Aklımda kaldığı kaderı ile bunu öneriyordu.
Kabul görmeyen bu öneriyi, duyduğum - okuduğumdan beri doğru bulmuşumdur. Faşist hareketlere harşı mücadele içinde şekillenerek gelişmiş biri olarak bunu çok önemli buluyorum. Bence bunu, bu günlerde yeniden, yeniden tartışmalıyız; üzerinde düşünmeliyiz.
Faşizm konusu özel olarak üzerinde durulması gereken bir konudur.
Hayatımın hiç bir karesinde CHP li olmadım, CHP nin Sosyal Demokrat Parti misyonıyla, geleneği ile uzaktan yakından bir ilişkisi olmadığını bilirim. Bir nesnenin adı değişince kendisi değişmez. Sosyal Demokrası 1914 te Savaş bütçesine güven oyu vererek Marksist hareketten kopup, "Sosyalizmin burjuva devlet mekanızmasını, parlementer yoldan ele geçirilip, reformlar yaparak yani bu burjuva devlet aygıtının dönüştürülerek soylazmin kurulacağını savunarak bu yola bu sürece girmişlerdir. Geldiği nokta bellidir. CHP nin bu anlamda partilerle uzaktan yakından hiç bir ilişkisi yoktur. CHP, sol dalganın yükseldiği yıllarda, özellikle Türkiye İşçi Partisinin (TİP'nin) prestiji karşısında bunu köreltmek için bu söylemi kullamaya başlamıştır. Bu uzun bir tartışma konusudur. Ama bu CHP yada DP (Adalet Partisi geleneğinin) faşist partilerden de böylesi bir farkı vardır. Fare en büyük canavar olarak kediyi görürmüş, bu partilerin olumsuzluklar ayrıdır faşizm ayrıdır.
Türkiyede militanlık yarışı yapan sol bu konuda yanlış bir çizgi izlemektedir.
Solda idolojik, programatik - marksist literatüre bağlı bir tartışma olmayınca sol arasındaki fark militanlıkla öççülür oldu. Öyleki kim polisten daha çok jop yedi, kim daha hızlı bağırdı vs ölçüsüne inildi.
Bence bundan kurtulmanın yolu. Bu burjuva devlet cihazı hakkında ne düşünüyoruz. Örneğin, Ortega ile Cavez yada Allende ile Cavezin yöntemleri dışında devlet mekanızmasına bakışlarında ne farklar var. Burjuva devlet mekanızmasını eser-i antika müzesine mi kaldıracağız yoksa bunu bir biçimde ele geçirip ( yani Cavez, Allende, yada Ortega türü bir hamle ile ele geçirip) bunu dönüştürerek mi sosyalizmi kuracağız, yoksa komün varı bişey mı hedefleyeceğiz. Prodonla Marx, Leninle Kautskey arasındaki bu konudaki farklar ne. vb.
Hala azami askeri proğram ayrımı var mı.
Faşizmden ne anlıyoruz.
İşçi sınıfının uluslar arası örgütlenmesi birliği -Enternasyonalizim ne demektir bunun ulusların halkların kardeşliği ve eşitli tezi gibi algılanması doğrumudur.
gibi konuları da yeniden konuşur hale gelmeliyiz.
Yoksa bu kısır döngüden kurtulmamız mümkün değil gibi geliyor bana.
Aşağıdaki haber yani idolojik eleştiriyi anında yumrukla sustuırma girişimi, faşist hareketin ne olduğuna iyi bir örnektir.
Bu saygılarımla dostlara duyurulur.
A. Rıza Aydın
12 Nisan 2009
Arkadaşlar.
Bugünkü gazetelerin çogunda şu alttaki haber göze çarpıyordu.
Kanal 7 televizyonunda yapılan bir proğramda, Taraf Gazetesinin yazarı Rasım Ozan Kütahyalı'nın Ucak kazasında ölen, BBP liderleri hakkındaki konuşmasına kızan Alp Eren Ocaklarının başkanı ile üyeleri televizyonu basıp, Taraf Gazetesi yazarı Rasim Ozan Kütahyalı'yı döverek hastanelik etmişler.
Türkiyede Faşizmin ne olduğu, iyi bilinmemektedir. Bunun nedeni Komünist enternasyonalda bunun iyice incelenip doğru bir karara bağlanamamasıdır. Bu yüzden herkes herkesi faşistlikle suçlamakta, milliyetci sözler eden her partiye ( Örneğin CHP'ye) kolayca faşist parti denmektedir.
Bu konuda LEVERENZ'in "Komünist Enternasyonal'de Faşizim Tahlilleri" adını taşıyan güzel bir kitabı vardı. Şimdi kitabı kitaplığımda bulamadım... Sanırım Sol Yayınlarından çıkmıştı.
O kitapta P. DUT adlı Viyanalı bir delege, örgütlenmiş- silahlı sokak çeteleri olan, bu çetelerle aydınlara, sndikalara vb saldırılar düzenleyen guruplara faşist hareket, bu sivil çete türü hareketlerin toplumu kuşatarak devleti ele geçirmesi sonucu oluşan diktatörlüğe de faşist diktatörlük diyelim; bunu burjuva diktatörlüğünün diğer biçimleriyle böyle yanı sivil milisleri olup olmadığına bakarak ayıralım; Yoksa her türlü gerici burjuva yönetimine ile her türlü diktatörlüğüne faşizim demek gibi bir hataya düşeriz diyordu. Aklımda kaldığı kaderı ile bunu öneriyordu.
Kabul görmeyen bu öneriyi, duyduğum - okuduğumdan beri doğru bulmuşumdur. Faşist hareketlere harşı mücadele içinde şekillenerek gelişmiş biri olarak bunu çok önemli buluyorum. Bence bunu, bu günlerde yeniden, yeniden tartışmalıyız; üzerinde düşünmeliyiz.
Faşizm konusu özel olarak üzerinde durulması gereken bir konudur.
Hayatımın hiç bir karesinde CHP li olmadım, CHP nin Sosyal Demokrat Parti misyonıyla, geleneği ile uzaktan yakından bir ilişkisi olmadığını bilirim. Bir nesnenin adı değişince kendisi değişmez. Sosyal Demokrası 1914 te Savaş bütçesine güven oyu vererek Marksist hareketten kopup, "Sosyalizmin burjuva devlet mekanızmasını, parlementer yoldan ele geçirilip, reformlar yaparak yani bu burjuva devlet aygıtının dönüştürülerek soylazmin kurulacağını savunarak bu yola bu sürece girmişlerdir. Geldiği nokta bellidir. CHP nin bu anlamda partilerle uzaktan yakından hiç bir ilişkisi yoktur. CHP, sol dalganın yükseldiği yıllarda, özellikle Türkiye İşçi Partisinin (TİP'nin) prestiji karşısında bunu köreltmek için bu söylemi kullamaya başlamıştır. Bu uzun bir tartışma konusudur. Ama bu CHP yada DP (Adalet Partisi geleneğinin) faşist partilerden de böylesi bir farkı vardır. Fare en büyük canavar olarak kediyi görürmüş, bu partilerin olumsuzluklar ayrıdır faşizm ayrıdır.
Türkiyede militanlık yarışı yapan sol bu konuda yanlış bir çizgi izlemektedir.
Solda idolojik, programatik - marksist literatüre bağlı bir tartışma olmayınca sol arasındaki fark militanlıkla öççülür oldu. Öyleki kim polisten daha çok jop yedi, kim daha hızlı bağırdı vs ölçüsüne inildi.
Bence bundan kurtulmanın yolu. Bu burjuva devlet cihazı hakkında ne düşünüyoruz. Örneğin, Ortega ile Cavez yada Allende ile Cavezin yöntemleri dışında devlet mekanızmasına bakışlarında ne farklar var. Burjuva devlet mekanızmasını eser-i antika müzesine mi kaldıracağız yoksa bunu bir biçimde ele geçirip ( yani Cavez, Allende, yada Ortega türü bir hamle ile ele geçirip) bunu dönüştürerek mi sosyalizmi kuracağız, yoksa komün varı bişey mı hedefleyeceğiz. Prodonla Marx, Leninle Kautskey arasındaki bu konudaki farklar ne. vb.
Hala azami askeri proğram ayrımı var mı.
Faşizmden ne anlıyoruz.
İşçi sınıfının uluslar arası örgütlenmesi birliği -Enternasyonalizim ne demektir bunun ulusların halkların kardeşliği ve eşitli tezi gibi algılanması doğrumudur.
gibi konuları da yeniden konuşur hale gelmeliyiz.
Yoksa bu kısır döngüden kurtulmamız mümkün değil gibi geliyor bana.
Aşağıdaki haber yani idolojik eleştiriyi anında yumrukla sustuırma girişimi, faşist hareketin ne olduğuna iyi bir örnektir.
Bu saygılarımla dostlara duyurulur.
A. Rıza Aydın
11 Nisan 2009 Cumartesi
BABA EVİNE POLİS TACİZİ
Bu haberin Gomanweb'deki linki:
http://www.gomanweb.com/2009_HABERLERI/HABERLER-2009/Niisan/07Nisan/32.yildir.htm
Bu haberin denge netteki linki:
http://www.dengete.net/News-file-article-sid-4015.html
Bu haberin Dicle Haber ajansındaki linki:
( http://www.diclehaber.com./index.php?module=contents&catno=22 )
HATAY (DİHA) - Türkiye'den 32 yıl önce yurtdışına çıkan THKP-C Acilciler Genel Sekreteri Mihrac Ural'ın ailesinin evine baskın yapıldı. Polisin evlerine yaptıkları baskında oğullarını sorduklarını ifade eden Ural'ın 98 yaşındaki babası Zeki Ural, "Biz yaşlı insanlarız. Böyle gece yarısı evimizin basılması hangi etiğe sığar?" dedi.
THKP-C Acilciler'in Genel Sekreteri Mihraç Ural'ın Hatay'daki ailesine yönelik baskılar 32 yıldır devam ediyor. 12 Eylül 1980 askeri darbesi öncesi yurtdışına yerleşen Ural'ın Antakya merkeze bağlı Orhanlı Mahallesi'nde yaşayan babası Zeki Ural (98) ve annesi Cemile Ural'ın (87) evine polis baskın gerçekleştirdi. Çocuklarının siyasi nedenlerden dolayı yurtdışına çıktığını ve bir daha geri dönemediğini ifade eden baba Ural, en büyük özleminin oğlunu bir kez daha görmek olduğunu belirterek, 32 yıldır sürekli baskıya maruz kaldıklarını, son olarak da önceki gece evlerinin polis tarafından basıldığını ifade etti.
32 yıldır oğluna ülkeyi yasak ettiklerini söyleyen Ural, "Onun hiç bir suçu yok. Oğlum kendi halkının kimlik mücadelesini veriyor. Bu mücadelesini verirken ülkesinden ayrı kaldı. Biz 32 yıldır sürekli baskılara maruz kaldık. Gece yarısı evimizi bastılar, oğlumu sordular. Ülkemizde insan hakları olması gerekir. Biz yaşlı insanlarız, böyle gece vakti evimizin basılması hangi etiğe sığar?" dedi.'Oğlumun ülkesinde özgürce yaşamasını istiyorum'
Yıllardır oğlunu göremediğini ifade eden ve daha önce de devletin kendilerine yurtdışı yasağı koyduğunu kaydeden anne Cemile Ural, büyük özlem çektiğini ifade etti. Ural, polislerin 32 yıldır sürekli kendilerini rahatsız ettiğini anlatarak, "Ben 32 yıldır yüreğime oğlumun acısını kanatıyorum. Bu yetmezmiş gibi halen evimizi basarak bizi rahatsız etmeye devam ediyorlar. Bu hangi kitaba sığar bilmiyorum. Çocuklarım sadece barış, demokrasi ve insan hakları için çalıştı. Tek isteğim ölmeden önce çocuklarımın ve torunlarımın kendi ülkesinde özgürce yaşamasıdır" diye konuştu.(ia/dg)
http://www.gomanweb.com/2009_HABERLERI/HABERLER-2009/Niisan/07Nisan/32.yildir.htm
Bu haberin denge netteki linki:
http://www.dengete.net/News-file-article-sid-4015.html
Bu haberin Dicle Haber ajansındaki linki:
( http://www.diclehaber.com./index.php?module=contents&catno=22 )
HATAY (DİHA) - Türkiye'den 32 yıl önce yurtdışına çıkan THKP-C Acilciler Genel Sekreteri Mihrac Ural'ın ailesinin evine baskın yapıldı. Polisin evlerine yaptıkları baskında oğullarını sorduklarını ifade eden Ural'ın 98 yaşındaki babası Zeki Ural, "Biz yaşlı insanlarız. Böyle gece yarısı evimizin basılması hangi etiğe sığar?" dedi.
THKP-C Acilciler'in Genel Sekreteri Mihraç Ural'ın Hatay'daki ailesine yönelik baskılar 32 yıldır devam ediyor. 12 Eylül 1980 askeri darbesi öncesi yurtdışına yerleşen Ural'ın Antakya merkeze bağlı Orhanlı Mahallesi'nde yaşayan babası Zeki Ural (98) ve annesi Cemile Ural'ın (87) evine polis baskın gerçekleştirdi. Çocuklarının siyasi nedenlerden dolayı yurtdışına çıktığını ve bir daha geri dönemediğini ifade eden baba Ural, en büyük özleminin oğlunu bir kez daha görmek olduğunu belirterek, 32 yıldır sürekli baskıya maruz kaldıklarını, son olarak da önceki gece evlerinin polis tarafından basıldığını ifade etti.
32 yıldır oğluna ülkeyi yasak ettiklerini söyleyen Ural, "Onun hiç bir suçu yok. Oğlum kendi halkının kimlik mücadelesini veriyor. Bu mücadelesini verirken ülkesinden ayrı kaldı. Biz 32 yıldır sürekli baskılara maruz kaldık. Gece yarısı evimizi bastılar, oğlumu sordular. Ülkemizde insan hakları olması gerekir. Biz yaşlı insanlarız, böyle gece vakti evimizin basılması hangi etiğe sığar?" dedi.'Oğlumun ülkesinde özgürce yaşamasını istiyorum'
Yıllardır oğlunu göremediğini ifade eden ve daha önce de devletin kendilerine yurtdışı yasağı koyduğunu kaydeden anne Cemile Ural, büyük özlem çektiğini ifade etti. Ural, polislerin 32 yıldır sürekli kendilerini rahatsız ettiğini anlatarak, "Ben 32 yıldır yüreğime oğlumun acısını kanatıyorum. Bu yetmezmiş gibi halen evimizi basarak bizi rahatsız etmeye devam ediyorlar. Bu hangi kitaba sığar bilmiyorum. Çocuklarım sadece barış, demokrasi ve insan hakları için çalıştı. Tek isteğim ölmeden önce çocuklarımın ve torunlarımın kendi ülkesinde özgürce yaşamasıdır" diye konuştu.(ia/dg)
(80.DOSYA) İTİRAFÇI ENGİN ERKİNER SANA ACIYORUM
Mihrac Ural
8 Nisan 2009
İtirafçı Engin Erkiner bunama halleri yaşıyor. Polis ifadesinin sırtına bindirdiği kamburun çekilmez ağırlığı altında ezilip duruyor. İtirafçı psikolojisiyle kurgular, yalanalar üzerinden hayaller kuruyor.
Zavallı hep hayallerle uğraşır. Polis ifadesinde bir kez hayallerini açıkladı ya olay o olay, devam ediyor.
Engin adam, Mihrac Ural için ne olacaktı, ne olabilirdi demeyi bırak. Sen önce olanı açıkla. Resmi belgelerle, el yazılı kanıtlarla ortaya koyduğumuz, yaşanmış gerçekleri açıkla. Polisteki itirafçılığını izah et. Bu kadar isimi, bu kadar adresi, bu kadar eylemi, bu kadar evi polise neden teslim ettin. İki tokat bile yemeden.
Ben senin gibi yorum yapmayacağım, polis miydin? değil miydin? diye sormayacağım. Belgesiz kanıtsız söz söylemek benim tarzım değil. Ortağının el yazılı ifadesini oku da onun için bir yorum yap yeterince ders almış olursun…
İtiraflarınla Acilcileri yıktın. Ama biz yeniden kurduk yükselttik. Sen itiraflarınla onlarca insanın bu güne kadar acı çekmesine neden oldun. Polis ifadeni suratına vurdum, bu ayakkabı suratına vuruldu vurulalı sen artık bitmişsin. Gerginliğinin tek nedeni de budur. Mihrac Ural sendromunun kaynağı da budur.
Git tedavi ol senin çaren zordur...
Tarihi değiştiremesin, sen bir itirafçısın. Bense direnen, 1. Kongrede seçimle Genel Sekreter olan. Ben bu duruş ve kazanımları emeğimle kararlılığımla kazandım. Ya sen, hep silik bir kişilik olarak, bir itirafçının ezikliği altında bu güne kadar yaşadın.
İkimizin ifadesini karşılaştır ve oku bu sana yeter. Kurgularla gerçeği değiştiremesin. Sen örgütü ele verdin, ben ve ekibim örgütü ve örgütlülüğü yücelti, direndi, ser verdi sır vermedi.
Bunun için Mihrac Ural'ın ifadesi seni kahrediyor, zavallılaştırıyor, yüzünü kızartıyor, arın ve hayan olsaydı her gün bin kez özür dilerdin örgütten, devrimcilerden. Ama merhum olmuş vicdanında bu ahlak değerleri ne arar. Bilirim seni, sinsi yılan gibisin ama yerde sürünürsün bu yüzden de başın hep ezilir. Kinin de buradan beslenir. Başaramadığın hep yenilgiye uğradığın için kinlisin.
Seni anlamak zor değil, git tedavi ol, söz dinle …
Mihrac Ural ifadesi, ser verip sır vermeyen bir ifadedir. Yarım sayfadır. 21 gün işkenceye karşı meydan okumadır direnmedir. Bu ifadeyle b.aşın dertte senin. Nereye oturtacağını bilmiyorsun, sallayıp sallayıp duruyorsun. Çaresizsin, medet umduğun örnekler seni anlatır başkasını değil onu sen de biliyorsun, erken vuruşla üzerinden atmak mı istersin. Bu çabaların da beyhude, sen bir itirafçısın bunu içine sindir artık…
İfaden tamı tamına 20 sayfa; içinde her şeyi ama, hayallerin dahil her şeyi polise teslim etmişsin. Unuttuğunu bile hatırlayıp mazgaldan anlatmışsın. Be zalim unuttun bir kez ne diye yakarsın insanları, bırak unuttuğun yerde kalsın. Ama sen çok disiplinlisin, düzenli ve kronolojiksin, örnek bir itirafçısın ya, söyleyeceksin, kusacak da kusacaksın…
Benim önerim, yorumlu ya da yorumsuz bu itirafçının ifadesi okunmalıdır. http://tarihselhainler.blogspot.com/ adresine girin orada hepsi bulunuyor.
Allah düşmanımın başına getirmesin. Ama arsız birinin, özür dileme yerine itirafını savunmak için kendi çirkinliğini başkasında da görmek istemesi bir reflekstir. Bu refleks ne kadar hastalıktır ne kadar değildir bilemem. Ama bu çırpınış Engin'i itirafçı olmaktan kurtaramaz. kamburunu sırtından indiremez.
Hayaller gerçekleri değiştiremez. Engin Erkiner, Sen bir itirafçısın o kadar...
İtirafçının çilesi direnenlere saldırmaktır. İtirafçının yolu Doğu Perinçek'i ihbarcılık yolu ve sonu polis olmaktır, özel harp dairesi kuklası olmaktır. Engin Erkiner'in itirafçılyıkla başlayan serüveni polislikle noktalanmıştır.
Zavallı adam sana acıyorum. Gerçeği değiştiremesin. Sen bir itirafçısın. Teslim olmuş bir ucuz insansın. Ayrıca aptalsın.
Direnenleri kirletmek senin işin, çünkü teslim olan sensin. Polis ifadene bakman yeter.
Uyduruk yalanlar üzerinde yorum yapmak, kanıtsız, belgesiz konuşmak senin işindir; çünkü sen utancını örtmek için buna muhtaçsın.
Engin, sana acıyorum...
8 Nisan 2009
İtirafçı Engin Erkiner bunama halleri yaşıyor. Polis ifadesinin sırtına bindirdiği kamburun çekilmez ağırlığı altında ezilip duruyor. İtirafçı psikolojisiyle kurgular, yalanalar üzerinden hayaller kuruyor.
Zavallı hep hayallerle uğraşır. Polis ifadesinde bir kez hayallerini açıkladı ya olay o olay, devam ediyor.
Engin adam, Mihrac Ural için ne olacaktı, ne olabilirdi demeyi bırak. Sen önce olanı açıkla. Resmi belgelerle, el yazılı kanıtlarla ortaya koyduğumuz, yaşanmış gerçekleri açıkla. Polisteki itirafçılığını izah et. Bu kadar isimi, bu kadar adresi, bu kadar eylemi, bu kadar evi polise neden teslim ettin. İki tokat bile yemeden.
Ben senin gibi yorum yapmayacağım, polis miydin? değil miydin? diye sormayacağım. Belgesiz kanıtsız söz söylemek benim tarzım değil. Ortağının el yazılı ifadesini oku da onun için bir yorum yap yeterince ders almış olursun…
İtiraflarınla Acilcileri yıktın. Ama biz yeniden kurduk yükselttik. Sen itiraflarınla onlarca insanın bu güne kadar acı çekmesine neden oldun. Polis ifadeni suratına vurdum, bu ayakkabı suratına vuruldu vurulalı sen artık bitmişsin. Gerginliğinin tek nedeni de budur. Mihrac Ural sendromunun kaynağı da budur.
Git tedavi ol senin çaren zordur...
Tarihi değiştiremesin, sen bir itirafçısın. Bense direnen, 1. Kongrede seçimle Genel Sekreter olan. Ben bu duruş ve kazanımları emeğimle kararlılığımla kazandım. Ya sen, hep silik bir kişilik olarak, bir itirafçının ezikliği altında bu güne kadar yaşadın.
İkimizin ifadesini karşılaştır ve oku bu sana yeter. Kurgularla gerçeği değiştiremesin. Sen örgütü ele verdin, ben ve ekibim örgütü ve örgütlülüğü yücelti, direndi, ser verdi sır vermedi.
Bunun için Mihrac Ural'ın ifadesi seni kahrediyor, zavallılaştırıyor, yüzünü kızartıyor, arın ve hayan olsaydı her gün bin kez özür dilerdin örgütten, devrimcilerden. Ama merhum olmuş vicdanında bu ahlak değerleri ne arar. Bilirim seni, sinsi yılan gibisin ama yerde sürünürsün bu yüzden de başın hep ezilir. Kinin de buradan beslenir. Başaramadığın hep yenilgiye uğradığın için kinlisin.
Seni anlamak zor değil, git tedavi ol, söz dinle …
Mihrac Ural ifadesi, ser verip sır vermeyen bir ifadedir. Yarım sayfadır. 21 gün işkenceye karşı meydan okumadır direnmedir. Bu ifadeyle b.aşın dertte senin. Nereye oturtacağını bilmiyorsun, sallayıp sallayıp duruyorsun. Çaresizsin, medet umduğun örnekler seni anlatır başkasını değil onu sen de biliyorsun, erken vuruşla üzerinden atmak mı istersin. Bu çabaların da beyhude, sen bir itirafçısın bunu içine sindir artık…
İfaden tamı tamına 20 sayfa; içinde her şeyi ama, hayallerin dahil her şeyi polise teslim etmişsin. Unuttuğunu bile hatırlayıp mazgaldan anlatmışsın. Be zalim unuttun bir kez ne diye yakarsın insanları, bırak unuttuğun yerde kalsın. Ama sen çok disiplinlisin, düzenli ve kronolojiksin, örnek bir itirafçısın ya, söyleyeceksin, kusacak da kusacaksın…
Benim önerim, yorumlu ya da yorumsuz bu itirafçının ifadesi okunmalıdır. http://tarihselhainler.blogspot.com/ adresine girin orada hepsi bulunuyor.
Allah düşmanımın başına getirmesin. Ama arsız birinin, özür dileme yerine itirafını savunmak için kendi çirkinliğini başkasında da görmek istemesi bir reflekstir. Bu refleks ne kadar hastalıktır ne kadar değildir bilemem. Ama bu çırpınış Engin'i itirafçı olmaktan kurtaramaz. kamburunu sırtından indiremez.
Hayaller gerçekleri değiştiremez. Engin Erkiner, Sen bir itirafçısın o kadar...
İtirafçının çilesi direnenlere saldırmaktır. İtirafçının yolu Doğu Perinçek'i ihbarcılık yolu ve sonu polis olmaktır, özel harp dairesi kuklası olmaktır. Engin Erkiner'in itirafçılyıkla başlayan serüveni polislikle noktalanmıştır.
Zavallı adam sana acıyorum. Gerçeği değiştiremesin. Sen bir itirafçısın. Teslim olmuş bir ucuz insansın. Ayrıca aptalsın.
Direnenleri kirletmek senin işin, çünkü teslim olan sensin. Polis ifadene bakman yeter.
Uyduruk yalanlar üzerinde yorum yapmak, kanıtsız, belgesiz konuşmak senin işindir; çünkü sen utancını örtmek için buna muhtaçsın.
Engin, sana acıyorum...
10 Nisan 2009 Cuma
ZEKİ EL KASIM (URAL):YAŞAMIN DERİNLİKLERİNE KÖK SALMIŞ BİR KOCA ÇINAR
ATAK DERGİSİ
Koca çınar, diyoruz biz ona. Daha da ötesi mi?
Yemyeşil yapraklarıyla, yaşamın derinliklerine, en derinine kök salmış bir çınar. Kaç kuşak gelmiş, geçmiş O hala dimdik ayakta. Aşk dolu, tutku dolu, inanç dolu cesur bir yürekle tutunmuş hayata. Koca ömrüne tüm bir yeryüzünün acılarını, güzelliklerini, zorluğunu, insan sevgisini, coşkusunu sığdırmış.
Koca bir destan, her günü ayrı bir ders uzun bir tarih. Yemiş yüklü ağaç misali bilgi yüklü, ve bunun verdiği güçle, incelikle, zarafetle eğilmesini bilen bir güzel insan…
Zeki el Kasım.
1930’lu yıllarda kurulan, kendisi henüz 20’li yaşlardayken kurucuları arasında yer aldığı direniş Hareketi Uruba’nın önderlerindendi. Siyasi bir ailenin çocuğu olarak onun da yaşam biçimi haline dönüşüyor gerici iktidarlara karşı halkının çıkarları noktasında mücadele etmek. Ve bugüne kadarki her günü, her anı öğrenerek, öğreterek geçmiş, geçiyor.
Dedik ya, kaç kuşağın mücadelesinden geçmiş bir yürek. Kimi zaman siyasi yenilgiler kimi zaman da başarılarla dolu bir yaşam. Ama her daim muhalif, her daim halkının çıkarlarından taraf… “Ben halkıma hizmet için varım” derken öğretmeye devam edeceğini muştuluyor genç yoldaşlarına.
97. doğum gününü kutlamak üzere evinde bir araya gelen, Onu seven, ona aşkla bağlanmış yoldaşlarının arasında biraz çocuk, biraz mahcup, biraz aşkın… Ama dimdik. Bilgeliğinin verdiği olgunluk ve heybetle paylaşıyor, belki de ömrünün en özel gecelerinden birini…Onu hiç yalnız bırakmamış, her koşulda sahiplenmiş ve bunun neticesinde ona bu anlamlı geceyi yaşatan yoldaşları farkındaydı Onu tanımış olmanın ayrıcalığının. Biliyorlardı Onunla çıkmış oldukları bu serüvenin büyüsünün hiç bozulmayacağını. Aynı zamanda bu kadar özel bir insanı taşımanın bilinç ve sorumluluk gerektirdiğini… Bu bilinçle, “başımızda olmanın gücünden geliyor güzelliğimiz “diyordu her biri.
Koca çınar 97 yaşında gencecik yüreğiyle, “ben en genç olanınızdan daha genç hissediyorum” diyor gülümseyerek. İçimiz aydınlanıyor. Bunca azim, bunca inanç, bunca kararlılığa tanık olmak öğretici bir deneğime dönüşüyordu bizler için.
Bu özel gecede bulunanlar adına yoldaşlarından biri söz alıyor ve “sizinle başlayan mücadele hiç kopmadan kaç kuşaktır devam ediyor, bu mücadele ruhunu gelecek kuşaklara aktarmak bizim sorumluluğumuzda” diyor. Canına can katıyor bu mesajlar. “Ömrüm yettikçe yanınızdayım” diyor bir kez daha.
Zeki el Kasım.
Koca çınar diyoruz biz sana.
İyi ki varsın. Seni tanımış olmanın güzelliğindeyiz hepimiz.
Seninle çıktığımız bu büyülü serüven, sesini sesimize katıp güç vermenle devam edecek.
.
Atak Dergisi
Koca çınar, diyoruz biz ona. Daha da ötesi mi?
Yemyeşil yapraklarıyla, yaşamın derinliklerine, en derinine kök salmış bir çınar. Kaç kuşak gelmiş, geçmiş O hala dimdik ayakta. Aşk dolu, tutku dolu, inanç dolu cesur bir yürekle tutunmuş hayata. Koca ömrüne tüm bir yeryüzünün acılarını, güzelliklerini, zorluğunu, insan sevgisini, coşkusunu sığdırmış.
Koca bir destan, her günü ayrı bir ders uzun bir tarih. Yemiş yüklü ağaç misali bilgi yüklü, ve bunun verdiği güçle, incelikle, zarafetle eğilmesini bilen bir güzel insan…
Zeki el Kasım.
1930’lu yıllarda kurulan, kendisi henüz 20’li yaşlardayken kurucuları arasında yer aldığı direniş Hareketi Uruba’nın önderlerindendi. Siyasi bir ailenin çocuğu olarak onun da yaşam biçimi haline dönüşüyor gerici iktidarlara karşı halkının çıkarları noktasında mücadele etmek. Ve bugüne kadarki her günü, her anı öğrenerek, öğreterek geçmiş, geçiyor.
Dedik ya, kaç kuşağın mücadelesinden geçmiş bir yürek. Kimi zaman siyasi yenilgiler kimi zaman da başarılarla dolu bir yaşam. Ama her daim muhalif, her daim halkının çıkarlarından taraf… “Ben halkıma hizmet için varım” derken öğretmeye devam edeceğini muştuluyor genç yoldaşlarına.
97. doğum gününü kutlamak üzere evinde bir araya gelen, Onu seven, ona aşkla bağlanmış yoldaşlarının arasında biraz çocuk, biraz mahcup, biraz aşkın… Ama dimdik. Bilgeliğinin verdiği olgunluk ve heybetle paylaşıyor, belki de ömrünün en özel gecelerinden birini…Onu hiç yalnız bırakmamış, her koşulda sahiplenmiş ve bunun neticesinde ona bu anlamlı geceyi yaşatan yoldaşları farkındaydı Onu tanımış olmanın ayrıcalığının. Biliyorlardı Onunla çıkmış oldukları bu serüvenin büyüsünün hiç bozulmayacağını. Aynı zamanda bu kadar özel bir insanı taşımanın bilinç ve sorumluluk gerektirdiğini… Bu bilinçle, “başımızda olmanın gücünden geliyor güzelliğimiz “diyordu her biri.
Koca çınar 97 yaşında gencecik yüreğiyle, “ben en genç olanınızdan daha genç hissediyorum” diyor gülümseyerek. İçimiz aydınlanıyor. Bunca azim, bunca inanç, bunca kararlılığa tanık olmak öğretici bir deneğime dönüşüyordu bizler için.
Bu özel gecede bulunanlar adına yoldaşlarından biri söz alıyor ve “sizinle başlayan mücadele hiç kopmadan kaç kuşaktır devam ediyor, bu mücadele ruhunu gelecek kuşaklara aktarmak bizim sorumluluğumuzda” diyor. Canına can katıyor bu mesajlar. “Ömrüm yettikçe yanınızdayım” diyor bir kez daha.
Zeki el Kasım.
Koca çınar diyoruz biz sana.
İyi ki varsın. Seni tanımış olmanın güzelliğindeyiz hepimiz.
Seninle çıktığımız bu büyülü serüven, sesini sesimize katıp güç vermenle devam edecek.
.
Atak Dergisi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
