17 Haziran 2010 Perşembe
KARADAĞ AİLESİ DAYANIŞMAYA ÇAĞIRIYOR
AYRI VARLIK Blogu adına:
Mihrac Ural
14 Haziran 2010
Tüm devrimci demokratları Karadağ ailesiyle dayanışmaya davet ediyorum.
Bu ülkede güvenle yaşama adına, bu ülkede korkusuzca hak arama adına, faili meçhullere karşı hak arama cesareti adına Karadağ ailesinin yanında olalım.
On yıllardır, ortak ülkemizin her bir köşesinde insanlık dışı yöntemlerle, farklılıklarımıza karşı hain bir ırkçılıkla bölücü bir kışkırtıcılıkla faili meçhulü devlet eliyle işleyenlere karşı dur demek için Karadağ ailesini yalnız bırakmamalıyız.
Bu ülkede diktatörlükten sivil diktatörlüğe uzanan süreçte hak aramamızı başarmak için, faili meçhullere engel oluşturmamız için, bu gün bizlere yarın sizlere yönelen bu pervasız tehlikeyi sona erdirmek için Karadağ ailesine desteğe çağırıyorum.
16 Haziran Çarşamba günü
Saat 10.00'da Bakırköy Adliyesi'nde, KARADAĞ ailesinin yanında olalım.
BASINA VE KAMUOYUNA
KARADAĞ Ailesi adına
Abdullah Karadağ
Bildiğiniz üzere, 2009 yılı Kasım Ayı'nda Avcılar-Esenyurt Mahallesinde meydana gelen olayda Polis, kardeşim Alaattin Karadağ'ı yaralı olarak ele geçirdiği halde (mahallenin görgü tanıklarına göre) sokak ortasında infaz etmiştir.
- Savcılığın, otopsiyi biz(AİLEM) olmadan yapması ve olaydan ancak 4 gün sonra bize resmi olarak haber vermesi
- Karadağ Ailesi Avukatlarının tanıkları mahkemeye dâhil etmek için savcılığa verdiği dilekçenin ve yaptığı girişimlerin sonuçsuz bırakılması
- Otopsi Raporu'nun Mart ayından beri çıkmış olmasına rağmen, Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı'nda bekletilmesi ve bu raporun Mahkeme Dosyasına henüz intikal etmemiş olması
- İlk duruşmanın olay gününden yaklaşık olarak 7 ay sonra gerçekleşecek olması,
- Kardeşimi öldüren polislerden birinin, Oğuzhan Vural'ın görev yerinin değiştirilmesi ve tayininin İzmir’e çıkarılması
Bizlere bu olayın bir infaz olayı olduğunu ve oluşan zaman kaybının aslında polise delil karartması için zaman kazandırıldığını, apaçık bir şekilde gözler önüne sermektedir.
Mahkeme Dosyası, bürokrasi trafiğine aylarca takıldıktan sonra en son Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesi'ne intikal etmiş ve davanın açılmasına henüz karar verilmiştir.
Gerek yargılamanın şeffaf yapılması gerekse adaletin yerine getirilmesi için girişimlerde bulunulması ve özellikle son zamanlarda artan polis şiddetinin üstüne gidilmesi ve polis cinayetlerinin aydınlatılması, Karadağ Cinayeti'nin perde arkasının açığa çıkarılması konusunda bizlere (Karadağ ailesine) destek verilmesi, kamuoyu oluşturulması ve davanın takip edilmesi hususunda bir araya gelinmesi için...
İnsanlık, İnsan hakları ve ''İnsanlık Onurunu'' sahiplenmeye, tüm duyarlı kesimleri,
Devrimcileri, Demokratları, Aydınları, Sanatçıları, Dernekleri, Gazetecileri, İnsan hakları Savunucularını, Vakıfları ve İnsanlığı...
16 Haziran Çarşamba günü
Saat 10.00'da Bakırköy Adliyesi'nde, KARADAĞ ailesinin yanında olmaya çağırıyoruz.
''İnsan Yaşamının Kutsal Olduğuna İnanan'' herkese (Kamuoyuna)
Saygı ile duyurulur.
Mihrac Ural
14 Haziran 2010
Tüm devrimci demokratları Karadağ ailesiyle dayanışmaya davet ediyorum.
Bu ülkede güvenle yaşama adına, bu ülkede korkusuzca hak arama adına, faili meçhullere karşı hak arama cesareti adına Karadağ ailesinin yanında olalım.
On yıllardır, ortak ülkemizin her bir köşesinde insanlık dışı yöntemlerle, farklılıklarımıza karşı hain bir ırkçılıkla bölücü bir kışkırtıcılıkla faili meçhulü devlet eliyle işleyenlere karşı dur demek için Karadağ ailesini yalnız bırakmamalıyız.
Bu ülkede diktatörlükten sivil diktatörlüğe uzanan süreçte hak aramamızı başarmak için, faili meçhullere engel oluşturmamız için, bu gün bizlere yarın sizlere yönelen bu pervasız tehlikeyi sona erdirmek için Karadağ ailesine desteğe çağırıyorum.
16 Haziran Çarşamba günü
Saat 10.00'da Bakırköy Adliyesi'nde, KARADAĞ ailesinin yanında olalım.
BASINA VE KAMUOYUNA
KARADAĞ Ailesi adına
Abdullah Karadağ
Bildiğiniz üzere, 2009 yılı Kasım Ayı'nda Avcılar-Esenyurt Mahallesinde meydana gelen olayda Polis, kardeşim Alaattin Karadağ'ı yaralı olarak ele geçirdiği halde (mahallenin görgü tanıklarına göre) sokak ortasında infaz etmiştir.
- Savcılığın, otopsiyi biz(AİLEM) olmadan yapması ve olaydan ancak 4 gün sonra bize resmi olarak haber vermesi
- Karadağ Ailesi Avukatlarının tanıkları mahkemeye dâhil etmek için savcılığa verdiği dilekçenin ve yaptığı girişimlerin sonuçsuz bırakılması
- Otopsi Raporu'nun Mart ayından beri çıkmış olmasına rağmen, Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı'nda bekletilmesi ve bu raporun Mahkeme Dosyasına henüz intikal etmemiş olması
- İlk duruşmanın olay gününden yaklaşık olarak 7 ay sonra gerçekleşecek olması,
- Kardeşimi öldüren polislerden birinin, Oğuzhan Vural'ın görev yerinin değiştirilmesi ve tayininin İzmir’e çıkarılması
Bizlere bu olayın bir infaz olayı olduğunu ve oluşan zaman kaybının aslında polise delil karartması için zaman kazandırıldığını, apaçık bir şekilde gözler önüne sermektedir.
Mahkeme Dosyası, bürokrasi trafiğine aylarca takıldıktan sonra en son Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesi'ne intikal etmiş ve davanın açılmasına henüz karar verilmiştir.
Gerek yargılamanın şeffaf yapılması gerekse adaletin yerine getirilmesi için girişimlerde bulunulması ve özellikle son zamanlarda artan polis şiddetinin üstüne gidilmesi ve polis cinayetlerinin aydınlatılması, Karadağ Cinayeti'nin perde arkasının açığa çıkarılması konusunda bizlere (Karadağ ailesine) destek verilmesi, kamuoyu oluşturulması ve davanın takip edilmesi hususunda bir araya gelinmesi için...
İnsanlık, İnsan hakları ve ''İnsanlık Onurunu'' sahiplenmeye, tüm duyarlı kesimleri,
Devrimcileri, Demokratları, Aydınları, Sanatçıları, Dernekleri, Gazetecileri, İnsan hakları Savunucularını, Vakıfları ve İnsanlığı...
16 Haziran Çarşamba günü
Saat 10.00'da Bakırköy Adliyesi'nde, KARADAĞ ailesinin yanında olmaya çağırıyoruz.
''İnsan Yaşamının Kutsal Olduğuna İnanan'' herkese (Kamuoyuna)
Saygı ile duyurulur.
13 Haziran 2010 Pazar
ÇİFTE STANDART
Mustafa Elveren (Em. Öğrt.)
E-Posta: mustafaelveren@gmail.com
Web : www.gomanweb.com
İki il; Bolu ve Tunceli.
İki yerel gazete; Bolu Express Gazetesi ve Tunceli Emek Gazetesi.
İki soruşturma makamı; Bolu Cumhuriyet Savcılığı ve Tunceli Cumhuriyet Savcılığı.
Bolu Express Gazetesi köşe yazarı Işın Erşen 07 Ekim 2007’de adı geçen gazetedeki köşesinde; “Türk, işte karşında düşmanın” başlıklı makalesinde DTP’li milletvekilleri ve yöneticilerinin isimlerini sıralayarak “Her şehit için 5 DTP’li öldürülsün” diye yazdı.
“Yerel gazetede ‘Her şehit için 5 DTP’li öldürülsün’ diyen köşe yazarı Işın Erşen hakkında önce savcılık sonra mahkeme takipsizlik verdi. Yargıtay 8. Ceza da suç bulmadı” (Baskın Oran)
Tunceli Emek Gazetesi Köşe Yazarı Mustafa Elveren 06 Mart 2010’da adı geçen gazetedeki köşesinde; “Kürtler, Rojtv ve PKK” başlıklı yazısında ”DEP, HEP, HADEP, DEHAP, DTP, BDP … gibi partilerin çizgisindeki Kürtleri PKK’den ayrı tutmak mümkün görülmemektedir.” Şeklinde görüşünü yazdığı için hem gazetenin yazı işleri müdürü ve hem de yazarın hakkında Tunceli Cumhuriyet Savcılığınca soruşturma açıldı. Emniyetçe İfadeleri alındı ve soruşturma hala devam etmektedir.
Adam tek tek isimleri yazıyor, öldürülmesi için hedef gösteriyor, ne hikmetse suç kapsamında görülmüyor ve takipsizlik kararı veriliyor. Öbür taraftan PKK’nin etkili olduğu partinin tabanı olan bir kısım Kürtleri bu örgütten ayrı tutmak mümkün olmadığını söylemek suç kapsamında görülüyor ve soruşturma açılıyor. Tam bir çifte standart.
Sevgili İsmail Beşikçi’nin; “Araştırmalarım sonucunda bu ülkede Kürtler diye bir halk vardır...” mealinde makaleler yazdığı için yıllarca zindanlarda tutuldu. Değerli bilim adamlarımızdan Sayın Fikret Başkaya, Haluk Gerger ve isimleri buraya sığmayacak kadar onlarca yazar ve düşünür hapislerde süründürüldü.
Günümüzde de birçok dergi ve gazetenin yazı işleri müdürleri ve yazarları hala cezaevindedirler. Ne yazık ki, 160 yıl ceza verilen gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü ve yazarları da cezaevi kıskacındadırlar. İnsanın utanılası geliyor.
Önyargıları değiştirmek çok zordur. Yasaların ve liderin değişmesinden önce zihniyetin değiştirilmesi gerekir. Bu zihniyet ve sistemi değişmedikçe bedel ödemeye devam edeceğiz.
Mazlum Dersim halkı için direnen ve İdam sehpasında; “-Evladi Kervelayme, Be gunayime, Ayvo Zulumo, Cinayeto. (Evlad-i Kerbelayiz, gunahsiziz, ayiptir, zulumdur, cinayettir.)” Diye haykıran Pirim Seyit Rıza’ya da çifte standart uygulandı.
“Gelin canlar bir olalım münkire kılıç çalalım” söyleyen Pir Sultan Abdal, idam sehpasını tekmeleyerek “Evlad-i Kerbelayiz,..” diye haykıran Pirim Seyit Rıza, “Ser veren sır vermeyen” İbo, idama giderken “Yaşasın Kürt ve Türk halklarının kardeşliği” sloganını bağıran Denizler ve mahkeme heyetine "...ben tarih karşısında kendimi sorumlu hissederek ifade vereceğim." Diyen Mazlum Doğan gibi direnişçi bir geleneğimiz vardır. Bu gelenek çifte standardı kabul etmez.
E-Posta: mustafaelveren@gmail.com
Web : www.gomanweb.com
İki il; Bolu ve Tunceli.
İki yerel gazete; Bolu Express Gazetesi ve Tunceli Emek Gazetesi.
İki soruşturma makamı; Bolu Cumhuriyet Savcılığı ve Tunceli Cumhuriyet Savcılığı.
Bolu Express Gazetesi köşe yazarı Işın Erşen 07 Ekim 2007’de adı geçen gazetedeki köşesinde; “Türk, işte karşında düşmanın” başlıklı makalesinde DTP’li milletvekilleri ve yöneticilerinin isimlerini sıralayarak “Her şehit için 5 DTP’li öldürülsün” diye yazdı.
“Yerel gazetede ‘Her şehit için 5 DTP’li öldürülsün’ diyen köşe yazarı Işın Erşen hakkında önce savcılık sonra mahkeme takipsizlik verdi. Yargıtay 8. Ceza da suç bulmadı” (Baskın Oran)
Tunceli Emek Gazetesi Köşe Yazarı Mustafa Elveren 06 Mart 2010’da adı geçen gazetedeki köşesinde; “Kürtler, Rojtv ve PKK” başlıklı yazısında ”DEP, HEP, HADEP, DEHAP, DTP, BDP … gibi partilerin çizgisindeki Kürtleri PKK’den ayrı tutmak mümkün görülmemektedir.” Şeklinde görüşünü yazdığı için hem gazetenin yazı işleri müdürü ve hem de yazarın hakkında Tunceli Cumhuriyet Savcılığınca soruşturma açıldı. Emniyetçe İfadeleri alındı ve soruşturma hala devam etmektedir.
Adam tek tek isimleri yazıyor, öldürülmesi için hedef gösteriyor, ne hikmetse suç kapsamında görülmüyor ve takipsizlik kararı veriliyor. Öbür taraftan PKK’nin etkili olduğu partinin tabanı olan bir kısım Kürtleri bu örgütten ayrı tutmak mümkün olmadığını söylemek suç kapsamında görülüyor ve soruşturma açılıyor. Tam bir çifte standart.
Sevgili İsmail Beşikçi’nin; “Araştırmalarım sonucunda bu ülkede Kürtler diye bir halk vardır...” mealinde makaleler yazdığı için yıllarca zindanlarda tutuldu. Değerli bilim adamlarımızdan Sayın Fikret Başkaya, Haluk Gerger ve isimleri buraya sığmayacak kadar onlarca yazar ve düşünür hapislerde süründürüldü.
Günümüzde de birçok dergi ve gazetenin yazı işleri müdürleri ve yazarları hala cezaevindedirler. Ne yazık ki, 160 yıl ceza verilen gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü ve yazarları da cezaevi kıskacındadırlar. İnsanın utanılası geliyor.
Önyargıları değiştirmek çok zordur. Yasaların ve liderin değişmesinden önce zihniyetin değiştirilmesi gerekir. Bu zihniyet ve sistemi değişmedikçe bedel ödemeye devam edeceğiz.
Mazlum Dersim halkı için direnen ve İdam sehpasında; “-Evladi Kervelayme, Be gunayime, Ayvo Zulumo, Cinayeto. (Evlad-i Kerbelayiz, gunahsiziz, ayiptir, zulumdur, cinayettir.)” Diye haykıran Pirim Seyit Rıza’ya da çifte standart uygulandı.
“Gelin canlar bir olalım münkire kılıç çalalım” söyleyen Pir Sultan Abdal, idam sehpasını tekmeleyerek “Evlad-i Kerbelayiz,..” diye haykıran Pirim Seyit Rıza, “Ser veren sır vermeyen” İbo, idama giderken “Yaşasın Kürt ve Türk halklarının kardeşliği” sloganını bağıran Denizler ve mahkeme heyetine "...ben tarih karşısında kendimi sorumlu hissederek ifade vereceğim." Diyen Mazlum Doğan gibi direnişçi bir geleneğimiz vardır. Bu gelenek çifte standardı kabul etmez.
9 Haziran 2010 Çarşamba
ALMANYA’DA İNSPEAK KANALIYLA CANLI YAYIN YAPAN HALKLARIN DEMOKRATİK PLATFORMU’NDA MİHRAC URAL’IN 1 Haziran 2010 TARİHİNDE YAPTIĞI KONUŞMA (I. BÖLÜM)
ALMANYA’DA İNSPEAK KANALIYLA CANLI YAYIN YAPAN
HALKLARIN DEMOKRATİK PLATFORMU’NDA
MİHRAC URAL’LA
1 Haziran 2010 TARİHİNDE YAPILAN KONUŞMA
( I.BÖLÜM )
http://mirural.blogspot.com
1 Haziran 2010
Değerli yayıncı arkadaşlar,
Değerli dinleyici arkadaşlar,
Sizlerle bu günkü buluşmamız, bir ilk buluşma olacak. Bu buluşmada sizlere kendi görüşlerimi, tarih süreci içindeki gelişme ve değişmeleri çerçevesinde sunma durumunda olmayacağım. Binlerce yazının cümle cümle kelime kelime evriminin bu güne getirdiği soyutlamaları bütünsel olarak da aktarma şansımız olmayacak. Ancak güncelin son gelişmeleri üzerinden bölgemizdeki durumu ve Haziran ayı içinde başlayan özgürlük hareketinin atılımını yorumlamaya çalışacağım.
Beni daha iyi algılamanız için, bu günkü gelişmelerin kaynaklarında nelerin olduğuna dair tespitlerimi aktarmak isterim. Sohbetimizi derin teorik anlatımlara boğmamak için beli başlı analizlerimin vardığı soyutlamalarla başlamak isterim. Bunları da yer yer açıklayarak bu günkü sohbetimizi olgunlaştırmaya yöneleceğim.
Bölgemizin bitip tükenmeyen sorunları, Hittilerle Mısır firavunları arasında (3. Hattuşili ile 2. Ramses) geçen Kadeş savaşı ve bunun sonucu bağlanan tel Amrana barış anlaşmasından bu yana (MÖ:1283 ya da 1299) devam eden ortak bir çizgiye sahiptir. Bu bölgenin makus kaderi dış güçlerin müdahalesinin bitip tükenmez gasp ve talan süreçlerinin ürünüdür; Pers istilaları, Roma istilaları, Bizans, Selçuklu, Moğol, Osmanlı, İngiliz, Fransız ve son olarak ABD istilaları ve geride bıraktığı yıkımın ürünü olarak sorunlarıyla kuşaklar boyu boğuşarak bu güne gelmiştir.
İstilacılar için, dün olduğu gibi bu günde tek amaç talandı. Servet talanı, yer altı yer üstü kaynakların talanı, insan ve kültür talanıydı. Dış güçler bölgemizi talan ederek kendi ilkel sermaye birikimlerini katlarken, bölgemize bıraktıkları şey yanık topraklar olmuştu. Her dış istilacı güç bölgede yerleşmek ve bu alanı yeni anavatan yapmak için çabalamıştı. Bunun için koloni kurmaktan tutun, ülkeleri, coğrafyaları bir bütün olarak hükümleri altına almaya uzanan bin bir yol ve yöntemle girişimlerde bulunmuşlardı.
Bu girişimler dün olduğu gibi bu günde çok kanlı süreçlerle at başı gitti.
Binlerce yıl içinde değişmeden bütün bu tecavüze karşı bu coğrafyanın halkları büyük direnme örnekleri sergileyerek dış güçlerin zalim dayatmaları karşısında yaşam savaşı verdi. Tarihin güçler dengesinde saldırganların eriştikleri güç uygarlıkları akıl almaz boyutlardaydı. Her tarihi kesitin kendi güç düzlemi itibariyle yapılan değerlendirmeler bölgemizde bu gün nükleer güçle ölçülecek insan ve doğa kıyımı araçları kullanıla gelmişti. Ancak zorlu koşulda ezmek istedikleri yerli halkların dik duruşu, direnme yönündeki kararlı iradeleri işgalciye, istilacıya, halkların uygarlıktan gelen güçleriyle, güç uygarlığını durdurmuştur. Öyle ki, bölgemize gelip yüz yıllar boyu hüküm süren hiçbir istilacı gücün bu gün tutunamamış olması, bu toprakları anavatan haline getiren değerleri ikame edememesi ve sonuçta bir biçimde göç etmeye mecbur kalması yerli halkın direnme gerçekliğinin sonuçlarına açık bir gösterge oluşturmaktadır.
Bu gün bölgemizde ne Roma, ne Bizans, ne haçlı seferleri ne de Osmanlılar, ne Fransızlar ne de İngilizler bu toprağı anavatan edinmiş yerli halkın topraklarını hükümleri altında tutmamaya devam edememişlerdir. Bu gün bu bölgede eskinin devamı yöntemlerle bulunanlar ise tarihin olaylarla gösterdiği gibi geleceklerine ilişkin önemli mesajlar vermektedir. Bu gün bölgemizin yerlisi olmayıp işgalci, istilacı güç olarak gelenler bölgemizin yüz yıllık tarihi içinde yaptıkları ve hala sürmekte olman tahripleriyle konumuzun ana temasını oluşturmaktadırlar.
Bu kısa girişte önemle vurgulamak istediğim Anavatan kavramı üzerinde durmak istiyorum. Tarih okumalarım, bölge üzerinde on yıllardır yapmakta olduğum değerlendirmeler bu kavramda anlamlı soyutlamaları yapmama ve buradan hareketle bölgemizin içinde bulunduğu bir dizi durumu izah etme olanağı yakaladığımı ifade edeceğim.
Değerli arkadaşlar,
Anavatan ya da bir coğrafyada bir ülkede yerli olma esprisi bölgemizin en can alıcı sorunu olarak karşımızdadır. Bunu doğru ve bilimsel olarak algılamak için, şunu belirmemiz gerek. İnsan toplulukları belli bir toprağı hangi nedenle ve hangi verilerle anavatan edinebiliyorlar.
Bu sorunun cevabı, insanı insan haline getiren sosyal ilişki olgusuyla yakından ilgili bir temel ekonomik zemine dayanır. O da, doğal, bakir coğrafyaların, toprakların yaşama açılmasıdır. Ziraata açılarak belli insan topluluğunun yaşamı için ekonomik faaliyet sürecine katılmasıdır.
İnsan toplulukları tarih süreci içinde kendilerine özgün kültür faaliyetlerini olgunlaştırıp, birikimlerle ilerletirken belli bir toprak parçasında istikrarlı bir yaşama sahip olmaları gerekmektedir. Bu da toprağı yaşama açmak ziraata açmaktır. Medeniyet kavramı da burada doğar ve buradan yolunu açarak bu güne gelebilirse gelir. Medeni olmak, uygar olmak bu yanıyla yerleşmiş olmak demektir. Göçebe olmayan, yaşamını belli bir toprak parçası, ülke coğrafya üzerinde sürdürürken yerleşik olmanın gerektirdiği sosyal yaşam ve bunun araçlarını üretirken olgunlaşarak tarih içindeki seyrini devam ettiren topluluklar aynı zamanda bu toprakları anavatan halen getirmiş olurlar.
Anavatan böyle oluşur. Ancak bu ilk adım son adım değildir. Anavatan ancak bu faaliyeti kesilmeden aynı topraklar üzerinde tarihin her türden cefasına karşı sürdürebilme olayıdır da. Toprağın kutsanmasından üzerinde kültlerin doğmasına kadar uzanan bin bir süreç bu konuyla ilgilidir. Bu nedenle karanlık çağların akıl ama zulüm ve zorbalıklarına karşın direnebilerek bu güne kendi anavatan topraklarında gelmiş olan halkların istilacı, talancı güçlerle yaşadıkları serüven esasında bir anavatan serüveni olarak da değerlendirilebilir.
Yerli olmak bu coğrafyanın temel sorunlarının şifresidir. DNA atlasında olduğu gibi bizi her bir hücrede ( siz bunu olay, sorun, dava diye okuyunuz) şekillendiren temel yaşam birimidir. Dolaysıyla bu tarih alt yapısından bu güne geldiğimizde yüz yüze kaldığımız sorunların ezici bir çoğunluğunun bu noktada anlam bulduğunu göreceğiz.
Bu noktada bu gün için çok yararlı bir kesişmeyi tespit etmek bu günün olaylarına yapılan yorumlara bir yandan katkı diğer yandan yanlış tespitlere, şaibe ve karanlık bilgi dönüşümüne karşıda bir cevap olarak ele alınabilir.
Bölgemizi ele alalım. Bu bölgede anavatan tanımlamamızla uyumlu olanlar kim bir dış güç olarak bölgemize zorla gelip kendini dayatan ya da bize dayatılanlar kimdir. Bunu tespit etmek zor değil. Hikayemizin iki konusu var Türkiye ve İsrail.
Türkiye ve İsrail bir hukuki statüdür. Bunun için sözlerim Türk halkını ve Yahudi halkını özelikle tenzih eder.
Sözü uzatmadan konunun somut yanlarına girmek istiyorum. Tarih 1071 Malazgirt savaşıyla, toplu olarak, aşiret, kabile ve kolları olarak Orta-Asya’dan Ak-denize bir kısrak başı gibi uzanan akınlarla Anadolu istila edildi. Karanlık çağın, uygar olmayan, barbarlık, göçebelikle yaşayan toplumlarının o gün için geçerli yaşam biçimiyle Anadolu’ya girildi. Anadolu insan topluluklarıyla kaynıyordu. Onlarca uygarlık o tarihi kesitlerin uygarlık anlayışına uygun birbiriyle yakın temas içinde, farklılıklarıyla yaşıyordu. Sorunları olsa da kendi aralarında, her bir topluluk, etnik yapısının coğrafi yerleşim alanını bilen bir yerli olarak uzun, kalıcı barışla yaşamını sürdürüyorlardı. Bir dış güç istilası olmadıkça hiçbir sorun olmamış halleriyle yaşıyorlardı. Bu topluluklar, yaşam alanının yerlisi olarak, yukarıda anavatan tanımını yaptığım ekonomik işlevlerin sürdürücüleri olarak, medenileşmiş, insanlığa ışık saçan kütür etkinliklerini yaratıyorlardı.
Kılıç hakkı gelip boyunlarına dayanınca uygarlıkları yıkıldı yaşamları istila edildi. Tecavüz öylesine acımasız ve büyüktü ki, eski kültlerini bile yaşamak için terk etmekle yüz yüze kalıyorlardı. %100 bu günün inanç yelpazesinden farklı olan topluluklar bu gün kılıç hakkının dayattığı zorbalıkla %99’u aynılaşmış bir inanç türüne dönüştürülmüştür ( bu dönüşümde farklı mezhepsel duruşların olması ve bunun bu güne kadar farklı inanç kategorisinde yer alışı ise, büyük dönüşümün dramını örtme durumunda değildir)
Anadolu istilası, kılıç hakkı ve sonuçları dünyanın benzer alanlarında, karanlık çağların aynı türden işlevlerinden farklı olarak cereyan etmiştir. Bu fark bu günün temel sorunlarının da üreticisidir.
İstilacılar öncelikle batıya doğru bir akın içindeydiler. Daha ileri ve daha batıya. Ancak bu gidiş 1683 II. Viyana kuşatmasının iflasıyla durdurulunca, gerisin geriye Anadolu’ya dönüş ve Anadolulu olma çabası ister istemez kendini göstermiştir. Daha da doğuya gitme şansının olmadığı yani gelinen yere, anavatan olarak görülen ilk yere Orta-Asya’ya dönüş imkanının da olmaması Anadolu’nun doğudan ve batıdan gelen sıkıştırmalarla yerleşilecek bir alan haline gelmesi, kolların bu yönde bilinçli bilinçsiz sıyrılarak işe koyulmasını getirdi. Ancak bu süreçte, kılıç hakkı toprak üzerinde ve insan üzerinde hüküm sürmesine rağmen, düşünce, kültür, dil uygarlık gibi insan emeğinin ürünü olarak, çalışma ve çabalarının ürünü olarak şekillenen ve kolektif kimliği yaratan değerler üzerinde bir türlü hüküm süremedi. Tersine var olana boyun eğdi.
Tarihin tüm uygarlıklarında şöyle bir ortak süreç bulunur. O da barbarların yıktığı uygarlık üzerinde, eski uygarlıktan alınan ve barbarların gücünü içine koyan yerleşik hale gelerek medenileşen yeni bir uygarlık yükselişine tanık olunur. Bu yüzden bu gün var olan uluslar bu süreçlerin birer bakiyesi olarak varlıklarını sürdürmüş olurlar. Bakarsınız Fransa’da 24 farklı etkin yapı olmasına karşın herkes Fransız’dır. İngiltere, İtalya hep öyledir. Bu kolektif kimlikler etrafında birleşen farklılıklar, alt kimliklerini özgün alanlarda sürdürme gibi insanlık emek birikim ve kültür korumaları arasındaki faaliyetlerle ifade ederler. Çünkü eski uygarlıklarından daha güçlü bir uygarlık gelip onları özümsemiş tarih etmiştir. Bu anlamda tarihin her olayının, her yok oluşun, her asimilasyonun hesabının sorulması diye bir aşırılık anlamsız ve zorlama olacaktır. Bunun sınırları bellidir ve ona göre işlev görür.
Anadolu’da durum çok farklıdır. Anadolu istilası, Anadolu’da yerleşme amacını hiçbir zaman taşımamıştır. Hep batıya gidiş umutlarıyla yaşanmış, daha ilerde var olan milletlerin servetlerine el koyma hedefi seçilmiş, yaşam böylesi bir yolla elde edilir hesabı yapılmıştır. Bu nedenle önceki uygarlıklar yıkılmakla kalmış üzerlerini yeni bir uygarlık inşa edilerek eskileri asimile edip ortak bir kimliğe kavuşturma mümkün olmamıştır. Batıya sürükleniş Viyana kapıları önünde durunca gerisin geriye dönüşleri, bir uygarlığın dönüşü olarak gerçekleşmemiştir. Persler Yunanlılarla MÖ. 480’li yıllarda savaşmış, Atina’yı, Akropolisi yakarak ellerine geçirmişlerdir ancak, Selamis deniz savaşında, ve Maraton’da kara savaşında yenilerek, kendi anavatanlarına dönmüşlerdir. Perslerin dönüşü bir uygarlığın dönüşüydü, anavatanı vardı ve o toprakları tarihte yaşama ilk kez açanlar olarak, üzerinde yükselttikleri uygarlıkla yaşamlarını sürdürebilirlerdi. Nitekim öyle de oldu. 2500 yıllık persler İran olarak bu gün de iç farklılıklarının kimi sorunlarına rağmen varlıklarını sürdürmektedirler.
Bu konuyu yıllar önce yazdığım “Kürtler ve Ulusal devlet” makalemde şöyle dile getirdim:
Bu gün Avrupa’nın tüm ulus ve ulus devletleri geçmişte üstünde oldukça farklı etnik yapıların bulunduğu topraklar üzerinde şekillendiler. Galya, Fransa olana kadar gel gitler şeklinde değişik etnik toplulukların istilalarıyla yüz yüze gelmiş, bir zaman birileri galebe çalarak bu topraklarda hakimiyet sürdürmüştür. Franclar ancak III. Yüzyıldan itibaren ağırlıklarını hissettirmeye başlarlar. Franc kabileleri dışında onlarca farklı topluluklar bu topraklarda bulunuyordu ve hala varlıklarını mahalli bir renk olarak sürdürmektedirler. Ancak Franc kabileleri Galya’ya ve çevresine egemen olmalarının tarihiyle birlikte başlayan, karşılıklı özümsenme, asimile modern ulusların doğuş çağına gelindiğinde artık, merkantilistlerin ihtiyaç duyduğu tüm merkezileşme de son hazırlıklarına varmıştı. Savoya, Bretonca, Ocitan, Bask, Alsas-Loren, Hollandaca gibi farklı etnik unsurlar, Galya toprakları Fransız ulus bütünlüğü içinde aşılarak, bir potada eriyerek geçmişin izleri olarak bu günde yaşamlarını sürdürmektedirler. Etnik asılları ne olursa olusun tarihin kaynaşma süreçlerinde oluşan özgün dengeleriyle içselleşmiş tüm unsurlar, oluşan tek ulus örgütlenmesinde kendini ifade edebilen ortak değerler bütününe kavuşabilmiş olmaktadırlar. Bu konumdaki Alman asıllı Alsas-Loren halkı Fransız olarak, alman istilasına karşı direnebilmekte, kahramanlıklar yaratabilmektedir. Diğer taraftan Fransızlarla ortak dil ve etnik akrabalıkları olmalarına karşın Savoyalıların İtalyan ulusunun ortak değerleri içinde birleşmiş olmaları aynı anlama gelmektedir. Modern uluslar bu aşamaları tarihleri içinde başarıyla çözümlemiştirler. İspanya’da, tarih yine aynı kaideye uygun ilerler. Eski dönemlerin Vadeller, Süetler, Alenler (409), Vizgotlar (412) Roma hakimiyeti, Araplar (711) ‘ yüz yıllar süren hakimiyetleri ve bu güne kadar, Bask, Katalan, Galisyan, Valensyanlar gibi etnik sorunlara rağmen, İspanyol ulusunun oluşumu söz konusu dengelerin özümsemelerinin bir sonucu olarak şekillenmiştir. İtalya ulusu içinde aşılmış olan Alman, Arnavut, Ladino, Yunan, Fransız Savoyalılar gibi etnik unsurlar buna işaret eder. İngiltere’de, Galler’i, Saksonları, Angılları, Jütleri ve bir kısım İrlandalı etnik varlıkları bu anlamda anmak gerek.
Belli bir toprak parçası üzerinde, tüm lehçe ve mahalli ağızları aşarak, etnik baskı altında kalmadan standartlaşabilen, yeniliği getiren, kapsayıcı öğeleri bulunan, bir potada herkesin ortak olarak özümseyeceği değerleri yaratan ana etnik unsur, modern ulusun doğuşuna bayraktarlık yapmıştır. Bu ara çoğu kimsenin adını dahi anmaktan çekindiği Stalin’in yaptığı ulus tanımı diğerleri arasında en kapsamlı ve en dikkate değer olanıdır. Bu tanım geçerliliğinden hiçbir şey kaybetmemiştir; “Ulus, tarihsel süreç içinde, dil ortaklığı, toprak ortaklığı, ekonomik yaşam ortaklığı ve kendini ortak kültürde belli eden psikolojik yapı ortaklığı temeline dayalı olarak oluşmuş, istikrarlı bir insan topluluğudur.”
Avrupa’da modern uluslar böylesi bir ortaklığın, ortak değerlerin birileştirici potasında, iktisadın gelip dayandığı birikimlerin alt yapısı üzerinde şekillenmiştir. Modern ulus ve devleti kurulurken, tarihin çok gerilerinde kalmış farklılıkların temel unsurları bir potada birleşerek söz konusu topraklar üzerinde her kese ait bir ortak ulus değeri haline gelmiştir.”
Ancak Anadolu’yu istila edenlerin durumu bu değildi. Ne bir uygarlık sahibiydiler nede bir anavatan için gerekli emek çabası sarf etmişlerdi. Bunu en özlü deyişle Atatürk dile getirir: ““Bulgarlar, Sırplar, Macarlar, Rumlar sabanlarına yapışmışlar, varlıklarını korumuşlar, kuvvetlenmişlerdir. Bizim milletimiz de böyle fetihlerin akasından serserilik etmiş ana yurdunda çalışmamış olmasından dolayı bir gün onlara yenilmiştir. Bu böyle bir gerçektir ki, tarihin her devrinde ve dünyanın her yerinde aynen olagelmiştir.” (Aktaran, Cemal Kutay, Türkçe İbadet, s;154)
Olay budur.
Bir toprağı anavatan edememiş olanların o topraklar üzerindeki siyasal hükümranlığı, tarihsel olarak geç kalmış uluslaşma süreciyle birleşince sorun gelip kendini dayatmaya başlar, farklılıkları sindirmenin hiçbir yolu kalmayınca da, bu gün ülkemizin yüz yüze kaldığı güvenlik konsepti ile bölgemizdeki benzerlerinin yüz yüze kaldığı güvenlik konsepti tam bir kesişme içinde olur. Bunu birazdan daha ayrıntılı izah etmeye çalışacağım.
Osmanlı Anadolu’daki konumuyla, bir yerli değildi. Göçebeydi ve yerli olmak için hiçbir çaba içinde emek vermiyordu. Bunu çok iyi anlatan bir tarihi olayı önceki yazılarımdan aktaracağım. O da Yavuz Sultan Selim’in, İstanbul’a yerleştirmek istediği Arebesk üzerinedir.
“Yavuz Sultan Selim Memlükleri, Halep'in kuzeyinde yer alan Mercidabık Ovasında yenilgiye uğrattı (24 Ağustos 1516). Halep büyük camiinde adına hutbe okunarak İslam aleminin halifesi ilan edilmiştir (29 Ağustos 1516, hilafet son Abbasi halifesi III. Mütevikil’den alındı). 22 Ocak 1517'de son Memlük ordusunu da Rıdaniye'de yenerek Mısırı zapt etti.
Ayrıntıları veriyorum, anlatmak istediğim Osmanlı hiç bir yerin yerlisi değildi. Kendi topraklarında yaşayan ve orijinal olan milletler üzerinde hüküm sürüyordu. Bu Anadolu için de hiç farklı değildi.
Yavuz, Kahire'ye girdiğinde gözleri dehşet içinde ağaç oymacılığıyla işlenmiş konakları görür Arabesk; ağaç oymacılığı, süsçülüğü. Bu görsel şölen karşısında Yavuz da payıtahtı İstanbul'u süslemek ister. Mısırda akıl almaz bir Arebesk usta ve işçi kovuşturması başlar. Tüm zanaatkarlar İstanbul'a.
İstanbul mermer yatakları ve ocaklarının şehri. Arabesk ağaç işçiliğidir. Kuşaklar boyu yerli hammadde olan ağaçlar üzerinde gelişmiş, olgunlaşmış, doruklaşmış bir sanattır. Bu sanat ve sanatçıyı hammadde kaynağından kesince, tıkanacaktır. Öyle de oldu. İstanbul, Bizans'tan sonra mermer yapılardaki kısırlığı da buradandır. Yerli olunmayan bir alandaki hüküm gerçek bir kimlik oluşturamıyor. Bu eklektik bir dokuya yol açtığı kadar, büyük kaygı ve korkuları da üretiyor. Göçebe bir egemenliğin, birden çok başkent değiştiren yapısıyla, yerleşik olma bilincinin oturtulamadığı bir tarih sürecinde, yayılmacılık tıkandığı yerde darbeciliğin baş göstermesi kaçınılmaz olmaktadır.”
Bu bir Osmanlı algısıdır. Ben tarihte bu algıya Osmanlı aklı diyorum. Bu akıl bizi bu gün de Cumhuriyette takip eden bir akıldır. Bu akılın üst evrimi ittihatçıdır. Pan-İslamizmden Turancılığa oradan tek ulusçu cumhuriyete kadar bu akıl bizi takip etmekte makus kaderimizin yeniden üretilmesine yol açmaktadır.
“. Farklı bir akıl türü. Bu aklı oluşturan Osmanlı gerçeği, talanda, yayılmacılıkta ifadesini bulur. Talan ve yayılmacılık yüz yılların içinde bir akıl algısına dönüşmüştür; başka milletlerin, halkların emekleriyle ürettikleri değerleri ve uygarlıkları gasp etmektir. Bu yönelimin tıkandığı yerde, sık sık tekrar eden padişah halleri, sadrazam kıyımları, paşa kellesi koparmaları gündeme gelmiştir. Tıkanma bir darbeyle sonuçlanmıştır. Tıkanmanın çapı ve hacmi darbenin kime kadar uzanacağına hangi egemenlik alanını kapsayacağını belirlemiştir. Bir cephe savaşında tıkanma paşa kellesini, bir büyük meyden savaşı sadrazamı, bir hatt-ı hümayun tıkanıklığı ise padişahı halletmiştir. Yayılmacılığın sorunsuz işlemediği yerde uzun hüküm yılları sürmüştür (Osmanlının 36 padişahından 14. tahttan darbeyle indirilmiştir. Bu sayının üçte ikisi "Gerileme Devri" denilen devirde olmuştur. Osmanlı talan ve yayılmada tıkandıkça darbelerle yüz yüze gelmiştir”
“Osmanlı geriledikçe, fetihler içe dönük yoğunluk kazandı. Türkmen aşiretleri, Kürt beyleri isyanları, balkan milletlerinin uyanışının bastırılması devreye girdi. Süreç aynıyla işlemeye devam etmiştir. Ancak Osmanlının en uzun yüz yılı diye anılan 19.yy ve ardılı 20.yy kendi özgünlüğü içinde içe bükey sorunlarla darbeci algılara devam etmiştir. Tıkanmanın olduğu yerde darbe öne çıkmıştır. Osmanlı yayılmacılığının tarihsel olarak belirlediği bu süreç cumhuriyetinde miras olarak aldığı bir süreçtir. Öznel değil, nesnel veriler üzerinde oturan bir akıl sistematiği böylece oluşmuştur. Osmanlıda 1836-1839 yılları arasında muvazzaf bir subay olarak hizmet gören geleceğin Alman Genel Kurmay Başkanı Feld Meraşal H.von Moltke bu gerçeği çok yalın olarak şöyle dile getirir "bilindiği gibi Osmanlı İmparatorluğu, aslında üzerinde babı-ali'nin hiç bir sözü geçmeyen, geniş ülkeleri içine alır. Muhakkak ki padişah bizzat kendi devleti içerisinde geniş fetihler yapmak zorundadır" (Moltke, Türkiye mektupları s:187)
Bu çizgi Osmanlının bir devamı olarak Cumhuriyet'te de kendini tüm ağırlığıyla gösterdi. Cumhuriyette Osmanlı aklı, bir öznel miras olarak yürümedi. Nesnel koşulları ortadan kalkmış hiç bir akıl miras olarak taşınamaz. Akıl, mal mülk değil, nesnel veriler üzerinde var olan bir davranıştır, bir düşünce, bir yönelimdir, bir algıdır. Onu besleyen koşullara gereksinim duyar. Akıl genetik yollarla geçmez; kolayına kaçarak kurulan bu tür cümleler, onları anlamlandıran nesnel verilere bir işaret olarak dile getirilmiyorsa, sorunların anlaşılmasına ve çözümüne katkı olamaz.
Cumhuriyetteki Osmanlıyı doğru tespit etmek gerek. Bu yapılmadan, "Darbeci gelenek" demek," ittihatçı militarizmin devamı" demek hiç bir şeyi açıklamaz. Osmanlı'nın başka milletlerin toprakları üzerine kurulu egemenliği ve talan sisteminin yarattığı siyasal korku ve kaygıları, aidiyetsizliğinin yol açtığı, herkesi ve her şeyi düşman gören algılarını doğru tespit etmek gerek. Bunun sonuçları olan Padişah Halleri, sadrazam tasfiyeleri ve sonuçta ulaştığı ittihatçı militarizmi, darbeciliği belirlemek gerek. Osmanlı aklını yaratan bu veriler çözümlenmeden Cumhuriyetteki askeri darbeleri kavramak güçtür. Cumhuriyet içindeki Osmanlıdan kurtulmadan darbeciliğin askeri ya da sivil biçimindeki maceralarından kurtulmak çok zor olacaktır. Çözüm, sorunun doğru konmasını gerektiriyor.
Cumhuriyetteki Osmanlı, öncelikle Cumhuriyetin hükümranlığı altındaki topraklarda, farklı etnik yapıların bu coğrafyada yerli olmalarıyla ilgili bir durumdur. Cumhuriyet yönetimi, Osmanlı gibi başka halkların üzerinde yaşadığı topraklarda, tek boyutlu bir uluslaşma süreci dayatarak yapılanmıştır. Bu atılım, farklılıkları ötelemiştir, onları yeniden fethedilmesi gereken tehlike olarak görmüştür; tek dil, tek ırk, tek millet, tek dil, tek bayrak esprisi. Üstelik bu girişim milyonlarca Km karelik bir alanda gerileyerek, yaşanan büyük korku ve kaygıların basıncı altında, elde kalan nispiten dar topraklar üzerinde, bu topraklarda binlerce yıldır yaşayan, uygarlıklar kuran yerlileri asimile etmeden, Osmanlıdan devraldığı haliyle üstlerine çökmüştür. Bu farklılıklar ise, 200 yılın birikimlerine dayanarak siyasal hareketlere de girişmiş bulunmaktaydı. Cumhuriyet kurulduğu andan itibaren yüz yüze kaldığı Koçgiri, Şeyh Sait ve Dersim isyanları bunun ifadesidir (Koçgiri isyanından şeyh Sait isyanına oradan Dersim isyanına kadar uzanan süreçte, irili ufaklı 25 Kürt isyan bulunuyor. Kürt halkının diriliğine bir işaret olan bu ayaklanmalar, iç fetihle kanlı bir şekilde bastırılıyor. İç fetih darbeleri önlüyor ancak onun yerine geçiyor, militarizmi tanımlıyor. Bu da bize Osmanlı'dan Cumhuriyete mitarizmin dayandığı nesnel verileri işaret eder.)
Cumhuriyet'in Osmanlıdan aldığı darbeci mantığın kıymeti kendinden menkul gerekçelerinden biri "iç düşman", "iç tehlike" söylemidir. Kendi reasına, vatandaşına karşı savaş, bu söylemlerle yürütüldü. Militarizmin bu boyutu, her zaman dış ve iç fetihler tıkandıkça darbelere dönüştü. İttihatçı darbeciliği, II. Abdülhamit dönemi çözümlemeleriyle birlikte ele aldığımızda bu tablo tüm çıplaklığıyla belirginleşir; bu işleyiş Osmanlı'da olduğu gibi Cumhuriyet'te de sürmüştür. Buradan bir espri çıkaracak olursak, İç fetihler olmasıydı, Atatürk bile askeri darbeden kurtulamazdı, Kürt isyanları Atatürk'ü askeri bir darbeden korumuştur. Yanlış anlama yer vermemek için cümleyi şöyle kurmak daha doğrudur, Atatürk Kürt isyanlarına yönelik askeri kıyımların gölgesinde iktidarını sürdürmüştür.; buna Osmanlı yayılmacılığının çok açık bir biçimi olan Hatay'ın ilhakını eklemek hiçte yanlış olmayacaktır.
Bu noktadan gerisin geriye, darbeciliğe kaynak oluşturan nesnel verileri ele alarak bu güne geldiğimizde tablo çok daha belirgin hale gelir.
DARBECİ KÖKLER
OSMANLININ YAPISAL DERİNLİKLERİNDE
Cumhuriyet 87 yılında. 21.yy dayız ve hala darbelerden söz ediyoruz. Kimi ulusalcı aydınlar, Kemalistler, milliyetçi laikler, ulusalcılar ve özellikle milliyetçi-ırkçı saflarda darbe arzusu taşımayan çok az kişi var. Darbenin dayanılmaz cazibesini sağlayan gerçekler birilerinin Kemalist olması, laik ya da ulusalcı olmasıyla ilgili bir öznel eğilimden kaynaklanmıyor. Bu konuda ciddi araştırmalar var, olayın tarihsel ve nesnel boyutları üzerinde duran aklı başında yazılarda bulunmaktadır. Ancak darbe geleneği ve darbe tapınmasını ne cumhuriyet dönemine ne de bu dönümle ortaya çıkan ulusalcı akımların dünya algılarına bağlanamaz. Siyasal iktidarın kırılmasıyla, dünya güçler dengesinin değişimiyle, sosyalist sistemin çözülüp solcuların milliyetçileşmesiyle izah edilemez. "23 zindeliği" tabiriyle kendini Cumhuriyetle sınırlamaya çalışanların algılarıyla da izah edilemez.
Darbecilikte anlam bulan militarizmi ittihat ve terakkiye kadar götürenlerin bilgi sınırı da buraya kadardır. Bu siyasal algı belirlemeleri bir sonuçtur. İttihatçılığı, Kemalizmi militarizmle harmanlayan gerçekler başka yerdedir, birbirinin ürünü ya da halef-selef ilişkisiyle izah edilecek bir algı değildir. Bunun gerçeklerini Osmanlının yapısında aramak gerek; bu yapının objektif verilerinden beslenen, nesnel verileri üzerinden şekillen akıl bir sonuçtur. Sonuçları bilmek onları çözümlemeye yetmiyor, kaoslardan çıkışı sağlayamıyor. Eflatun'un da Şeyh Bedreddin’in de hayalleri müthişti.”
Darbeciliği irdeleyen bu satırlar gerçekte, ülkemizde tek boyutlu, tek dilli, tek kitaplı tek liderli dayatmanın tarihsizliği kadar talihsizliğini de irdeleme olayıdır.
Osmanlıdan geride kalan topraklarda, kadim uygarlıkları asimile edecek her türden kanlı girişimin mubah olduğu kesitlerde, bunu başaramamış olanlar 20 yy ulusların uyanışında buna girişmeleri artık mümkün olmayanı, mümkün kılma girişimiydi. Evrim, iç içe erime özelliğini sağlayacak koşulları çoktan aşmıştı. 1000 yıllık etkileşim ulusları ulus yapan, kültürleri, dilleri, gelenek görenekleri yaratan etkinlikler iktisadın çarkları arasında birleştirilmemişken bunu 20.yy da gerçekleştirmenin hiçbir yolu kalmamıştı.
Kürt ulusu modern bir ulus olarak, son 200 yıl içinde bin bir biçimde kendini ifade eden çabalarıyla 20.yy ortalarına kadar isyanlarla, ben bu çağın gereklerini uluslaşma sürecimin lehine kullanacağım diyerek getirdi. Cumhuriyet Osmanlı gibi iç fetihlerle kürdü kart kurt ederek akıl zoru yöntemlerle, güneş dil teorisi, Hitit Sümer Türkleri gibi çağ dışı söylemlerle var olanı, ayrı varlığı bastırmaya çalıştı. Ancak tarih bir dönemecin eşiğindeydi ve yer yüzünün hiçbir kudreti bu gelişmeyi tersine çeviremezdi.
PKK bu sürecin sonucudur. Ve en anlamlı Kürt siyasal bileşkesinin koordinasyonunun kolektif bir kimlik etrafında kendini ortaya koyuşuydu.
Kürt özgürlük hareketi, tarihin değişik ulusal kurtuluş hareketiyle bir çok ortak yanı olmasına karşı ayrı yanları olduğunu da dile getirmek yanlış değildir. Tespitlerime göre tarihin en az milliyetçi etkiler altında an az kalan hareketi bu harekettir demek yanlış değildir. Bu gün ülkede bir iç savaş yok ise bunun tek nedeni Kürt özgürlük hareketi ve önün önderliğidir. İkinci nedeni tarih, üçüncü nedeni bölgemizin özgün koşullarıdır, Kürdistan coğrafyasının karasal alanlarla kaplı olmasıdır. Bu gerçeklikte Türkiye egemen güçlerin katkısını aramak, sınır dışı operasyonları izahı mümkün olmaz hale getirir.
Konumuz çok uzadı.
Bu günü izah için bu ölçekte bir tarih irdelemesi yeterlidir. Cumhuriyetteki Osmanlı aklı iç fetih siyasetinin esiri yaptığı bu ortak ülkeyi barış içinde yaşanmaz hallere maceralara sürükleyerek inkarı dayatmakta ve bu inkar savaşın tek nedeni olarak ortada durmaktadır.
Özgürlük hareketinin birçok kez benim de orta-doğuda şahsi olarak tanık olduğum ve katıldığım basın açıklamalarına, barış eli uzatmalarına verilen kanlı kıyım cevaplarının yol açtığı kaoslar, bu güne kadar, bu aklın ürünü olarak gelmiştir.
Kürt açılımı, hepimizin desteklediği bir açılım olarak ortaya atıldı. Kaygılarımıza rağmen bu sürece tüm demokratik güçlerin omuz vermesi gerektiğini dile getirdik. İktidar bu açılımı ilan ederken açık ve net olarak en iyi Kürt ölü Kürt diyordu. Kürt ulusunun uyanışını siyasal bir önderlik etrafında sözünü ve gücünü birleştirdiğini tanımak istemiyordu. Esasında karşısında hiçbir şey istemiyordu. Açılım, kendi kendine, Kürdistan kapılarını açmaktı. Kürtler, siyasi iradesi olmayan Türkleşmiş Kürt olarak kabul sınırları içindeydiler, en ideal Kürt böylesine mevta hallerdeki Kürt’tü. Dayatılan buydu. Ancak kürdün kolektif kimliğiyle bir varlık olarak ortaya çıkıp düşüncesini iletmesi, bunu örgütlemesi bunun için bir yapılanmaya yönelmesi asla kabul edilemezdi. Açılım böylesi bir Osmanlı aklı algısıyla sürdürülmek istendi. Anadolu’nun makus kaderi böylesine makus bir aklın idaresi altında olası tüm şansların önünü tıkıyordu.
Bu koşullarda 29 Mart 2009 mahalli seçimlerine gidildi. Bu seçimlerde iktidarın içine girdiği kepazelik, buzdolabı dağıtımından kömüre, mobilyadan para kadar her türden anti-demokratik yolu alet olarak kullanıyordu. Bu ülkenin ordusu laiklik konusunda iktidarla içine düştüğü sahte çekişme kürdün iradesiz kılınması için, mahalli seçimlerde son düelloyle yere serilmesi için bir dayanışmaya dönüyordu.
Bu sürecin sonucunu ele alan 21 Mayıs 2009 tarihli yazımda özetle şunları dile getirdim
”Son düello da sonuçlandı. Kendini 22 Temmuz 2007 genel seçimlerinde galip sananların mağlubiyeti, 29 Mart 2009 yerel seçimleriyle, açığa çıktı. Bu topraklar özgürlük istiyordu ve bu talebin arkasında halkın kararlı iradesi duruyordu. Akıl almaz engellere rağmen Kürt özgürlük hareketi açıkça söylendiği gibi Kürdistan’ın sınırlarını çizecek mahiyette bir sonuç alıyordu. On yılların mücadelesini taçlandıran bu sonuç, kaçınılmaz olarak kendi mantıki süreçlerinin ifadesini de dile getirecekti.
Kürt özerkliği bu noktada haklı bir talep olarak tarihin tüm evrimi içinde olan güçler dengesi çatışmalarının son sözü olarak beliriyordu.
Kürt özerkliği, bütünsel anlamda Anadolu halkları özerkliği projesinin bir parçası olarak algılanmadan bir ayağı aksak kalır. Bu gelecek anayasa tartışmaları için olduğu kadar, halkın bilince çıkartacağı demokratikleşmenin yol haritası içinde çok büyük öneme sahiptir. Bunun da yolu, özerklik talebinde bulunacak her farklılığımızın, ayrı varlığın özgün örgütlenmesi ve mücadelesiyle fiili olarak siyasetin sahnesinde yer almasını gerekli kılar. Kürt halkı bu yolu büyük bedeller ödeyerek hepimiz adına açtı. Bu yoldan yürümek için herkesin üzerine düşeni yapması gerekmektedir. Son tahlilde özgürlük, ona sahip olmak isteyene aittir. Kimse kimsenin adına özgürlüğü kullanamaz.
Yazılarımda milliyetçileri çılgına çeviren, Fırat’ın ötesinden yükselen özgürlük ve demokrasi mücadelesine Torosların güneyini de bir manivela olarak katalım çağrısı gerçekte, Fırat’ın ötesini ve berisini, Torosların güneyini ve kuzeyini kapsayan bir ortak ülke algısının özgürlük projesidir. Bunun mantıki sonuçları, ortak ülkemizin çok başkentli olması gerektiğine işaret eder. Bunu da açıkça ilan etmemiz gerekiyor. Bu ülke birimizin değil de hepimizin ise, Ankara resmi, İstanbul filli başkent olduğu gibi, Diyarbakır ve Antakya ihtiyari başkent olmalıdır diyorum. Bu önerme bu gün her zamandan daha gerçekçidir; Kürt özerklik talebinin de doğal sonucudur. Anadolu halklarının tarihsel özleminin en açık şekilde demokrasi ilkeleriyle, bölücülüğe, milliyetçiliğe yer vermeden dile gelişidir.
Bir milliyetçi komünist softa, bu söylemim üzerine; “bölün daha ne kadar bölecekseniz bu ülkeyi” diye havladı. Kullanım tarihi bitmiş bu akılsızlıkları muhatap almayacağımız açık.
Gerçekte, ülkemizin en birleştirici söylem buydu. Anadolu halklar gerçekliğinin en birleştirici söylemi her ayrı varlığın, her farklılığın kendi özgün mücadele zenginliğiyle, kendini ifade ederek örgütlenmesi ve siyasal taleplerini bu ortak paydaya dökmesini gerektiriyordu. Birleştirici tek yol budur. Bu yolu özveriyle açan Kürt halkına omuz vermek, ortak ülkemizin demokrasi mücadelesinin kendisidir. Bu açıdan Kürt özerkliği tüm halkların özgürlüğüdür diyorum.”
Kürt özgürlük hareketinin haziran atılımını bu tarihin çekilmez acıları, öz verili barış çağrılarının bir sonucu olarak görüyorum.
Mücadelede çok hassas davranmak gerektiğini önemli belirlerken, şu yanılgıya kapılmamak gerektiğine de işaret edeceğim. Bir savaş dayatılmıştır, bir ulusun yok edilmesini amaçlayan. Lozan’da tanınan haklarını bile vermekten kaçınan bir aklın dayattığı savaş esasında Kürtler kadar Türkleri de tüm Anadolu farklılıklarını da esir almıştır. Bu savaşta, haksız olan egemen güçlerdir haklı olan özgürlük hareketidir. Bu tespit bize her olayın nasıl yorumlanacağını yeterince açık hale getirir.
Kimse kimseyi aldatmasın, katleden, dış destek alarak kendi vatandaşına sınır dışı operasyon düzenleyen Devletin kendisidir. Bu devlet gerçekte Türk halkının da barışını ve güvenliğini katletmektedir.
Tam bu noktada bir kez daha ve çok açık olarak bölgemizde kimlerin güvenlik doktrinleri birbiriyle kesişmektedir açık hale gelmiştir. İsrail ve Türkiye, aynı tarihi neden ve gerekçelerin esiri olarak hükümranlık alanlarındaki halklara bir istilacının davranışını sergilemektedir.
Kestirmeden söyleyeyim, 30 mayıs 2010 tarihinde PKK gerillalarının İskenderun deniz komutanlığına bağlı askeri bir bölgeye yönelik saldırısını, İsrail’in, Gazze’ye insani yardım taşıyan Marmara gemisine yönelik insanlık dışı operasyonunu birbiriyle ilişkili görmek sadece aptalcadır. Bunu kışkırtan söylemler gerçekte İsrail’in insanlık dışı eylemini aklamaya çalışan içimizdeki Siyonistlerden başkası değildir. Bunlar iyi İsrail yönetimi kötü İsrail yönetimi diye halkımızın Siyonizme karşı gelişen tepkisini sindirme gibi bir amaç taşımaktadır.
Bu noktadan bölgemizdeki duruma göz atmak daha kolay olacaktır.
İsrail bölgemizde bir işgal gücü olarak konumlandırılmıştır. II. Dünya savaşının kefaretini Avrupalı Emperyalist güçler o kesitin dengeleri içinde bölgemize kuşaklar boyu ödetecek bir planla, Filistin topraklarına İsrail devletini konumlandırarak ödediler. Tarihi Filistin halkının anavatanı, binlerce yıl önce yaşama açıp, bunu sürekli kılarak bu güne geldikleri topraklar üstünde, kendi kültürel gelişimlerini oluşturdukları kolektif kimlikleri yok sayılarak başka toraklara emeklerini vermiş Yahudileri sürgün ettiler. Bitmiş bir savaşın ardından tazminatlarını da ödeyerek, kendi öz topraklarında, binlerce yıldır yaşamlarını sürdürdükleri topraklarda bırakacaklarına Nazilerin tamamlamadıkları görevi, Yahudi korkularını da kullanarak Filistin’e taşıdılar. Yahudilerin yerleşimi için yer tercihleri yapılırken, Çad ve Arjantin gibi önermelerinde zaman zaman öne çıktığı olmuştur. Ancak o dönemin İngiliz çıkarları petrol alanı bölgemizdeki çıkarlarıyla uyumlu bir ileri karakol konumlandırmak için Kıbrıs’tan daha önemli gördüğü Filistin topraklarında ısrarlı oldular. Siyonist kongrenin bu ısrarı dini etkenlerinde devreye sokularak ikame edilmesi gündeme geldi. Dediler ki,” iki bin yıldır yemek yerken her Yahudi Kudüs’e dönme hayali kurarak dua ederken bir başka yere gitmesini asla düşünemez.”
Siyonizm, bir emperyalist yayılmacı ideolojidir. Batılıdır. Yahudi emperyalist sermayenin, gerçek anavatanı olan Avrupa’da özellikle İngiltere ve ABD de doğan orada gelişip büyüyen sermeyenin tüm ideolojik algılarını temsil eden bir siyasi duruştur. Yayılmacı karakteriyle, II. Dünya savaşı öncesi ve sonrası, uluslar arası yayılmanın temsilcilerinden ve destekçilerindendi. Bu karakteri Yahudileri yeni bir yurt kazandırma yönündeki tercihleri de etkilemiştir.
Bu gelişmenin tarihi arka planı I. Dünya savaşı öncesine kadar gider ve tamamıyla Kapitalist dünyanın meta ihracından sermaye ihracına geçiyle temsil edilen emperyalist evresiyle kesişir.
I.Dünya savaşı ardından artan bir yayılmacılıkla at başı giden Siyonist çabalar, bölgemizde Yahudi yerleşimi yönünde, demografik yapıları alt üst edecek sonuçlarıyla kendini gösterir. Bu dönemin ayırıcı özelliklerinden biri olarak tarihe düşülen notlardan biri, Sultan II. Abdülhamit’in Siyonistlerce önerilen Filistin topraklarının satın alınmasına karşı duruşu ve İttihatçılar tarafından hal edilişi arasındaki bağ konumuz dışında önemli bir belge gibidir. Bu konuda yakın zamanda Şam’da açığa çıkan ve Şazelli Şeyh Mahmut Ebu Şamat’a Selanik’ten gönderilen mektupta aynen şunlar yazılmaktadır “İttihat Cemiyeti'nin rüesasının tazyik ve tehdidiyle Hilâfet-i İslâmiyeyi terke mecbur edildim. Bu ittihatçılar, Arazi-i Mukaddese ve Filistin'de Yahudiler için bir vatan-ı kavmî kabul ve tasdik etmediğim için ısrarlarında devam ettiler.”
I.Dünya savaşı bitmişti. Osmanlı tarihe karışmış, sultası altında kalan topraklar, iki temel emperyalist güç arasında 1925 San-Remo anlaşması gereği mandaterlik altına alınmışı. Bölge A ve B alanlarına ayrılarak Fransızlara ve İngilizlere verilmişti.
7. Ordu ve Hatay davası yazımda bu noktayı şu cümlelerle ifade ettim. “Olayları ciddi bir araştırmayla, tarafsızca sergilediğinde görülecek olan gerçekler, I. dünya savaşı ardından, galip devletlerin Ortadoğu’yu, 16 Mayıs 1916’da Seykes-Picot Anlaşması, Kasım 1917’de ilan edilen Balfour Bildirgesi ve Milletler Cemiyeti Yasası’nın 22. Maddesiyle öngörülen ve 28 Haziran 1919’da kurulan “Mandat” sistemi gereğince, Fransızlarla İngilizler arasında, iki bölgeye bölünüp (Fransızlara, Suriye, Kilikya ve Lübnan A bölgesi ve İngilizlere Filistin, Ürdün ve Irak B bölgesi olarak) 25 Nisan 1920 San Remo Anlaşmasıyla karar bağlanan manda altına almasıyla başlar. Bu başlangıç, bölgemizde bu güne kadar süren, bitip tükenmeyen sorunların, kapanmamış dosyaların da başlangıcıdır. Bölgemiz manda altına, manda yasalarıyla girmiş, ancak emperyalist çıkarlar, hiçbir hukuk kuralına bağlı olmaksızın manda altına alınan ülke toprakları üzerinde insanlığa ve kaynaklara karşı insafsızca, pervasızca ve zalimce davranarak tasarruflarda bulunmuştur.” ( sayfa 4)
Bu süreç en çok Filistin halkının zararına sonuç verdi. İngiliz etkisi ve buna eklenen Siyonist kongrenin yönlendirmeleri, Filistin halkının bu güne kadarki acısını oluşturdu. Bunu da “Terörist İsrail devleti” başlıklı makalemde şöyle dile getirdim
“I. dünya savaşı ardından, İngiliz emperyalizmi dünyayı diğer emperyalistlerle fiili olarak yeniden paylaşmıştı. Denizlerin bittiği yerde, Ortadoğu ve doğu Asya’ya açılan önemli bir kara parçası olan Filistin toprakları da askeri güçlerle işgal edilmiştir. Ortadoğu’nun enerji kaynaklarına, Asya’nın ticaret kervanı yollarına, Hindistan’daki egemenliğin lojistik ihtiyaçlarına stratejik bir üs olarak Filistin işgali, aynı zamanda Siyonistlerin istilasıyla at başı gitmişti. Bu iki işgalci güç biri birini tamamlayan ortak amaçlar etrafında katliam ve gasplarla işe koyulmuştu. Bu süreç, tarihlerinin hiçbir döneminde bu toprakları bilmemiş, bu toprakların tarihsel kültürüyle hiçbir ortak yanı olamamış Yahudi dini mensubu insanlar binlerce yıldır yaşamakta oldukları vatanlarından, kimisi Rusya’dan kimisi, Amerika’dan kimsi, orta Avrupa’dan sökülerek, hayali ve hurafe dini çağrılar peşine, “tanrının vaddettiği topraklar” adı altında, sürüler halinde getirilip, Filistin Arap halkının binlerce yıldır yaşadığı, medeniyete açtığı topraklara bir işgalci güç olarak yerleştirildiler.
Dünyayı sarsan ve hala meşgul eden Ortadoğu surunu böylesine haksız bir girişimle başlatılmış oldu. Bu adım İngiliz emperyalizminin bölgemize ilişki geliştirdiği böl-yönet siyasetinin bir ürünü olarak gündeme gelen ve I. Dünya savaşı ardından 1916 Mayısında imzalanan Sykes-Picot Anlaşması ve 1917 Kasımında ilan edilen Balfour Bildirisi’ ile atıldı. 1919 Versay Anlaşmasıyla Filistin Mandası’nın İngilizlerin eline geçmesi, Siyonist emellerin bölgemizde cirit atması için yeterli zemini oluşturdu. Bilindiği gibi, tarih boyunca sömürgeciler bu fırsatları yerli halkların aleyhine, yüz yıllar boyu sürecek yıkımları yönünde istismar edeceklerdi. Nitekim olan da, bu güne kadar süren de Filistin topraklarının yerli halkı olan Arapların toprakları, dıştan getirilen Siyonistlerce gasp edilişi oldu. Filistin’de, I. Dünya savaşı bitiminde 40.000 civarında olan Yahudi nüfusunun, 1931’de 175.000’e, 1935’lerde 200.000’e ve 1939’da 430.000 kişiye yükselişi, sömürgeci politikaların, Siyonist işgalcilerle el ele planlıca yürütüldüğünü göstermeye yeterlidir. Binlerce yıldır üstünde yaşadıkları toprakları adım adım kaybeden Filistin Arap halkı, çok doğal ve çok haklı olarak bu gidişe dur diyecek direncini ortaya koyarak, dev bir coğrafyaya yayılmış Arap kardeşlerinden, Arap devlet ve etkinliklerinden yardım isteyecekti. Nitekim bu gelişmelere duyarlı olan Araplar, 1931 Aralığında, 22 Müslüman ülke delegelerinin katıldığı Kudüs konferansını bağladılar. Bölgeyi sarmakta olan tehlikeye dikkat çekip tepkilerini ve uyarılarını yaptılar. Bu dönem Arap halkları ve yönetimlerinin barış yanlısı eğilimleri, Siyonist gaspçıların örgütledikleri Stern, Argon gibi terör örgütleri tarafından silahlarla karşılık buluyordu. İsrail devletinin kuruluşundan bu yana yer alan tüm yetkililer bu terör örgütlerinin eli kanlı katilleriydiler. Arap halkı 400 yılı aşkın süren Osmanlı egemenliğinden kurtularak bağımsızlığa doğru el yordamıyla yürürken, özgürlüğü için kendini toparlarken, İngiliz sömürgecileri ve Siyonist askeri gaspların karşısında tüm barışçıl yolları deneyerek hak arayışını sürdürüyordu. Buna karşılık olarak o günden bu güne sürekli Siyonist katliamlarla, yeni işgal ve gasplarla cevap verildi. Bu gün, Filistin Arap halkı evlatlarının taşlarla direnişten, İntihar eylemlerine kadar uzanan haklı mücadelesi, işte o günlerden itibaren başlayan ve bu gün tüm acımasızlığıyla süren Siyonist terörün dayanılmaz ağırlığıyla dayatılmış oldu. Bu günü irdelerken kaçırılmaması gerek temel halka budur; ilk zulüm, ilk işgaller, ilk gasplar ve bunu sürekli kılanlar ve bölgemizin bu güne kadar kana bulanmasına yol açanlar yalnızca Yahudi Nazileri Siyonistler olmuştur.
Arap halkları ve yönetimleri, Kudüs Konferansı (1931) ardından, değişmeyen İngiliz-Siyonist teröre ve işgale karşı yine barışçıl direnişle cevap vermeyi, uygar olmanın bir göstergesi sayarak, Tüm Arap ve İslam alemini İngiliz-Siyonist malları almamaya, boykota çağırdı (1933). Bu boykot İngiliz sömürgecilerinin artan baskısıyla karşılaştı. Filistin Arap halkı 1929 ağustos ayaklanmasından yeni çıkmıştı. Ağustos ayaklanmasında Sömürge valisinin Yahudilere gösterdiği toleransın dini ve toprak işgalinde yarattığı sonuçlardan patlak vermesi, 1933 ayaklanmasının daha yoğun ve kapsamlı olacağını gösteriyordu. Nitekim Filistin Arap halkı bu kez, Siyonist yayılmacılığın temelinde İngiliz sömürgeciliğinin açıkça yer almasına karşı tüm Filistin’e yayılan ayaklanmaya başladı. “Sami temsilcisi Wagop sömürgeler bakanına Ekim 1933 ayaklanması, hükümete ve İngilizlere karşı bir damga taşıdığını bildirdi. Ki, Yahudilere karşı saldırılar olmadı. Sami temsilcisi ayaklanmanın doğrudan olan nedenlerini Yahudi göçüne karşı olan protesto arzusuna bağladı.” ( Filistin İşçi Hareketi. Esat Sakar s:151 ) Bu gelişmeler artarak devam etti ve 1936 ayaklanmasına kadar sürdü.
1936-1939 yılları boyunca süren Filistin halk ayaklanması, çetin ancak kararlı bir tutum olarak tarihe geçti. Filistin halkı sömürgecilere ve Siyonistlere karşı, bu güne kadar sürmekte olan kararlı mücadelesine başlamış oldu. Bu mücadele, adı bu güne kadar destan olan ve Terörist İsrail devletine karşı en büyük direnişleri yürüten örgütlerin ilham kaynağı olan Şeyh İzzedin El Kassam’ın İngilizlere karşı açtığı özgürlük mücadelesiyle başladı. Şeyh İzzedin El Kassam Suriye’nin Ceble kasabasından olup, Fransızlara karşı mücadele saflarından gelmiş, büyük bir vatansever olarak Filistin halkının davasına önderlik etmiştir. Şeyh 12-19. Kasım. 1935’inda İngiliz askeri birlikleri tarafından 25 arkadaşıyla ağır bir çatışmanın ardından şehit edilmiştir. Ancak Şeyh’in Ölümü Filistin’in dağınık güçlerini ve liderlerini toplamak ve 36 devrimini ayağa kıldırmak için bir kıvılcım görevi görmüştü” (Sayfa 10)
Bu süreç çatışmalı bir biçimde II. Dünya savaşının ardından İsrail’in kuruluşuna kadar devam etti. İsrail o gün bu gün bölgenin temel sorunu haline gelmiştir.
Bundan sonrası kesintisiz kıyım ve istilalarla geçen İsrail genişlemesi ABD emperyalistlerinin bölge politikalarına uygun bir çimin altında ilerlemişti.
İsrail, bölgenin en köksüz devletidir. Devlettir ama yerli değildir. İstilacıdır, işgalci ve yayılmacıdır. Bu onun bu topraklarda anavatan oluşturan emekler sunmamasının bir sonucu olarak gerginlik içinde, güvenlik doktrinlerini de şekillendirerek savaş ortamı içinde yaşamasına yol açmıştır.
İsrail tipik bir Türkiye cumhuriyetidir. Filistinlileri ya ölü ya da köle istemektedir. Filistin halkı diye bir halkı tanımamaktadır. Hükümranlığa altındaki topraklarda yaşayan Filistinlileri İsrail üst kimliği adı altında tek ulusa mahkum etmektedir. Bu baskının sonuna kadar gidemeyeceğini gördüğü yerde ise, Filistin özerk bölgesi yaratarak Oslo anlaşması ardından, İsrail’i tek ırklı bir devlete dönüştürmek için ırkçı duvar örgüsünü yönelmiştir. Filistin topraklarını küçük parçalara ayırıp birbirinden yalıtarak, en verimli toprakları en stratejik tepeleri alarak, Filistin topraklarını yaşanmaz adalar halinde bölmektedir. Bu yönde tarihe geçecek birden çok programlı katliama serisiyle direnen halkı yok etmeye girişmiştir. Der Yasin’den (1948), Filistinlileri Lübnan işgali sırasında (1982), Sabra ve Şatilla kamplarında katlederek sürmüştür. Bunu 29 Nisan 2020 de cenin kampı katliamı takip etmiştir. Burada da kalmayan İsrail insanlığa meydan okuyarak, Filistinli liderleri tek tek başka ülke sınırlarını ihlal ederek suikastle öldürmüştür. Bunun için devlet üst kademesinin oylama usulü karar verdikleri açığa çıkmıştır; Gassan kanafani, Ebu İyad, Ebu Cihad, Rentisi, Şeyh Ahmet Yasin, Ebu Ali Mustafa, Lübnanlı Hizbullah lideri İmad Muğniyi gibi binlerce lider bir devlet politikası ile yok edilmiştir.
İsrail her adımda insanlığa meydan okuyarak, arkasında batı desteğiyle bu vahşeti sürdürmüştür. Batının kahredici sessizliği her türden çıkar hesaplarının dışında bur duruşu göstermektedir. İsrail kendine ait olmayan topraklarda hırsız tedirginliğiyle var olmasının kaçınılmaz sonucu her şeyi düşman olarak algılamakta ve böylelikle kendi halkının yaşamını savaşa endeksli hale getirmektedir. Yahudi’nin Yahudi’den başka dostu yoktur söylemi ise bu bölgede kimlerin güvenlik doktrinlerinin kesişme halinde olduğunu yeterince göstermektedir diyeceğim.
21.yy girerken bölgemizde üç önemli savaş vuku buldu. Bu savaşlar de öncekiler gibi İsrail tarafından başlatıldı. Dördüncüsüne da hazırlanıldığını söylemek yanlış olmayacaktır.
Bu savaşların ayrıca ortaya koyduğu gerçek İsrail’in güvenlik doktrini ile Türkiye’nin güvenlik önemli oranda kesişme halinde olduğudur. Her iki ülke de, iç düşman diye ilan ettiği yerli halkla savaş halinde yaşayarak sürdürmektedir. Her iki ülkede bu savaşı içte olduğu kadar, sınır ötesi operasyonlarla da acımasız ve orantısız silahlı güç kullanımıyla sürdürme çabasındadır. Etnik sorunlarını farklılıkların hak taleplerini demokrasiyi derinleştirip genişleterek çözmek yerine, silahlı güç kullanarak çözme üzerine kurulu olan güvenlik doktrinlerini esas almaları, bu iki ülkenin siyasal hükümranlığını kendine ait olmayan coğrafyaları yerli halkından gasp ederek hükümranlığa altına almasındandır. Tarihte yaşama ilk kez açmadığı topraklar üzerinde siyasi ve askeri hükmün sağladığı kılıç hakkıyla sorunları çözüme girişimi, bu doktrinin temel taşlarını oluşturur.
Türkiye, İsrail’den farklı olarak, ortak coğrafyada 1000 yıllık birlikte yaşamanın yarattığı ortak tarih, gelenek, görenek ve sosyal ilişkilerde anlamını bulan veriler, 20 yy ın kitlesel kanlı kıyımını nispeten dizginlemiş sayılır. Son yüz yıla yakın zamandır Cumhuriyetle başlayan tek ulusçu süreç bu tarihsel birliği ciddi şekilde zedelemiştir.
II. BÖLÜM
BÖLGEMİZDE DURUM
(Özet aktarım)
Bölgemizde durum ve terör örgütü olarak yapılandırılmış Siyonist İsrail devletinin bu bölümün ana temasıdır. Bunu sağlıklı kavramak için çok gerilere gitmeyeceğim. 21. Yy da İsrail’in başlattığı üç savaş üzerinde durarak bu güne nasıl gelindiğini izah etmeye çalışacağım.
Bu üç savaş sağlıklı olarak kavranmaksızın bölgemiz hakkında söylenecek her söz ayakları havada kalır.
Her üç savaş üzerinde blogumda geniş makaleler yazdım. Yorumları en geniş haliyle okumak isteyenler bu makaleleri okumalıdırlar.
Birincisi Irak savaşı 20 Mart – 9 Nisan 2003
Bölgemiz sorunlarının küresel boyutu, bir yanıyla Enerji kaynaklarının en önemli coğrafi kuşaklarından birini oluşturmasından ileri gelmektedir. Bu ABD’nin bölgedeki çıkarlarına ve müdahalelerine de temel gerekçe oluşturmaktadır. ABD, Ak deniz, Ortadoğu ve Kafkaslardan oluşan paralelde yakın ve uzak geleceğin iktisadi faaliyetlerine temel unsur olan enerji kaynakları için büyük önem vermektedir. Körfez savaşıyla başlayan bölge üzerinde açık fiili askeri istila, Afganistan savaşıyla ikinci adımı atmıştır. Ancak bu adımlar tatmin edici olmaktan uzaktı. Söz konusu paralelde kopuk halkaları en azından elli yıllık bir kıskaç altına almak için atılması gereken çok önemli adımlar vardı. Bunların başında Irak rejimini değiştirme adına tüm Araplara ve özellikle ABD çıkarlarını değişik yollarla zedeleme konumunda olan ülkelere ve bu arada İran’a sert bir ders vermek gerektiği inancı bulunmaktadır.
İkincisi 12 Temmuz 2006 Lübnan savaşı ve BOP kırılışıBu
savaş için söylenecek çok şey var. En önemlisi bölgemizin kaderini değiştiren savaş olmasıdır. İsrail ilk kez bu savaşta yenilgiyi tattı. Bundan sonrası bir çorap söküğü gibi geldi. Bölgemize tasallut olan güçleri gerin geriye dönmeye başladı. İsrail savaş mekanizmasının işe yaramaz olduğu da açığa çıkmış oldu. Bu ise, İsrail içinde şaşkınlık ve kaos içinde sürüklenerek pervasız maceracı girişimlere yönelmesine yol açtı.
Bölgemiz için değil tüm insanlık için de bir risk haline gelen İsrail, ABD için de taşınması güç bir yüktür. Lübnan savaşı bu gerçeği gözler önüne serdi.
Üçüncüsü Gazze savaşı. 27 Aralık 2008- 18 Ocak 2009
Bu savaş Lübnan yenilgisi sendromunun, içte küçük bir zaferle aşılması amacını taşıyordu.
“Varılması istenen hedef,
1. Gazze'nin istilası
2. Tüm direniş güçlerinin mutlak olarak tasfiyesi
3. İsrailli esir asker Cilat Şalit'in kurtarılması
4. Gazze'nin El Fetih'li teslimiyetçilere (Mahmut Abbas- Muhammed Dehlan) sunulması.
5. Sınır kapıları denetiminin uluslar arası güce bırakılması.
6. Silah girişini sağlayan tünellerin yok edilmesi.
İsrail Siyonistlerinin bu hedef için Gazze'de yıkmadığı ev, dağıtmadığı tarımsal alan, kazmadığı yol kalmadı. Beyaz fosfor bombalarıyla da yakmadığı bir canlı türü kalmadı. %90 sivil olan 1300'den fazla şehit (410 çocuk, 103 kadın) ve 5340'tan fazla yaralılarla (enkaz altındakiler hariç) bir cehennemi tablo oluştu. Sonuç; hiçbir hedefin gerçekleşmemesiydi.”
Zafer yeniden direnenlerin oldu Filistin halkı artık dünyanın en büyük askeri tersanesi karşısında yenilmeden bir savaş ortamından çıkabileceğini göstermişti. Süreç tersten işlemeye yöneldi.
İsrail gerçek anlamda, bölgede bir yabancı, dünyada da bir irin haline gelmiş bölge ve dünya barışını tehdit eden ülke konumundadır. Savaş üzerine kurgulanmış sosyal yaşamı, tüm çevresiyle uzak-yakın komşularıyla savaş halinde olması, dünyaya açıldığı tek kapı olan denizlerin sayesinde bir nefes kapısına sahiptir. Bu da daralmakta ve kapanma işaretleri göstermektedir.
Iran üzerine kurguladığı yalan makinesinin hala bir sonuç üretememesi, Irak’ın başını yıkarak ondan kurtulma senaryosunu Iran için tekrar edememesi ve bu arada bölgede güçler dengesinin hızla değişmesi ABD’nin ırak sendromundan kurtulamamış olması İsrail’i taşınmaz bir kambur haline getirmiştir.
ABD’nin hiçbir çıkarına cevap vermeyen, gerici Arap yönetimlerini, halkları nezdinde akıl almaz bir tecride götürerek sonuçsuz kalan İsrail artık dünyanın tepkisini üzerine çekmeye başlamıştır. Bu bir yuvarlanma halidir, kar topu gibi büyüyen bir kirliliktir. Kimse bulaşmak da istememektedir.
30 Mayıs 2010 akşamı Gazze’ye insani yardım götüren deniz konvoyu gemilerine yaptığı saldırılarla da artık geri dönülmez bir noktaya gelmiştir. İsrail şaşkındır, yaptığı her işi yüzüne gözüne bulayan savaş bunağı konumundadır. İnsanlığa meydan okuyan pervasızlığı önüne gelene ateş ederek çevresini de boşaltmıştır.
Bölgemizdeki güçler dengesi İsrail’in boynunu geçmekte olan idam ipi gibi gittikçe daraldığını gösteren gelişmeler, Filistin halkının direnişini güçlendirmektedir.
Bu noktada, Türkiye İsrail benzerliğinin önem taşıdığını dile getireceğim, Bu aynı zamanda Filistin davasıyla Kürt halkının davasının farklılıklarına rağmen temel kriterlerde büyük bir örtüşme içinde tarihin son ulusal kurtuluş hareketleri olarak ilerlediğinden söz etmek yanlış olmayacaktır.
Bu açıdan PKK’nın haziran atılımı ile Filistin halkının kazanımları arasında oluşan paralellik bölgemizin kader birliğinde, nasıl bir uyumluluk içinde olduğunu da göstermektedir.
Sözlerimi bitirirken, binlerce ayrıntı ve açıklamadan kaçınarak dile getirdiklerim uzun olmasına karşın özetle, bölgemizde yürüyen savaş, yerli halklarla istilacılar arasındaki savaştır dersem abartmış olmayacağım.
Türkiye’de egemen güçler kendilerini İsrail konumuna düşürmek istemiyorlarsa, 1000 yıldır yaşadığı bu topraklarda gerçek anlamda bir anavatan sahibi olmak istiyorlarsa, kendi halklarının ve gelecek kuşaklarının güvenliğini kazanmak istiyorlarsa, en az onlardan daha da kadim ve yerli olan halklara demokratik bir cumhuriyet içinde kurucu eşitler olarak anayasal ve yasal, kurum ve kuruluş düzeyinde tüm siyasal haklarını tanımakla yükümlüdür.
Bölgemizin haritası bir askeri haritadır. Belli kesitler arasında da sık sık değiştiği bilinmektedir. Kim askerini nereye kadar getirmişse orasını istila ederek ne bur ulusal sınır ne de bir ana vatan oluşturabilir. Bunun için gerçeklere dönmek tarihle cesurca yüzleşerek farklılıkların hakkını teslim etmek gerekmektedir. İsrail’in bu konudaki şansı olağan üstü zayıfken Türkiye’nin çok daha büyük şansa sahip olduğunu belirtmek gerek.
Bu ülke ve bu bölge birimizin değil hepimizindir diyorum. Bunun için eşitler olarak haklarımızı kullanabilmeliyiz.
HALKLARIN DEMOKRATİK PLATFORMU’NDA
MİHRAC URAL’LA
1 Haziran 2010 TARİHİNDE YAPILAN KONUŞMA
( I.BÖLÜM )
http://mirural.blogspot.com
1 Haziran 2010
Değerli yayıncı arkadaşlar,
Değerli dinleyici arkadaşlar,
Sizlerle bu günkü buluşmamız, bir ilk buluşma olacak. Bu buluşmada sizlere kendi görüşlerimi, tarih süreci içindeki gelişme ve değişmeleri çerçevesinde sunma durumunda olmayacağım. Binlerce yazının cümle cümle kelime kelime evriminin bu güne getirdiği soyutlamaları bütünsel olarak da aktarma şansımız olmayacak. Ancak güncelin son gelişmeleri üzerinden bölgemizdeki durumu ve Haziran ayı içinde başlayan özgürlük hareketinin atılımını yorumlamaya çalışacağım.
Beni daha iyi algılamanız için, bu günkü gelişmelerin kaynaklarında nelerin olduğuna dair tespitlerimi aktarmak isterim. Sohbetimizi derin teorik anlatımlara boğmamak için beli başlı analizlerimin vardığı soyutlamalarla başlamak isterim. Bunları da yer yer açıklayarak bu günkü sohbetimizi olgunlaştırmaya yöneleceğim.
Bölgemizin bitip tükenmeyen sorunları, Hittilerle Mısır firavunları arasında (3. Hattuşili ile 2. Ramses) geçen Kadeş savaşı ve bunun sonucu bağlanan tel Amrana barış anlaşmasından bu yana (MÖ:1283 ya da 1299) devam eden ortak bir çizgiye sahiptir. Bu bölgenin makus kaderi dış güçlerin müdahalesinin bitip tükenmez gasp ve talan süreçlerinin ürünüdür; Pers istilaları, Roma istilaları, Bizans, Selçuklu, Moğol, Osmanlı, İngiliz, Fransız ve son olarak ABD istilaları ve geride bıraktığı yıkımın ürünü olarak sorunlarıyla kuşaklar boyu boğuşarak bu güne gelmiştir.
İstilacılar için, dün olduğu gibi bu günde tek amaç talandı. Servet talanı, yer altı yer üstü kaynakların talanı, insan ve kültür talanıydı. Dış güçler bölgemizi talan ederek kendi ilkel sermaye birikimlerini katlarken, bölgemize bıraktıkları şey yanık topraklar olmuştu. Her dış istilacı güç bölgede yerleşmek ve bu alanı yeni anavatan yapmak için çabalamıştı. Bunun için koloni kurmaktan tutun, ülkeleri, coğrafyaları bir bütün olarak hükümleri altına almaya uzanan bin bir yol ve yöntemle girişimlerde bulunmuşlardı.
Bu girişimler dün olduğu gibi bu günde çok kanlı süreçlerle at başı gitti.
Binlerce yıl içinde değişmeden bütün bu tecavüze karşı bu coğrafyanın halkları büyük direnme örnekleri sergileyerek dış güçlerin zalim dayatmaları karşısında yaşam savaşı verdi. Tarihin güçler dengesinde saldırganların eriştikleri güç uygarlıkları akıl almaz boyutlardaydı. Her tarihi kesitin kendi güç düzlemi itibariyle yapılan değerlendirmeler bölgemizde bu gün nükleer güçle ölçülecek insan ve doğa kıyımı araçları kullanıla gelmişti. Ancak zorlu koşulda ezmek istedikleri yerli halkların dik duruşu, direnme yönündeki kararlı iradeleri işgalciye, istilacıya, halkların uygarlıktan gelen güçleriyle, güç uygarlığını durdurmuştur. Öyle ki, bölgemize gelip yüz yıllar boyu hüküm süren hiçbir istilacı gücün bu gün tutunamamış olması, bu toprakları anavatan haline getiren değerleri ikame edememesi ve sonuçta bir biçimde göç etmeye mecbur kalması yerli halkın direnme gerçekliğinin sonuçlarına açık bir gösterge oluşturmaktadır.
Bu gün bölgemizde ne Roma, ne Bizans, ne haçlı seferleri ne de Osmanlılar, ne Fransızlar ne de İngilizler bu toprağı anavatan edinmiş yerli halkın topraklarını hükümleri altında tutmamaya devam edememişlerdir. Bu gün bu bölgede eskinin devamı yöntemlerle bulunanlar ise tarihin olaylarla gösterdiği gibi geleceklerine ilişkin önemli mesajlar vermektedir. Bu gün bölgemizin yerlisi olmayıp işgalci, istilacı güç olarak gelenler bölgemizin yüz yıllık tarihi içinde yaptıkları ve hala sürmekte olman tahripleriyle konumuzun ana temasını oluşturmaktadırlar.
Bu kısa girişte önemle vurgulamak istediğim Anavatan kavramı üzerinde durmak istiyorum. Tarih okumalarım, bölge üzerinde on yıllardır yapmakta olduğum değerlendirmeler bu kavramda anlamlı soyutlamaları yapmama ve buradan hareketle bölgemizin içinde bulunduğu bir dizi durumu izah etme olanağı yakaladığımı ifade edeceğim.
Değerli arkadaşlar,
Anavatan ya da bir coğrafyada bir ülkede yerli olma esprisi bölgemizin en can alıcı sorunu olarak karşımızdadır. Bunu doğru ve bilimsel olarak algılamak için, şunu belirmemiz gerek. İnsan toplulukları belli bir toprağı hangi nedenle ve hangi verilerle anavatan edinebiliyorlar.
Bu sorunun cevabı, insanı insan haline getiren sosyal ilişki olgusuyla yakından ilgili bir temel ekonomik zemine dayanır. O da, doğal, bakir coğrafyaların, toprakların yaşama açılmasıdır. Ziraata açılarak belli insan topluluğunun yaşamı için ekonomik faaliyet sürecine katılmasıdır.
İnsan toplulukları tarih süreci içinde kendilerine özgün kültür faaliyetlerini olgunlaştırıp, birikimlerle ilerletirken belli bir toprak parçasında istikrarlı bir yaşama sahip olmaları gerekmektedir. Bu da toprağı yaşama açmak ziraata açmaktır. Medeniyet kavramı da burada doğar ve buradan yolunu açarak bu güne gelebilirse gelir. Medeni olmak, uygar olmak bu yanıyla yerleşmiş olmak demektir. Göçebe olmayan, yaşamını belli bir toprak parçası, ülke coğrafya üzerinde sürdürürken yerleşik olmanın gerektirdiği sosyal yaşam ve bunun araçlarını üretirken olgunlaşarak tarih içindeki seyrini devam ettiren topluluklar aynı zamanda bu toprakları anavatan halen getirmiş olurlar.
Anavatan böyle oluşur. Ancak bu ilk adım son adım değildir. Anavatan ancak bu faaliyeti kesilmeden aynı topraklar üzerinde tarihin her türden cefasına karşı sürdürebilme olayıdır da. Toprağın kutsanmasından üzerinde kültlerin doğmasına kadar uzanan bin bir süreç bu konuyla ilgilidir. Bu nedenle karanlık çağların akıl ama zulüm ve zorbalıklarına karşın direnebilerek bu güne kendi anavatan topraklarında gelmiş olan halkların istilacı, talancı güçlerle yaşadıkları serüven esasında bir anavatan serüveni olarak da değerlendirilebilir.
Yerli olmak bu coğrafyanın temel sorunlarının şifresidir. DNA atlasında olduğu gibi bizi her bir hücrede ( siz bunu olay, sorun, dava diye okuyunuz) şekillendiren temel yaşam birimidir. Dolaysıyla bu tarih alt yapısından bu güne geldiğimizde yüz yüze kaldığımız sorunların ezici bir çoğunluğunun bu noktada anlam bulduğunu göreceğiz.
Bu noktada bu gün için çok yararlı bir kesişmeyi tespit etmek bu günün olaylarına yapılan yorumlara bir yandan katkı diğer yandan yanlış tespitlere, şaibe ve karanlık bilgi dönüşümüne karşıda bir cevap olarak ele alınabilir.
Bölgemizi ele alalım. Bu bölgede anavatan tanımlamamızla uyumlu olanlar kim bir dış güç olarak bölgemize zorla gelip kendini dayatan ya da bize dayatılanlar kimdir. Bunu tespit etmek zor değil. Hikayemizin iki konusu var Türkiye ve İsrail.
Türkiye ve İsrail bir hukuki statüdür. Bunun için sözlerim Türk halkını ve Yahudi halkını özelikle tenzih eder.
Sözü uzatmadan konunun somut yanlarına girmek istiyorum. Tarih 1071 Malazgirt savaşıyla, toplu olarak, aşiret, kabile ve kolları olarak Orta-Asya’dan Ak-denize bir kısrak başı gibi uzanan akınlarla Anadolu istila edildi. Karanlık çağın, uygar olmayan, barbarlık, göçebelikle yaşayan toplumlarının o gün için geçerli yaşam biçimiyle Anadolu’ya girildi. Anadolu insan topluluklarıyla kaynıyordu. Onlarca uygarlık o tarihi kesitlerin uygarlık anlayışına uygun birbiriyle yakın temas içinde, farklılıklarıyla yaşıyordu. Sorunları olsa da kendi aralarında, her bir topluluk, etnik yapısının coğrafi yerleşim alanını bilen bir yerli olarak uzun, kalıcı barışla yaşamını sürdürüyorlardı. Bir dış güç istilası olmadıkça hiçbir sorun olmamış halleriyle yaşıyorlardı. Bu topluluklar, yaşam alanının yerlisi olarak, yukarıda anavatan tanımını yaptığım ekonomik işlevlerin sürdürücüleri olarak, medenileşmiş, insanlığa ışık saçan kütür etkinliklerini yaratıyorlardı.
Kılıç hakkı gelip boyunlarına dayanınca uygarlıkları yıkıldı yaşamları istila edildi. Tecavüz öylesine acımasız ve büyüktü ki, eski kültlerini bile yaşamak için terk etmekle yüz yüze kalıyorlardı. %100 bu günün inanç yelpazesinden farklı olan topluluklar bu gün kılıç hakkının dayattığı zorbalıkla %99’u aynılaşmış bir inanç türüne dönüştürülmüştür ( bu dönüşümde farklı mezhepsel duruşların olması ve bunun bu güne kadar farklı inanç kategorisinde yer alışı ise, büyük dönüşümün dramını örtme durumunda değildir)
Anadolu istilası, kılıç hakkı ve sonuçları dünyanın benzer alanlarında, karanlık çağların aynı türden işlevlerinden farklı olarak cereyan etmiştir. Bu fark bu günün temel sorunlarının da üreticisidir.
İstilacılar öncelikle batıya doğru bir akın içindeydiler. Daha ileri ve daha batıya. Ancak bu gidiş 1683 II. Viyana kuşatmasının iflasıyla durdurulunca, gerisin geriye Anadolu’ya dönüş ve Anadolulu olma çabası ister istemez kendini göstermiştir. Daha da doğuya gitme şansının olmadığı yani gelinen yere, anavatan olarak görülen ilk yere Orta-Asya’ya dönüş imkanının da olmaması Anadolu’nun doğudan ve batıdan gelen sıkıştırmalarla yerleşilecek bir alan haline gelmesi, kolların bu yönde bilinçli bilinçsiz sıyrılarak işe koyulmasını getirdi. Ancak bu süreçte, kılıç hakkı toprak üzerinde ve insan üzerinde hüküm sürmesine rağmen, düşünce, kültür, dil uygarlık gibi insan emeğinin ürünü olarak, çalışma ve çabalarının ürünü olarak şekillenen ve kolektif kimliği yaratan değerler üzerinde bir türlü hüküm süremedi. Tersine var olana boyun eğdi.
Tarihin tüm uygarlıklarında şöyle bir ortak süreç bulunur. O da barbarların yıktığı uygarlık üzerinde, eski uygarlıktan alınan ve barbarların gücünü içine koyan yerleşik hale gelerek medenileşen yeni bir uygarlık yükselişine tanık olunur. Bu yüzden bu gün var olan uluslar bu süreçlerin birer bakiyesi olarak varlıklarını sürdürmüş olurlar. Bakarsınız Fransa’da 24 farklı etkin yapı olmasına karşın herkes Fransız’dır. İngiltere, İtalya hep öyledir. Bu kolektif kimlikler etrafında birleşen farklılıklar, alt kimliklerini özgün alanlarda sürdürme gibi insanlık emek birikim ve kültür korumaları arasındaki faaliyetlerle ifade ederler. Çünkü eski uygarlıklarından daha güçlü bir uygarlık gelip onları özümsemiş tarih etmiştir. Bu anlamda tarihin her olayının, her yok oluşun, her asimilasyonun hesabının sorulması diye bir aşırılık anlamsız ve zorlama olacaktır. Bunun sınırları bellidir ve ona göre işlev görür.
Anadolu’da durum çok farklıdır. Anadolu istilası, Anadolu’da yerleşme amacını hiçbir zaman taşımamıştır. Hep batıya gidiş umutlarıyla yaşanmış, daha ilerde var olan milletlerin servetlerine el koyma hedefi seçilmiş, yaşam böylesi bir yolla elde edilir hesabı yapılmıştır. Bu nedenle önceki uygarlıklar yıkılmakla kalmış üzerlerini yeni bir uygarlık inşa edilerek eskileri asimile edip ortak bir kimliğe kavuşturma mümkün olmamıştır. Batıya sürükleniş Viyana kapıları önünde durunca gerisin geriye dönüşleri, bir uygarlığın dönüşü olarak gerçekleşmemiştir. Persler Yunanlılarla MÖ. 480’li yıllarda savaşmış, Atina’yı, Akropolisi yakarak ellerine geçirmişlerdir ancak, Selamis deniz savaşında, ve Maraton’da kara savaşında yenilerek, kendi anavatanlarına dönmüşlerdir. Perslerin dönüşü bir uygarlığın dönüşüydü, anavatanı vardı ve o toprakları tarihte yaşama ilk kez açanlar olarak, üzerinde yükselttikleri uygarlıkla yaşamlarını sürdürebilirlerdi. Nitekim öyle de oldu. 2500 yıllık persler İran olarak bu gün de iç farklılıklarının kimi sorunlarına rağmen varlıklarını sürdürmektedirler.
Bu konuyu yıllar önce yazdığım “Kürtler ve Ulusal devlet” makalemde şöyle dile getirdim:
Bu gün Avrupa’nın tüm ulus ve ulus devletleri geçmişte üstünde oldukça farklı etnik yapıların bulunduğu topraklar üzerinde şekillendiler. Galya, Fransa olana kadar gel gitler şeklinde değişik etnik toplulukların istilalarıyla yüz yüze gelmiş, bir zaman birileri galebe çalarak bu topraklarda hakimiyet sürdürmüştür. Franclar ancak III. Yüzyıldan itibaren ağırlıklarını hissettirmeye başlarlar. Franc kabileleri dışında onlarca farklı topluluklar bu topraklarda bulunuyordu ve hala varlıklarını mahalli bir renk olarak sürdürmektedirler. Ancak Franc kabileleri Galya’ya ve çevresine egemen olmalarının tarihiyle birlikte başlayan, karşılıklı özümsenme, asimile modern ulusların doğuş çağına gelindiğinde artık, merkantilistlerin ihtiyaç duyduğu tüm merkezileşme de son hazırlıklarına varmıştı. Savoya, Bretonca, Ocitan, Bask, Alsas-Loren, Hollandaca gibi farklı etnik unsurlar, Galya toprakları Fransız ulus bütünlüğü içinde aşılarak, bir potada eriyerek geçmişin izleri olarak bu günde yaşamlarını sürdürmektedirler. Etnik asılları ne olursa olusun tarihin kaynaşma süreçlerinde oluşan özgün dengeleriyle içselleşmiş tüm unsurlar, oluşan tek ulus örgütlenmesinde kendini ifade edebilen ortak değerler bütününe kavuşabilmiş olmaktadırlar. Bu konumdaki Alman asıllı Alsas-Loren halkı Fransız olarak, alman istilasına karşı direnebilmekte, kahramanlıklar yaratabilmektedir. Diğer taraftan Fransızlarla ortak dil ve etnik akrabalıkları olmalarına karşın Savoyalıların İtalyan ulusunun ortak değerleri içinde birleşmiş olmaları aynı anlama gelmektedir. Modern uluslar bu aşamaları tarihleri içinde başarıyla çözümlemiştirler. İspanya’da, tarih yine aynı kaideye uygun ilerler. Eski dönemlerin Vadeller, Süetler, Alenler (409), Vizgotlar (412) Roma hakimiyeti, Araplar (711) ‘ yüz yıllar süren hakimiyetleri ve bu güne kadar, Bask, Katalan, Galisyan, Valensyanlar gibi etnik sorunlara rağmen, İspanyol ulusunun oluşumu söz konusu dengelerin özümsemelerinin bir sonucu olarak şekillenmiştir. İtalya ulusu içinde aşılmış olan Alman, Arnavut, Ladino, Yunan, Fransız Savoyalılar gibi etnik unsurlar buna işaret eder. İngiltere’de, Galler’i, Saksonları, Angılları, Jütleri ve bir kısım İrlandalı etnik varlıkları bu anlamda anmak gerek.
Belli bir toprak parçası üzerinde, tüm lehçe ve mahalli ağızları aşarak, etnik baskı altında kalmadan standartlaşabilen, yeniliği getiren, kapsayıcı öğeleri bulunan, bir potada herkesin ortak olarak özümseyeceği değerleri yaratan ana etnik unsur, modern ulusun doğuşuna bayraktarlık yapmıştır. Bu ara çoğu kimsenin adını dahi anmaktan çekindiği Stalin’in yaptığı ulus tanımı diğerleri arasında en kapsamlı ve en dikkate değer olanıdır. Bu tanım geçerliliğinden hiçbir şey kaybetmemiştir; “Ulus, tarihsel süreç içinde, dil ortaklığı, toprak ortaklığı, ekonomik yaşam ortaklığı ve kendini ortak kültürde belli eden psikolojik yapı ortaklığı temeline dayalı olarak oluşmuş, istikrarlı bir insan topluluğudur.”
Avrupa’da modern uluslar böylesi bir ortaklığın, ortak değerlerin birileştirici potasında, iktisadın gelip dayandığı birikimlerin alt yapısı üzerinde şekillenmiştir. Modern ulus ve devleti kurulurken, tarihin çok gerilerinde kalmış farklılıkların temel unsurları bir potada birleşerek söz konusu topraklar üzerinde her kese ait bir ortak ulus değeri haline gelmiştir.”
Ancak Anadolu’yu istila edenlerin durumu bu değildi. Ne bir uygarlık sahibiydiler nede bir anavatan için gerekli emek çabası sarf etmişlerdi. Bunu en özlü deyişle Atatürk dile getirir: ““Bulgarlar, Sırplar, Macarlar, Rumlar sabanlarına yapışmışlar, varlıklarını korumuşlar, kuvvetlenmişlerdir. Bizim milletimiz de böyle fetihlerin akasından serserilik etmiş ana yurdunda çalışmamış olmasından dolayı bir gün onlara yenilmiştir. Bu böyle bir gerçektir ki, tarihin her devrinde ve dünyanın her yerinde aynen olagelmiştir.” (Aktaran, Cemal Kutay, Türkçe İbadet, s;154)
Olay budur.
Bir toprağı anavatan edememiş olanların o topraklar üzerindeki siyasal hükümranlığı, tarihsel olarak geç kalmış uluslaşma süreciyle birleşince sorun gelip kendini dayatmaya başlar, farklılıkları sindirmenin hiçbir yolu kalmayınca da, bu gün ülkemizin yüz yüze kaldığı güvenlik konsepti ile bölgemizdeki benzerlerinin yüz yüze kaldığı güvenlik konsepti tam bir kesişme içinde olur. Bunu birazdan daha ayrıntılı izah etmeye çalışacağım.
Osmanlı Anadolu’daki konumuyla, bir yerli değildi. Göçebeydi ve yerli olmak için hiçbir çaba içinde emek vermiyordu. Bunu çok iyi anlatan bir tarihi olayı önceki yazılarımdan aktaracağım. O da Yavuz Sultan Selim’in, İstanbul’a yerleştirmek istediği Arebesk üzerinedir.
“Yavuz Sultan Selim Memlükleri, Halep'in kuzeyinde yer alan Mercidabık Ovasında yenilgiye uğrattı (24 Ağustos 1516). Halep büyük camiinde adına hutbe okunarak İslam aleminin halifesi ilan edilmiştir (29 Ağustos 1516, hilafet son Abbasi halifesi III. Mütevikil’den alındı). 22 Ocak 1517'de son Memlük ordusunu da Rıdaniye'de yenerek Mısırı zapt etti.
Ayrıntıları veriyorum, anlatmak istediğim Osmanlı hiç bir yerin yerlisi değildi. Kendi topraklarında yaşayan ve orijinal olan milletler üzerinde hüküm sürüyordu. Bu Anadolu için de hiç farklı değildi.
Yavuz, Kahire'ye girdiğinde gözleri dehşet içinde ağaç oymacılığıyla işlenmiş konakları görür Arabesk; ağaç oymacılığı, süsçülüğü. Bu görsel şölen karşısında Yavuz da payıtahtı İstanbul'u süslemek ister. Mısırda akıl almaz bir Arebesk usta ve işçi kovuşturması başlar. Tüm zanaatkarlar İstanbul'a.
İstanbul mermer yatakları ve ocaklarının şehri. Arabesk ağaç işçiliğidir. Kuşaklar boyu yerli hammadde olan ağaçlar üzerinde gelişmiş, olgunlaşmış, doruklaşmış bir sanattır. Bu sanat ve sanatçıyı hammadde kaynağından kesince, tıkanacaktır. Öyle de oldu. İstanbul, Bizans'tan sonra mermer yapılardaki kısırlığı da buradandır. Yerli olunmayan bir alandaki hüküm gerçek bir kimlik oluşturamıyor. Bu eklektik bir dokuya yol açtığı kadar, büyük kaygı ve korkuları da üretiyor. Göçebe bir egemenliğin, birden çok başkent değiştiren yapısıyla, yerleşik olma bilincinin oturtulamadığı bir tarih sürecinde, yayılmacılık tıkandığı yerde darbeciliğin baş göstermesi kaçınılmaz olmaktadır.”
Bu bir Osmanlı algısıdır. Ben tarihte bu algıya Osmanlı aklı diyorum. Bu akıl bizi bu gün de Cumhuriyette takip eden bir akıldır. Bu akılın üst evrimi ittihatçıdır. Pan-İslamizmden Turancılığa oradan tek ulusçu cumhuriyete kadar bu akıl bizi takip etmekte makus kaderimizin yeniden üretilmesine yol açmaktadır.
“. Farklı bir akıl türü. Bu aklı oluşturan Osmanlı gerçeği, talanda, yayılmacılıkta ifadesini bulur. Talan ve yayılmacılık yüz yılların içinde bir akıl algısına dönüşmüştür; başka milletlerin, halkların emekleriyle ürettikleri değerleri ve uygarlıkları gasp etmektir. Bu yönelimin tıkandığı yerde, sık sık tekrar eden padişah halleri, sadrazam kıyımları, paşa kellesi koparmaları gündeme gelmiştir. Tıkanma bir darbeyle sonuçlanmıştır. Tıkanmanın çapı ve hacmi darbenin kime kadar uzanacağına hangi egemenlik alanını kapsayacağını belirlemiştir. Bir cephe savaşında tıkanma paşa kellesini, bir büyük meyden savaşı sadrazamı, bir hatt-ı hümayun tıkanıklığı ise padişahı halletmiştir. Yayılmacılığın sorunsuz işlemediği yerde uzun hüküm yılları sürmüştür (Osmanlının 36 padişahından 14. tahttan darbeyle indirilmiştir. Bu sayının üçte ikisi "Gerileme Devri" denilen devirde olmuştur. Osmanlı talan ve yayılmada tıkandıkça darbelerle yüz yüze gelmiştir”
“Osmanlı geriledikçe, fetihler içe dönük yoğunluk kazandı. Türkmen aşiretleri, Kürt beyleri isyanları, balkan milletlerinin uyanışının bastırılması devreye girdi. Süreç aynıyla işlemeye devam etmiştir. Ancak Osmanlının en uzun yüz yılı diye anılan 19.yy ve ardılı 20.yy kendi özgünlüğü içinde içe bükey sorunlarla darbeci algılara devam etmiştir. Tıkanmanın olduğu yerde darbe öne çıkmıştır. Osmanlı yayılmacılığının tarihsel olarak belirlediği bu süreç cumhuriyetinde miras olarak aldığı bir süreçtir. Öznel değil, nesnel veriler üzerinde oturan bir akıl sistematiği böylece oluşmuştur. Osmanlıda 1836-1839 yılları arasında muvazzaf bir subay olarak hizmet gören geleceğin Alman Genel Kurmay Başkanı Feld Meraşal H.von Moltke bu gerçeği çok yalın olarak şöyle dile getirir "bilindiği gibi Osmanlı İmparatorluğu, aslında üzerinde babı-ali'nin hiç bir sözü geçmeyen, geniş ülkeleri içine alır. Muhakkak ki padişah bizzat kendi devleti içerisinde geniş fetihler yapmak zorundadır" (Moltke, Türkiye mektupları s:187)
Bu çizgi Osmanlının bir devamı olarak Cumhuriyet'te de kendini tüm ağırlığıyla gösterdi. Cumhuriyette Osmanlı aklı, bir öznel miras olarak yürümedi. Nesnel koşulları ortadan kalkmış hiç bir akıl miras olarak taşınamaz. Akıl, mal mülk değil, nesnel veriler üzerinde var olan bir davranıştır, bir düşünce, bir yönelimdir, bir algıdır. Onu besleyen koşullara gereksinim duyar. Akıl genetik yollarla geçmez; kolayına kaçarak kurulan bu tür cümleler, onları anlamlandıran nesnel verilere bir işaret olarak dile getirilmiyorsa, sorunların anlaşılmasına ve çözümüne katkı olamaz.
Cumhuriyetteki Osmanlıyı doğru tespit etmek gerek. Bu yapılmadan, "Darbeci gelenek" demek," ittihatçı militarizmin devamı" demek hiç bir şeyi açıklamaz. Osmanlı'nın başka milletlerin toprakları üzerine kurulu egemenliği ve talan sisteminin yarattığı siyasal korku ve kaygıları, aidiyetsizliğinin yol açtığı, herkesi ve her şeyi düşman gören algılarını doğru tespit etmek gerek. Bunun sonuçları olan Padişah Halleri, sadrazam tasfiyeleri ve sonuçta ulaştığı ittihatçı militarizmi, darbeciliği belirlemek gerek. Osmanlı aklını yaratan bu veriler çözümlenmeden Cumhuriyetteki askeri darbeleri kavramak güçtür. Cumhuriyet içindeki Osmanlıdan kurtulmadan darbeciliğin askeri ya da sivil biçimindeki maceralarından kurtulmak çok zor olacaktır. Çözüm, sorunun doğru konmasını gerektiriyor.
Cumhuriyetteki Osmanlı, öncelikle Cumhuriyetin hükümranlığı altındaki topraklarda, farklı etnik yapıların bu coğrafyada yerli olmalarıyla ilgili bir durumdur. Cumhuriyet yönetimi, Osmanlı gibi başka halkların üzerinde yaşadığı topraklarda, tek boyutlu bir uluslaşma süreci dayatarak yapılanmıştır. Bu atılım, farklılıkları ötelemiştir, onları yeniden fethedilmesi gereken tehlike olarak görmüştür; tek dil, tek ırk, tek millet, tek dil, tek bayrak esprisi. Üstelik bu girişim milyonlarca Km karelik bir alanda gerileyerek, yaşanan büyük korku ve kaygıların basıncı altında, elde kalan nispiten dar topraklar üzerinde, bu topraklarda binlerce yıldır yaşayan, uygarlıklar kuran yerlileri asimile etmeden, Osmanlıdan devraldığı haliyle üstlerine çökmüştür. Bu farklılıklar ise, 200 yılın birikimlerine dayanarak siyasal hareketlere de girişmiş bulunmaktaydı. Cumhuriyet kurulduğu andan itibaren yüz yüze kaldığı Koçgiri, Şeyh Sait ve Dersim isyanları bunun ifadesidir (Koçgiri isyanından şeyh Sait isyanına oradan Dersim isyanına kadar uzanan süreçte, irili ufaklı 25 Kürt isyan bulunuyor. Kürt halkının diriliğine bir işaret olan bu ayaklanmalar, iç fetihle kanlı bir şekilde bastırılıyor. İç fetih darbeleri önlüyor ancak onun yerine geçiyor, militarizmi tanımlıyor. Bu da bize Osmanlı'dan Cumhuriyete mitarizmin dayandığı nesnel verileri işaret eder.)
Cumhuriyet'in Osmanlıdan aldığı darbeci mantığın kıymeti kendinden menkul gerekçelerinden biri "iç düşman", "iç tehlike" söylemidir. Kendi reasına, vatandaşına karşı savaş, bu söylemlerle yürütüldü. Militarizmin bu boyutu, her zaman dış ve iç fetihler tıkandıkça darbelere dönüştü. İttihatçı darbeciliği, II. Abdülhamit dönemi çözümlemeleriyle birlikte ele aldığımızda bu tablo tüm çıplaklığıyla belirginleşir; bu işleyiş Osmanlı'da olduğu gibi Cumhuriyet'te de sürmüştür. Buradan bir espri çıkaracak olursak, İç fetihler olmasıydı, Atatürk bile askeri darbeden kurtulamazdı, Kürt isyanları Atatürk'ü askeri bir darbeden korumuştur. Yanlış anlama yer vermemek için cümleyi şöyle kurmak daha doğrudur, Atatürk Kürt isyanlarına yönelik askeri kıyımların gölgesinde iktidarını sürdürmüştür.; buna Osmanlı yayılmacılığının çok açık bir biçimi olan Hatay'ın ilhakını eklemek hiçte yanlış olmayacaktır.
Bu noktadan gerisin geriye, darbeciliğe kaynak oluşturan nesnel verileri ele alarak bu güne geldiğimizde tablo çok daha belirgin hale gelir.
DARBECİ KÖKLER
OSMANLININ YAPISAL DERİNLİKLERİNDE
Cumhuriyet 87 yılında. 21.yy dayız ve hala darbelerden söz ediyoruz. Kimi ulusalcı aydınlar, Kemalistler, milliyetçi laikler, ulusalcılar ve özellikle milliyetçi-ırkçı saflarda darbe arzusu taşımayan çok az kişi var. Darbenin dayanılmaz cazibesini sağlayan gerçekler birilerinin Kemalist olması, laik ya da ulusalcı olmasıyla ilgili bir öznel eğilimden kaynaklanmıyor. Bu konuda ciddi araştırmalar var, olayın tarihsel ve nesnel boyutları üzerinde duran aklı başında yazılarda bulunmaktadır. Ancak darbe geleneği ve darbe tapınmasını ne cumhuriyet dönemine ne de bu dönümle ortaya çıkan ulusalcı akımların dünya algılarına bağlanamaz. Siyasal iktidarın kırılmasıyla, dünya güçler dengesinin değişimiyle, sosyalist sistemin çözülüp solcuların milliyetçileşmesiyle izah edilemez. "23 zindeliği" tabiriyle kendini Cumhuriyetle sınırlamaya çalışanların algılarıyla da izah edilemez.
Darbecilikte anlam bulan militarizmi ittihat ve terakkiye kadar götürenlerin bilgi sınırı da buraya kadardır. Bu siyasal algı belirlemeleri bir sonuçtur. İttihatçılığı, Kemalizmi militarizmle harmanlayan gerçekler başka yerdedir, birbirinin ürünü ya da halef-selef ilişkisiyle izah edilecek bir algı değildir. Bunun gerçeklerini Osmanlının yapısında aramak gerek; bu yapının objektif verilerinden beslenen, nesnel verileri üzerinden şekillen akıl bir sonuçtur. Sonuçları bilmek onları çözümlemeye yetmiyor, kaoslardan çıkışı sağlayamıyor. Eflatun'un da Şeyh Bedreddin’in de hayalleri müthişti.”
Darbeciliği irdeleyen bu satırlar gerçekte, ülkemizde tek boyutlu, tek dilli, tek kitaplı tek liderli dayatmanın tarihsizliği kadar talihsizliğini de irdeleme olayıdır.
Osmanlıdan geride kalan topraklarda, kadim uygarlıkları asimile edecek her türden kanlı girişimin mubah olduğu kesitlerde, bunu başaramamış olanlar 20 yy ulusların uyanışında buna girişmeleri artık mümkün olmayanı, mümkün kılma girişimiydi. Evrim, iç içe erime özelliğini sağlayacak koşulları çoktan aşmıştı. 1000 yıllık etkileşim ulusları ulus yapan, kültürleri, dilleri, gelenek görenekleri yaratan etkinlikler iktisadın çarkları arasında birleştirilmemişken bunu 20.yy da gerçekleştirmenin hiçbir yolu kalmamıştı.
Kürt ulusu modern bir ulus olarak, son 200 yıl içinde bin bir biçimde kendini ifade eden çabalarıyla 20.yy ortalarına kadar isyanlarla, ben bu çağın gereklerini uluslaşma sürecimin lehine kullanacağım diyerek getirdi. Cumhuriyet Osmanlı gibi iç fetihlerle kürdü kart kurt ederek akıl zoru yöntemlerle, güneş dil teorisi, Hitit Sümer Türkleri gibi çağ dışı söylemlerle var olanı, ayrı varlığı bastırmaya çalıştı. Ancak tarih bir dönemecin eşiğindeydi ve yer yüzünün hiçbir kudreti bu gelişmeyi tersine çeviremezdi.
PKK bu sürecin sonucudur. Ve en anlamlı Kürt siyasal bileşkesinin koordinasyonunun kolektif bir kimlik etrafında kendini ortaya koyuşuydu.
Kürt özgürlük hareketi, tarihin değişik ulusal kurtuluş hareketiyle bir çok ortak yanı olmasına karşı ayrı yanları olduğunu da dile getirmek yanlış değildir. Tespitlerime göre tarihin en az milliyetçi etkiler altında an az kalan hareketi bu harekettir demek yanlış değildir. Bu gün ülkede bir iç savaş yok ise bunun tek nedeni Kürt özgürlük hareketi ve önün önderliğidir. İkinci nedeni tarih, üçüncü nedeni bölgemizin özgün koşullarıdır, Kürdistan coğrafyasının karasal alanlarla kaplı olmasıdır. Bu gerçeklikte Türkiye egemen güçlerin katkısını aramak, sınır dışı operasyonları izahı mümkün olmaz hale getirir.
Konumuz çok uzadı.
Bu günü izah için bu ölçekte bir tarih irdelemesi yeterlidir. Cumhuriyetteki Osmanlı aklı iç fetih siyasetinin esiri yaptığı bu ortak ülkeyi barış içinde yaşanmaz hallere maceralara sürükleyerek inkarı dayatmakta ve bu inkar savaşın tek nedeni olarak ortada durmaktadır.
Özgürlük hareketinin birçok kez benim de orta-doğuda şahsi olarak tanık olduğum ve katıldığım basın açıklamalarına, barış eli uzatmalarına verilen kanlı kıyım cevaplarının yol açtığı kaoslar, bu güne kadar, bu aklın ürünü olarak gelmiştir.
Kürt açılımı, hepimizin desteklediği bir açılım olarak ortaya atıldı. Kaygılarımıza rağmen bu sürece tüm demokratik güçlerin omuz vermesi gerektiğini dile getirdik. İktidar bu açılımı ilan ederken açık ve net olarak en iyi Kürt ölü Kürt diyordu. Kürt ulusunun uyanışını siyasal bir önderlik etrafında sözünü ve gücünü birleştirdiğini tanımak istemiyordu. Esasında karşısında hiçbir şey istemiyordu. Açılım, kendi kendine, Kürdistan kapılarını açmaktı. Kürtler, siyasi iradesi olmayan Türkleşmiş Kürt olarak kabul sınırları içindeydiler, en ideal Kürt böylesine mevta hallerdeki Kürt’tü. Dayatılan buydu. Ancak kürdün kolektif kimliğiyle bir varlık olarak ortaya çıkıp düşüncesini iletmesi, bunu örgütlemesi bunun için bir yapılanmaya yönelmesi asla kabul edilemezdi. Açılım böylesi bir Osmanlı aklı algısıyla sürdürülmek istendi. Anadolu’nun makus kaderi böylesine makus bir aklın idaresi altında olası tüm şansların önünü tıkıyordu.
Bu koşullarda 29 Mart 2009 mahalli seçimlerine gidildi. Bu seçimlerde iktidarın içine girdiği kepazelik, buzdolabı dağıtımından kömüre, mobilyadan para kadar her türden anti-demokratik yolu alet olarak kullanıyordu. Bu ülkenin ordusu laiklik konusunda iktidarla içine düştüğü sahte çekişme kürdün iradesiz kılınması için, mahalli seçimlerde son düelloyle yere serilmesi için bir dayanışmaya dönüyordu.
Bu sürecin sonucunu ele alan 21 Mayıs 2009 tarihli yazımda özetle şunları dile getirdim
”Son düello da sonuçlandı. Kendini 22 Temmuz 2007 genel seçimlerinde galip sananların mağlubiyeti, 29 Mart 2009 yerel seçimleriyle, açığa çıktı. Bu topraklar özgürlük istiyordu ve bu talebin arkasında halkın kararlı iradesi duruyordu. Akıl almaz engellere rağmen Kürt özgürlük hareketi açıkça söylendiği gibi Kürdistan’ın sınırlarını çizecek mahiyette bir sonuç alıyordu. On yılların mücadelesini taçlandıran bu sonuç, kaçınılmaz olarak kendi mantıki süreçlerinin ifadesini de dile getirecekti.
Kürt özerkliği bu noktada haklı bir talep olarak tarihin tüm evrimi içinde olan güçler dengesi çatışmalarının son sözü olarak beliriyordu.
Kürt özerkliği, bütünsel anlamda Anadolu halkları özerkliği projesinin bir parçası olarak algılanmadan bir ayağı aksak kalır. Bu gelecek anayasa tartışmaları için olduğu kadar, halkın bilince çıkartacağı demokratikleşmenin yol haritası içinde çok büyük öneme sahiptir. Bunun da yolu, özerklik talebinde bulunacak her farklılığımızın, ayrı varlığın özgün örgütlenmesi ve mücadelesiyle fiili olarak siyasetin sahnesinde yer almasını gerekli kılar. Kürt halkı bu yolu büyük bedeller ödeyerek hepimiz adına açtı. Bu yoldan yürümek için herkesin üzerine düşeni yapması gerekmektedir. Son tahlilde özgürlük, ona sahip olmak isteyene aittir. Kimse kimsenin adına özgürlüğü kullanamaz.
Yazılarımda milliyetçileri çılgına çeviren, Fırat’ın ötesinden yükselen özgürlük ve demokrasi mücadelesine Torosların güneyini de bir manivela olarak katalım çağrısı gerçekte, Fırat’ın ötesini ve berisini, Torosların güneyini ve kuzeyini kapsayan bir ortak ülke algısının özgürlük projesidir. Bunun mantıki sonuçları, ortak ülkemizin çok başkentli olması gerektiğine işaret eder. Bunu da açıkça ilan etmemiz gerekiyor. Bu ülke birimizin değil de hepimizin ise, Ankara resmi, İstanbul filli başkent olduğu gibi, Diyarbakır ve Antakya ihtiyari başkent olmalıdır diyorum. Bu önerme bu gün her zamandan daha gerçekçidir; Kürt özerklik talebinin de doğal sonucudur. Anadolu halklarının tarihsel özleminin en açık şekilde demokrasi ilkeleriyle, bölücülüğe, milliyetçiliğe yer vermeden dile gelişidir.
Bir milliyetçi komünist softa, bu söylemim üzerine; “bölün daha ne kadar bölecekseniz bu ülkeyi” diye havladı. Kullanım tarihi bitmiş bu akılsızlıkları muhatap almayacağımız açık.
Gerçekte, ülkemizin en birleştirici söylem buydu. Anadolu halklar gerçekliğinin en birleştirici söylemi her ayrı varlığın, her farklılığın kendi özgün mücadele zenginliğiyle, kendini ifade ederek örgütlenmesi ve siyasal taleplerini bu ortak paydaya dökmesini gerektiriyordu. Birleştirici tek yol budur. Bu yolu özveriyle açan Kürt halkına omuz vermek, ortak ülkemizin demokrasi mücadelesinin kendisidir. Bu açıdan Kürt özerkliği tüm halkların özgürlüğüdür diyorum.”
Kürt özgürlük hareketinin haziran atılımını bu tarihin çekilmez acıları, öz verili barış çağrılarının bir sonucu olarak görüyorum.
Mücadelede çok hassas davranmak gerektiğini önemli belirlerken, şu yanılgıya kapılmamak gerektiğine de işaret edeceğim. Bir savaş dayatılmıştır, bir ulusun yok edilmesini amaçlayan. Lozan’da tanınan haklarını bile vermekten kaçınan bir aklın dayattığı savaş esasında Kürtler kadar Türkleri de tüm Anadolu farklılıklarını da esir almıştır. Bu savaşta, haksız olan egemen güçlerdir haklı olan özgürlük hareketidir. Bu tespit bize her olayın nasıl yorumlanacağını yeterince açık hale getirir.
Kimse kimseyi aldatmasın, katleden, dış destek alarak kendi vatandaşına sınır dışı operasyon düzenleyen Devletin kendisidir. Bu devlet gerçekte Türk halkının da barışını ve güvenliğini katletmektedir.
Tam bu noktada bir kez daha ve çok açık olarak bölgemizde kimlerin güvenlik doktrinleri birbiriyle kesişmektedir açık hale gelmiştir. İsrail ve Türkiye, aynı tarihi neden ve gerekçelerin esiri olarak hükümranlık alanlarındaki halklara bir istilacının davranışını sergilemektedir.
Kestirmeden söyleyeyim, 30 mayıs 2010 tarihinde PKK gerillalarının İskenderun deniz komutanlığına bağlı askeri bir bölgeye yönelik saldırısını, İsrail’in, Gazze’ye insani yardım taşıyan Marmara gemisine yönelik insanlık dışı operasyonunu birbiriyle ilişkili görmek sadece aptalcadır. Bunu kışkırtan söylemler gerçekte İsrail’in insanlık dışı eylemini aklamaya çalışan içimizdeki Siyonistlerden başkası değildir. Bunlar iyi İsrail yönetimi kötü İsrail yönetimi diye halkımızın Siyonizme karşı gelişen tepkisini sindirme gibi bir amaç taşımaktadır.
Bu noktadan bölgemizdeki duruma göz atmak daha kolay olacaktır.
İsrail bölgemizde bir işgal gücü olarak konumlandırılmıştır. II. Dünya savaşının kefaretini Avrupalı Emperyalist güçler o kesitin dengeleri içinde bölgemize kuşaklar boyu ödetecek bir planla, Filistin topraklarına İsrail devletini konumlandırarak ödediler. Tarihi Filistin halkının anavatanı, binlerce yıl önce yaşama açıp, bunu sürekli kılarak bu güne geldikleri topraklar üstünde, kendi kültürel gelişimlerini oluşturdukları kolektif kimlikleri yok sayılarak başka toraklara emeklerini vermiş Yahudileri sürgün ettiler. Bitmiş bir savaşın ardından tazminatlarını da ödeyerek, kendi öz topraklarında, binlerce yıldır yaşamlarını sürdürdükleri topraklarda bırakacaklarına Nazilerin tamamlamadıkları görevi, Yahudi korkularını da kullanarak Filistin’e taşıdılar. Yahudilerin yerleşimi için yer tercihleri yapılırken, Çad ve Arjantin gibi önermelerinde zaman zaman öne çıktığı olmuştur. Ancak o dönemin İngiliz çıkarları petrol alanı bölgemizdeki çıkarlarıyla uyumlu bir ileri karakol konumlandırmak için Kıbrıs’tan daha önemli gördüğü Filistin topraklarında ısrarlı oldular. Siyonist kongrenin bu ısrarı dini etkenlerinde devreye sokularak ikame edilmesi gündeme geldi. Dediler ki,” iki bin yıldır yemek yerken her Yahudi Kudüs’e dönme hayali kurarak dua ederken bir başka yere gitmesini asla düşünemez.”
Siyonizm, bir emperyalist yayılmacı ideolojidir. Batılıdır. Yahudi emperyalist sermayenin, gerçek anavatanı olan Avrupa’da özellikle İngiltere ve ABD de doğan orada gelişip büyüyen sermeyenin tüm ideolojik algılarını temsil eden bir siyasi duruştur. Yayılmacı karakteriyle, II. Dünya savaşı öncesi ve sonrası, uluslar arası yayılmanın temsilcilerinden ve destekçilerindendi. Bu karakteri Yahudileri yeni bir yurt kazandırma yönündeki tercihleri de etkilemiştir.
Bu gelişmenin tarihi arka planı I. Dünya savaşı öncesine kadar gider ve tamamıyla Kapitalist dünyanın meta ihracından sermaye ihracına geçiyle temsil edilen emperyalist evresiyle kesişir.
I.Dünya savaşı ardından artan bir yayılmacılıkla at başı giden Siyonist çabalar, bölgemizde Yahudi yerleşimi yönünde, demografik yapıları alt üst edecek sonuçlarıyla kendini gösterir. Bu dönemin ayırıcı özelliklerinden biri olarak tarihe düşülen notlardan biri, Sultan II. Abdülhamit’in Siyonistlerce önerilen Filistin topraklarının satın alınmasına karşı duruşu ve İttihatçılar tarafından hal edilişi arasındaki bağ konumuz dışında önemli bir belge gibidir. Bu konuda yakın zamanda Şam’da açığa çıkan ve Şazelli Şeyh Mahmut Ebu Şamat’a Selanik’ten gönderilen mektupta aynen şunlar yazılmaktadır “İttihat Cemiyeti'nin rüesasının tazyik ve tehdidiyle Hilâfet-i İslâmiyeyi terke mecbur edildim. Bu ittihatçılar, Arazi-i Mukaddese ve Filistin'de Yahudiler için bir vatan-ı kavmî kabul ve tasdik etmediğim için ısrarlarında devam ettiler.”
I.Dünya savaşı bitmişti. Osmanlı tarihe karışmış, sultası altında kalan topraklar, iki temel emperyalist güç arasında 1925 San-Remo anlaşması gereği mandaterlik altına alınmışı. Bölge A ve B alanlarına ayrılarak Fransızlara ve İngilizlere verilmişti.
7. Ordu ve Hatay davası yazımda bu noktayı şu cümlelerle ifade ettim. “Olayları ciddi bir araştırmayla, tarafsızca sergilediğinde görülecek olan gerçekler, I. dünya savaşı ardından, galip devletlerin Ortadoğu’yu, 16 Mayıs 1916’da Seykes-Picot Anlaşması, Kasım 1917’de ilan edilen Balfour Bildirgesi ve Milletler Cemiyeti Yasası’nın 22. Maddesiyle öngörülen ve 28 Haziran 1919’da kurulan “Mandat” sistemi gereğince, Fransızlarla İngilizler arasında, iki bölgeye bölünüp (Fransızlara, Suriye, Kilikya ve Lübnan A bölgesi ve İngilizlere Filistin, Ürdün ve Irak B bölgesi olarak) 25 Nisan 1920 San Remo Anlaşmasıyla karar bağlanan manda altına almasıyla başlar. Bu başlangıç, bölgemizde bu güne kadar süren, bitip tükenmeyen sorunların, kapanmamış dosyaların da başlangıcıdır. Bölgemiz manda altına, manda yasalarıyla girmiş, ancak emperyalist çıkarlar, hiçbir hukuk kuralına bağlı olmaksızın manda altına alınan ülke toprakları üzerinde insanlığa ve kaynaklara karşı insafsızca, pervasızca ve zalimce davranarak tasarruflarda bulunmuştur.” ( sayfa 4)
Bu süreç en çok Filistin halkının zararına sonuç verdi. İngiliz etkisi ve buna eklenen Siyonist kongrenin yönlendirmeleri, Filistin halkının bu güne kadarki acısını oluşturdu. Bunu da “Terörist İsrail devleti” başlıklı makalemde şöyle dile getirdim
“I. dünya savaşı ardından, İngiliz emperyalizmi dünyayı diğer emperyalistlerle fiili olarak yeniden paylaşmıştı. Denizlerin bittiği yerde, Ortadoğu ve doğu Asya’ya açılan önemli bir kara parçası olan Filistin toprakları da askeri güçlerle işgal edilmiştir. Ortadoğu’nun enerji kaynaklarına, Asya’nın ticaret kervanı yollarına, Hindistan’daki egemenliğin lojistik ihtiyaçlarına stratejik bir üs olarak Filistin işgali, aynı zamanda Siyonistlerin istilasıyla at başı gitmişti. Bu iki işgalci güç biri birini tamamlayan ortak amaçlar etrafında katliam ve gasplarla işe koyulmuştu. Bu süreç, tarihlerinin hiçbir döneminde bu toprakları bilmemiş, bu toprakların tarihsel kültürüyle hiçbir ortak yanı olamamış Yahudi dini mensubu insanlar binlerce yıldır yaşamakta oldukları vatanlarından, kimisi Rusya’dan kimisi, Amerika’dan kimsi, orta Avrupa’dan sökülerek, hayali ve hurafe dini çağrılar peşine, “tanrının vaddettiği topraklar” adı altında, sürüler halinde getirilip, Filistin Arap halkının binlerce yıldır yaşadığı, medeniyete açtığı topraklara bir işgalci güç olarak yerleştirildiler.
Dünyayı sarsan ve hala meşgul eden Ortadoğu surunu böylesine haksız bir girişimle başlatılmış oldu. Bu adım İngiliz emperyalizminin bölgemize ilişki geliştirdiği böl-yönet siyasetinin bir ürünü olarak gündeme gelen ve I. Dünya savaşı ardından 1916 Mayısında imzalanan Sykes-Picot Anlaşması ve 1917 Kasımında ilan edilen Balfour Bildirisi’ ile atıldı. 1919 Versay Anlaşmasıyla Filistin Mandası’nın İngilizlerin eline geçmesi, Siyonist emellerin bölgemizde cirit atması için yeterli zemini oluşturdu. Bilindiği gibi, tarih boyunca sömürgeciler bu fırsatları yerli halkların aleyhine, yüz yıllar boyu sürecek yıkımları yönünde istismar edeceklerdi. Nitekim olan da, bu güne kadar süren de Filistin topraklarının yerli halkı olan Arapların toprakları, dıştan getirilen Siyonistlerce gasp edilişi oldu. Filistin’de, I. Dünya savaşı bitiminde 40.000 civarında olan Yahudi nüfusunun, 1931’de 175.000’e, 1935’lerde 200.000’e ve 1939’da 430.000 kişiye yükselişi, sömürgeci politikaların, Siyonist işgalcilerle el ele planlıca yürütüldüğünü göstermeye yeterlidir. Binlerce yıldır üstünde yaşadıkları toprakları adım adım kaybeden Filistin Arap halkı, çok doğal ve çok haklı olarak bu gidişe dur diyecek direncini ortaya koyarak, dev bir coğrafyaya yayılmış Arap kardeşlerinden, Arap devlet ve etkinliklerinden yardım isteyecekti. Nitekim bu gelişmelere duyarlı olan Araplar, 1931 Aralığında, 22 Müslüman ülke delegelerinin katıldığı Kudüs konferansını bağladılar. Bölgeyi sarmakta olan tehlikeye dikkat çekip tepkilerini ve uyarılarını yaptılar. Bu dönem Arap halkları ve yönetimlerinin barış yanlısı eğilimleri, Siyonist gaspçıların örgütledikleri Stern, Argon gibi terör örgütleri tarafından silahlarla karşılık buluyordu. İsrail devletinin kuruluşundan bu yana yer alan tüm yetkililer bu terör örgütlerinin eli kanlı katilleriydiler. Arap halkı 400 yılı aşkın süren Osmanlı egemenliğinden kurtularak bağımsızlığa doğru el yordamıyla yürürken, özgürlüğü için kendini toparlarken, İngiliz sömürgecileri ve Siyonist askeri gaspların karşısında tüm barışçıl yolları deneyerek hak arayışını sürdürüyordu. Buna karşılık olarak o günden bu güne sürekli Siyonist katliamlarla, yeni işgal ve gasplarla cevap verildi. Bu gün, Filistin Arap halkı evlatlarının taşlarla direnişten, İntihar eylemlerine kadar uzanan haklı mücadelesi, işte o günlerden itibaren başlayan ve bu gün tüm acımasızlığıyla süren Siyonist terörün dayanılmaz ağırlığıyla dayatılmış oldu. Bu günü irdelerken kaçırılmaması gerek temel halka budur; ilk zulüm, ilk işgaller, ilk gasplar ve bunu sürekli kılanlar ve bölgemizin bu güne kadar kana bulanmasına yol açanlar yalnızca Yahudi Nazileri Siyonistler olmuştur.
Arap halkları ve yönetimleri, Kudüs Konferansı (1931) ardından, değişmeyen İngiliz-Siyonist teröre ve işgale karşı yine barışçıl direnişle cevap vermeyi, uygar olmanın bir göstergesi sayarak, Tüm Arap ve İslam alemini İngiliz-Siyonist malları almamaya, boykota çağırdı (1933). Bu boykot İngiliz sömürgecilerinin artan baskısıyla karşılaştı. Filistin Arap halkı 1929 ağustos ayaklanmasından yeni çıkmıştı. Ağustos ayaklanmasında Sömürge valisinin Yahudilere gösterdiği toleransın dini ve toprak işgalinde yarattığı sonuçlardan patlak vermesi, 1933 ayaklanmasının daha yoğun ve kapsamlı olacağını gösteriyordu. Nitekim Filistin Arap halkı bu kez, Siyonist yayılmacılığın temelinde İngiliz sömürgeciliğinin açıkça yer almasına karşı tüm Filistin’e yayılan ayaklanmaya başladı. “Sami temsilcisi Wagop sömürgeler bakanına Ekim 1933 ayaklanması, hükümete ve İngilizlere karşı bir damga taşıdığını bildirdi. Ki, Yahudilere karşı saldırılar olmadı. Sami temsilcisi ayaklanmanın doğrudan olan nedenlerini Yahudi göçüne karşı olan protesto arzusuna bağladı.” ( Filistin İşçi Hareketi. Esat Sakar s:151 ) Bu gelişmeler artarak devam etti ve 1936 ayaklanmasına kadar sürdü.
1936-1939 yılları boyunca süren Filistin halk ayaklanması, çetin ancak kararlı bir tutum olarak tarihe geçti. Filistin halkı sömürgecilere ve Siyonistlere karşı, bu güne kadar sürmekte olan kararlı mücadelesine başlamış oldu. Bu mücadele, adı bu güne kadar destan olan ve Terörist İsrail devletine karşı en büyük direnişleri yürüten örgütlerin ilham kaynağı olan Şeyh İzzedin El Kassam’ın İngilizlere karşı açtığı özgürlük mücadelesiyle başladı. Şeyh İzzedin El Kassam Suriye’nin Ceble kasabasından olup, Fransızlara karşı mücadele saflarından gelmiş, büyük bir vatansever olarak Filistin halkının davasına önderlik etmiştir. Şeyh 12-19. Kasım. 1935’inda İngiliz askeri birlikleri tarafından 25 arkadaşıyla ağır bir çatışmanın ardından şehit edilmiştir. Ancak Şeyh’in Ölümü Filistin’in dağınık güçlerini ve liderlerini toplamak ve 36 devrimini ayağa kıldırmak için bir kıvılcım görevi görmüştü” (Sayfa 10)
Bu süreç çatışmalı bir biçimde II. Dünya savaşının ardından İsrail’in kuruluşuna kadar devam etti. İsrail o gün bu gün bölgenin temel sorunu haline gelmiştir.
Bundan sonrası kesintisiz kıyım ve istilalarla geçen İsrail genişlemesi ABD emperyalistlerinin bölge politikalarına uygun bir çimin altında ilerlemişti.
İsrail, bölgenin en köksüz devletidir. Devlettir ama yerli değildir. İstilacıdır, işgalci ve yayılmacıdır. Bu onun bu topraklarda anavatan oluşturan emekler sunmamasının bir sonucu olarak gerginlik içinde, güvenlik doktrinlerini de şekillendirerek savaş ortamı içinde yaşamasına yol açmıştır.
İsrail tipik bir Türkiye cumhuriyetidir. Filistinlileri ya ölü ya da köle istemektedir. Filistin halkı diye bir halkı tanımamaktadır. Hükümranlığa altındaki topraklarda yaşayan Filistinlileri İsrail üst kimliği adı altında tek ulusa mahkum etmektedir. Bu baskının sonuna kadar gidemeyeceğini gördüğü yerde ise, Filistin özerk bölgesi yaratarak Oslo anlaşması ardından, İsrail’i tek ırklı bir devlete dönüştürmek için ırkçı duvar örgüsünü yönelmiştir. Filistin topraklarını küçük parçalara ayırıp birbirinden yalıtarak, en verimli toprakları en stratejik tepeleri alarak, Filistin topraklarını yaşanmaz adalar halinde bölmektedir. Bu yönde tarihe geçecek birden çok programlı katliama serisiyle direnen halkı yok etmeye girişmiştir. Der Yasin’den (1948), Filistinlileri Lübnan işgali sırasında (1982), Sabra ve Şatilla kamplarında katlederek sürmüştür. Bunu 29 Nisan 2020 de cenin kampı katliamı takip etmiştir. Burada da kalmayan İsrail insanlığa meydan okuyarak, Filistinli liderleri tek tek başka ülke sınırlarını ihlal ederek suikastle öldürmüştür. Bunun için devlet üst kademesinin oylama usulü karar verdikleri açığa çıkmıştır; Gassan kanafani, Ebu İyad, Ebu Cihad, Rentisi, Şeyh Ahmet Yasin, Ebu Ali Mustafa, Lübnanlı Hizbullah lideri İmad Muğniyi gibi binlerce lider bir devlet politikası ile yok edilmiştir.
İsrail her adımda insanlığa meydan okuyarak, arkasında batı desteğiyle bu vahşeti sürdürmüştür. Batının kahredici sessizliği her türden çıkar hesaplarının dışında bur duruşu göstermektedir. İsrail kendine ait olmayan topraklarda hırsız tedirginliğiyle var olmasının kaçınılmaz sonucu her şeyi düşman olarak algılamakta ve böylelikle kendi halkının yaşamını savaşa endeksli hale getirmektedir. Yahudi’nin Yahudi’den başka dostu yoktur söylemi ise bu bölgede kimlerin güvenlik doktrinlerinin kesişme halinde olduğunu yeterince göstermektedir diyeceğim.
21.yy girerken bölgemizde üç önemli savaş vuku buldu. Bu savaşlar de öncekiler gibi İsrail tarafından başlatıldı. Dördüncüsüne da hazırlanıldığını söylemek yanlış olmayacaktır.
Bu savaşların ayrıca ortaya koyduğu gerçek İsrail’in güvenlik doktrini ile Türkiye’nin güvenlik önemli oranda kesişme halinde olduğudur. Her iki ülke de, iç düşman diye ilan ettiği yerli halkla savaş halinde yaşayarak sürdürmektedir. Her iki ülkede bu savaşı içte olduğu kadar, sınır ötesi operasyonlarla da acımasız ve orantısız silahlı güç kullanımıyla sürdürme çabasındadır. Etnik sorunlarını farklılıkların hak taleplerini demokrasiyi derinleştirip genişleterek çözmek yerine, silahlı güç kullanarak çözme üzerine kurulu olan güvenlik doktrinlerini esas almaları, bu iki ülkenin siyasal hükümranlığını kendine ait olmayan coğrafyaları yerli halkından gasp ederek hükümranlığa altına almasındandır. Tarihte yaşama ilk kez açmadığı topraklar üzerinde siyasi ve askeri hükmün sağladığı kılıç hakkıyla sorunları çözüme girişimi, bu doktrinin temel taşlarını oluşturur.
Türkiye, İsrail’den farklı olarak, ortak coğrafyada 1000 yıllık birlikte yaşamanın yarattığı ortak tarih, gelenek, görenek ve sosyal ilişkilerde anlamını bulan veriler, 20 yy ın kitlesel kanlı kıyımını nispeten dizginlemiş sayılır. Son yüz yıla yakın zamandır Cumhuriyetle başlayan tek ulusçu süreç bu tarihsel birliği ciddi şekilde zedelemiştir.
II. BÖLÜM
BÖLGEMİZDE DURUM
(Özet aktarım)
Bölgemizde durum ve terör örgütü olarak yapılandırılmış Siyonist İsrail devletinin bu bölümün ana temasıdır. Bunu sağlıklı kavramak için çok gerilere gitmeyeceğim. 21. Yy da İsrail’in başlattığı üç savaş üzerinde durarak bu güne nasıl gelindiğini izah etmeye çalışacağım.
Bu üç savaş sağlıklı olarak kavranmaksızın bölgemiz hakkında söylenecek her söz ayakları havada kalır.
Her üç savaş üzerinde blogumda geniş makaleler yazdım. Yorumları en geniş haliyle okumak isteyenler bu makaleleri okumalıdırlar.
Birincisi Irak savaşı 20 Mart – 9 Nisan 2003
Bölgemiz sorunlarının küresel boyutu, bir yanıyla Enerji kaynaklarının en önemli coğrafi kuşaklarından birini oluşturmasından ileri gelmektedir. Bu ABD’nin bölgedeki çıkarlarına ve müdahalelerine de temel gerekçe oluşturmaktadır. ABD, Ak deniz, Ortadoğu ve Kafkaslardan oluşan paralelde yakın ve uzak geleceğin iktisadi faaliyetlerine temel unsur olan enerji kaynakları için büyük önem vermektedir. Körfez savaşıyla başlayan bölge üzerinde açık fiili askeri istila, Afganistan savaşıyla ikinci adımı atmıştır. Ancak bu adımlar tatmin edici olmaktan uzaktı. Söz konusu paralelde kopuk halkaları en azından elli yıllık bir kıskaç altına almak için atılması gereken çok önemli adımlar vardı. Bunların başında Irak rejimini değiştirme adına tüm Araplara ve özellikle ABD çıkarlarını değişik yollarla zedeleme konumunda olan ülkelere ve bu arada İran’a sert bir ders vermek gerektiği inancı bulunmaktadır.
İkincisi 12 Temmuz 2006 Lübnan savaşı ve BOP kırılışıBu
savaş için söylenecek çok şey var. En önemlisi bölgemizin kaderini değiştiren savaş olmasıdır. İsrail ilk kez bu savaşta yenilgiyi tattı. Bundan sonrası bir çorap söküğü gibi geldi. Bölgemize tasallut olan güçleri gerin geriye dönmeye başladı. İsrail savaş mekanizmasının işe yaramaz olduğu da açığa çıkmış oldu. Bu ise, İsrail içinde şaşkınlık ve kaos içinde sürüklenerek pervasız maceracı girişimlere yönelmesine yol açtı.
Bölgemiz için değil tüm insanlık için de bir risk haline gelen İsrail, ABD için de taşınması güç bir yüktür. Lübnan savaşı bu gerçeği gözler önüne serdi.
Üçüncüsü Gazze savaşı. 27 Aralık 2008- 18 Ocak 2009
Bu savaş Lübnan yenilgisi sendromunun, içte küçük bir zaferle aşılması amacını taşıyordu.
“Varılması istenen hedef,
1. Gazze'nin istilası
2. Tüm direniş güçlerinin mutlak olarak tasfiyesi
3. İsrailli esir asker Cilat Şalit'in kurtarılması
4. Gazze'nin El Fetih'li teslimiyetçilere (Mahmut Abbas- Muhammed Dehlan) sunulması.
5. Sınır kapıları denetiminin uluslar arası güce bırakılması.
6. Silah girişini sağlayan tünellerin yok edilmesi.
İsrail Siyonistlerinin bu hedef için Gazze'de yıkmadığı ev, dağıtmadığı tarımsal alan, kazmadığı yol kalmadı. Beyaz fosfor bombalarıyla da yakmadığı bir canlı türü kalmadı. %90 sivil olan 1300'den fazla şehit (410 çocuk, 103 kadın) ve 5340'tan fazla yaralılarla (enkaz altındakiler hariç) bir cehennemi tablo oluştu. Sonuç; hiçbir hedefin gerçekleşmemesiydi.”
Zafer yeniden direnenlerin oldu Filistin halkı artık dünyanın en büyük askeri tersanesi karşısında yenilmeden bir savaş ortamından çıkabileceğini göstermişti. Süreç tersten işlemeye yöneldi.
İsrail gerçek anlamda, bölgede bir yabancı, dünyada da bir irin haline gelmiş bölge ve dünya barışını tehdit eden ülke konumundadır. Savaş üzerine kurgulanmış sosyal yaşamı, tüm çevresiyle uzak-yakın komşularıyla savaş halinde olması, dünyaya açıldığı tek kapı olan denizlerin sayesinde bir nefes kapısına sahiptir. Bu da daralmakta ve kapanma işaretleri göstermektedir.
Iran üzerine kurguladığı yalan makinesinin hala bir sonuç üretememesi, Irak’ın başını yıkarak ondan kurtulma senaryosunu Iran için tekrar edememesi ve bu arada bölgede güçler dengesinin hızla değişmesi ABD’nin ırak sendromundan kurtulamamış olması İsrail’i taşınmaz bir kambur haline getirmiştir.
ABD’nin hiçbir çıkarına cevap vermeyen, gerici Arap yönetimlerini, halkları nezdinde akıl almaz bir tecride götürerek sonuçsuz kalan İsrail artık dünyanın tepkisini üzerine çekmeye başlamıştır. Bu bir yuvarlanma halidir, kar topu gibi büyüyen bir kirliliktir. Kimse bulaşmak da istememektedir.
30 Mayıs 2010 akşamı Gazze’ye insani yardım götüren deniz konvoyu gemilerine yaptığı saldırılarla da artık geri dönülmez bir noktaya gelmiştir. İsrail şaşkındır, yaptığı her işi yüzüne gözüne bulayan savaş bunağı konumundadır. İnsanlığa meydan okuyan pervasızlığı önüne gelene ateş ederek çevresini de boşaltmıştır.
Bölgemizdeki güçler dengesi İsrail’in boynunu geçmekte olan idam ipi gibi gittikçe daraldığını gösteren gelişmeler, Filistin halkının direnişini güçlendirmektedir.
Bu noktada, Türkiye İsrail benzerliğinin önem taşıdığını dile getireceğim, Bu aynı zamanda Filistin davasıyla Kürt halkının davasının farklılıklarına rağmen temel kriterlerde büyük bir örtüşme içinde tarihin son ulusal kurtuluş hareketleri olarak ilerlediğinden söz etmek yanlış olmayacaktır.
Bu açıdan PKK’nın haziran atılımı ile Filistin halkının kazanımları arasında oluşan paralellik bölgemizin kader birliğinde, nasıl bir uyumluluk içinde olduğunu da göstermektedir.
Sözlerimi bitirirken, binlerce ayrıntı ve açıklamadan kaçınarak dile getirdiklerim uzun olmasına karşın özetle, bölgemizde yürüyen savaş, yerli halklarla istilacılar arasındaki savaştır dersem abartmış olmayacağım.
Türkiye’de egemen güçler kendilerini İsrail konumuna düşürmek istemiyorlarsa, 1000 yıldır yaşadığı bu topraklarda gerçek anlamda bir anavatan sahibi olmak istiyorlarsa, kendi halklarının ve gelecek kuşaklarının güvenliğini kazanmak istiyorlarsa, en az onlardan daha da kadim ve yerli olan halklara demokratik bir cumhuriyet içinde kurucu eşitler olarak anayasal ve yasal, kurum ve kuruluş düzeyinde tüm siyasal haklarını tanımakla yükümlüdür.
Bölgemizin haritası bir askeri haritadır. Belli kesitler arasında da sık sık değiştiği bilinmektedir. Kim askerini nereye kadar getirmişse orasını istila ederek ne bur ulusal sınır ne de bir ana vatan oluşturabilir. Bunun için gerçeklere dönmek tarihle cesurca yüzleşerek farklılıkların hakkını teslim etmek gerekmektedir. İsrail’in bu konudaki şansı olağan üstü zayıfken Türkiye’nin çok daha büyük şansa sahip olduğunu belirtmek gerek.
Bu ülke ve bu bölge birimizin değil hepimizindir diyorum. Bunun için eşitler olarak haklarımızı kullanabilmeliyiz.
6 Haziran 2010 Pazar
İslam hakları yok, insan hakları var
Baskın ORAN
5 Haziran 2010
İslam hakları yok, insan hakları varBizzat ABD’nin, hoşlanmadığı ülkeler için icat ettiği bir terim var: Haydut Devlet (rogue state). İsrail’in devlet terörü, silahsız sivilleri bu sefer de uluslararası sularda katletti. Tam bir Jüdeo-faşizm, tam bir “Deniz Haydutluğu” olayıdır.
Büyükelçi konutunun önündeki protestoda mikrofon uzattılar. Şöyle dedim: “Sözüm, konutta oturanlaradır. Sayın Büyükelçilik Mensupları. İsrail devleti, Filistinlilere bunları yapacak en son devlet olmalıydı. Çünkü 1948’de, Nazi mezalimine uğramış insanlar tarafından kuruldu, şimdi Filistinlilere ve onlar için konuşanlara mezalim yapıyor. Bu inanılacak şey değil. Ama belki de tıpta izahı var: Küçük erkek çocuklara tasallut edenlerin geçmişleri araştırıldığında, kendi çocukluklarında tasalluta uğramış insanlar çıkıyor karşımıza. Söyleyeceklerim bundan ibarettir.”
Bosna’ya benziyor ama…
Türkiye’nin Filistin politikası, 90’lardaki Bosna politikasını çağrıştırıyor: Doğrudan menfaati olmadığı bir konuda çok aktif tutum izlemiş, mazlum Boşnakların yanında olmuş, dünyada ciddi puan toplamış, hiçbir zarara da uğramamıştı. Yalnız, şimdi birtakım farklar var:
Rakip farklı. O tarihlerde gücü çok daha az olan Türkiye, Sırbistan’la (ve azıcık da Yunanistan’la) sürtüşmüştü. Ama ABD politikasıyla çok uyumlu bir konumdaydı. Şimdi ABD destekli ve rezil derecede saldırgan nükleer güç İsrail’le çatışıyor. Sırbistan Türkiye’ye hiçbir şey yapamazdı, yapamadı. Oysa son olay AKP politikasının (mesela, “Van Minüt”ün) intikamı. Dış politika, Mazhar-Fuat-Özkan’ın “Asabiyim ben”ini kaldırmıyor; sakin düşünmek lazım.
Boyut farklı. Türk dış politikası, bir Stratejik Ortaboy Devlet’in sınırlarını aşma eğilimi gösteriyor. Bu devlet türü bölgesel planda çok etkili olabilir, ama evrensel aktörlerle rekabet/mücadele edemez. İsrail tamam; ama ‘ABD’nin gözdesi’yle çatışınca iş evrensele kayıyor. Orta siklet, orta siklette güreşir.
Uluslararası ortam farklı. Çok boyutlu bir farklılık bu.
A) 90’larda, uluslararası oydaşmaya (ve Türkiye’ye) büyük önem veren Clinton iktidardaydı. Şimdi de Obama Türkiye’yi çok önemsiyor ama, kendisi zayıf. Bush döneminin neo-conlarını daha temizleyemedi. “Obama-con” bürokrasi, İran konusunda Başkan’ın Türkiye ve Brezilya’ya 2,5 sayfalık destek mektubunu görmezden gelebiliyor. “Tek bir mektup ya da görüşme, tüm görüşmeleri ya da ortak anlayışı yansıtamaz” diyebiliyor (Radikal, 29.05.10).
B) Devletler enerji konusunda birbirinin gözünü oymaya başladı. 90’lardaki özgüveni kalmayan ABD, nükleer tekeli sürdürmeye kararlı diğer kulüp mensuplarının açık (AB) veya kapalı (Rusya, Çin) desteğini almış vaziyette. Bu, Stratejik Ortaboy Devlet için biraz fazla ‘dişli’ bir cephe.
C) Türkiye, Rusya’ya biraz fazla yaklaşmış izlenimi veriyor ve bu ABD’yi korkutuyor. Bu ülkeye doğalgaz bağımlılığı yüzde 70 iken, ihalesiz olarak ve mülkiyeti-yönetimi verilerek bir de nükleer santral ısmarlıyor. Bunlar, “eksen kayması” izlenimlerini azdıracak ve Batı’yı ürkütecek gelişmeler. Güçlü olanın korkutması etkilidir, pek güçlü olmayanın korkutması kendisi için risklidir.
Böyle bir ortamda Erdoğan gücünün ötesinde konuşuyor: “Bu işin peşini bırakmayacağız”. Çok onurlu bir tutum ama, kaç kişiyle? Dikkat ettiyseniz, bu kadar açık bir rezalete rağmen herkesler arazi oluverdi; klasik “kınama”dan öte bir uluslararası tepki yok. Çünkü, Can (Dündar) da mükemmelen yazdı, dünya kamuoyu İsrail’e karşı çıkmayı İslamcılık olarak alıyor (Milliyet, 01.06.10) ve İsrail’in üzerine fazla gitmiyor. Nitekim, söylediğim protestoda dindarlar ezici çoğunluktaydı. Sürekli tekbir getirildi. Tabii, bu, rezil 12 Eylül faşizminin Sol’u ezmiş olmasının rezil sonucu ama, netice itibariyle olay böyle.
Bu arka-planla?
Türkiye’nin politikası çok onurlu. Hemen sonuç vermeyebilir ama bir ‘kredi birikimi’ yaptığı kesin. Yalnız, Stratejik Ortaboy Devletin Arka-Plan’ının, yani dış politikayı besleyen iç ortamın (bkz. Türk Dış Politikası, Cilt I, İletişim Y., s. 29-45) balçık olmaması şartıyla. Yoksa, ‘kredi’ biriktirirken, ‘nakit’ sıkıntısı fena sıkboğaz edebilir. Türk iç politikası, Türk dış politikasının ayağını kaydıracak kadar zayıf:
1) G-20’ye falan dahil olmak iyi de, ekonominin fevkalade kırılgan olduğu herkesin malumu. Askerî bir “haddini bildirme” ise düşünülemez bile.
2) Davutoğlu’nun “Sıfır Problem”i önce Ermenistan protokolleriyle yara aldı, şimdi de Erdoğan’ın sert ama boş sözleriyle berhava oluyor: “Türkiye’nin dostluğu ne kadar kıymetliyse, düşmanlığı da o kadar şiddetlidir”. Duyan da Türkiye’yi süper güç sanacak. Arınç da konuşuyor: “Bu eylem TCK’ya göre suçtur, savcılığa gereken talimat verilmiştir”. Duyan da Türkiye’ye gelecek İsrail başbakanları tutuklanacak sanacak.
İktidar böyle; ana muhalefet CHP? “Umudumuz Kılıçdaroğlu” kendi etno-dinsel kökenini inkârla, kendini “seyit” saymakla ve Kürt meselesini “ekonomik” ilan etmekle meşgul (S. Yalçın, Hürriyet, 23.05.10). Yeni Genel Sekreter sanki Baykal tarafından atanmış. MYK’ya gelince: Lozan md. 39/4’teki hakların sahibi olarak “Herhangi bir TC vatandaşı” yazılmışken, bunu “Gayrimüslim TC vatandaşları” diye anlayacak kadar ulusalcı bir “hukukçu” olan Prof. Süheyl Batum MYK üyesi. Meşhur Kamer Genç de yuvaya döndü. İkisi de CHP’ye meheldir.
D. Bahçeli tepki gösteriyor: “Askerî işbirliğini iptal edelim!” O zaman pilotsuz Heronları da iade edelim ve bir daha almayalım, var mısınız? Şimdi bir de son PKK saldırısının İsrail’ce tezgahlandığı ima ediliyor. Doğrusu, “en büyük gazete” o rezil sürmanşeti bir daha atmalı şimdi: “Kansızlar!”
3) İsrail’in yaptığına haklı olarak devlet terörü diyoruz ama, “Siz, JİTEM’inizin yaptığı devlet terörüne bakın önce!” derlerse ne diyeceğiz? Haklı olarak Filistin’in işgalinden bahsediyoruz ama, “K. Kıbrıs’taki 30.000 askeriniz ne oluyor?” diyenlere ne cevap vereceğiz? “Oradaki Türkleri Rumlardan korumak için bulunduruyoruz” mu diyeceğiz? Şimdi, özür dilenmesini istedik. “Ermeni soykırımı özrünüz?” cevabı gelmeyecek mi? Biz görmüyoruz ama başkaları görüyor gözümüzdeki Kürt, Ermeni, Kıbrıs merteklerini.
Akılda kalması gerekenler
1) İsrail devletini iki unsur kurmuştur: a) Nazilerin 1933-45 arası Yahudilere uyguladığı soykırım; b) Yahudilerin 1937-48 arası Filistin’de uyguladığı terör. Son olay, bu iki unsura da uygundur. Fakat, diyalektik icabı, İsrail’in kronik azgınlığı bu son azgınlık sayesinde dizginlenebilir. Eğer Obama bürokrasisine söz geçirebilir ve bu durumdan yararlanabilirse.
2) Ben bir insanı/grubu, onun kendini düşündüğünden fazla düşünüyorsam, o işte bir tuhaflık var demektir. Filistin Yönetimi bile Gazze’yi Türkiye kadar düşünmemektedir. Çünkü Hamas’ın Gazze’deki 21.000 kişilik üniversiteye başı açık ve makyajlı kızları sokmaması gibi durumlar (Deutsche Welle, 11.01.10) Filistin davasına zarar vermektedir. Bu, Türkiye’nin başını da derde sokabilir. İslam hakları olmaz; insan hakları olur.
3) Türk dış politikası, dışarıda Ermeni ve Kıbrıs, içeride Kürt sorunlarını suhuletle halletmeden çok fazla açılmasa iyi olur. Bu zombileri toprağa vermeden Türkiye’ye nefes bile aldırmazlar.
5 Haziran 2010
İslam hakları yok, insan hakları varBizzat ABD’nin, hoşlanmadığı ülkeler için icat ettiği bir terim var: Haydut Devlet (rogue state). İsrail’in devlet terörü, silahsız sivilleri bu sefer de uluslararası sularda katletti. Tam bir Jüdeo-faşizm, tam bir “Deniz Haydutluğu” olayıdır.
Büyükelçi konutunun önündeki protestoda mikrofon uzattılar. Şöyle dedim: “Sözüm, konutta oturanlaradır. Sayın Büyükelçilik Mensupları. İsrail devleti, Filistinlilere bunları yapacak en son devlet olmalıydı. Çünkü 1948’de, Nazi mezalimine uğramış insanlar tarafından kuruldu, şimdi Filistinlilere ve onlar için konuşanlara mezalim yapıyor. Bu inanılacak şey değil. Ama belki de tıpta izahı var: Küçük erkek çocuklara tasallut edenlerin geçmişleri araştırıldığında, kendi çocukluklarında tasalluta uğramış insanlar çıkıyor karşımıza. Söyleyeceklerim bundan ibarettir.”
Bosna’ya benziyor ama…
Türkiye’nin Filistin politikası, 90’lardaki Bosna politikasını çağrıştırıyor: Doğrudan menfaati olmadığı bir konuda çok aktif tutum izlemiş, mazlum Boşnakların yanında olmuş, dünyada ciddi puan toplamış, hiçbir zarara da uğramamıştı. Yalnız, şimdi birtakım farklar var:
Rakip farklı. O tarihlerde gücü çok daha az olan Türkiye, Sırbistan’la (ve azıcık da Yunanistan’la) sürtüşmüştü. Ama ABD politikasıyla çok uyumlu bir konumdaydı. Şimdi ABD destekli ve rezil derecede saldırgan nükleer güç İsrail’le çatışıyor. Sırbistan Türkiye’ye hiçbir şey yapamazdı, yapamadı. Oysa son olay AKP politikasının (mesela, “Van Minüt”ün) intikamı. Dış politika, Mazhar-Fuat-Özkan’ın “Asabiyim ben”ini kaldırmıyor; sakin düşünmek lazım.
Boyut farklı. Türk dış politikası, bir Stratejik Ortaboy Devlet’in sınırlarını aşma eğilimi gösteriyor. Bu devlet türü bölgesel planda çok etkili olabilir, ama evrensel aktörlerle rekabet/mücadele edemez. İsrail tamam; ama ‘ABD’nin gözdesi’yle çatışınca iş evrensele kayıyor. Orta siklet, orta siklette güreşir.
Uluslararası ortam farklı. Çok boyutlu bir farklılık bu.
A) 90’larda, uluslararası oydaşmaya (ve Türkiye’ye) büyük önem veren Clinton iktidardaydı. Şimdi de Obama Türkiye’yi çok önemsiyor ama, kendisi zayıf. Bush döneminin neo-conlarını daha temizleyemedi. “Obama-con” bürokrasi, İran konusunda Başkan’ın Türkiye ve Brezilya’ya 2,5 sayfalık destek mektubunu görmezden gelebiliyor. “Tek bir mektup ya da görüşme, tüm görüşmeleri ya da ortak anlayışı yansıtamaz” diyebiliyor (Radikal, 29.05.10).
B) Devletler enerji konusunda birbirinin gözünü oymaya başladı. 90’lardaki özgüveni kalmayan ABD, nükleer tekeli sürdürmeye kararlı diğer kulüp mensuplarının açık (AB) veya kapalı (Rusya, Çin) desteğini almış vaziyette. Bu, Stratejik Ortaboy Devlet için biraz fazla ‘dişli’ bir cephe.
C) Türkiye, Rusya’ya biraz fazla yaklaşmış izlenimi veriyor ve bu ABD’yi korkutuyor. Bu ülkeye doğalgaz bağımlılığı yüzde 70 iken, ihalesiz olarak ve mülkiyeti-yönetimi verilerek bir de nükleer santral ısmarlıyor. Bunlar, “eksen kayması” izlenimlerini azdıracak ve Batı’yı ürkütecek gelişmeler. Güçlü olanın korkutması etkilidir, pek güçlü olmayanın korkutması kendisi için risklidir.
Böyle bir ortamda Erdoğan gücünün ötesinde konuşuyor: “Bu işin peşini bırakmayacağız”. Çok onurlu bir tutum ama, kaç kişiyle? Dikkat ettiyseniz, bu kadar açık bir rezalete rağmen herkesler arazi oluverdi; klasik “kınama”dan öte bir uluslararası tepki yok. Çünkü, Can (Dündar) da mükemmelen yazdı, dünya kamuoyu İsrail’e karşı çıkmayı İslamcılık olarak alıyor (Milliyet, 01.06.10) ve İsrail’in üzerine fazla gitmiyor. Nitekim, söylediğim protestoda dindarlar ezici çoğunluktaydı. Sürekli tekbir getirildi. Tabii, bu, rezil 12 Eylül faşizminin Sol’u ezmiş olmasının rezil sonucu ama, netice itibariyle olay böyle.
Bu arka-planla?
Türkiye’nin politikası çok onurlu. Hemen sonuç vermeyebilir ama bir ‘kredi birikimi’ yaptığı kesin. Yalnız, Stratejik Ortaboy Devletin Arka-Plan’ının, yani dış politikayı besleyen iç ortamın (bkz. Türk Dış Politikası, Cilt I, İletişim Y., s. 29-45) balçık olmaması şartıyla. Yoksa, ‘kredi’ biriktirirken, ‘nakit’ sıkıntısı fena sıkboğaz edebilir. Türk iç politikası, Türk dış politikasının ayağını kaydıracak kadar zayıf:
1) G-20’ye falan dahil olmak iyi de, ekonominin fevkalade kırılgan olduğu herkesin malumu. Askerî bir “haddini bildirme” ise düşünülemez bile.
2) Davutoğlu’nun “Sıfır Problem”i önce Ermenistan protokolleriyle yara aldı, şimdi de Erdoğan’ın sert ama boş sözleriyle berhava oluyor: “Türkiye’nin dostluğu ne kadar kıymetliyse, düşmanlığı da o kadar şiddetlidir”. Duyan da Türkiye’yi süper güç sanacak. Arınç da konuşuyor: “Bu eylem TCK’ya göre suçtur, savcılığa gereken talimat verilmiştir”. Duyan da Türkiye’ye gelecek İsrail başbakanları tutuklanacak sanacak.
İktidar böyle; ana muhalefet CHP? “Umudumuz Kılıçdaroğlu” kendi etno-dinsel kökenini inkârla, kendini “seyit” saymakla ve Kürt meselesini “ekonomik” ilan etmekle meşgul (S. Yalçın, Hürriyet, 23.05.10). Yeni Genel Sekreter sanki Baykal tarafından atanmış. MYK’ya gelince: Lozan md. 39/4’teki hakların sahibi olarak “Herhangi bir TC vatandaşı” yazılmışken, bunu “Gayrimüslim TC vatandaşları” diye anlayacak kadar ulusalcı bir “hukukçu” olan Prof. Süheyl Batum MYK üyesi. Meşhur Kamer Genç de yuvaya döndü. İkisi de CHP’ye meheldir.
D. Bahçeli tepki gösteriyor: “Askerî işbirliğini iptal edelim!” O zaman pilotsuz Heronları da iade edelim ve bir daha almayalım, var mısınız? Şimdi bir de son PKK saldırısının İsrail’ce tezgahlandığı ima ediliyor. Doğrusu, “en büyük gazete” o rezil sürmanşeti bir daha atmalı şimdi: “Kansızlar!”
3) İsrail’in yaptığına haklı olarak devlet terörü diyoruz ama, “Siz, JİTEM’inizin yaptığı devlet terörüne bakın önce!” derlerse ne diyeceğiz? Haklı olarak Filistin’in işgalinden bahsediyoruz ama, “K. Kıbrıs’taki 30.000 askeriniz ne oluyor?” diyenlere ne cevap vereceğiz? “Oradaki Türkleri Rumlardan korumak için bulunduruyoruz” mu diyeceğiz? Şimdi, özür dilenmesini istedik. “Ermeni soykırımı özrünüz?” cevabı gelmeyecek mi? Biz görmüyoruz ama başkaları görüyor gözümüzdeki Kürt, Ermeni, Kıbrıs merteklerini.
Akılda kalması gerekenler
1) İsrail devletini iki unsur kurmuştur: a) Nazilerin 1933-45 arası Yahudilere uyguladığı soykırım; b) Yahudilerin 1937-48 arası Filistin’de uyguladığı terör. Son olay, bu iki unsura da uygundur. Fakat, diyalektik icabı, İsrail’in kronik azgınlığı bu son azgınlık sayesinde dizginlenebilir. Eğer Obama bürokrasisine söz geçirebilir ve bu durumdan yararlanabilirse.
2) Ben bir insanı/grubu, onun kendini düşündüğünden fazla düşünüyorsam, o işte bir tuhaflık var demektir. Filistin Yönetimi bile Gazze’yi Türkiye kadar düşünmemektedir. Çünkü Hamas’ın Gazze’deki 21.000 kişilik üniversiteye başı açık ve makyajlı kızları sokmaması gibi durumlar (Deutsche Welle, 11.01.10) Filistin davasına zarar vermektedir. Bu, Türkiye’nin başını da derde sokabilir. İslam hakları olmaz; insan hakları olur.
3) Türk dış politikası, dışarıda Ermeni ve Kıbrıs, içeride Kürt sorunlarını suhuletle halletmeden çok fazla açılmasa iyi olur. Bu zombileri toprağa vermeden Türkiye’ye nefes bile aldırmazlar.
KIRLGAN NOKTALAR
Zeki BAYTERİN
6 Haziran 2010
ırılgan noktaların başında devrimci hareketlerin işçi işsiz ve yoksulların bu çalışmalara yönelişlerinin nesnel arka planını doğru kavrayamamaları gelmektedir.
Bu çalışmalara çoğu zaman traji komik bir şekilde herkesin derneksel kurumsal merkezi var, neden bizimde olmasın tarzında bir yaklaşımla, kimi zaman ise kitlelerin bu çalışmalara gösterdiği ilgiden dolayı belli bir bölgede salt yeni ilişkiler yaratmak amacıyla sağlam olan politik yaklaşım temel alınmamıştır. Bu çalışmalar çoğu zaman düşünsel arka planı oldukça özensiz geçici yerel yaklaşımlar ve ihtiyaçlar üzerinden biçimlenmiştir.
Bir diğer kırılma noktası. Bu çalışmaların salt kültür sanat çalışmaları ile siyasal tepkilerin birikimi ile biçimler ölçüsünde giderek zayıflaması içerik olarak daralması, kendi içine kapanarak kitle mücadelesinin odağı olmaktan uzaklaşmalarıdır. Kırılma noktalarından biri de, bu çalışmaların çoğu örneklerde görüldüğü gibi, salt profesyonel sanatsal çalışmalara dönüşmesi, böylece daha dar bir kitleyle yönelmesi, kitle ile kurum ilişkisinin ise dershane öğrenci ilişkisine dönüşmesidir. Daha birçok kırılma noktalarının derinleşmesine ve kalıcı hale gelmesine paralel olarak, bu çalışma ve kurumlaşmaların bir kısmının birbirinin taklidine dönüşmüş, hayatla bağ kuramayan hedeflerine ulaşmada zorlanan, emekçi kitlelere ulaşmada dili yetersiz, pratik olarak cılız saz folklor kurslarına kaba ajitasyon propaganda bürolarına dönüşerek etkisizleşmişlerdir.
Bir bölümü ise yoksul emekçi kitleleri kucaklamaktan çok kendi iradesiyle gelene dahi yabancı dışlayıcı tavır lüksü en net olanıdır, aydın gençliğin sınırlı bir bölümünü kendisine çeken profesyonel sanat araştırma kurumlarına dönüşerek, takınmaları gereken asıl tutumdan uzaklaşmışlardır. Yinede kuşkusuz bu pratiklerin olumlu yanları da vardır ve bunlar görmezden gelinemez belki söz konusu birçok dernek kültür merkezi ve kurumların daha çalışmanın başından bütünlüklü bir amacı taşımadıkları da söylenebilir, ancak sorun tamda bu noktadadır. Hiçbir devrimci kurum olumlu birikimleri bünyesinde toparlayıp kitlelere yönelen devrimci kitle çalışması merkezi haline gelen bir kurumlaşma düzeyi yaratamamıştır.
Bu çalışma ve kurumların kırılganlıkları esas olarak onları örgütleyen güçlerin, genel olarak devrimci hareketin sorunlarına, özelde ise açık kitle çalışmasına yaklaşımlarından kaynaklanmaktadır. Kuşkusuz bu açık çalışma kanalları daha ilk ortaya çıktığı andan itibaren güçlü bir mücadele potansiyeline, başta yeni işçi kesimleri olmak üzere ilerici temelde arayış içerisinde olan emekçileri devrimci temelde kucaklama yetenek ve becerisine sahip olduğunu göstermiştir. Sonuçta politik kültürel mücadele kurum ve dernek çalışmaları biçimsel anlamda bugün ve tarafımızdan keşfedilmiş değildir, ayrıca zaten devrimci mücadele tarihinde özellikle yerellerde benzer çalışma biçimleri dernekler kurum ve kültür merkezleri pratiği de hiç yabancı bir tarz değildir, birçok konuda olduğu gibi bu alanda da hiçbir şeye sıfırdan başlanmaz, atılan her adım kesinlikle ilk adım değil daha önce atılmış benzeri adımlardan sonra atılmış olan yeni bir adımdır, Devrimci pratik gelişimini asla tek bir araca alternatifsiz tek bir taktik atılıma mahkum etmez mücadelenin farklı gelişme sürecinde her boyutun ihtiyaçlarına göre sonsuz çeşitlilikte çalışma ve örgütlenme biçimlerine başvurulabilir ve başvurulacaktır hatta belki de bu gün düşünemeyeceğimiz kadar yeni ve karmaşık çalışma biçimleri devrimci yaşamın gündemine gelebilecektir.
Bir sosyalist hiçbir şekilde örgütlenme biçiminde baştan önyargıyla yaklaşma lüksüne sahip değildir. Asıl sorun, hangi biçim ve araçlarla gerçekleştirildiği sorunu değil sosyalist hareketin stratejik yaklaşımının ezilen sömürülen kitlelerle buluşma noktalarının her koşulda ve her zaman bir biçimde yaratılabilmesi gerektiği sorunudur. Politik kültürel alan çalışmaları bu anlamda anlık gelip geçici bir açık alan çalışması ya da az önemsenecek demokratik çalışma süreci değil ihtiyacın karşılanması temelinde anlamlıdır.
Uzun vadede bu sürecin gelişerek başka biçimlere evrimleşmesi veya dönüşmesi de mümkündür. Ancak temel yöntemi temel örgütlenme biçimi son derece net bir kavrayışa sahip olan sosyalist hareket her koşulda bu kavrayışla örtüşen bir kitle çalışması tarzını yaratıp hayata geçirmek zorundadır. Açık alan çalışması denebilecek kitlesel mücadele alanının kalıcı kökleşen ilişkiler ve örgütlü yaşam biçimi bakımından hayati önem taşır. Geniş insan toplulukları yani kitlesel güçler hangi devrimci süreçte olursa olsun ancak açık alanlarda bir araya getirilebilirler, devrimci örgütlülük biçimlerinin asıl gövdesinin açık alan dışında inşası ve bu temelde oluşturulması ayrı şeydir, işçi sınıfı ve diğer ezilen kesimlerle kurulan kitlesel ilişkiler alanı başka bir şeydir, asıl gövdenin de zaten tecrit olunmuş steril bir ortamda değil, kitlesel ilişkiler alanının çok renkli çok sesli yapısı içerisinde kendisini inşa eder. Sürecin her aşamasında devrimci hareketin kitlelerle kurduğu ilişki, büyük topluluklar halinde bir araya getirilip ortak hareket etmelerini sağlamak yasal osun ya da olmasın açıkta alenen yapılan bir iştir, binlerce insanı ancak sokakta alanlarda ve irili ufaklı kurumlaşmalarda bir araya getirebilirsiniz. Ayrıca açık alan kavramı mutlaka yasal alan kavram demek değildir, mücadelenin devasa hareketlilik günleri bir yana bu gün bile onlarca örneğini görebileceğimiz açıkça yapılan çoğu eylemlilik ve bir araya geliş biçiminin hiçbir yasa da yeri yoktur ama buna rağmen gerçekleşirler.
Faraza binlerce kişiyle bir alana gidersiniz kimse size miting için izninizin olup olmadığını soramaz. Yani sonuçta kitlelerle ilişkiler alanı devrimci hareketin kendi çabası ve ısrarcı tutumuyla yarattığı bir alandır, sosyalist hareketin kitle çalışması ve kurumlaşma mantığı da bu çerçeve içerisinde anlamlıdır. Lenin’in son derece derinlikli bir yaklaşımla uyardığı gibi, bu çalışmaların ve kurumların aritmetik bir toplamı değildir, burada sözü edilen şey bütün bu çalışma ve örgütlenme biçimlerinin belli bir rota doğrultusunda merkezi olarak organize edilmesi, hayatı emekleriyle anlamlandıran ezilenlerden yana olan bütün güçlerin birikimlerinin genel stratejik yaklaşım için yoğunlaştırılmasıdır.
Kırılma noktalarının en önemli en uç noktalarından olanı gelenek içerisinde tasfiye kopuş ve ayrılık dönemlerinde yaşandığı bildik bazen onlarca yıl süren anlaşılması güç suskunluk, ve vahi inmiş gibi aniden yaşanılan her şeyin yeniden hatırlanması, yoldaşı bir avuç kar dese dağa koşanların yollar ayrılınca tek uğraşının eski yoldaşının açığını bulmak, eski olumsuzlukları hatırlamak, bildik manzaradır, her gelenekte her süreçte özellikle pratikte devrimci politikanın üretilmediği dönemlere denk düşmektedir, yine burada bozulmaz bir alışkanlıktır konuşma hakkı olanlar üst düzey insanlardır, geneli tarih dedikleri olguyu kendileriyle sınırlı görmekte hiç sakınca görmezler emek veren bedel ödeyen isimsiz çoğunluk için demokrasinin işlemediği gerçeğidir, kaldı ki dönem gerçeği, aile ilişkilerinin geleneğe yansımasının yoğunluğu da hiç göz ardı edilmeyecek kadar yaygın olduğudur, bir ayağı karada bir ayağı gölde bunak tiplemelerin, Bizans oyunlarıyla sözü edilen birçok konuyu baştan karartma çabası sonucu, bilinen doğrularla dünden bu güne ışık tutma çabası sonuçsuzdur, sözde konu tarih 35’ yıldan bu güne çıkan sonuç kaba tabirle çocukluk arkadaşım hayali ortağımın da, osurunca mangalda kül bırakmayan zavallı ve yanındaki fısıldayan kırk tekelerden daha namuslu olduğunu anlamış olmamdır, ne üst düzey, ne sorumluluk düzeyi, ne dün, nede bu gün, duygular heveslisi olmadı hiç, kendi küçük dünyamızda iddialı olmaksa birkaç bunamış muhatap değil ,biz 40’ kişiyiz 40’ senedir de birbirimizi iyi, çok iyi biliriz, derine inmek için tarihten söz etmeden magazin sitesi kurmak doğru olur, Örneğin benim hiç anlatacak askerlik anılarım olmadı, bir yıldır da yazıyorum yararının olacağına inanıp kendime dedikodu yapmayı yakıştırsam ne elim kırık nede hafıza sorunum var yüzü gibi kendiside karanlık olan çapsız çakalın yüzüne tükürsen yağmur hatta çiğ yağıyor der , bunamış hamam oğlanına, fısıldayan çapsızlarından farkımda ortada, galiba rahatsızlık tamda bu noktada, yıllar öncesine dayalı süreç insanını eğrisiyle doğrusuya, TİP, döneminden MDD tartışmaları sürecine, LİSELERİ, ÜNİVERSİTELERİ, ÜRETİM ALANLARI, DERNEK MAHALLE ÇALIŞMALARI, HALK EVİ, süreci ve ANTİFAŞİST, mücadele yılları ile kuşkusuz, her süreçte biz halktan insanlarla iç içe yaşayıp ölenleri, örgütsüzde olsa sesiz sitemsiz yaşayanları olduğu gibi anlatanlar, hep halk olmuştur her süreçte,
TARİHİ YAZANDA HALKTIR.
6 Haziran 2010
ırılgan noktaların başında devrimci hareketlerin işçi işsiz ve yoksulların bu çalışmalara yönelişlerinin nesnel arka planını doğru kavrayamamaları gelmektedir.
Bu çalışmalara çoğu zaman traji komik bir şekilde herkesin derneksel kurumsal merkezi var, neden bizimde olmasın tarzında bir yaklaşımla, kimi zaman ise kitlelerin bu çalışmalara gösterdiği ilgiden dolayı belli bir bölgede salt yeni ilişkiler yaratmak amacıyla sağlam olan politik yaklaşım temel alınmamıştır. Bu çalışmalar çoğu zaman düşünsel arka planı oldukça özensiz geçici yerel yaklaşımlar ve ihtiyaçlar üzerinden biçimlenmiştir.
Bir diğer kırılma noktası. Bu çalışmaların salt kültür sanat çalışmaları ile siyasal tepkilerin birikimi ile biçimler ölçüsünde giderek zayıflaması içerik olarak daralması, kendi içine kapanarak kitle mücadelesinin odağı olmaktan uzaklaşmalarıdır. Kırılma noktalarından biri de, bu çalışmaların çoğu örneklerde görüldüğü gibi, salt profesyonel sanatsal çalışmalara dönüşmesi, böylece daha dar bir kitleyle yönelmesi, kitle ile kurum ilişkisinin ise dershane öğrenci ilişkisine dönüşmesidir. Daha birçok kırılma noktalarının derinleşmesine ve kalıcı hale gelmesine paralel olarak, bu çalışma ve kurumlaşmaların bir kısmının birbirinin taklidine dönüşmüş, hayatla bağ kuramayan hedeflerine ulaşmada zorlanan, emekçi kitlelere ulaşmada dili yetersiz, pratik olarak cılız saz folklor kurslarına kaba ajitasyon propaganda bürolarına dönüşerek etkisizleşmişlerdir.
Bir bölümü ise yoksul emekçi kitleleri kucaklamaktan çok kendi iradesiyle gelene dahi yabancı dışlayıcı tavır lüksü en net olanıdır, aydın gençliğin sınırlı bir bölümünü kendisine çeken profesyonel sanat araştırma kurumlarına dönüşerek, takınmaları gereken asıl tutumdan uzaklaşmışlardır. Yinede kuşkusuz bu pratiklerin olumlu yanları da vardır ve bunlar görmezden gelinemez belki söz konusu birçok dernek kültür merkezi ve kurumların daha çalışmanın başından bütünlüklü bir amacı taşımadıkları da söylenebilir, ancak sorun tamda bu noktadadır. Hiçbir devrimci kurum olumlu birikimleri bünyesinde toparlayıp kitlelere yönelen devrimci kitle çalışması merkezi haline gelen bir kurumlaşma düzeyi yaratamamıştır.
Bu çalışma ve kurumların kırılganlıkları esas olarak onları örgütleyen güçlerin, genel olarak devrimci hareketin sorunlarına, özelde ise açık kitle çalışmasına yaklaşımlarından kaynaklanmaktadır. Kuşkusuz bu açık çalışma kanalları daha ilk ortaya çıktığı andan itibaren güçlü bir mücadele potansiyeline, başta yeni işçi kesimleri olmak üzere ilerici temelde arayış içerisinde olan emekçileri devrimci temelde kucaklama yetenek ve becerisine sahip olduğunu göstermiştir. Sonuçta politik kültürel mücadele kurum ve dernek çalışmaları biçimsel anlamda bugün ve tarafımızdan keşfedilmiş değildir, ayrıca zaten devrimci mücadele tarihinde özellikle yerellerde benzer çalışma biçimleri dernekler kurum ve kültür merkezleri pratiği de hiç yabancı bir tarz değildir, birçok konuda olduğu gibi bu alanda da hiçbir şeye sıfırdan başlanmaz, atılan her adım kesinlikle ilk adım değil daha önce atılmış benzeri adımlardan sonra atılmış olan yeni bir adımdır, Devrimci pratik gelişimini asla tek bir araca alternatifsiz tek bir taktik atılıma mahkum etmez mücadelenin farklı gelişme sürecinde her boyutun ihtiyaçlarına göre sonsuz çeşitlilikte çalışma ve örgütlenme biçimlerine başvurulabilir ve başvurulacaktır hatta belki de bu gün düşünemeyeceğimiz kadar yeni ve karmaşık çalışma biçimleri devrimci yaşamın gündemine gelebilecektir.
Bir sosyalist hiçbir şekilde örgütlenme biçiminde baştan önyargıyla yaklaşma lüksüne sahip değildir. Asıl sorun, hangi biçim ve araçlarla gerçekleştirildiği sorunu değil sosyalist hareketin stratejik yaklaşımının ezilen sömürülen kitlelerle buluşma noktalarının her koşulda ve her zaman bir biçimde yaratılabilmesi gerektiği sorunudur. Politik kültürel alan çalışmaları bu anlamda anlık gelip geçici bir açık alan çalışması ya da az önemsenecek demokratik çalışma süreci değil ihtiyacın karşılanması temelinde anlamlıdır.
Uzun vadede bu sürecin gelişerek başka biçimlere evrimleşmesi veya dönüşmesi de mümkündür. Ancak temel yöntemi temel örgütlenme biçimi son derece net bir kavrayışa sahip olan sosyalist hareket her koşulda bu kavrayışla örtüşen bir kitle çalışması tarzını yaratıp hayata geçirmek zorundadır. Açık alan çalışması denebilecek kitlesel mücadele alanının kalıcı kökleşen ilişkiler ve örgütlü yaşam biçimi bakımından hayati önem taşır. Geniş insan toplulukları yani kitlesel güçler hangi devrimci süreçte olursa olsun ancak açık alanlarda bir araya getirilebilirler, devrimci örgütlülük biçimlerinin asıl gövdesinin açık alan dışında inşası ve bu temelde oluşturulması ayrı şeydir, işçi sınıfı ve diğer ezilen kesimlerle kurulan kitlesel ilişkiler alanı başka bir şeydir, asıl gövdenin de zaten tecrit olunmuş steril bir ortamda değil, kitlesel ilişkiler alanının çok renkli çok sesli yapısı içerisinde kendisini inşa eder. Sürecin her aşamasında devrimci hareketin kitlelerle kurduğu ilişki, büyük topluluklar halinde bir araya getirilip ortak hareket etmelerini sağlamak yasal osun ya da olmasın açıkta alenen yapılan bir iştir, binlerce insanı ancak sokakta alanlarda ve irili ufaklı kurumlaşmalarda bir araya getirebilirsiniz. Ayrıca açık alan kavramı mutlaka yasal alan kavram demek değildir, mücadelenin devasa hareketlilik günleri bir yana bu gün bile onlarca örneğini görebileceğimiz açıkça yapılan çoğu eylemlilik ve bir araya geliş biçiminin hiçbir yasa da yeri yoktur ama buna rağmen gerçekleşirler.
Faraza binlerce kişiyle bir alana gidersiniz kimse size miting için izninizin olup olmadığını soramaz. Yani sonuçta kitlelerle ilişkiler alanı devrimci hareketin kendi çabası ve ısrarcı tutumuyla yarattığı bir alandır, sosyalist hareketin kitle çalışması ve kurumlaşma mantığı da bu çerçeve içerisinde anlamlıdır. Lenin’in son derece derinlikli bir yaklaşımla uyardığı gibi, bu çalışmaların ve kurumların aritmetik bir toplamı değildir, burada sözü edilen şey bütün bu çalışma ve örgütlenme biçimlerinin belli bir rota doğrultusunda merkezi olarak organize edilmesi, hayatı emekleriyle anlamlandıran ezilenlerden yana olan bütün güçlerin birikimlerinin genel stratejik yaklaşım için yoğunlaştırılmasıdır.
Kırılma noktalarının en önemli en uç noktalarından olanı gelenek içerisinde tasfiye kopuş ve ayrılık dönemlerinde yaşandığı bildik bazen onlarca yıl süren anlaşılması güç suskunluk, ve vahi inmiş gibi aniden yaşanılan her şeyin yeniden hatırlanması, yoldaşı bir avuç kar dese dağa koşanların yollar ayrılınca tek uğraşının eski yoldaşının açığını bulmak, eski olumsuzlukları hatırlamak, bildik manzaradır, her gelenekte her süreçte özellikle pratikte devrimci politikanın üretilmediği dönemlere denk düşmektedir, yine burada bozulmaz bir alışkanlıktır konuşma hakkı olanlar üst düzey insanlardır, geneli tarih dedikleri olguyu kendileriyle sınırlı görmekte hiç sakınca görmezler emek veren bedel ödeyen isimsiz çoğunluk için demokrasinin işlemediği gerçeğidir, kaldı ki dönem gerçeği, aile ilişkilerinin geleneğe yansımasının yoğunluğu da hiç göz ardı edilmeyecek kadar yaygın olduğudur, bir ayağı karada bir ayağı gölde bunak tiplemelerin, Bizans oyunlarıyla sözü edilen birçok konuyu baştan karartma çabası sonucu, bilinen doğrularla dünden bu güne ışık tutma çabası sonuçsuzdur, sözde konu tarih 35’ yıldan bu güne çıkan sonuç kaba tabirle çocukluk arkadaşım hayali ortağımın da, osurunca mangalda kül bırakmayan zavallı ve yanındaki fısıldayan kırk tekelerden daha namuslu olduğunu anlamış olmamdır, ne üst düzey, ne sorumluluk düzeyi, ne dün, nede bu gün, duygular heveslisi olmadı hiç, kendi küçük dünyamızda iddialı olmaksa birkaç bunamış muhatap değil ,biz 40’ kişiyiz 40’ senedir de birbirimizi iyi, çok iyi biliriz, derine inmek için tarihten söz etmeden magazin sitesi kurmak doğru olur, Örneğin benim hiç anlatacak askerlik anılarım olmadı, bir yıldır da yazıyorum yararının olacağına inanıp kendime dedikodu yapmayı yakıştırsam ne elim kırık nede hafıza sorunum var yüzü gibi kendiside karanlık olan çapsız çakalın yüzüne tükürsen yağmur hatta çiğ yağıyor der , bunamış hamam oğlanına, fısıldayan çapsızlarından farkımda ortada, galiba rahatsızlık tamda bu noktada, yıllar öncesine dayalı süreç insanını eğrisiyle doğrusuya, TİP, döneminden MDD tartışmaları sürecine, LİSELERİ, ÜNİVERSİTELERİ, ÜRETİM ALANLARI, DERNEK MAHALLE ÇALIŞMALARI, HALK EVİ, süreci ve ANTİFAŞİST, mücadele yılları ile kuşkusuz, her süreçte biz halktan insanlarla iç içe yaşayıp ölenleri, örgütsüzde olsa sesiz sitemsiz yaşayanları olduğu gibi anlatanlar, hep halk olmuştur her süreçte,
TARİHİ YAZANDA HALKTIR.
5 Haziran 2010 Cumartesi
TÜRKİYE - İSRAİL GÜVENLİK DOKTRİNİ
Mihrac Ural
5 Haziran 2010
Bütün mesele yerli olmamaktır. Yerli olmak için emek ve çaba sarf etmemektir; yanlış konumlanışı, tarihle yüzleşerek doğru bir konumlanışa çevirememektir, farklılıklarla demokratik ve adil bir ilişkiye girmeyi reddetmektir.
Güvenlik doktrinini şiddet üzerine inşa etmek, çözülebilir sorunlara kendini esir etmektir. Üzerinde hüküm sürülen toprakları tanımayanların, bu toprakları tarihte ilk kez yaşama açıp onu anavatan eden, medeniyet kurup, bu güne kadar her türden asimilasyona karşı direnerek gelenlerin demokratik haklarını tanımama hatası üzerinden oluşan güvenlik doktrinleri iflasa mahkumdur. İsrail tas tamam böylesi bir algıyla güvenlik doktrini oluşturmuştur ve bu nedenle onun için her farklılık basit bir davranış olsa da düşmandır. Ülkemizdeki egemen güvenlik algıları da bundan hiç de farklı değildir.
Bölge ve insanlık vicdanını büyük muhasebelere sevk eden İsrail barbarlığı, Türkiye halklarını da derinden etkiledi. Birikimler ve yönelimlerdeki arayışlar Türkiye’yi zorunlu olarak İsrail çemberinden uzak durmaya yöneltti. Bu gün ABD’nin, İran’a karşı, İsrail’in olası bir provokasyonu ardından sürüklenmek durumunda olacağı bir savaş kaygısıyla İsrail’i sırtında yük olarak gördüğünü göz önüne getirdiğimizde, Türkiye’nin bölgede bir varlık olma yolunun, İsrail’e karşı alacağı tutumlardan geçtiğini daha iyi anlamış oluruz.
Tam bu noktada Türkiye İsrail ilişkisinin, yarım asırlık uyumunun bozulduğunu görmek yerinde bir gözlemdir. 31 Mayıs 2010 “Mavi Marmara” insani yardım konvoyu gemisine İsrail’in yaptığı silahlı baskın ve katledilen çoğunluğu Türkiye vatandaşı 9 kişinin yarattığı özgün durum ise, bu sürecin son halkasıdır. Bütün bunlara karşın, iki ülkenin devam eden güvenlik doktrini paydasındaki ortak algılarının değiştiği anlamına gelmiyor.
İki ülke aynı güvenlik yönelimleriyle içte ve dışta düşman diye gördüğü vehimlerin tedirginliğiyle yaşamaktadır. Tüm sorunlarını bu akılla çözmeye, güvenlik sorunu adı altında silahlı şiddet yöntemiyle yok edebileceği sanısına kapılmaktadır. Ülkemizde de egemen algılar bundan farklı değildir; İsrail’le Türkiye’yi yarım asırdır ortak kirli amaç etrafında tutan ilişkiler, kaosların, handikapların, macera ve düşmanlıkların üreticisi olan aynı güvenlik doktrininin ürünüdür.
İsrail güvenlik doktrini algılarınca da çok iyi bilinir ki, Siyonist İsrail devleti, bin kez zafer kazansa da bir kez kaybedince her şeyi kaybedecek, bölgemizin en tarihsiz, en yapay devletidir.
Ülkemizi bu algılardan uzak tutarak, demokratik haklarımızı kazanarak, barış içinde birlikte yaşamımıza güç vermeliyiz.
***
Her ülkenin kendine özgü bir güvenlik doktrini bulunur.
Bunu şekillendiren tarihi, sosyal ekonomik jeo-stratejik birçok nedenden söz edilebilir.
Örneğin ABD, düşman ilan ettiği gücü yerinde tasfiye etmek üzerine, her türden şiddet aracını mubah gören ve bunu tüm dünyaya dayatan bir anlayışla güvenlik sorununu çözmeye yönelir. ABD’nin güvenlik doktrininde, düşman uzakta, olduğu yerde tutulmalı ve mücadele sahası dış alanlarda olmalıdır. Bu nedenle iç alanlara kadar gelmiş olan düşmana karşı akıl almaz risklerle mücadele pervasızlığı gösterir; 11 Eylül saldırılarına karşı, Afganistan, Irak işgalleri, Lübnan savaşı ve bir çok ülkenin başkentlerinin bombalanması dahil işgal, suikast (Lübnan Başbakanı Refik El Hariri’nin öldürülmesi) vb. “yaratıcı anarşi” diye tanımladıkları yöntemlere baş vurulur.
ABD, bu güvenlik doktrinini, Amerika’nın yerli halkı Kızılderilileri yok ettikten sonra yani iç düşman ilan ettiği yerli halkı tasfiye ettikten sonra, dıştan gelebilecek tehlikeleri engelleme adına oluşturduğu iddiasındadır.
Güvenlik doktrinlerini genel olarak iki farklı algıya dayandırmak mümkündür. Birincisi; iç ve dış sorunların çözümünde diyalogu, hak eşitliğini, barışı temel alan güvenlik doktrinleri. İkincisi; iç ve dış sorunları güç üstünlüğüyle, silahlı şiddet, orantısız güç kullanımı, kesintisiz baskı uygulamalarıyla, düşman ilan edilen kesimlere nefes aldırmaksızın saldırıyı temel alan güvenlik doktrini.
Birincisi; Ekonomik açıdan olduğu kadar, üzerinde yaşanan ve hüküm sürülen topraklarda köklü olmaya, yerli ve orijinal olmaya bağlı olarak şekillenen güvenlik doktrinini ifade eder. Bu aynı zamanda, siyasi tarih serüveninde, demokrasinin dengeli gelişmiş olmasına, içte kendi vatandaşlarıyla, dışta komşularıyla temel sorunlarını çözmüş olmasına da bağlıdır. Farklılıklarına ve bundan kaynaklanan sorunlarına demokratik yol ve diyalogla yaklaşarak, barışçıl temelde çözüm arayan yaklaşımlar bu türdendir.
İkincisi; ekonomik açıdan güçlü olunsa da olunmasa da bulunduğu hükümranlık alanında orijinal olmayan, gelişmelerini dengeleriyle olgunlaştırmayan, iç sorunlarını içselleştirme gücünde olmayan, dış sorunlarını her boyutta yaşamsal bir tehlike olarak algılama durumuna düşenler, güvenlik doktrinlerini şiddet ve daha çok silahlı şiddet üzerinden kurgularlar. Bu algıda şiddet, gayri meşru yöntemler, saldırganlık, istila, işgal, darbe, suikast, vb. yöntemler, güvenlik doktrinin de temel araçları olurlar.
Bölgemizde gündeme gelen gelişmeler dikkatleri bir kez daha, güvenlik doktrinleri üzerine çekerken Türkiye-İsrail ilişkilerinde güvenlik algısı karşılaştırması da önem kazanmış bulunmaktadır.
İki ülkenin tarih serüveni, makalemizin konusu açısından önemli bir referanstır.
ÜLKEMİZİN GÜVENLİK DOKTRİNİ
Bilindiği gibi, Türkiye Cumhuriyeti devleti oluşturulurken, Osmanlıdan farklı bir planla kurulduğu iddiasındaydı. Yurtta Sulh, Cihanda Sulh ilkesiyle yola koyulmuştu. Zira Osmanlının tarihi kanlı bir istila, tekrar ede duran bir iç ve dış fetih süreciydi. Hükmü altındaki topraklara emek vermeden, onu geçici vatan kabul ederek, başka milletlerin emekleriyle ürettiği değerleri, servetleri, toprakları gasp süreci idi. Bu yönelim kendine özgü bir akıl sistemi yaratmıştı; Osmanlı aklı.
Osmanlı aklı, yaşamın üretilmesini bitip tükenmez iç ve dış fetihler üzerine kılıç hakkıyla kazanma adı altında bir kanlı şiddete dayalı olarak görüyordu. Cumhuriyet farklı bir planla kurulduğu iddiasında olmasına karşın bu aklın hükmü altından kurtulamamıştı. Kuruluş sırasında, yani en güçsüz olduğu bir kesitte bile, iç fetih politikasından vazgeçmemişti. Kürtlerin hak taleplerini acımasızca ve kanlı biçimde bastırmıştı; Koçgiri isyanı ve sonuçları bunu gösteriyor (1921). Ardından Şeyh Sait ve Dersim gelmiştir. Bunları; Kilikya Ermenilerinin sürgünü, Hatay’ın ilhakı, azınlıklara karşı 6-7 Eylül 1955 olayları, 27 Mayıs darbesinin ardından dayatılan Kürt sürgünleri takip etmiştir.
Cumhuriyet, en zayıf kesitlerinde farklılıklarını, iç sorunlarını şiddet, silahlı şiddet dışında bir yöntem kullanma gereği görmeden bastırmaya, yok etmeye çalışmıştır. Hasta adam, kendini nispeten iyi hissedince de, sınır dışı operasyonlarda en anlamlı ifadesini bulan, Kıbrıs işgaliyle de sıçrama yapan güvenlik algılarının tüm yönleriyle şiddet üzerine şekillenmiş olduğunu göstermiştir.
Cumhuriyeti tedirgin dengelerin esiri olarak böylesi yönelimlere sevk eden, elbette ki yönetimlerin kötü niyeti olarak tek başına ele alınacak konular değildir. Tersine bu bilinci şekillendiren dengesiz konumlanış ve sürdürülme çabası verilen nesnel yapıdır.
Cumhuriyet, Osmanlının devamıdır. Bu devamlılık kılıç hakkıyla elde edilmiş topraklarda yerli olmamanın, orijinal olmak için bin yılı aşkın süreye rağmen, emek vermemenin hakim ile mahkum arasında açtığı onarılmaz uçurumları ifade eder. Bu ise, yaşamı sürdürme tarzında da üretime dayalı olmaktan çok; gaspa, istilaya, içte ve dışta her farklılığı düşman görmeye kadar götürür. Nitekim Osmanlı ve onun ardısı Cumhuriyet bu algıların üzerinde şekillenmiştir. Cumhuriyetteki Osmanlı tas tamam budur; “Türkün Türk’ten başka dostu yoktur” söyleminin bilinçaltında böylesi bir zorlama bulunmaktadır.
Bu algı gerçekçi bir anavatan üzerinde yerli olmamanın tetiklediği bir algıdır. Fetih topraklarıdır bunlar. Üzerinde emek vermiş, doğal alanları yaşama ilk kez açarak, anavatan haline getirmiş halkların yaşadığı topraklardır bunlar. Böylesine medenileşmiş, üzerinde yaşam süren toprakları istila ederek ve bununla yetinmeyip emek katmadan sür git talanlarla gasp ederek hüküm altında tutmanın sonucu budur; hırsız tedirginliği sendromudur bu.
Cumhuriyet, kuruluşuyla birlikte içine düştüğü bir handikapla tek uluslu bir örgütlenmeye gitmiştir. Çok etnik yapılı, tarihi uygarlıklar kurmuş ve yaşamını kararlılıkla bu güne getirmiş halkların yaşadığı topraklarda tek boyutlu dayatma kaçınılmaz olarak gerginlik nedenidir. Osmanlıdan farklı bir yapıyla kurulduğu iddiasına karşın, Osmanlıdan devraldığı yapıyı aynıyla devam ettirmekle kalmayıp bunun üzerine tek ulusçu bir devlet kuruluşuna girişmek, Osmanlı kadar ve daha fazla iç ve dış sorunların kaosunda boğulmak demektir. Nitekim Cumhuriyet içte farklılıklarıyla, dışta tüm komşularıyla sorunlu bir devlet olarak yaşam sürdürmüştür. Bu nedenle de kendini zayıf görmüş, emperyalist devletlerin bölge ve dünya siyasetlerinde kullanılan bir maşa haline dönüşmüştür; NATO üyesi olmak için Kore kardeş savaşında taraf olmak, Sovyetlerin kuşatılmasında, ABD üslerini topraklarında konuşlandırmasında, bölgedeki savaşlarda taraf olma da ülkemizin makus bir kaderi haline gelmiştir.
Yaşadığı topraklar üzerinde yanlış konuşlanan her siyasal kurum (buna devletler de dahil) o toprağın gerçek değerleriyle (buna halklar da dahil), çatışma içinde olacaktır. Bu çatışma kaçınılmaz olarak, bir refleksle kendi yanlışları üzerine kurgulanan güvenlik doktrini oluşturacaktır. Cumhuriyetin güvenlik doktrini de böyle şekillenmiştir. Bu yüzden “yurtta sulh cihanda sulh” söylemi, güzel bir veciz söz olmaktan öteye gitmemiştir.
Anadolu birimizin değil hepimizin anavatanı olması gerekirken, bu coğrafyayı farklılıkların adil, eşit ve kurucu ortaklığıyla demokratik olarak yapılandırmak yerine, tek millet, tek dil, tek bayrak adı altında haksız ve gaspçı edayla, kılıç hakkı dayatmasıyla hükümranlık altında tutmanın kaçınılmaz sonucu, her soruna güvenlik sorunu gözüyle yaklaşmayı getirmiştir. Bu da bitip tükenmez sorunların, kaos ve çatışmaların nedeni haline gelmiştir. Böylesi bir sonucun güvenlik algısı, iç ve dış düşmanla sür git savaş hali üzerinden biçimlenir. 200 yıldır süren Kürt isyanlarını, yok edilen Ermeni, Rum ve Süryani varlığını, üzerine ölü toprağı serili Türkiyeli Arap halkının acısını başka türlü izah etmek mümkün değildir.
İSRAİL’İN GÜVENLİK DOKTRİNİ
İsrail’e gelince; durumu hiçte bundan farklı değildir. İsrail’in “köksüz” bir devlet olmasıyla, Cumhuriyetin köklü bir devlet geleneğinden gelmiş olması hiçbir şeyi değiştirmiyor. Kaldı ki, unutmayın Cumhuriyet ile İsrail devleti arasında yalnızca 25 yıl fark var; İsrail 1948’de kuruldu, Cumhuriyet 1923’te. Devletler tarihinde bu fark bir hiçtir; her iki devletin de birer dünya savaşı sonrası oluştuğunu unutmamak gerek.
Cumhuriyeti Osmanlı’nın birebir devamı olarak algılayıp, köklü - köksüz olma iddialarında bulunmak ise ayrı bir handikap. Buna özürü kabahatinden büyük derler. Osmanlı çok etnik yapılı otokritik, teolojik, monarşik bir devlettir, Cumhuriyet ise tek uluslu bir vakıadır. Cumhuriyet, içindeki Osmanlıyla bir Osmanlı devamıdır, o da yanlış konuşlanmayı mutlak bir statü olarak sürdürme inadıdır, Osmanlı akıl egemenliğidir. Bu nedenle güvenlik algılarının benzer olması pek şaşırtıcı değildir.
İsrail, gaspçıdır. Avrupa’nın II. Dünya savaşındaki kefaretinin Filistin halkına ödetilmesinin bir ürünüdür. Siyonizm Nazi’dir, tas tamam bir emperyalist ideolojidir. Emperyalizmin ana yurdunda, bir siyasal yönelim, Yahudi emperyalist sermayenin ideolojik aracı olarak doğmuştur. Siyonizm, emperyalist kanlı pazar savaşında bir taraftır. Nazi ırkçılığı karşısında farklı bir ırkçılık olarak önce hezimete, sonra müttefik kuvvetlerle galibiyete ulaşmıştır. Bunun ödülünü de, devlet olarak bölgemizde konumlanarak almıştır; Avrupalı da bunu, bir kefaret ödemesi olarak desteklemiştir.
Siyonist İsrail devleti, Cumhuriyetten hiçte farklı olmayan bir yol ve yöntemle, iç düşman ilan ettiği yerli halkı, kitlesel imhaya girişmiştir, katletmiş, yakıp, yıkmıştır. Kan döke döke Filistin topraklarının % 78’ini ele geçirmiş ve ardından sınır dışı operasyonlara başlamıştır. Kürt isyanlarını ülke içinde kitlesel imhayla yok eden ülkemiz yönetiminin, son 25 yıldır sınır ötesi operasyonlarını da İsrail gibi kirli bir savaşla sürdürmesi, iki ülke arasındaki güvenlik algılarının benzerliğine önemli bir gönderme gibi durmaktadır.
Siyonist İsrail devleti, Filistin halkının anavatanı üzerinde, sonradan konumlandırılmıştır. Varlığını korumada daha çok demokrasi ve paylaşımcı olmak yerine; istilacı ve gaspçı olmanın kaçınılmaz yolu, her sorunu güvenlik gözüyle görmeye ve bunun sonucu olarak tüm sorunlarını silahlı şiddet gücüyle çözme anlayışı gündeme gelmektedir. Güvenlik doktrini böylece şekillenen Siyonist İsrail’in insanlığa meydan okuyan girişimleri, emperyalist çevrelerden aldığı destekle sürmüştür.
İsrail, BM’in almış olduğu 100’ü aşkın kararı elinin tersiyle iterek, içte ve dışta Filistinlileri katletmeye yönelme pervasızlığı, hırsız tedirginliği sendromu olarak belirmektedir. Kendine ait olmayan topraklarda gasp ettiğiyle yetinmeyip, yeni istilalar peşinde kanlı kıyım dayatmaları, Filistin halkını olduğu kadar, kendi halkını da savaş ortamına esir etmiştir. Savaşın İsrail açısından yaşamın yeniden üretilmesinde temel araç olması, bu anlayışın bir sonucudur.
Türkiye-İsrail ilişkilerini yarım asırdır uyumlu bir zeminde tutan da bu ortak güvenlik algısıdır. Düne kadar, ortak askeri tatbikatlar, hava sahalarında eğitim uçuşları, teknolojik alış veriş, askeri ihaleler, istihbarat paylaşımı, İran’a karşı olası askeri saldırı tatbikatları, 2007’de Türkiye’nin komşularıyla sorunlu hale gelmesini hedefleyen, İsrail savaş uçaklarının yakıt tankerlerinin ülkemiz toprakları üzerine bilinçli olarak terk edilmesi gibi, ciddi askeri sorun yaratma provokasyonları da bu sürece dahildir. İsrail ve Türkiye, bölgemizde yarım asırdır emperyalistlerin ileri iki karakolu olarak konumlanmıştır. Halklarına zulüm yapmış, komşularına ve doğaya acımasızca saldırmıştır.
İsrail sürekli olarak ipin ucunu kaçırıp insanlığa ve insanlık değerlerine saldırmaktan da çekinmemiştir. Kuruluşundan bu yana, bölgemizdeki tüm savaşları İsrail başlatmış ve provokasyonlarıyla çeşitli katliam ve suikastları organize etmiştir. İsrail, her şeyi kendine düşman ilan eden algılarıyla, güvenlik doktrinlerini de şekillendirmiştir.
YOL AYRIMI MI?
Buna rağmen dünya ve bölge değişiklikleri, Türkiye-İsrail arasında devam eden böylesine kirli ilişkiyi etkileyerek değiştirmeye başlamıştır. Derin devlet mantığı içinde şekillenen ilişkilerin çözülme sürecine girdiği gözlenmektedir. Çözülme, Gazze’ye giden yardım konvoyuna yapılan askeri baskın ve çoğunluğu Türkiye vatandaşı 9 kişinin ölmesiyle başlamadı. Bunun öncesi bir dizi gelişme daha olmuştu. Dawos’taki “One minute” tartışmasından da önce ortaya çıkan gelişmeler bulunmaktadır. Avrupa kapılarında sancılı bekleyişin altına ezilen Türkiye, yüz yıldır bölgeye kapalı ya da düşman siyasetle sürdürdüğü yanlışını, ulusal çıkarlarına daha uygun gördüğü bölge açılımıyla nispeten değiştirme eğilimi gösterdi. İslam Ülkeleri Konferansı Başkanlığına Suriye’nin katkısıyla, Türkiye vatandaşı İhsan Ekmeleddinoğlu getirildi. Karşılıklı ziyaretlerle, ekonomik anlaşma ve yakınlaşmalar, ardından vizelerin kaldırılmasıyla, Suriye Türkiye ilişkileri iyileşti. Mısır’ın bölgede oluşturduğu boşluğu Suriye’nin çabasıyla Türkiye’nin doldurması için ortaya konan çabalarla bölgede örnek bir komşuluk ilişki süreci açıldı. Ticari mübadele katlanarak arttı, gümrük tarifesi tavizleri karşılıklı olarak verildi, ekonomik hareketlenme sağlandı. Bu süreç, bölgede barış görüşmelerinde Türkiye’ye ilk kez rol oynama şansını getirdi. Kültürel, sanatsal, mübadeleler yoğunlaştı.
Tarihi boyunca Filistin davasına duyarlı olan Türkiye halkları, devletin etkinliğini de aşan sivil inisiyatiflerin doğuşuna yol açtı. Sivil kuruluşların aktivistleri, Filistin halkı için büyük çabalar vererek iki ülke arasındaki ilişkiye köprü oluşturdu. Dipten gelen bu dalga, halkın eğilimleri karşısında devletin politikasında yönlendirici etkiler yarattı.
Türkiye, bölgenin gerçek bir unsuru olma yönünde beliren politikalarla göründükçe, bölge halklarının talepleriyle uyumlu bir yöne döndükçe, İsrail; kuşkuculuğu, gerginliği, gaspçı ve istilacılığından kaynaklanan düşmanlık ve savaş üzerine kurulu güvenlik algılarıyla yüz yüze gelmektedir.
Bölgemizde İsrail’in başlattığı haksız savaşlar, kanlı operasyonlar ve suikastlar dünyada nefretle izlenmesine yol açmıştır. Bu girişimlerin son halkasında Lübnan ve Gazze savaşları bardağı taşıran son damla niteliğindeydi. İsrail’in Lübnan savaşı (12 Temmuz 2006), bölgemize ABD destekli Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) amacıyla dayatılmıştı. Bu savaş barışçıl ve ordusuz Lübnan’a karşı bir yıkım ve kıyım savaşıydı.
Afganistan’dan Irak’a, Kafkaslardan Akdeniz’e uzanan tüm bölgeyi denetim altına alacak “yeni bir çağın başlangıcı” olarak dayatılan Lübnan savaşı, İsrail’in ve tüm emperyalist güçlerin ağır bir yenilgi almasıyla noktalanmıştı.
Bölgemizin çağdaş tarihinin en önemli kırılması, emperyalist güçlerin ve onun maşası İsrail’in, bölgemizde ilk kez ağır bir yenilgiyle, hezimete uğraması, bu savaşta gerçekleşmişti. ABD ve İsrail planları ters yüz edildi. ABD, bu tarih itibariyle bölgemizden gerisin geriye dönen etkinlik çarkları altında ezilerek, bu güne gelindi.
Lübnan savaşındaki ağır hezimetiyle İsrail, içte ciddi sarsıntılar yaşadı, kaygı ve gerginlikleri arttı. Bu sendromdan çıkmak üzere, rahat lokma bir zafer kazanmak adına acımasızca Gazze’de Filistin halkına savaş açtı (27 Aralık 2008-18 Nisan 2009); fosfor bombaları dahil, her türden insanlık dışı yöntemle, orantısız silahlı şiddet uygulayarak, kendini tatmin edecek, içe dönük mesaj olacak bir sonuç almak istedi. Ancak bunu da başaramadı. Gazze direndi ve başardı. Gazze ambargosu bu ağır yenilgi zincirinin karşısında bir İsrail refleksi olarak gündeme geldi.
İsrail güvenlik doktrini algılarınca da çok iyi bilinir ki, Siyonist İsrail devleti, bin kez zafer kazansa da bir kez kaybedince her şeyi kaybedecek, bölgemizin en tarihsiz, en yapay devletidir.
Bölge ve insanlık vicdanını büyük muhasebelere sevk eden İsrail barbarlığı, Türkiye halklarını da derinden etkiledi. Birikimler ve yönelimlerdeki arayışlar Türkiye’yi zorunlu olarak İsrail çemberinden uzak durmaya yöneltti Bu gün ABD’nin, İran’a karşı, İsrail’in olası bir provokasyonu ardından sürüklenmek durumunda olacağı bir savaş kaygısıyla İsrail’i sırtında yük olarak gördüğünü göz önüne getirdiğimizde, Türkiye’nin bölgede bir varlık olma yolunun, İsrail’e karşı alacağı tutumlardan geçtiğini daha iyi anlamış oluruz.
Tam bu noktada Türkiye İsrail ilişkisinin, yarım asırlık uyumunun bozulduğunu görmek yerinde bir gözlemdir. 31 Mayıs 2010 “Mavi Marmara” insani yardım konvoyu gemisine İsrail’in yaptığı silahlı baskın ve katlettiği çoğunluğu Türkiye vatandaşı 9 kişinin yarattığı özgün durum ise, bu sürecin son halkasıdır. Bütün bunlara karşın, iki ülkenin devam eden güvenlik doktrini paydasındaki ortak algılarının değiştiği anlamına gelmiyor.
İki ülke aynı güvenlik yönelimleriyle içte ve dışta düşman diye gördüğü vehimlerin tedirginliğiyle yaşamaktadır. Tüm sorunlarını bu akılla çözmeye, güvenlik sorunu adı altında silahlı şiddet yöntemiyle yok edebileceği sanısına kapılmaktadır. Ülkemizde de algılar bundan hiçte farklı değildir.
İsrail’in, Gazze’ye giden insani yardım konvoyuna karşı uluslar arası sularda gerçekleştirdiği operasyon ne ise; Şırnak’ın Cizre ilçesindeki BDP’nin barışçıl gösterilerinde, Türk Ordusunun sürdürdüğü kıyım ve operasyonların durdurulması talebiyle yaptığı eyleme karşı, gerçekleştirilen saldırı da aynı meşreptendir. Her farklı duruş bir düşmandır tezi İsrail için ne ise, Türkiye için de o olmaya devam ediyor.
SONUÇ:
Ülkemizde önemli değişim ve gelişmeler yaşanmaktadır. Bu değişimin ana halkası Kürt özgürlük hareketidir. Demokrasi mücadelesinde hepimiz adına gelişen bu süreç aynı zamanda halkımızın da etkin duruşlar sergilemesini gündeme getirmektedir. Bu süreç tarihi gerici siyasal iktidarın artık başıboş davranışlarına, darbeci faşist girişimlerine de önemli engeller oluşturmuştur. Bu bir kırılmadır.
Kırılma, Kürt özgürlük hareketinin başarılı çıkışıyla pekişme eğilimi göstermiştir. 29 Mart 2009 mahalli seçimlerinin ortaya koyduğu tabloda önemli mesafelerin kat edildiği görülmüştür. Geri dönüşü mümkün olmayan, demokrasi ve özgürlük süreci açıldıkça ortak ülkemizin güvenlik doktrininde de önemli değişimler gündeme gelecektir. Bu da Türkiye’nin İsrail’le farklılaşmasının zemini olacaktır. Irkçılığı, tekçi zihniyeti aşan Türkiye, ırkçılık batağında daha da dibe vuran İsrail’le yollarını ayırma durumunda olacaktır. Bu süreç başlamıştır ve geri dönüşü mümkün olmayan bir şekilde de ilerleyerek, halklarımızın mücadelesiyle derinleşecektir.
Bu gün, farklı bir sürecin eşiğinde olmamız ve bunu kalıcı hale getirmemiz buna bağlıdır. Bu gelişmelerin yoğunluğu altında, devletinde gerilemesi gerçekleştikçe, Türkiye’nin İsrail’le bir biçimde yüz yüze gelmesi kaçınılmaz olacaktır.
Ortak güvenlik doktrininin on yıllardır her iki ülkeyi emperyalistlerin bir uydusu haline getirmesi artık bir gerileme içindedir. Bu gerileme gerçekçi boyutlarıyla halkın talepleri yönünde ağırlığını koydukça, ülkemiz demokratikleşme yönünde gerçekçi dönüşümlere uğradıkça İsrail’le yüz yüze gelmesi kaçınılmaz olacaktır.
Bölgeyle bütünleşen, bölge halklarının çıkar birliğiyle barışa hizmet sunan bir Türkiye’nin, İsrail engeliyle karşı karşıya kalması kaçınılmazdır. İktidarlar buna hazır olmasalar da, görsel duruşlarla zevahiri kurtarmaya çalışsalar da bu gidişin artık geri dönüşü yoktur. Bu da kendini farklılaşan güvenlik doktrinlerinde ifade edecektir.
Halkıyla barışık olan, farklılıklarının demokratik haklarını anayasal, yasal ve kurumsal olarak sağlayan demokratik bir ülke, sorunlarını güvenlik gözlükleriyle çözmeyi tarihe gömen bir ülkedir. Bunun için tarihle cesurca yüzleşmeye, güvenlik doktrinlerimizi değiştirmeye bölgemizle bütünleşerek dış güçlerin, yerli halklara karşı kıyım politikalarının önüne geçmeye çalışmalıyız.
Bu ülke birimizin değil, hepimizin olduğunu birbirimize yeniden kanıtladıkça ortak yaşamın barışçıl doktrinlerini de oluşturmak zor olmayacaktır. Bunun için, ülkemizin gerçek anlamda bir eksen değişikliğine ihtiyaç var. Bunu, devletin içinde bulunduğu statü bataklığında hiç bir iktidar elde edemese de, halklarımız ve gelecek nesiller bu süreci başarmaya muktedirdir.
5 Haziran 2010
Bütün mesele yerli olmamaktır. Yerli olmak için emek ve çaba sarf etmemektir; yanlış konumlanışı, tarihle yüzleşerek doğru bir konumlanışa çevirememektir, farklılıklarla demokratik ve adil bir ilişkiye girmeyi reddetmektir.
Güvenlik doktrinini şiddet üzerine inşa etmek, çözülebilir sorunlara kendini esir etmektir. Üzerinde hüküm sürülen toprakları tanımayanların, bu toprakları tarihte ilk kez yaşama açıp onu anavatan eden, medeniyet kurup, bu güne kadar her türden asimilasyona karşı direnerek gelenlerin demokratik haklarını tanımama hatası üzerinden oluşan güvenlik doktrinleri iflasa mahkumdur. İsrail tas tamam böylesi bir algıyla güvenlik doktrini oluşturmuştur ve bu nedenle onun için her farklılık basit bir davranış olsa da düşmandır. Ülkemizdeki egemen güvenlik algıları da bundan hiç de farklı değildir.
Bölge ve insanlık vicdanını büyük muhasebelere sevk eden İsrail barbarlığı, Türkiye halklarını da derinden etkiledi. Birikimler ve yönelimlerdeki arayışlar Türkiye’yi zorunlu olarak İsrail çemberinden uzak durmaya yöneltti. Bu gün ABD’nin, İran’a karşı, İsrail’in olası bir provokasyonu ardından sürüklenmek durumunda olacağı bir savaş kaygısıyla İsrail’i sırtında yük olarak gördüğünü göz önüne getirdiğimizde, Türkiye’nin bölgede bir varlık olma yolunun, İsrail’e karşı alacağı tutumlardan geçtiğini daha iyi anlamış oluruz.
Tam bu noktada Türkiye İsrail ilişkisinin, yarım asırlık uyumunun bozulduğunu görmek yerinde bir gözlemdir. 31 Mayıs 2010 “Mavi Marmara” insani yardım konvoyu gemisine İsrail’in yaptığı silahlı baskın ve katledilen çoğunluğu Türkiye vatandaşı 9 kişinin yarattığı özgün durum ise, bu sürecin son halkasıdır. Bütün bunlara karşın, iki ülkenin devam eden güvenlik doktrini paydasındaki ortak algılarının değiştiği anlamına gelmiyor.
İki ülke aynı güvenlik yönelimleriyle içte ve dışta düşman diye gördüğü vehimlerin tedirginliğiyle yaşamaktadır. Tüm sorunlarını bu akılla çözmeye, güvenlik sorunu adı altında silahlı şiddet yöntemiyle yok edebileceği sanısına kapılmaktadır. Ülkemizde de egemen algılar bundan farklı değildir; İsrail’le Türkiye’yi yarım asırdır ortak kirli amaç etrafında tutan ilişkiler, kaosların, handikapların, macera ve düşmanlıkların üreticisi olan aynı güvenlik doktrininin ürünüdür.
İsrail güvenlik doktrini algılarınca da çok iyi bilinir ki, Siyonist İsrail devleti, bin kez zafer kazansa da bir kez kaybedince her şeyi kaybedecek, bölgemizin en tarihsiz, en yapay devletidir.
Ülkemizi bu algılardan uzak tutarak, demokratik haklarımızı kazanarak, barış içinde birlikte yaşamımıza güç vermeliyiz.
***
Her ülkenin kendine özgü bir güvenlik doktrini bulunur.
Bunu şekillendiren tarihi, sosyal ekonomik jeo-stratejik birçok nedenden söz edilebilir.
Örneğin ABD, düşman ilan ettiği gücü yerinde tasfiye etmek üzerine, her türden şiddet aracını mubah gören ve bunu tüm dünyaya dayatan bir anlayışla güvenlik sorununu çözmeye yönelir. ABD’nin güvenlik doktrininde, düşman uzakta, olduğu yerde tutulmalı ve mücadele sahası dış alanlarda olmalıdır. Bu nedenle iç alanlara kadar gelmiş olan düşmana karşı akıl almaz risklerle mücadele pervasızlığı gösterir; 11 Eylül saldırılarına karşı, Afganistan, Irak işgalleri, Lübnan savaşı ve bir çok ülkenin başkentlerinin bombalanması dahil işgal, suikast (Lübnan Başbakanı Refik El Hariri’nin öldürülmesi) vb. “yaratıcı anarşi” diye tanımladıkları yöntemlere baş vurulur.
ABD, bu güvenlik doktrinini, Amerika’nın yerli halkı Kızılderilileri yok ettikten sonra yani iç düşman ilan ettiği yerli halkı tasfiye ettikten sonra, dıştan gelebilecek tehlikeleri engelleme adına oluşturduğu iddiasındadır.
Güvenlik doktrinlerini genel olarak iki farklı algıya dayandırmak mümkündür. Birincisi; iç ve dış sorunların çözümünde diyalogu, hak eşitliğini, barışı temel alan güvenlik doktrinleri. İkincisi; iç ve dış sorunları güç üstünlüğüyle, silahlı şiddet, orantısız güç kullanımı, kesintisiz baskı uygulamalarıyla, düşman ilan edilen kesimlere nefes aldırmaksızın saldırıyı temel alan güvenlik doktrini.
Birincisi; Ekonomik açıdan olduğu kadar, üzerinde yaşanan ve hüküm sürülen topraklarda köklü olmaya, yerli ve orijinal olmaya bağlı olarak şekillenen güvenlik doktrinini ifade eder. Bu aynı zamanda, siyasi tarih serüveninde, demokrasinin dengeli gelişmiş olmasına, içte kendi vatandaşlarıyla, dışta komşularıyla temel sorunlarını çözmüş olmasına da bağlıdır. Farklılıklarına ve bundan kaynaklanan sorunlarına demokratik yol ve diyalogla yaklaşarak, barışçıl temelde çözüm arayan yaklaşımlar bu türdendir.
İkincisi; ekonomik açıdan güçlü olunsa da olunmasa da bulunduğu hükümranlık alanında orijinal olmayan, gelişmelerini dengeleriyle olgunlaştırmayan, iç sorunlarını içselleştirme gücünde olmayan, dış sorunlarını her boyutta yaşamsal bir tehlike olarak algılama durumuna düşenler, güvenlik doktrinlerini şiddet ve daha çok silahlı şiddet üzerinden kurgularlar. Bu algıda şiddet, gayri meşru yöntemler, saldırganlık, istila, işgal, darbe, suikast, vb. yöntemler, güvenlik doktrinin de temel araçları olurlar.
Bölgemizde gündeme gelen gelişmeler dikkatleri bir kez daha, güvenlik doktrinleri üzerine çekerken Türkiye-İsrail ilişkilerinde güvenlik algısı karşılaştırması da önem kazanmış bulunmaktadır.
İki ülkenin tarih serüveni, makalemizin konusu açısından önemli bir referanstır.
ÜLKEMİZİN GÜVENLİK DOKTRİNİ
Bilindiği gibi, Türkiye Cumhuriyeti devleti oluşturulurken, Osmanlıdan farklı bir planla kurulduğu iddiasındaydı. Yurtta Sulh, Cihanda Sulh ilkesiyle yola koyulmuştu. Zira Osmanlının tarihi kanlı bir istila, tekrar ede duran bir iç ve dış fetih süreciydi. Hükmü altındaki topraklara emek vermeden, onu geçici vatan kabul ederek, başka milletlerin emekleriyle ürettiği değerleri, servetleri, toprakları gasp süreci idi. Bu yönelim kendine özgü bir akıl sistemi yaratmıştı; Osmanlı aklı.
Osmanlı aklı, yaşamın üretilmesini bitip tükenmez iç ve dış fetihler üzerine kılıç hakkıyla kazanma adı altında bir kanlı şiddete dayalı olarak görüyordu. Cumhuriyet farklı bir planla kurulduğu iddiasında olmasına karşın bu aklın hükmü altından kurtulamamıştı. Kuruluş sırasında, yani en güçsüz olduğu bir kesitte bile, iç fetih politikasından vazgeçmemişti. Kürtlerin hak taleplerini acımasızca ve kanlı biçimde bastırmıştı; Koçgiri isyanı ve sonuçları bunu gösteriyor (1921). Ardından Şeyh Sait ve Dersim gelmiştir. Bunları; Kilikya Ermenilerinin sürgünü, Hatay’ın ilhakı, azınlıklara karşı 6-7 Eylül 1955 olayları, 27 Mayıs darbesinin ardından dayatılan Kürt sürgünleri takip etmiştir.
Cumhuriyet, en zayıf kesitlerinde farklılıklarını, iç sorunlarını şiddet, silahlı şiddet dışında bir yöntem kullanma gereği görmeden bastırmaya, yok etmeye çalışmıştır. Hasta adam, kendini nispeten iyi hissedince de, sınır dışı operasyonlarda en anlamlı ifadesini bulan, Kıbrıs işgaliyle de sıçrama yapan güvenlik algılarının tüm yönleriyle şiddet üzerine şekillenmiş olduğunu göstermiştir.
Cumhuriyeti tedirgin dengelerin esiri olarak böylesi yönelimlere sevk eden, elbette ki yönetimlerin kötü niyeti olarak tek başına ele alınacak konular değildir. Tersine bu bilinci şekillendiren dengesiz konumlanış ve sürdürülme çabası verilen nesnel yapıdır.
Cumhuriyet, Osmanlının devamıdır. Bu devamlılık kılıç hakkıyla elde edilmiş topraklarda yerli olmamanın, orijinal olmak için bin yılı aşkın süreye rağmen, emek vermemenin hakim ile mahkum arasında açtığı onarılmaz uçurumları ifade eder. Bu ise, yaşamı sürdürme tarzında da üretime dayalı olmaktan çok; gaspa, istilaya, içte ve dışta her farklılığı düşman görmeye kadar götürür. Nitekim Osmanlı ve onun ardısı Cumhuriyet bu algıların üzerinde şekillenmiştir. Cumhuriyetteki Osmanlı tas tamam budur; “Türkün Türk’ten başka dostu yoktur” söyleminin bilinçaltında böylesi bir zorlama bulunmaktadır.
Bu algı gerçekçi bir anavatan üzerinde yerli olmamanın tetiklediği bir algıdır. Fetih topraklarıdır bunlar. Üzerinde emek vermiş, doğal alanları yaşama ilk kez açarak, anavatan haline getirmiş halkların yaşadığı topraklardır bunlar. Böylesine medenileşmiş, üzerinde yaşam süren toprakları istila ederek ve bununla yetinmeyip emek katmadan sür git talanlarla gasp ederek hüküm altında tutmanın sonucu budur; hırsız tedirginliği sendromudur bu.
Cumhuriyet, kuruluşuyla birlikte içine düştüğü bir handikapla tek uluslu bir örgütlenmeye gitmiştir. Çok etnik yapılı, tarihi uygarlıklar kurmuş ve yaşamını kararlılıkla bu güne getirmiş halkların yaşadığı topraklarda tek boyutlu dayatma kaçınılmaz olarak gerginlik nedenidir. Osmanlıdan farklı bir yapıyla kurulduğu iddiasına karşın, Osmanlıdan devraldığı yapıyı aynıyla devam ettirmekle kalmayıp bunun üzerine tek ulusçu bir devlet kuruluşuna girişmek, Osmanlı kadar ve daha fazla iç ve dış sorunların kaosunda boğulmak demektir. Nitekim Cumhuriyet içte farklılıklarıyla, dışta tüm komşularıyla sorunlu bir devlet olarak yaşam sürdürmüştür. Bu nedenle de kendini zayıf görmüş, emperyalist devletlerin bölge ve dünya siyasetlerinde kullanılan bir maşa haline dönüşmüştür; NATO üyesi olmak için Kore kardeş savaşında taraf olmak, Sovyetlerin kuşatılmasında, ABD üslerini topraklarında konuşlandırmasında, bölgedeki savaşlarda taraf olma da ülkemizin makus bir kaderi haline gelmiştir.
Yaşadığı topraklar üzerinde yanlış konuşlanan her siyasal kurum (buna devletler de dahil) o toprağın gerçek değerleriyle (buna halklar da dahil), çatışma içinde olacaktır. Bu çatışma kaçınılmaz olarak, bir refleksle kendi yanlışları üzerine kurgulanan güvenlik doktrini oluşturacaktır. Cumhuriyetin güvenlik doktrini de böyle şekillenmiştir. Bu yüzden “yurtta sulh cihanda sulh” söylemi, güzel bir veciz söz olmaktan öteye gitmemiştir.
Anadolu birimizin değil hepimizin anavatanı olması gerekirken, bu coğrafyayı farklılıkların adil, eşit ve kurucu ortaklığıyla demokratik olarak yapılandırmak yerine, tek millet, tek dil, tek bayrak adı altında haksız ve gaspçı edayla, kılıç hakkı dayatmasıyla hükümranlık altında tutmanın kaçınılmaz sonucu, her soruna güvenlik sorunu gözüyle yaklaşmayı getirmiştir. Bu da bitip tükenmez sorunların, kaos ve çatışmaların nedeni haline gelmiştir. Böylesi bir sonucun güvenlik algısı, iç ve dış düşmanla sür git savaş hali üzerinden biçimlenir. 200 yıldır süren Kürt isyanlarını, yok edilen Ermeni, Rum ve Süryani varlığını, üzerine ölü toprağı serili Türkiyeli Arap halkının acısını başka türlü izah etmek mümkün değildir.
İSRAİL’İN GÜVENLİK DOKTRİNİ
İsrail’e gelince; durumu hiçte bundan farklı değildir. İsrail’in “köksüz” bir devlet olmasıyla, Cumhuriyetin köklü bir devlet geleneğinden gelmiş olması hiçbir şeyi değiştirmiyor. Kaldı ki, unutmayın Cumhuriyet ile İsrail devleti arasında yalnızca 25 yıl fark var; İsrail 1948’de kuruldu, Cumhuriyet 1923’te. Devletler tarihinde bu fark bir hiçtir; her iki devletin de birer dünya savaşı sonrası oluştuğunu unutmamak gerek.
Cumhuriyeti Osmanlı’nın birebir devamı olarak algılayıp, köklü - köksüz olma iddialarında bulunmak ise ayrı bir handikap. Buna özürü kabahatinden büyük derler. Osmanlı çok etnik yapılı otokritik, teolojik, monarşik bir devlettir, Cumhuriyet ise tek uluslu bir vakıadır. Cumhuriyet, içindeki Osmanlıyla bir Osmanlı devamıdır, o da yanlış konuşlanmayı mutlak bir statü olarak sürdürme inadıdır, Osmanlı akıl egemenliğidir. Bu nedenle güvenlik algılarının benzer olması pek şaşırtıcı değildir.
İsrail, gaspçıdır. Avrupa’nın II. Dünya savaşındaki kefaretinin Filistin halkına ödetilmesinin bir ürünüdür. Siyonizm Nazi’dir, tas tamam bir emperyalist ideolojidir. Emperyalizmin ana yurdunda, bir siyasal yönelim, Yahudi emperyalist sermayenin ideolojik aracı olarak doğmuştur. Siyonizm, emperyalist kanlı pazar savaşında bir taraftır. Nazi ırkçılığı karşısında farklı bir ırkçılık olarak önce hezimete, sonra müttefik kuvvetlerle galibiyete ulaşmıştır. Bunun ödülünü de, devlet olarak bölgemizde konumlanarak almıştır; Avrupalı da bunu, bir kefaret ödemesi olarak desteklemiştir.
Siyonist İsrail devleti, Cumhuriyetten hiçte farklı olmayan bir yol ve yöntemle, iç düşman ilan ettiği yerli halkı, kitlesel imhaya girişmiştir, katletmiş, yakıp, yıkmıştır. Kan döke döke Filistin topraklarının % 78’ini ele geçirmiş ve ardından sınır dışı operasyonlara başlamıştır. Kürt isyanlarını ülke içinde kitlesel imhayla yok eden ülkemiz yönetiminin, son 25 yıldır sınır ötesi operasyonlarını da İsrail gibi kirli bir savaşla sürdürmesi, iki ülke arasındaki güvenlik algılarının benzerliğine önemli bir gönderme gibi durmaktadır.
Siyonist İsrail devleti, Filistin halkının anavatanı üzerinde, sonradan konumlandırılmıştır. Varlığını korumada daha çok demokrasi ve paylaşımcı olmak yerine; istilacı ve gaspçı olmanın kaçınılmaz yolu, her sorunu güvenlik gözüyle görmeye ve bunun sonucu olarak tüm sorunlarını silahlı şiddet gücüyle çözme anlayışı gündeme gelmektedir. Güvenlik doktrini böylece şekillenen Siyonist İsrail’in insanlığa meydan okuyan girişimleri, emperyalist çevrelerden aldığı destekle sürmüştür.
İsrail, BM’in almış olduğu 100’ü aşkın kararı elinin tersiyle iterek, içte ve dışta Filistinlileri katletmeye yönelme pervasızlığı, hırsız tedirginliği sendromu olarak belirmektedir. Kendine ait olmayan topraklarda gasp ettiğiyle yetinmeyip, yeni istilalar peşinde kanlı kıyım dayatmaları, Filistin halkını olduğu kadar, kendi halkını da savaş ortamına esir etmiştir. Savaşın İsrail açısından yaşamın yeniden üretilmesinde temel araç olması, bu anlayışın bir sonucudur.
Türkiye-İsrail ilişkilerini yarım asırdır uyumlu bir zeminde tutan da bu ortak güvenlik algısıdır. Düne kadar, ortak askeri tatbikatlar, hava sahalarında eğitim uçuşları, teknolojik alış veriş, askeri ihaleler, istihbarat paylaşımı, İran’a karşı olası askeri saldırı tatbikatları, 2007’de Türkiye’nin komşularıyla sorunlu hale gelmesini hedefleyen, İsrail savaş uçaklarının yakıt tankerlerinin ülkemiz toprakları üzerine bilinçli olarak terk edilmesi gibi, ciddi askeri sorun yaratma provokasyonları da bu sürece dahildir. İsrail ve Türkiye, bölgemizde yarım asırdır emperyalistlerin ileri iki karakolu olarak konumlanmıştır. Halklarına zulüm yapmış, komşularına ve doğaya acımasızca saldırmıştır.
İsrail sürekli olarak ipin ucunu kaçırıp insanlığa ve insanlık değerlerine saldırmaktan da çekinmemiştir. Kuruluşundan bu yana, bölgemizdeki tüm savaşları İsrail başlatmış ve provokasyonlarıyla çeşitli katliam ve suikastları organize etmiştir. İsrail, her şeyi kendine düşman ilan eden algılarıyla, güvenlik doktrinlerini de şekillendirmiştir.
YOL AYRIMI MI?
Buna rağmen dünya ve bölge değişiklikleri, Türkiye-İsrail arasında devam eden böylesine kirli ilişkiyi etkileyerek değiştirmeye başlamıştır. Derin devlet mantığı içinde şekillenen ilişkilerin çözülme sürecine girdiği gözlenmektedir. Çözülme, Gazze’ye giden yardım konvoyuna yapılan askeri baskın ve çoğunluğu Türkiye vatandaşı 9 kişinin ölmesiyle başlamadı. Bunun öncesi bir dizi gelişme daha olmuştu. Dawos’taki “One minute” tartışmasından da önce ortaya çıkan gelişmeler bulunmaktadır. Avrupa kapılarında sancılı bekleyişin altına ezilen Türkiye, yüz yıldır bölgeye kapalı ya da düşman siyasetle sürdürdüğü yanlışını, ulusal çıkarlarına daha uygun gördüğü bölge açılımıyla nispeten değiştirme eğilimi gösterdi. İslam Ülkeleri Konferansı Başkanlığına Suriye’nin katkısıyla, Türkiye vatandaşı İhsan Ekmeleddinoğlu getirildi. Karşılıklı ziyaretlerle, ekonomik anlaşma ve yakınlaşmalar, ardından vizelerin kaldırılmasıyla, Suriye Türkiye ilişkileri iyileşti. Mısır’ın bölgede oluşturduğu boşluğu Suriye’nin çabasıyla Türkiye’nin doldurması için ortaya konan çabalarla bölgede örnek bir komşuluk ilişki süreci açıldı. Ticari mübadele katlanarak arttı, gümrük tarifesi tavizleri karşılıklı olarak verildi, ekonomik hareketlenme sağlandı. Bu süreç, bölgede barış görüşmelerinde Türkiye’ye ilk kez rol oynama şansını getirdi. Kültürel, sanatsal, mübadeleler yoğunlaştı.
Tarihi boyunca Filistin davasına duyarlı olan Türkiye halkları, devletin etkinliğini de aşan sivil inisiyatiflerin doğuşuna yol açtı. Sivil kuruluşların aktivistleri, Filistin halkı için büyük çabalar vererek iki ülke arasındaki ilişkiye köprü oluşturdu. Dipten gelen bu dalga, halkın eğilimleri karşısında devletin politikasında yönlendirici etkiler yarattı.
Türkiye, bölgenin gerçek bir unsuru olma yönünde beliren politikalarla göründükçe, bölge halklarının talepleriyle uyumlu bir yöne döndükçe, İsrail; kuşkuculuğu, gerginliği, gaspçı ve istilacılığından kaynaklanan düşmanlık ve savaş üzerine kurulu güvenlik algılarıyla yüz yüze gelmektedir.
Bölgemizde İsrail’in başlattığı haksız savaşlar, kanlı operasyonlar ve suikastlar dünyada nefretle izlenmesine yol açmıştır. Bu girişimlerin son halkasında Lübnan ve Gazze savaşları bardağı taşıran son damla niteliğindeydi. İsrail’in Lübnan savaşı (12 Temmuz 2006), bölgemize ABD destekli Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) amacıyla dayatılmıştı. Bu savaş barışçıl ve ordusuz Lübnan’a karşı bir yıkım ve kıyım savaşıydı.
Afganistan’dan Irak’a, Kafkaslardan Akdeniz’e uzanan tüm bölgeyi denetim altına alacak “yeni bir çağın başlangıcı” olarak dayatılan Lübnan savaşı, İsrail’in ve tüm emperyalist güçlerin ağır bir yenilgi almasıyla noktalanmıştı.
Bölgemizin çağdaş tarihinin en önemli kırılması, emperyalist güçlerin ve onun maşası İsrail’in, bölgemizde ilk kez ağır bir yenilgiyle, hezimete uğraması, bu savaşta gerçekleşmişti. ABD ve İsrail planları ters yüz edildi. ABD, bu tarih itibariyle bölgemizden gerisin geriye dönen etkinlik çarkları altında ezilerek, bu güne gelindi.
Lübnan savaşındaki ağır hezimetiyle İsrail, içte ciddi sarsıntılar yaşadı, kaygı ve gerginlikleri arttı. Bu sendromdan çıkmak üzere, rahat lokma bir zafer kazanmak adına acımasızca Gazze’de Filistin halkına savaş açtı (27 Aralık 2008-18 Nisan 2009); fosfor bombaları dahil, her türden insanlık dışı yöntemle, orantısız silahlı şiddet uygulayarak, kendini tatmin edecek, içe dönük mesaj olacak bir sonuç almak istedi. Ancak bunu da başaramadı. Gazze direndi ve başardı. Gazze ambargosu bu ağır yenilgi zincirinin karşısında bir İsrail refleksi olarak gündeme geldi.
İsrail güvenlik doktrini algılarınca da çok iyi bilinir ki, Siyonist İsrail devleti, bin kez zafer kazansa da bir kez kaybedince her şeyi kaybedecek, bölgemizin en tarihsiz, en yapay devletidir.
Bölge ve insanlık vicdanını büyük muhasebelere sevk eden İsrail barbarlığı, Türkiye halklarını da derinden etkiledi. Birikimler ve yönelimlerdeki arayışlar Türkiye’yi zorunlu olarak İsrail çemberinden uzak durmaya yöneltti Bu gün ABD’nin, İran’a karşı, İsrail’in olası bir provokasyonu ardından sürüklenmek durumunda olacağı bir savaş kaygısıyla İsrail’i sırtında yük olarak gördüğünü göz önüne getirdiğimizde, Türkiye’nin bölgede bir varlık olma yolunun, İsrail’e karşı alacağı tutumlardan geçtiğini daha iyi anlamış oluruz.
Tam bu noktada Türkiye İsrail ilişkisinin, yarım asırlık uyumunun bozulduğunu görmek yerinde bir gözlemdir. 31 Mayıs 2010 “Mavi Marmara” insani yardım konvoyu gemisine İsrail’in yaptığı silahlı baskın ve katlettiği çoğunluğu Türkiye vatandaşı 9 kişinin yarattığı özgün durum ise, bu sürecin son halkasıdır. Bütün bunlara karşın, iki ülkenin devam eden güvenlik doktrini paydasındaki ortak algılarının değiştiği anlamına gelmiyor.
İki ülke aynı güvenlik yönelimleriyle içte ve dışta düşman diye gördüğü vehimlerin tedirginliğiyle yaşamaktadır. Tüm sorunlarını bu akılla çözmeye, güvenlik sorunu adı altında silahlı şiddet yöntemiyle yok edebileceği sanısına kapılmaktadır. Ülkemizde de algılar bundan hiçte farklı değildir.
İsrail’in, Gazze’ye giden insani yardım konvoyuna karşı uluslar arası sularda gerçekleştirdiği operasyon ne ise; Şırnak’ın Cizre ilçesindeki BDP’nin barışçıl gösterilerinde, Türk Ordusunun sürdürdüğü kıyım ve operasyonların durdurulması talebiyle yaptığı eyleme karşı, gerçekleştirilen saldırı da aynı meşreptendir. Her farklı duruş bir düşmandır tezi İsrail için ne ise, Türkiye için de o olmaya devam ediyor.
SONUÇ:
Ülkemizde önemli değişim ve gelişmeler yaşanmaktadır. Bu değişimin ana halkası Kürt özgürlük hareketidir. Demokrasi mücadelesinde hepimiz adına gelişen bu süreç aynı zamanda halkımızın da etkin duruşlar sergilemesini gündeme getirmektedir. Bu süreç tarihi gerici siyasal iktidarın artık başıboş davranışlarına, darbeci faşist girişimlerine de önemli engeller oluşturmuştur. Bu bir kırılmadır.
Kırılma, Kürt özgürlük hareketinin başarılı çıkışıyla pekişme eğilimi göstermiştir. 29 Mart 2009 mahalli seçimlerinin ortaya koyduğu tabloda önemli mesafelerin kat edildiği görülmüştür. Geri dönüşü mümkün olmayan, demokrasi ve özgürlük süreci açıldıkça ortak ülkemizin güvenlik doktrininde de önemli değişimler gündeme gelecektir. Bu da Türkiye’nin İsrail’le farklılaşmasının zemini olacaktır. Irkçılığı, tekçi zihniyeti aşan Türkiye, ırkçılık batağında daha da dibe vuran İsrail’le yollarını ayırma durumunda olacaktır. Bu süreç başlamıştır ve geri dönüşü mümkün olmayan bir şekilde de ilerleyerek, halklarımızın mücadelesiyle derinleşecektir.
Bu gün, farklı bir sürecin eşiğinde olmamız ve bunu kalıcı hale getirmemiz buna bağlıdır. Bu gelişmelerin yoğunluğu altında, devletinde gerilemesi gerçekleştikçe, Türkiye’nin İsrail’le bir biçimde yüz yüze gelmesi kaçınılmaz olacaktır.
Ortak güvenlik doktrininin on yıllardır her iki ülkeyi emperyalistlerin bir uydusu haline getirmesi artık bir gerileme içindedir. Bu gerileme gerçekçi boyutlarıyla halkın talepleri yönünde ağırlığını koydukça, ülkemiz demokratikleşme yönünde gerçekçi dönüşümlere uğradıkça İsrail’le yüz yüze gelmesi kaçınılmaz olacaktır.
Bölgeyle bütünleşen, bölge halklarının çıkar birliğiyle barışa hizmet sunan bir Türkiye’nin, İsrail engeliyle karşı karşıya kalması kaçınılmazdır. İktidarlar buna hazır olmasalar da, görsel duruşlarla zevahiri kurtarmaya çalışsalar da bu gidişin artık geri dönüşü yoktur. Bu da kendini farklılaşan güvenlik doktrinlerinde ifade edecektir.
Halkıyla barışık olan, farklılıklarının demokratik haklarını anayasal, yasal ve kurumsal olarak sağlayan demokratik bir ülke, sorunlarını güvenlik gözlükleriyle çözmeyi tarihe gömen bir ülkedir. Bunun için tarihle cesurca yüzleşmeye, güvenlik doktrinlerimizi değiştirmeye bölgemizle bütünleşerek dış güçlerin, yerli halklara karşı kıyım politikalarının önüne geçmeye çalışmalıyız.
Bu ülke birimizin değil, hepimizin olduğunu birbirimize yeniden kanıtladıkça ortak yaşamın barışçıl doktrinlerini de oluşturmak zor olmayacaktır. Bunun için, ülkemizin gerçek anlamda bir eksen değişikliğine ihtiyaç var. Bunu, devletin içinde bulunduğu statü bataklığında hiç bir iktidar elde edemese de, halklarımız ve gelecek nesiller bu süreci başarmaya muktedirdir.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)