OYNAR MI?

Rıza Aydın
8 Nisan 2009


Marksizm’le tanıştığım günlerden buyana bu işten bir kuşku duyar, kendi kendime “bu işte bir bit yeniği var” derdim. Biz solcu olmuştuk ya da işte Adana tabiriyle söylersek o ayaklardan gidiyorduk; ne işçiyi nede işçi sınıfını tanıdığımız söylenemezdi ama kendimizi işçi sınıfının öncüsü ilan etmiştik. Buna inanmıştık biz. İyi hoşta işçi sınıfının da bundan haberi var mı yok mu diye de sorduğumuz yoktu. Biz kendi kendimize gelin güvey oluyorduk. Biz, işçi sınıfının öncü partilerinin, öncü kadroları olarak, bu görevi ifa eden mağrur bireyler gibi gallevi laflar ediyorduk. Ne işçi sınıfı bu konuda bizlere vekâlet vermişti nede biz buna ihtiyaç duymuştuk ama biz işçi sınıfının öncü partilerinin öncü kadroları olduğumuza yürekten inanmıştık. Gençtik, havalıydık bu da çakamıza uyuyordu. Gerçi sahici işçi sınıfıyla ya da işçiyle karşılaşınca bazı sorunlar olduğunu fark eder gibi oluyorduk ama bunda kendimize bir toz kondurmadan bunu işçi arkadaşların ya da işçi sınıfının geriliğine verip çıkıyorduk. Zamanla işçilerle bu çelişik hallerimizi Adana mavralarında anlatır bununla dalgamızı geçerdik ama sorunun nerden kaynaklandığını anlamamız zaman aldı.

Marksizm, Mark ile Engelsin daha çokta Marksın o zamana kadarki insanlığın yaratmış olduğu toplumsal gelişmeler ile felsefi, iktisadi gelişim süreçlerinin bir analizi üzerine kurulmuştu. Lenin bunu “Marksizm’in üç kaynağı, üç öğretisi” adlı yazısında açık bir biçimde anlatır. Marksın muazzam düşünsel sentezi bütün bu bilimsel olguların harmanlanmasından bunu yaratmıştı. Bunun direkmen - doğrudan emekçi sınıfla bir ilişkisi yoktu; bu onların öz yaşam deneylerinden çıkmıyordu.

Yıllar yıllar sonra, zaman içinde anladım ki, Markisizim bir aydın hareketi olarak işçi sınıfının dışında doğar gelişir. Emekçi sınıf kendi toplumsal hayatı içinde sermaye ile girdiği mücadelede karşılaştığı sorunlarda, toplumun, devletin bu konudaki rolünü anlaya bilmek için bir arayışa girerse - ki Marksa göre girecektir - o zaman sorunlarına çözüm yolları arayan işçi sınıfının öncüleri, Marksizm ile yüz yüze gelip onu anlamaya onu algılamaya başlayacaklardır. Bu öncü işçilerin ya da başka bir şekilde söylersek işçi sınıfının öncü tabakasının Marksizm’e yönelmesini sağlayacaktır. Bütün bu olgulardan dolayı, Marksist parti ya da gurup aydınlar tarafından kurulur zaman içerisinde kendine yönelen kendinin de ona yöneldiği öncü işçiler sayesinde öncü işçilerin partisi konumuna gelir. Marksist parti süreç içerisinde tecrübelerini deneylerini, öngörülerini emekçi sınıflara taşıya taşıya onları pratik içinde kazanıp partilerini öncü işçilerin partisi konumuna getirir. Yani işçi sınıfın öncü partisi değil, öncü işçilerin içinde olduğu parti haline gelirdi. Zamanla işçi sınıfının bu kaymak tabakası bazı başka sıkıntılarda yaratır.

Benim bugün algıladığım kadarıyla, Marksizm’in kurucu kadroları bu işi böyle algılayıp böyle kurgulamışlar. Ama Türkiye’de, nasıl olmuşsa artık olmuş, Marksistler işçi sınıfının öncüsüdür Marksist parti işçi sınıfının öncü partisidir diye kabul etmişiz. Yani “öncü işçilerin partisi” anlayışı her nasıl olmuşsa “öncü parti” anlayışına dönüşmüş. Dönüşmüş ama sosyal hayatta bu böyle olmamış tabi. Ne sınıf bize öncülük vekâletnamesi vermiş, nede biz bunu alışmışız, kendi kendimize gelin güveyi olmuşuz o kadar.

Bu yanlış kavrayışın, tam olarak nerden ya da nasıl çıktığını bilmiyorum; bunun bu konudaki kitapların yanlış çevirilerinden bile kaynaklanmış olabileceğini düşünürüm. Yabancı dillerden çeviri yapan çevirmenlerimiz işçi öncülerinin partisini öncü parti diye de çevirmiş olabilir. Derdim bu yazıda bunları tartışmak değil. Ben bir olguyu anlatıp meramımı anlatmaya geçeceğim. Biz genç devrimcilerken, işçiyi emekçi sınıfını tanımazdık, öyle fazla bir şeylerde bildiğimiz yoktu ama emekçi sınıfının öncüleri rolünü çok sevmiştik. Marksizm’i okuyup etüt etmesek de, onu bilen öncü akıldaneler olarak çaka satmayı, öyle dolaşmayı severdik. Bunun böyle olduğuna da kendimizi inandırmıştık bir defa. Hoş, bize de danışılırdı, bizde aklımızın erdiği kadarıyla danışanlara yanıtlar verirdik. Bilmemiz gerektiği sanılarak sorulan soruların birçoğunu bilmediğimizi bildiğimden, bunların çoğunu geçiştirirdim; şimdi hatırladıkça tatlı anılar olarak gülüp geçiyorum. Niğde Cezaevinden çıktığımda, o zamana kadarki düşündüğüm Marksizm ile gerçek Marksizm’in ayrı şeyler olduğunu anlamıştım. Bundan dolayı kendimi eskiden olduğu gibi Marksist olarak değil Marksizm’i anlamaya kavramaya, çalışan biri olarak görüyordum. Anlayıp kavramaya çalıştığım deryanın içine girdikçe yapının muazzamlığını, bizdeki aksayan yanlarını görmeye çalışıyordum. Benim bana bakışımla halkın bana bakışı farklıydı ama. Halk, daha çokta beni sevenler, bende görmek istediğini görüp öyle değerlendiriyordu. Onlara göre ben, kadiri mutla, her şeyi bilip, her şeye aklı eren biriydim, onlara göre öylede olmalıydım. Ama bende beni biliyordum. Bundan dolayı sorulan bazı sorulara kaçamak yanıtlar veriyordum, bazense bunu düşünmeliyim deyip erteliyordum. İlginç şeylerle karşılaşıyordum. Bunları zaman zaman anlatıyorum ya da yazıyorum.

Öyle ki, halk gideceği doktoru, tutacağı avukatı da bazen bana - bize soruyordu. Ne desem, ne söylesem, şaşırıp kalıyordum. Yalnız avukatlarla ilgili sorulan sorularda bir gariplik vardı; “Rıza şunu avukat tutmayı düşünüyorum da acaba oynar mı?” diyorlardı. Bende çoğunlukla bilmiyorum ya da o kadarını bilmem deyip geçiştiriyordum. Sahiden de sorulan bu kişilerle özel bir dostluğum yoktu, düğünlerde, şölenlerde bir araya gelip, oyun oynadıklarına tanık olmamıştım; ben daha çok bunlarla politik siyasi ortamlarda bulunup, muhabbetler ediyordum, tanışıklığım bu kadarla sınırlıydı.

Bir defasında, komşu köylerden biri bir avukatı sorup oynar mı dediğinde birazda şakayla gülüp “zahir oynar” demiştim. Adam öyleyse seninle konuşacağım çok mühim bir konu var doktorun orada buluşup, üçümüz konuşalım diye ısrar etti. Doktorun bürosuna vardım. Üçümüz oturuyoruz, adam meramını anlatmaya başladı. Biz köyde biriyle davalıyız, adamlar bunu (bir tanıdıktan söz ederek) avukat tutmuşlar, onunla münasip bir dille konuşalım, ben onlardan aldığının üç - beş katını vereyim, onların avukatı olsun ama benim lehime çalışsın” demez mi? Bunu duyunca, buz gibi oldum, sanki başımdan kaynar sular döküldü. Kendime hakaret edilmişçesine öyle bir tepki gösterdim ki anlatamam. Yahu insan bunu bir insana nasıl der, nasıl teklif eder, bu ne aşağılık düşünce dediğimi hatırlıyorum. Adam gayet pişkin “yahu bunda ne var, çağımızda her insanın bir fiyatı vardır” demez mi? Daha fazla orada kalamadım orayı terk ettim. Bu beni çok etkiledi, 12 Eylül sonrası bozulmanın doruğa çıkmış bir simgesi olarak göründü hep.

“Her insanın bir fiyatı vardır” sözünü, SHP nin CHP ile birleştiği dönemlerde belediyeleri elinde bulunduran guruplarca sıkça söylendiğine tanık olmuştum. Belediyeyi, yerel olanakları, gücü elinde bulunduran gurup, partilerinin içindeki egemenlik mücadelesinde bunu sıkça kullanıyordu. Kişiliklerin öğütüldüğü, hırpalandığı, ezildiği bir dönem olarak hatırlıyorum bu dönemi. Bu günkü solun dibe vuruşunda bunlarında etkisi olduğunu sanıyorum.

Hâlbuki bizim siyasi görüşümüze göre, kişi bir düşünceyi savunurken, kişisel çıkarlarına, kişisel konumuna ters olsa bile, dünya halklarının, toplumun, ülkedeki emekçi sınıfın yararına olup olmadığına bakarak bir düşünce oluşturmalıydı. Marksın bu konudaki şu sözlerini okuduğumdan beri yürekten inanarak savunmuşumdur. “… Bir kişi bilimi (ne denli yanlış olursa olsun) bilimin kendisinden değil de, dışarıdan, yabancı, dış ilgilerden kaynaklanan bir görüş açısına uydurmaya uğraştığı zaman ben o kişiye “aşağlık derim.” Bu yeni dönemde insanlar insanları küçük çıkarlar, olanaklar karşılığında yönetiyorlardı. Bu aslı bir sorundu bununla savaşılıp bu sorun aşılmalıydı.

Bizim eskidende en önemli şeyimiz siyasi düşüncelerimizdi. Onlar inançlarımızın bir göstergesiydi. Doğruluğuna inandığımız için hayatımız pahasına da olsa onu savunurduk. Bu yüzden bir konuda anlaşa bilmek için bir birimizi ikna etmek için günlerce aylarca tartıştığımız olurdu. Severdik bunu. Bunun kalkıp yerine basit çıkarların geldiği değerlere paha biçildiği ortamlardan hep uzak kaldım, uzakta kalacağım.

Kişiye kişiliğe güven, benim hayatımın temeli olmuştur. Belki bu benim yaşadığım Kızılbaş kültürel ortamının bir ürünüdür. Yola giren kişilere ya da tembihte bulunduğu canlara Dede “seni senden alıp sana verdik, kendi kendinize mukayyet olun” derdi. Kişinin sözüne, ikrarına güven, bu dünyada temel ilke olmuştu. “Öl söz verme, öl sözünden dönme” diyorlardı. Biz böyle gördük, böyle yaşadık. Bunu seviyorum. “İkrarı boynuna kement olası” diyor Pir Sultan. Direnişinin temeline ikrarından dönmemeyi koymuş, “İkrar verdim ikrarımı güderim, ikrarsız dilberi ya ben niderim diyor, İkrarımdan dönüp de ikrarsız mı kalayım,” diyor. Sözün bir kutsiyeti var, sözü için canını veriyor. Pirin sevdiği, bu yolun sürdürücülerinden biri olan Hatayi “Âdem öldürsen kan olmaz / Nefes öldürsen kan olur” diyor. Zeybekler efelerine “Yiğit kime denir” diye sorunca, efeler hep bir ağızdan “Sözünde durana” diye haykırıyorlar. Yalanın olmadığı, kimsenin kimseye yalan söyleme zorunda kalmayacağı bir hayat olsun, onun içinde yaşayım istiyorum. Aşkta da böyle, ikili ilişkilerde de. Söze, kişiliğe güven, esas olmalı, kurulacak hayatlarda diye düşünüyorum. 16 yıl bir yastığa baş koyup, beraber yaşadıktan sonra ayrılmak zorunda kalan bir çift tanıdım, “biz 16 yıl boyunca bir birimize hiç yalan söylemedik” derlerdi, tek tesellileri buydu. Severdim onların bu hallerini. Gizliliğe karşı çıkarlardı, gizlenecek neyimiz var her şeyimiz açık derlerdi. Allahın bildiğini kuldan mı esirgeyeceğiz der gibi, devletin, gizli polisin bildiğini dostlarımızın bilmesinde ne sakınca olabilir ki demişlerdi birinde; işimiz, kazancımız, hayatımız her şey açık, işte, ortada.

Bu konuyu zaman zaman dost meclislerinde konuşmuşuzdur. Muhabbetlerde sözü döndürüp dolaştırıp şu noktada bağlardık: kişi kime ne iş yaparsa yapsın, o işi yapmak için nasıl ya da kaça anlaşırsa anlaşsın, bu işi yapmayı kabul ettikten sonra artık, o işi kendine yakışır bir şekilde yapmalı, kişinin yaptığı iş kişinin aynası olmalı, orada kendini göstermelidir der sözü bağlardık. Bu düşünce şeklimizin, tekkelerde olgunlaşarak bizlere miras kalmış bir düşünce olduğunu Nihat Sâmi BANARLI’nın “Resimli Türk Edebiyatı Tarihinde” Tekke Edebiyatını incelerken yazdıklarını okuyunca gördüm.

Orada şöyle yazıyordu: “Derviş sanatkârlar, inanmış insanlardı; Yetiştikleri sanat ve vicdan terbiyesi içinde yarattıkları eşya daima sağlam, güzel, hilesiz ve maddi endişelerin üstünde yapılıyor; bu terbiye Anadolu’da asırlarca bozulmamış bir esnaf ve sanatkâr doğruluğu yaratıyor; büyük bir ahlak temeli atıyordu. Derviş sanatkârlar yaptıkları her şeyi, kullardan önce Allahın (Hak’kın -R) beğeneceği güzellikte ve sağlamlıkta yapıyor; böyle bir inançla çalışıyordu.”

“Güzel tekkeler yapmak, onları elde dokunmuş güzel nakışlı kumaşlarla süslemek, güzel giyinmek, güzel konuşmak, en güzel davranışlarla selamlaşmak çevrelerini el sanatlarının en güzel eşyası ile donatmak; yapılan ve yaratılan her türlü sanat eseri’ni kullardan ziyâde Allah (Hak-R) beğensin diye, en iyi, en güzel şekilde yapmak; nihayet şiirin, musikinin, sema’nın güzellikleri içinde coşmak Tanrıya kanatlanmış bu Hak yolcularına bir ibadet neş’esi veriyordu.”

“İslamiyet içinde yalnız bir vicdan hürriyeti olarak değil, bir medeni hamle olarak da tekke medeniyeti bu duygudan doğmuştur.”

Şimdi, mesleklerinde zaman içerisinde, insan kişiliği üzerinde etkiler ettiğini düşünüyorum. Örneğin hukukçular karşılarına gelen kişinin suçlu olup olmadığına bakıyorlar, o yüzden şüphe, kuşku bu işte esas. Sağlıkçılarsa karşılarına gelen hasta ne olursa olsun, öncelikle ona yardım edip onun yaralarını sarmaya çalışıyorlar. Bu yüzden hukukçuların daha katı, sağlıkçıların daha duyarlı olduklarını düşünüyorum. Belki politikacıların çoğunlukla hukukçulardan çıkmasının nedenlerinden biride budur diye düşünürüm. Bilimsel bir düşünce olmasa da, yapılan işin zaman içerisinde insanın kişiliğinde, insanın davranışlarında etki ettiğine inanıyorum. “Sanat insanı inceltir” sözü belki bu inançtan dolayı söylenmiştir.

OBOMA GEZİSİ -II-

Mihrac Ural

6 Nisan 2009


Bölgemizde Bush yönetiminin komplo –dayatma ve BOP gibi kurgu tezlerinin yıkıntıları altında kalmış bir ABD siyaseti bulunmaktadır. Obama bunun onarılması için buradadır.

Obama, bu gerçeklerin algılarıyla bölgede ABD çıkarlarının yeniden örgüsü için gelmiştir.

Birinci bölümün son cümleleri bu yönde olmuştu. Bu noktadan devamla, ABD’nin Obama yönetimiyle ülkemizden oynaması istenen rol bölge dengesinde ortaya çıkan çok önemli değişimlerle ilgilidir.

Bush yönetiminin çöken dış politikası, bölgemizde “ılımlılar” diye lanse edilen ABD yanlısı tüm gerici Arap ülkelerinin etkinliğine son vermiştir. Bu ülkelerin Irak işgaliyle başlayan yeni süreçte, bölgemizin ebede kadar ABD lehine, büyük bir dönüşüme uğrayacağı sanısı ardından sürüklenişi gündeme gelmişti. Ancak bu serseri sürükleniş, kendi halkları açısında da büyük bir fiyaskoyla sonuçlanmıştır.

ABD’nin, temeli böl yönet üzerine kurulu, demagojik “demokrasinin yaygınlaştırılması” söylemlerinin örtüsüyle dayatılan Büyük Ortadoğu Projesi’nin ( BOP) çöküşü bu ülkelerin bölgedeki rollerini de çökertmiştir. İsrail etkinliğinin artık gerileyen savaş mekanizmasından öte bir anlamı kalmaması, gerici Arap ülkelerinin tüm etkinlikleriyle İsrail’i destekleyip, direnme güçlerini teslim almak için yürüttükleri çabaların sonuçsuz kalması bölgemizde güçler dengesini de alt üst etmiştir. Direnme güçlerinin İsrail’e karşı askeri alanda, Gazze’de ve Lübnan’da kazandıkları zaferler, ABD’nin Irakta düştüğü çıkmaz, Suriye’ye dayatılan akıl almaz baskı ve ambargolar, İran’a yönelen tehditler ve yaptırımların bölgemizde yeni bir dönemin açıldığınada bir işaret olmuştur. ABD yönetimi bu açılama baş eğmiş bir yönetim olarak, toparlama telaşıyla bölgede yeniden konumlanış arayışlarına başlamıştır. Türkiye’nin artan önemi bu konjonktürün verileriyle ilgilidir.

Obama yönetimi, bunun bilincinde bölgede Türkiye’nin oynayabileceği rollerin belirlenmesini yoklamaktadır. Türkiye’nin bölgemizde önemli roller oynanabilmesi için yetersizlikleri olduğu, rolünü daha çok bağımlı tarzda ortaya koyabileceği (bu bağımlılık bölge ülkelerinin onayı anlamındadır) ABD’nin eski oloduğu yeni yönetimince de kabul gören bir yaklaşımdır. I. Dünya savaşı ardından ve özellikle II: dünya savaşıyla birlikte “yeşil Kuşak” projesi, Bağdat paktı, Cento gibi tüm girişimlerde ülkemizi çirkin bir emperyalist kukla, bölge halkların düşmanı siyasetlerin maşası olarak kullanılması, bu güne kadar izleri olan bir algı oluşturmuştur.

Türkiye’nin bölgedeki her rolünü kısırlaştıran bu algı, Mısır ve Suudi etkinliğince de körüklenmekte ve yasaklarla etrafı örülüp, kuşatma altına alınmaktadır. Türkiye Mısır ve Türkiye sudu Arabistan arasında tarihi ilişkiler bu olumsuzluğun derinleşmesinde önemli roller oynamıştır. “Mısırın etkin olduğu bir Ortadoğu’da Türkiye’ye asla rol verilemez” kuralı bu gün içinde geçerlidir. Türkiye’nin bölgede yükselen İran’ın rolünü oynamasının imkansız olduğu gerçeği (İran’ın inanç açısından, maddi ve manevi etkinlik açısından, mali ilişki askeri ilişki ve bölge direnme güçlerinin yanında aldığı tutumun zafer kazanan sonuçları açısından) bu rol Suriye kapısı olmaksızın oynamasının imkanı bulunmamaktadır.

Suriye Türkiye ilişkilerinin tırmanışı karşılıklı olarak bu iki ülkenin böylesi bir konjonktürden geçmesiyle ilgilidir. Suriye ise bölgede barışın da savaşın da merkezinde olan bir ülkedir. Bu ülke, siyasal yönelim ve tercihlerini, güçler dengesi ve gereklerine bağlı olarak belirleyecektir. Böylesi bir belirleme ister istemez, bölgedeki gelişmelerin bir ürünü olacaktır. Suriye, ABD’ye karar bölgede en kararlı siyaseti gösteren bir ülkedir bunun bedelini de ağır faturalarla ödemiştir; direnme güçlerine destek vermekten her şey pahasına bir adım geri durmamıştır, Filistin örgütlerine güvenilir liman olmuştur, Lübnan direnme hareketinin İsrail’e karşı zaferinde en etkin yere sahiptir, gerici Arap ülkelerine tavizsiz tavır almış Iranla ilişkilerini her şeye karşın kararlıca sürdürmüştür. Bu yanıyla bölgemizde ABD dayatmalarının çöktüğü yerde en çok kazanan taraf direnme güçlerini temsilen Suriye olduğu bölge uzmanı stratejistlerin hemfikir olduğu bir sonuç olarak belirmektedir.

Bu açıdan, Türkiye’ye bölgede verilecek rolün kaderinde Suriye’nin belirleyiciliğinden söz etmek yanlış değildir. Bölgeyi doğru okumak bu sonuçlara götürür. Türkiye’nin kendini dev aynasında görüp görmemesinin bölgenin bu madde verileri karşısında hiçbir anlamı yoktur. Suriye’nin vereceği avans kadar bölgede rolü olan bir Türkiye’nin ABD politikalarıyla ilgili bölgede oynayacağı rolde o kadar olacaktır.

ABD’nin, Türkiye’ye vereceği İran ve Suriye merkezli roller “Yeni Osmanlıcılık” çerçevesinde bir Ortadoğululaştırma siyaseti olarak belirginleşmiştir. Yani Osmanlıcılığın yeni bir versiyonu olarak, “bölgenin tüm ulusal ve etnik topluluklarının çıkarlarını gözeten gevşek bir siyasal oluşuma, siyasal ilişki koordinasyonuna yönelimi” oturtmak istemektedirler. Bu Obama yönetiminin bölgede beklediği uzun bir barış dönemiyle ilgili algılarının da ifadesi gibi durmaktadır. Ancak bu hesapların hiçbir çarşıda sonuç alıcı gibi durmamaktadır.




ABD’nin derin siyasetinde, İsrail’in her ne pahasına olursa olsun korunması içgüdüsü ve gerici Arap ülkelerinin “ılımlılar” olarak bölgede onamaları istenen rollerin yeniden canlandırılma arzularıyla birleşecek olan yeni İsrail hükümetinin savaş tamtamları çalan gelişi, bir kez daha bölgede örülmekte olan yapılan hesapsız politikalarla yüz yüze kalmamızı getirecek gibidir.

Bölgemizde Mısır ve Suudi merkezli kombinezonlar artık ağır bir yenilgi alarak gerilemiş durumdadır. Bu durum Türkiye için açılmış bir boşluk gibidir. İran Suriye ilişkisinin stratejik özgünlüklerine benze özgünlükler olmaksızın Bu boşluğu Türkiye’nin doldurması mümkün değildir. Türkiye’nin böylesi bir dönüşüme yönelmesinin ise mümkünü yoktur. Yani Türkiye’nin hiçbir resmi, tarihi, statüsel eğilimi bölgede halkaların ABD ve gerici güçlere karşı direniş güçlerinin yanında yer almasını olanaklı kılmamaktadır. Kendi ülkesinde, kendi vatandaşsı olan Kürt halkının özgürlük ve demokrasi taleplerine, dış güçlerden destek alarak sınır dışı operasyon yapacak kadar çılgın bir siyasal sürükleniş içinde iç savaşı zorlayan bir algının bunu yapması mümkün değildir.

İslam adına ise Türkiye’den kimsenin hiçbir beklentisi yoktur. Türkiye ne İslam zemini üzerinde ne de İslam’a ilişkin bir öncülüğü söz konusu değildir. Zira, bölgemizin tüm ülkeleri İslami ülkelerdir. Bu ülkelerin çoğunluğunda da İslam şeriatı egemendir. İslam hukuku en laik Suriye ve Lübnan’da bile etkindir. 1400 yılın birikimleriyle bu ülkelerin Türkiye gibi, zorla aldığı hilafeti gerilerde bırakmış cumhuriyeti laik bir ülkeden alacakları bir İslami algı yoktur. Zaten en kabadayı İslam bilimcisinin Arap ülkelerinde öğrenci sayıldığını biliyoruz. Türkiye İslam adına ne birikim ne de potansiyel açıdan hiçbir öncülüğe sahip olamaz. Ayrıca bin yıllık bir gelenek üzerinde kurumlaşmış El Ezher, Kum, Necef, Kerbela gibi merkezlerle boy ölçüşecek durumda hiç değildir.

Bir İslam ülkesi olması itibariyle siyasal yapılanmasının örnek alınması, medeni kanun ilişkisinin örnek olması ise Arapların yüz yıl önceden bu güne mücadelesini verdikleri bir süreçtir ve bunu Türkiye’de olduğundan çok daha dengeli bir tarzda yürütmektedirler; bu gün serbest bırakılsa şeriata bile onay verecek bir ilkel algı hükmünün, mahalle baskısı şeklinde ülkemizi kuşattığından söz etmek yanlış olmayacaktır.

Bölgemizde, Türkiye’de egemen mezhep Sünniliğe karşı, Şii mezhep topluluğu çok önemli bir potansiyeldir; İran %80, Irak %60, Suriye (Aleviler) %30, Lübnan (Şii+ Aleviler) %40 gibi oranlardadır. Türkiye’de Aleviliğin %20 civarında olduğu bilinmektedir. Bu açıdan Türkiye’nin bölgemizde İslami roller oynamasına yol açacak kapıların sonuna kadar açık olduğu söylenemez.

Ayrıca, bölgemizdeki son gelişmeler Müslüman kardeşler örgütünün gerilediğini, yurtsever söylemleri öne çıkararak örneğin Suriye’de yönetimle barışmak için her türlü tavizi vermekte olduğu gözlemlenmektedir (Müslüman kardeşler sözcüsü, Beyanuni’nin Londra’dan, 4 Nisan 2009’da basına yansıyan açıklaması). Lübnan’da Nehri el Barid Filistin kampı baskınıyla, FETİH EL İSLAM’ın tasfiyesi, Irak’ta el Kaidenin önemli oranda güç kaybetmesi ve bunlar yerine daha gerçekçi, daha çok halka dayanan ve emperyalizme karşı direnebilen siyasal yönelimlerin öne çıkması önemli işaretlerdir. Bu durum İslam’a endeksli bir projenin doğarken ölü olacağını göstermeye yeterlidir.

Bu verileri ABD yönetimi on binlerce uzmanın, stratejistin çok aşamalı planları şemsiyesi altında bu gerçekleri bilmediği iddia edilemez. Bilerek ülkemizi zorladıkları bu rollerin ise ne komşuluk ilişkisi açısından nede halkların barış içinde yaşaması açısından onurlu olması düşünülemez. Bu ise geçen yüz yılda ülkemizin sürüklendiği maceracı kukla konumlara düşmesi demektir. İsrail, “Yeni Osmanlıcılık” tezini Ortadoğululaşma olarak ısrarla öne çıkarttığını göz önüne alınırsa, bu hengame içinde Türkiye bir kez daha bölge halklarına karşı emperyalistlerin ve siyonizmin yanında saf tutan ülke konumunda kalacaktır (ülkemizin bu konudaki sabıkaları, İsrail’le sürmekte olan askeri anlaşma ve istihbarat ilişkileri bu kanıları güçlendiren verilerdir).

Sonuç olarak Ülkemiz dün Bush bu gün Obama yarın bir başkasının çıkar örgülerinin bir maşası olarak kendi yaşam bölgesinde istihdam edilmek istendiği açıktır. Bu güne kadar da istihdam edilmiştir.

Oysa ülkemizin ve halklarımızın bu bölgenin bir temel unsuru olarak kendi orijinalitesine uygun siyasetler üretme yükümlülüğü altındadır. Bu siyasetlerin merkezinde bölge halklarının dayanışması, emperyalist ve Siyonistlere karşı çıkarlarının savunulmasından geçmektedir. Bölge halklarına karşı dış güçlerin organize ettikleri hiçbir çıkar planında yer almamak ise bu işin ilk adımıdır. Türkiye bu adımı atmaktan hala çok uzakta durmaktadır.

29 Mart 2009 yerel seçimlerinde demokrasi güçlerinin gösterdiği yükseliş performansı, bölgenin direnme güçleri lehine olan gelişmelerle kesişme içinde olduğu görülmektedir. Bu kesişme, demokrasi güçlerinin halkımız adına bölgenin halklarıyla çıkar birliğini sağlayacak önermeleri de gündeme getirmelidir. Bu ülkemiz demokrasi güçlerinin bölgenin gelişmeleriyle uyumu ve birlikteliği için olduğu kadar kendi halkı için daha etkin olmasının da bir fırsatı olarak algılanmalıdır.

AÇIKLAMA

Demokrasi ve Özgürlük Yolunda Atak

El Kasım Ailesini ve Yetiştirdiği Devrimci Lideri
Durdurmaya Gücünüz Yetmez!..


Köklü bir Arap-Alevi ailenin tüm faziletlerini, mirasını yıllardır yorulmadan omuzlarında layıkıyla taşıyan bir derviş-bilge; dolu başaklar-meyve veren ağaçlar gibi özgün bilgi ve engin kültürüyle eğilen, kalbe ve bilince ışık düşüren bir zarafet, kibarlık abidesi; güneş kokan kadim kentin kadim münadılı; 30’lu yılların Uruba direnişinin önderlerinden, yıllara meydan okuyan bir çınar; 94 yaşında, canlı bir tarih, Zeki el Kasım (Ural) Hoca…
Ve Onun kader ortağı, hayat yoldaşı, direniş hareketinin lojistik siperlerinde ‘Ena Arabi’ tohumu eken, bir devrimci liderin anası olduğu bilinciyle dik durmasını bilerek hayatının bir kısmını oğlunun esaret altında tutulduğu 12 cezaevini ziyaretle geçiren, 30 yıldır buram buram oğlu-kokan Kuzey rüzgarlarını içine çekerek özlemini böyle teskin eden ve oğlunun tüm dava arkadaşlarını kendi çocukları gibi bağrına basan, 87 yaşındaki Cemile ana…
Fidan yaşta olduğu günden beri el Kasım ailesinin bir ferdi olarak omuzlarında kaldırabileceğinden çok ağır sorumluluklar taşıyıp gençliğini ailesinin selametine katık yapan, abisinin aile içindeki yokluğunun yerini başarılı doğal liderliği ile doldurmaya çalışan, devrimci hareketin önderlerinden biri olan abisi nerde ise o orada bitiveren, yoldaşlarının mücadelesine katkı sunan, düzenin kolluk kuvvetlerinin, ailesine karşı bir gün bile eksik etmediği baskı, yıldırma ve etkisizleştirme terörüne karşı kalkan olup geri püskürten cesur yürek bir kadın, Mihriban… Ve el Kasım ailesinin ilk çocuğu olmasının kazandırdığı olgunluk ve sabırla annesine- babasına ve kardeşlerine kanat gerip Mihriban’ın yanında komutan yardımcısı edasıyla duran, cumhuriyetin çağdaş laik demokrat öğretmenlerinden Mihrican ve demokratik, aydınlık Türkiye’nin genç kuşağından su duruluğundaki çocukları…
Mihrac Hoca ve yol arkadaşları ne zaman ortak Hareket akılları, fikirleri ve eylemleriyle gündeme oturup yükselişe geçse yeni bir karşı saldırı hamlesine girişen iktidar güçleri ve kolluk kuvvetleri onların mücadelesini önleyememiş olmanın verdiği çaresizlik ve hiddetle bunun intikamını Hocanın ailesinden almaya kalkıştılar. Mücadelelerinin toparlanmasına, örgütlü bir irade olarak direnmelerine ve etkin söylem ve tutumlarla siyasal sahnedeki duruşlarına dört bir koldan saldırıya geçen Özel Harp Dairesi, bir yandan itirafçı Engin Erkiner ve gibilerinin sitelerinden siyasi iftira ve saldırı kampanyalarını servis ederken bir yandan da Mihrac Hoca’nın ailesine yönelik taciz ve gözdağına devam ediyor. 1 Nisan 2009 tarihinde saat: 00. 30’da Antakya emniyetine bağlı polislerce, Mihrac Ural yoldaşın ailesinin evine yönelik gerçekleştirilen taciz ve yıldırma operasyonu bu organize saldırı zincirinin son halkalarından biridir.
Bir gece yarısı 100 yaşına yaklaşmış anne ve babayı taciz ederek, gözdağı vererek ve hıncını Onlardan alarak rejimlerini bu tür ucuz yöntemlerle kurtarabileceklerini düşünenler yine yanılıyorlar. Ciddi bir siyasal kırılma ve kaos içindeler, bu korkuyla saldırdıkları devrimci liderleri ve ailelerini susturup durdurabileceklerini sanıyorlarsa kara talih ve tarihlerinden hiç ders almamışlar demektir.
Bilinmelidir ki ne bu ülkenin yetiştirdiği sayılı devrimci liderlerden Mihrac Hoca ne de bir bütün olarak el Kasım ailesi yalnız değildir. 1 Nisan’da gece yarısı polis tarafından el Kasım ailesinin evine yönelik girişilen taciz, sindirme ve susturma saldırısını şiddetle protesto ediyor ve biz devrimcileri durdurmaya güçlerinin yetmeyeceğini bir kez daha ilan ediyoruz.
El Kasım ailesi; tüm sevgimizle, saygımızla, direnmelerimizle yanınızdayız. Bu coğrafyanın devrimci hareketi ve halklarına bin bir kahır ve meşakkatle bir devrimci lider yetiştirip armağan ettiğiniz için, bin yaşa Zeki hoca, bin yaşa Cemile ana…

OBAMA ZİYARETİ, BÖLGEDE YENİ ABD ÖRGÜSÜDÜR.

( I )


Mihrac Ural

6 Nisan 2009


Obama’nın ziyareti, ABD’nin çıkarlarıyla ilgilidir; yeni yönetimin, Ortadoğu için öngördüğü yapılanma için bir örgü ziyaretidir. Bir Türkiye ziyareti olmaktan çok bir bölge ziyaretidir.

Türkiye’nin talepleri ne olursa olsun ve ne önemde olursa olsun bu ziyaretteki yeri ABD çıkarlarıyla uzaklık ve yakınlığına bağlıdır. Türkiye’nin çıkarları, ABD için teferruattan ibarettir. Türkiye’nin talepleri ve çıkarları, ABD’nin bölgede örmekte olduğu senaryoyla ilgileri kadar önem taşır. ABD çıkarları, yeryüzünün tüm çıkarlarından çok daha önceliklidir: Obama’nın ziyareti kimseyi aldatmasın, o insanlık sırtına binmiş olan bitip tükenmez Amerikan çıkarlarını temsil etmek için Türkiye’dedir.

Bu ziyaretin merkezinden İran sorunu yer almaktadır. Bölgenin diğer sorun elamanları ise, Suriye, Filistin ve Lübnan bulunmaktadır. Aranmakta olan Türkiye’nin bu kapsamdaki etkinlikleri ve işlevleriyle ilgilidir.

***

Obama’nın Türkiye ziyareti esas itibariyle Ortadoğu üzerine örülmek istenen yeni projelerin temeliyle ilgili bir ziyarettir. Bölgede kurgulanan yakın denem senaryoları için bir damıdır. Türkiye’nin orta-doğuda oynamakta zorlanacağı rollerin kapılarını aralama ziyaretidir.

Türkiye’nin ABD’den beklentileri pek çoktur. Bunlar çok ciddi tartışmaları ve pazarlıkları gerektirmeyecek unsurlardır. ABD’nin biraz anlayış göstermesi çözülmesi için yeterlidir. En azından iki ülkenin geçmiş ilişkileri nedeniyle bu talepler, nitelikçe farklı algıları ihtiva etmiyor; zamanlama, yoğunluk vb bakımdan farklı yaklaşımlar olsa da iki ülke temelde anlaşma halindedir.

Bunlar arasında en önemlisi Kürt sorunudur. Kürt sorununun Kuzey Irak ayağı ve Türkiye ayağı bulunuyor ve Türkiye her iki alanda ABD’den istekleri var.

Türkiye ayağında istenen, PKK’nın Avrupa kaynaklı her türden lojistik desteğinin kesilmesi ve El kaide gibi ele alınarak karşı tavır konulmasıdır. ROJ TV’nin kapatılmasından, sivil toplum etkinliklerinin takip edilmesi ve yasaklanmasına kadar, para kaynaklarının kurutulması ve transferlerinin durdurulmasına uzanan bir dizi pratik adımlar vardır. ABD’nin Avrupa’ya bu konuda etkin müdahalesi istenir.

Türkiye ayağında Kürt halkının özgürlük hareketine karşı istenenler bununla sınırlı değildir. Sınır dışı operasyon için siyasi örtü, daha çok istihbarat, daha çok silahtır. Ölüm denklemleri için daha çok ABD desteğidir.

Kuzey Irak ayağında istenenler yine Kürt özgürlük hareketinin askeri, istihbarat, güvenlik, sınır dışı operasyon gibi bir başka ülkede (Irak) sınırsız hareket etme, ölüm, kıyım ve yıkım yapmaya örtü oluşturulması talebidir. Bunların merkezinde de, Türkiye’nin Irak hükümeti ve kuzey Irak Kürt Bölgesi Yönetiminden talep ettiği, PKK’ya karşı alınması gereken önlemler için baskı yapılmasıdır. Bu talepler bitip tükenmeyen bir iç işlere karşıma talebi olarak Obama’nın önüne konulmak istenmektedir; zira Iraklı hiçbir yöneticinin verdiği söze güvenmeme gibi bir sendrom içinde bulunmaktadırlar.

Bunlara “Irak savaşı nedeniyle Türkiye’nin zararını telafi etme” başlığı altında kırk dereden kır bahane talepler de dahildir.

Diğer sorunlar, ABD-Türkiye arasında süren mali ve askeri olmak üzere birçok boyuta sahiptir. İMF’le kısa zaman içinde yapılacak anlaşma oturumlarıyla ilgili destekten, dünyayı saran mali krizin “teğet”te olsa üzerinde ciddi izler bırakacağı açık olan Türkiye ekonomisinin gereksindiği mali önlemlerden, ABD üslerine, silah ve mühimmattan bunlarla ilgili üçüncü ülkelere pazarlanmasına kadar birçok şeyi içermektedir.

Bu ziyaretin ele alacağı daha çok şey gösterilebilir. Ancak, “el mana fi kalp el şair”(mana şairin yüreğindedir) dedikleri gibi, Obama’nın ziyareti, ABD’nin çıkarlarıyla ilgilidir; yeni yönetimin, Ortadoğu için öngördüğü yapılanma için bir örgü ziyaretidir. Bir Türkiye ziyareti olmaktan çok bir bölge ziyaretidir.

Türkiye’nin talepleri ne olursa olsun ve ne önemde olursa olsun bu ziyaretteki yeri ABD çıkarlarıyla uzaklık ve yakınlığına bağlıdır. Türkiye’nin çıkarları, ABD için teferruattan ibarettir. Türkiye’nin talepleri ve çıkarları, ABD’nin bölgede örmekte olduğu senaryoyla ilgileri kadar önem taşır. ABD çıkarları, yeryüzünün tüm çıkarlarından çok daha önceliklidir: Obama’nın ziyareti kimseyi aldatmasın, o insanlık sırtına binmiş olan bitip tükenmez Amerikan çıkarlarını temsil etmek için Türkiye’dedir.

Bu ziyaretin merkezinden İran sorunu yer almaktadır. Bölgenin diğer sorun elamanları ise, Suriye, Filistin ve Lübnan bulunmaktadır. Aranmakta olan Türkiye’nin bu kapsamdaki etkinlikleri ve işlevleriyle ilgilidir.

Bush’un ABD çıkarları adına kanlı bir şekilde dayattığı Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) çöküşü, bölgede ABD aleyhine onarılması mümkün olmayan sonuçlar yarattı. ABD, İsrail’in Lübnan’a 12 Temmuz 2006 tarihinde açtığı savaştan büyük beklentileri vardı. Yenilmez sanılan İsrail ordusu ağır bir hezimet aldı. BOP için kurulu tüm hayaller yandaşlarıyla birlikte, direnen Güney Lübnan köyleri toprağına gömüldü. Kafkaslardan Ak denize bir koridor açılacaktı. Enerji kaynakları ve yollarının en kestirme güzergahı kollanıp, korunacaktı. Kukla devletler ve yönetimleri, bölünecek ülkeler ve yeni statüleri BOP projesi kapsamında hazırdı. İkinci bir Seykes-Picot düzeneği geliştirilmişti. (Seykes-Picot anlaşması, I. Dünya savaşı sonlarına doğru Mayıs 1916’da Ortadoğu’yu İngiliz ve Fransız çıkar bölgelerine bölen anlaşma)

Lübnan halkının direnen güçleri bu umutları yerle bir etti. 33 gün süren savaşta, yapılan tüm zorlama, destek ve örtülere rağmen İsrail’in böyle bir yükü artık omuzlayamayacak kadar bitmiş olduğunu gösterdi. Savaş dönemi boyunca yapılan akıl almaz lojistik destek ve Arap gericiliğinin Suudi Arabistan ve Mısır önderliğinde sağladığı gizli-açık destek de sonuç getiremedi. İsrail’in yenilgisi, ABD’nin Bush yönetimiyle birlikte dayattığı, “yaratıcı Anarşi” stratejileriyle süren projesi iflas etmişti. Bu iflas öncelikle Irak savaşıyla birlikte dünyanın yeni bir düzene kavuşacağı sanısına kapılan ve böylece ABD’nin çakarlarına gönüllü kukla olan liberallerin, ılımlıların kısa yoldan teslim olmalarını getirdi. Bu çözülme, “şer güçleri” sayılan Iran ve Suriye’ye karşı uzun yıllar süren siyasi-diploması ambargolarının kırılmasıyla belirginleşti. Bu gün bölgemizde ABD çıkarları büyük bir yıkım altındadır. Kendi kurgularının yıkıntıları altında kalmış bir ABD siyaseti bulunmaktadır. Obama bunun onarılması için buradadır.

Obama, bu gerçeklerin algılarıyla bölgede ABD çıkarlarının yeniden örgüsü için gelmiştir.

(II. bölümde Türkiye, İran, Suriye, Filistin, Suudi Arabistan ve Mısır’ın işliklerinin bölgenin yeniden saflaşmasındaki yerleri konu edilecektir.)

KAPİTALİST UYGARLIK VE POLİTİK EKONOMİNİN YALANLARI

Yener Orkunoğlu

'İnsanal duygular ekonomi politiğin dışında, insanlık yokluğu ekonomi politiğin içinde yer alır.’ Marx


Çevreyi koruma bahanesinin arkasına sığınan öko-faşistler şöyle sorarlar: İnsanlık, yer dünyadaki nüfus artışını nasıl kaldırır? ‘Akla yatkın’ gibi görünen bu soru, esasen kapitalist uygarlığın, yıkım, yabancılaştırma ve yozlaştırma niteliğini gizleyen bir sorudur.
Aslında soru şöyle sorulmalı: İnsanlık, daha ne kadar kapitalist uygarlığa katlanabilir?
Kapitalizmin tarihinde, kapitalizmi korumaya yönelik çeşitli görüşler, teoriler ve ideolojiler ileri sürüldü ve hala ileri sürülmektedir. Bu tip düşüncelerin amacı, kapitalizmi savunmaktır. Kapitalizmi savunma ideolojileri ikiye ayrılır: 1. Doğrudan savunma (liberalizm) 2. Dolaylı savunma (faşizm, ezoterizm , post-modernizm vb.)
Kapitalizmi doğrudan doğruya savunan ideolojiler, kapitalizmi göklere çıkarırlar. Kapitalizmin sonsuza kadar sürecek bir düzen olduğunu ileri sürerler. Kapitalizmin doğurduğu işsizlik, yoksulluk, adaletsizlik vb. gibi toplumsal sorunları görmezlikten gelir; öte yandan doğa (çevre kirliliği vb.) ve insan üzerinde yarattığı tahribatları (yabancılaşma, yozlaşma, bencillik vb.) ciddiye almazlar.
Dolaylı savunma ideolojileri ise, toplumdaki sorunlara parmak basar. Toplumda sorunların varlığını kabul eder. Ama bu sorunların kapitalizmden değil, insanın varoluş sorunlarından kaynaklandığını iddia eder. Bu görüşe göre, hangi toplumsal sistem olursa olsun, insan var oldukça, insanlığın sorunları da var olacaktır.
Kapitalizmin yarattığı sorunların, varoluş sorunlarından kaynaklandığı iddiası, kapitalizmi dolaylı savunmaktan başka nedir ki?

Elbette insanlığın bazı ‘varoluş’ sorunları, yaşadıkları kısmen toplumsal sistemlerden bağımsızdır. Örneğin, zihinsel engelli, tekerlekli sandalyeye mahkum vb. gibi insanların yaşadığı içsel sorunları, her toplumsal sistemde hemen hemen aynıdır. Dolaylı savunma ideolojileri, işsizlik, yoksulluk, toplumsal çürüme, yabancılaşma, yozlaşma vb. gibi kapitalizmden kaynaklanan sorunları, insanlığın varoluş sorunları gibi göstermeye çalışmaktadır.
‘İnsanlık, yer dünyadaki nüfus artışını nasıl kaldırır’ şeklindeki soru ilk defa sorulmuyor. Kapitalizmin tarihinde benzer sorular çok sık gündeme geldi. Burjuva ideolojisi çeşitli biçimlere bürünmüştür. Burjuva ideolojisinin toplumda en çok etkili olan ideolojisi Ekonomi Politik bilimidir. Politik Ekonomi biliminin en önemli varsayımlarından ve de yalanlarından biri şudur: ‘Kaynaklar sınırlı, ihtiyaçlar ve istekler sınırsızdır.’

Politik Ekonomi bu varsayımdan kendine vazife çıkarmıştır. Buna göre, Ekonomi Politika, sınırlı kaynaklardan hareket ederek, sınırsız ihtiyaç ve istekleri yerine getirmeye çalışan bilim olarak gösterilmeye çalışılır.
*
Engels, gerçek olguları açıklamakta çaresiz kalan ekonomi politiğin nasıl Malthus (1766-1834) gibi gerici teorisyenleri ortaya çıkardığını söylemişti. Bilindiği gibi Malthus’ın teorisi, Fransız Devriminin, demokratik eşitliğine karşı bir reaksiyon olarak doğdu ve onun nüfus teorisi şöyle formüle edilebilir: Nüfus artışı geometrik olarak artarken, geçim araçları aritmetik olarak artar. Yani geçim ve beslenme araçlarının üretimi, nüfus artışının gerisinde kalır ve bir nüfus fazlası oluşur. Bu fazlayı oluşturan yalnızca yoksullar olduğuna göre, bunların açlıktan ölmelerini kolaylaştırmak gerekir. Yardımseverlik suç ilan edilmelidir. Çünkü bu nüfusun çoğalmasına yardım etmektedir. Maltusçu teoriyi sarsan kendisi de bir iktisatçı olan Alison’dur. Alison, Malthus’un nüfus teorisinin karşısına şu düşünceyi koyar: Her insan gereksindiğinden fazla üretimi yapacak durumdadır. Engels ise bilim aracılığıyla gerçekleştirilen tarım devrimi sonucu, yeryüzünün insanı besleme gücünden yoksun olduğu yolundaki bu insan düşmanı iddiaların tarihe gömüleceğini ileri sürer. Bilim ve teknik gelişmeler Engels’i haklı çıkarmış, Malthus‘un teorisini çürütmüştür.
*
Ekonomi Politik şu iki olguyu varsayıyor: 1. Kaynaklar sınırlıdır, 2. İhtiyaç ve istekler sınırsızdır. Oysa bu varsayımlar gerçeği yansıtmıyor. İnsanlığın tarihi bu varsayımların geçersizliğini sergiliyor.

Şöyle itiraz edilecektir. Dünyadaki petrol kaynakları sınırlı değil mi? Petrol kaynakları sonsuza kadar var olacak mı? Bu sorular, ilk bakışta ‘akla yatkın’ görünüyor, ama sadece ilk bakışta. Ama daha geniş düşünüldüğünde şu gerçek açığa çıkıyor: İnsanlık, sürekli olarak yeni kaynaklar bulmuştur. Örneğin, ağaç ve demirle yetinmeyen insanlık, plastik vb gibi kaynaklar yaratmıştır. Dolayısıyla, insanlığı petrole mahkum etmek, geliştirilebilecek enerji kaynaklarını (güneş, rüzgar vb. enerjisi) görmezden gelmek demektir. İnsanlık, tarihte yeni kaynakları hem bulmuş hem de keşfetmiştir. Dolayısıyla ‘kıt kaynaklar’ tanımı, bütün gerçeği yansıtmamaktadır.

İhtiyaçlar ve istekler konusuna gelince, önce ihtiyaç ve istekleri birbirinden ayırmak yararlı olur sanırım. İnsanın temel ihtiyaçları belirlidir: Yemek, içmek, giyinme, barınmak vb. İhtiyaçlarımızın sınırsız olduğu iddiası da gerçeği tam olarak yansıtmıyor. İstekler konusuna gelince burada durup biraz düşünmek gerekir. İsteklerimizi kışkırtan şey, kapitalizmin kar mantığı değil midir? Reklam, moda vb gibi yöntemlerle insanlar avlanmaya veya tüketim yapmaya çalışılmıyor mu?
J.J. Rousseau’nun kapitalist uygarlığa karşı önemli itirazlarda bulundu. Bu itirazlardan sadece üçünü aktaracağım.
Birincisi, kapitalist uygarlıkta özgürlük değil, özgürlük yanılsaması gelişir. İnsanlar özgür olmadıkları halde, özgür olduklarını sanırlar. Özgür olduğunu sanan biri, özgürlük mücadelesine girişmez. Dolayısıyla insanların özgürlük yanılsamalarını açığa çıkarmak gerekir.

İkincisi, uygarlık, iktisadi büyüme, bilim ve teknoloji bizi gerçek ihtiyaç ve isteklerimize karşı körleştirmiştir.

Üçüncüsü, kapitalist uygarlık, insanı bozmakta ve yozlaştırmaktadır. Rousseau, kapitalist uygarlıktaki insanı şöyle tanımlamaktadır:

‘Herkesin rütbesi ve kaderi sadece malların niceliğine değil, işe yarar yada zarar verme gücüne değil; fakat zekaya, güzelliğe, güce yada hünere, değere, yeteneklere göre düzenlenmiş, yerleşmiştir. Bu nitelikler, saygı çekebilecek nitelikler olduğu için hemen onlara sahip olmak yada onlara sahipmiş gibi görünmek gerekirdi. Çıkarı için, insanın aslında olduğundan başka türlü görünmesi gerekiyordu. ‘Olmak’ ve ‘görünmek’ birbirinden tamamen farklı iki şey oldu. Bu ayrımdan, şatafatlı gösteriş, aldatıcı hile, bunlarla birlikte yürüyen bütün ahlaki bozukluklar ortaya çıktı. Öte yandan, evvelce özgür ve bağımsız olan insan, işte, önümüzde yeni bir çok gereksinmeler zoruyla bütün doğaya, özellikle de hemcinslerine boyun eğip kul olmuştur.’(J.J. Rousseau, İnsanlar Arasında Eşitsizliğin Kaynağı, s 151)

Kapitalist uygarlık, insanlığa yük olmaya başlamıştır. Sorun bu uygarlığın yerine yeni bir uygarlık koyma sorunudur.

Tunç'un Kardeşlik Çağrısı Anadolu'dan Amerika'ya Ulaştı

Ömür KAYIKÇI

4 Nisan 2009

Sanatçı Ferhat Tunç, ifade özgürlüğü, insan hakları ve müziğin işlendiği ders, panel, seminer ve toplantılar dizisine katılmak üzere, ABD'nin üç saygın üniversitesinin bulunduğu North Carolina eyaletine, Duke Üniversitesi'nin de desteklediği bir davetle, konuk sanatçı olarak geldi.

Tunç 17-25 Mart arasında, Duke Üniversitesi, North Carolina Eyalet Ünivesitesi (NCSU) ve North Carolina Üniversitesi-Chapel Hill'deydi (UNC). Kendisine yöneltilen politika, müzik ve ifade özgürlüğü üzerine sorulan soruları yanıtladı ve tüm insanlığın eşitlik içinde, bir arada, barışçı yaşama kavuşması için tüm halkların kendini özgürce ifade edebilmesinin ve siyasal haklarına erişmesinin önemini vurguladı. Çeşitli etkinlikleri sırasında Ferhat Tunç'a etnomizikolog Prof. Dr. Louise Meintjesh, insan hakları savunucusu ve uluslararası hukuk profesörü Prof. Dr. Cathrine Admay ve Güney Afrikalı sanatçı Roger Lucey eşlik etti.

Sanatçı, Duke Üniversitesi'nde Türk Öğrenci Topluluğu'ndan (TSA) da bir davet aldı. Türkiye gençliğini temsil eden 75 öğrenciden yalnızca üçü oradaydı. Bu noktada, öğrencileri diğer etkinliklerde de göremediğimi belirtmek isterim. Yine de kendime sormadan edemedim: Türkiye gençliği, Türkiye gerçeklerini gün yüzüne çıkarmak için soru sormayı bırakmış, ülkesinin siyasetinde aktif bir rol almak istemeyen ve kendi geleceğine sahip çıkmayan duyarsız bir nesil haline mi geliyordu?

Oysa Ferhat Tunç'u ABD'nin saygın üniversitelerinde görmek Türkiye'nin kültürel zenginliğinin ülkeyi bölmeyeceği, aksine büyüteceği ve dünyada olumlu bir imajla yerini koruyacağı anlamına geliyor. Bu zenginliği belirgin ve kalıcı kılan sanatçı ve aydınlara sahip çıkması, Türkiye'yi sosyal ve demokratik bir ülke olarak daha da güçlü kılar. Ülkemizin kültürel çeşitliliğinin temsilcisi olarak Ferhat Tunç'u ABD'de görmek, barış dolu güzel bir geleceğin habercisiydi. Dilleriyle, dinleriyle, müziğiyle ve gelenekleriyle Türkiye'nin bir mutluluk ve kardeşlik tablosu çizmesinin önündeki engellerin kalkacağı umudunu güçlendirdi. Ferhat Tunç'un ABD'ye böyle saygın bir davet üzerine gelişi, bulutların artık üstünü örtemeyeceği, gökkuşağının renklerini barındıran bir ülkenin müjdesini verdi.

"Ülkesinin sorunlarına kayıtsız kalmayan sanatçı"

Etkinliklerde ülkesinin sorunlarına kayıtsız kalmayan sanatçı olarak tanıtılan Ferhat Tunç, yaşam hakkını, barışı ve kardeşliği konserlerinde ve makalelerinde dile getirmesinin, ülkesindeki yargı tarafından tehlike olarak algılanmasının Türkiye'de demokrasiye atılan bir çelme olduğunu söyledi.

Kardeşlik çağrılarının dünyaya yayılarak ABD'ye ulaşmasını, müziğin evrenselliğini ve en temel insan haklarından biri olduğunu gösteren bir kanıt olarak yorumladı.
Yaşam hakkını savunduğunu, kardeşlik ve barış mesajları ilettiği müziğinin bölücülük olarak lanse edilmesinin, Avrupa Birliği'ne katılma sürecinde olan ve ifade özgürlüğüne olan tavrı büyüteç altına alınan Türkiye'ye puan kaybettireceğini de ekledi.

Müzisyen ve bestecilerin ifade özgürlüğünü savunan ve sansüre hayır diyen uluslararası kuruluş "Freemuse" -dünya özgür müzik forumu- Ferhat Tunç'un müziğine yapılan sistematik sansür ve saldırıların insan hakları ihlali olduğunu bildiriyor.
Ürkütücü bir şekilde artan müziğe sansürü ve ifade özgürlüğüne baskıyı dünya gündeminde tutmak üzere kurulan Freemuse, Ferhat Tunç'u Türkiye elçisi olarak 2003'te kuruma davet etmişti. 2003'ten bu yana , Ferhat Tunç Freemuse'un altı elçisiyle birlikte temel insan haklarından biri olan müzikte ifade özgürlüğünün dünya çapında savunuculuğunu yapıyor.

Tunç'tan "modern Ortadoğu" dersi

Bulunduğu her etkinliğe öğrenci, akademisyen ve toplumun diğer kesimlerinden gelen yüzün üstünde dinleyici katıldı. UNC-Chapel Hill tarih bölümünde, modern Ortadoğu dersini konuk olarak veren Tunç, Türkiye'nin kültürel zenginliğini, yakın tarihini ve Türkiyeli aydınların ve sanatçıların içinde bulunduğu durumu anlattı; son otuz yıldır kadın, erkek, genç, yaşlı, on binlerce Türkiyelinin ölümüne sebep olan şiddete son vermenin yolunun Türkiye halklarının eşitliğinden geçtiğini vurguladı.
Tunç'un vurguladığı bir diğer noktaysa demokrasinin tökezlemesine, çektirilen acılara son verilmesiydi.

Sanatçı aynı gün Duke Üniversitesi'nde müzik, politika ve aktivizm adli lisansüstü derse konuk oldu. Derste sanatçıya, yaptığı müzik, müziğin ifadesi, mesajlarını müzikteki yaratılığını nasıl kullanarak ilettiği üzerine sorular soruldu.

"Zulüm ve baskı altında oluşan müzik her mekanda ve zamanda aynıdır"
Ferhat Tunç insan hakları serileri dahilinde "direnişçiler ve askerler için ağıtlar" adında ocak ayından beri yerel ve okul gazetelerinde tanıtılan, afişleri Durham ve Chapel Hill'e yayılan bir konser verdi.
Salonda öğrencisi, akademisyeni, çalışanı, Amerikalısı, Afrikalısı, Türkiyelisi, herkes vardı. Hepsi Ferhat Tunç'un sesinden büyülenmiş ve etkilenmiş görünüyordu. Salondaki dinleyiciler alkışlarla, sözlerle Tunç'a eşlik ettiler.
Ferhat Tunç'un yoğun bir programı vardı. İnsan hakları ve uluslararası hukuk profesörü Prof.Dr. Catherine Admay ile hakkında açılan ve devam eden davalarını konuştu. Duke Üniversitesi'nde etnomüzikoloji profesörü Louise Meintjes'se müziğin evrenselliğini kullanarak şiddeti reddeden, barışa davet eden Ferhat Tunç'un müziğini analiz etti ve Güney Afrika'da ırk ayırımcılığına karşı yapılan müzikle karsılaştırdı: Zulüm ve baskı altında oluşan müzik her mekanda ve zamanda aynıdır.

Tunç ve Lucey'den panel
Her ikisi de Freemuse- dünya özgür müzik forumu - elçileri olan Ferhat Tunç ve Roger Lucey müzik ve aktivizm adlı panelde müzik, insan hakları ve ativizmin kesiştiği noktaları tartıştılar ve yöneltilen sorulara cevap verdiler.
Ferhat Tunç Türkiye'nin demokratikleşme sürecinin Türkiye'nin kültürel zenginliğini ön plana çıkarmasıyla hızlanacağını vurguladı. Ülkenin kültürel zenginliğini ve tarihi mirasını belirginleştirmek isteyen Hrant Dink ve Ahmet Kaya'nın başına gelenleri anlattı. Sanatçı, tarihini ve kültürünü kucaklayan bir ülkenin güçlü bir ülke olacağına dikkat çekti.

Sanatı ve müziği sistematik bir şekilde yasaklanan ve yok edilmeye çalışılan Güney Afrikalı Roger Lucey de kendi ülkesinden örnekler verdi. Vatandaşlıktan atılan ve sansüre uğrayan Lucey'e yöneltilen suçlamalar, Ferhat Tunç'un uğradıkları gibiydi:
O da ülkesinde yaşananları müziğin evrensel diliyle anlatmayı ve kardeşliğe çağrı yapmayı denemişti. Tunç ve Lucey'nin verdiği mesaj şuydu özetle: Sanat hayatın bir parçasıdır ve sanatçı olarak hayata duyarsız kalamayız; ülkesinin gerçeklerine duyarsız kalmayan yazarlar ve sanatçılar her zaman kolay hedef olmuşlardır.
Ferhat Tunç, burada kaldığı günlerde Duke Üniversitesi insan hakları dersinde ve North Carolina Eyalet Üniversitesi'nde "yargılanan müzik" adlı panelde konuştu. Prof. Dr. Catherine Admay'in bulunduğu bu panelde insan hakları mahkemesinde “double jeopardy” diye isimlendirilen ve aynı suçtan ikinci kez ceza kovuşturması yapılması diye tanımlanan kavramın Ferhat Tunç'un yargılama sürecini nasıl etkileyeceği konuşuldu. Aynı zamanda barış ve kardeşlik kelimelerinin, nasıl cezalandırıldığı tartışıldı.

Aydın ve sanatçılarımız Türkiye'nin demokratikleşme sürecinde karşılaştığı sorunları tanımlayarak ve aynı zamanda sorunlardan çok çözümlerine odaklanarak, ısrarla ve yorulmadan güzel bir geleceğin yolunu açıyor.

Ferhat Tunç'un ABD daveti bu emeklerin karşılığının alınmaya başlanması olarak anlamamız önemli. Ancak, yıllarin emeklerini boşa çıkarmamak ve bu başarıları sürdürmek, Türkiye gençliğinin sorumluluğu. Türkiyeli gençlerin bu sorumluluğu kavraması, ülkesindeki yaşama yabancılaşmayıp duyarlı olması ve ülkeyi güzel günlere taşıyan etkinliklerde aktif olarak yer almasından geçiyor. Bu sorumluluğun bilincinde olan gençlik Türkiye'yi güneşli yarınlara çok daha hızlı ulaştırma gücüne de sahip olacak. (ÖK/TK)

KIZILDERE DİRENİŞİ VE TARİHSEL ALGI

Mihrac Ural

(5 Nisan 2009 Antakya KIZILDERE anısına panel konuşması)
4 Nisan 2009

37 yıl sonra bir kez daha Kızıldere direnişi bizleri bir araya getirdi. On yıllar geriden bu güne ulaşan bu enerji, her tarihi kesitte kendine özgü verileriyle anlamlı mesajları içerdi. Kızıldere direnişi anılırken herkesin vurgusunu yaptığı ortak değerler, bir klasik haline gelerek soyutlanıp gelecek kuşaklar için başvuru olgusuna yükseldi. Tarihte her olayın böylesi bir ilgi konusu olması söz konusu değildir. Anlaşılan, üzerinden daha birçok on yıl geçse de Kızıldere direnişi, bu özelliğiyle ülkemiz yakın tarihinin gelecek kuşaklara taşıdığı anlamlı masajları iletmeye devam edecektir.

Kızıldere, bir yanıyla bir katliamın, bir yargısız infazın, derin devlet geleneğinin icra ettiği zalim bir vakıadır. Henüz tüm yönleriyle açıklığa kavuşmamış bu katliamın derin devlet arşivlerindeki tozlu raflardan çıkması beklenmektedir. Kamuoyunun aradan geçen onlarca yıla rağmen cevabını bulamadığı bu katliamı tüm yönleriyle ancak demokratik bir devletin ortaya koyabileceğini de biliyoruz. Bu yanıyla Kızıldere katliamı bir hukuk savaşı olarak da bu günün konusu olmaya devam ediyor; baskında hala canlı olan ya da yarılı bulunanların yerinde infaz edildiği gerçeği, toplumsal korkularımızın devletle ilgili yanlarına önemli mesajlar içerdiğinden söz etmek yanlış olmayacaktır.

Bu katliamın sorgusu, şeffaf toplum özlemlerimize katacağı değerler kadar, bir direniş destanı olmasının da demokrasi umutlarımız için katacağı daha fazla değerler olduğunu belirteceğim. Kızıldere katliamı sorgusunun gerçekçi sonuçlarını elde edebilmek için, bu vakıanın bilinçaltımıza yerleştirdiği direniş çizgisinin, demokrasi güçlerinin kararlılıklarına, dayanışmasına, gelecek kuşaklar için özverili duruşuna katkılarının ön planda tutulması gereklidir.

Bu gün sizlerle bu kanaatlerimin tarihi köklerine ve bu gün taşıdığı anlama işaret edeceğim.

Bu noktadan dönüp tarihte iz bırakan önemli olaylara göz atalım. Tarihsel bilincimizde derin izler bırakan hadiselerin destansı özeliklerinde her zaman, insan iradesinin sonuna kadar dik tutulduğu, zulme boyun eğmeyen, dayanışmayı doruğa taşıyan bir direnme objesi olduğunu göreceksiniz. Tarihin derinliklerinden bu güne taşınan tüm büyük hadiselerde bu özelikler ön plandadır.

Tarih hiçbir zaman insanı katleden ceberut güçleri, onların dev askeri aparatlarla yaptığı yıkım gücünü toplum bilinçaltında soyutlanmış bir veri olarak tutamamıştır. Dünden bu güne taşınan her zaman insani olan savunu ve direnme çabalarının sonuçları olmuştur.

Heredot tarihinde Perslerle-Greklerin savaşını aktarır. Dev ordularıyla Perslerin, İyonya dahil tüm yunan sitelerini istila edip krallarını esir alarak Atina’ya yürüdüğünden bahseder. Pers ordusunun nehirleri içerek kuruttuğundan dem vurur. Milyonlarca askerin yeri göğü inlettiği bilgisini verir. Ancak bu dev ordu ve yıkıcı gücü, tarih algılarımızın işe yarar bir unsuru olmaz. Toplumsal bilinçaltında izleri hiç kalmaz. Buna karşı, bu dev ordulara direnen küçük bir azınlığın maraton savaşındaki zaferi, Selamis deniz muharebesindeki direnişi ve başarısı destanlaşır. Dünden bu güne insani olan değer ve mesajlarıyla ulaşır. Maraton koşusu da dünden bu güne bu gerçekliği taşır, bunu temsil eder.

Toplum bilinçaltında, tarihten bu güne taşınana ve bu ölçüde etkin yer edinen gerçek, insan iradesinin, dayanışmasının haklı bir davada başarıya mutlaka kavuşacağıdır.

Maraton’da direnme kazanmıştır. Bu tarihi hadisenin soyutlanarak çağlar ötesinden bu güne gelişinin değerini veren de budur; haklı bir dava uğruna, insan iradesinin tüm etkinlikleriyle direnmek, dün Maratonda olduğu kadar, bu günün her haklı davada geçerli bir kıstastır. Bir olayın klasikleşmesi ve tüm çağlar için anlamlı olmasının ifadesi burada yatar. Haklı olan direndiğinde kazanır. ( Maraton savaşı M.Ö 490 Eylül ayı, Heredot Tarihi kitap VI. paragraf 108-117)

Kerbela olayı hepimizin bilinçaltında aynı şeyleri çağrıştırır. 1400 yıl önce olmuş bir olay, bu güne hangi soyut değerlerle taşınabilir diye dönüp baktığımızda aynı parametreleri buluruz.

Kerbela olayında, bilinçaltımızın tarihten bu güne taşıdığı gerçek, zalim Yezid ordusunun gücü değil, Hz. Hüseynin ve ehlibeytin direnmesidir. 1400 yıl bitip tükenmeyen bir direnme destanı olarak bu güne taşınan değerler, başka tarihi olaylarda da taşınan değerler aynıdır. Soyutlanarak bu güne gelen ve klasikleşerek her dönem için geçerli olan kıstaslar burada kendini gösterir.

Kerbela, bir direnmedir. Kerbela insan iradesinin haklı zeminde, zalime ve onun dev askeri gücüne karşı direnişini sembolize eder. Halkın çağlar boyu yararlanabileceği verileri barındıran bir destan olur, bu güne gelir, her benzer olayda anılır ondan güç alınır.

Kerbela olayını inancın önemli bir öğesi yapan da budur. Oysa aynı kesitte İslam içinde birbirinden farklı ve çok ilginç savaşlar yaşanmıştır. Ama Kerbela hepsinden ayrı bir yer alır, bilinçaltımıza yerleşir ve bugün hiç ilgisi olmayan kızıldere olayıyla ortak paydada buluşur. Maraton savaşının zaferle, Kerbela’nın ve Kızıdere’nin katliamla sonuçlanması bu sonucu değiştirmez. Tarihte bu güne gelen gerçek, galibiyeti ve mağlubiyetiyle insanlığın yararlanabileceği ve her çağ için geçerli olan tutumlardır. Duruştur. Bunlar da direnmede anlamını bulur. (Kerbela savaşı, 10 Ekim 680. Hicri:10 Muharrem 61)

Tarihin yeni kesitlerinde ise Leningrad’ın Naziler tarafından kuşatmasına karşı direnişi anmadan geçemeyiz. 14 Temmuzda Leningrad kapılarına dayanan Alman Nazi ordusu, 8 Eylül 1941’de şehri tamamen kuşatmıştı. 900 gün süren Sovyet halkının destansı savunmasıyla, bu zalim kuşatma 27 Ocak 1944 kırılmıştı. Bu ünlü kent, Naziler tarafından ablukaya alınır alınmaz “yeryüzünden silinmek üzere” bombardıman altında tutulur. İki milyon ölüye, yokluklara, imkansızlıklara ve zorluklara rağmen halkın gösterdiği direnme, dayanışma ve kararlı duruş iradesiyle Naziler diz çökmüştür. Stalingrad savunması ise aynı direnmenin zaferiyle sonuçlandı. Stalingrad zaferi, faşizmin tarihe gömülmesine yol açan kapıları araladı (21 Ağustos 1942 – 2 Şubat 1943 Stalingrad).

Örnekleri çoğaltmak mümkün. Bunlar arasında Filistin halkının devam eden direnişini saymak konumuzun en önemli mesajıdır. Yüz yıla doğru tırmanan bir direniş destanı kuşaktan kuşağa, silahtan, taşa kadar bir halkın erdemli, onurlu dik duruşunun destanıdır. Direnme burada da tarihe taşınacak bilinçaltının yapı taşları olarak örülmüştür.

Örneklerimizin tümü, bize ait olanları da olmayanları da aynı mesajı vermektedir; zaferi ve yenilgisiyle de öyledir. Tümünün ortak bir yanı var, günümüz için geçerli verileri ve yürünmesi gereken haklı davaların yolları olarak, gündem konumuzdur.

Kızıldere direnişinin yeri tastamam bu noktadadır. Önemli bir tarihi kesitin tüm ilişki ve çelişkilerini, halkın haklı davada alması gereken kararlı duruşu temsil etmektedir. Kızıldere’yi bilinçaltlarımızda bu güne taşıyan, tarihimizin gelecek kuşaklara uzattığı bir medrese olmasının anlamı da burada bulunmaktadır.

Direnme bu olayın özüdür, özetidir.

Demem o ki, ne tabulaştırma ne de tanrılaştırma olayı, ne abartma ne de şahsileştirmedir bu tespitlerimiz. Siyasi yönelimlerin kutsanması da değildir; dünyamız o günden bu güne çok değişti beraberinde tüm siyasal algıları da değiştirdi. Ancak kızılderenin taşıdığı direnme mesajı, olduğu gibi soyutlanıp dünden bu güne taşınabilecek bir değer olarak kaldı.

Kızıldere bir tarihsel vakıa olarak taşıdığı önem de buradan gelir. Benim bulgularım da bu yöndedir. Kızıldere direnişi, ortak ülkemizin gelecek tüm tarihi süreçleri için geçerli olabilecek bir kıstası klasikleştirmiştir. Tarihte iz bırakan, örnek teşkil edip tüm çağlar için geçerli kıstaslar sunabilen özellikleriyle yerini almıştır. Kızıldere direnişi bu özgünlükte dün olduğu gibi, bu gün içinde bize dersler taşımaktadır diyorum.

İnsanlığın tanık olduğu binlerce direnme olayı olduğu kesindir. Ancak tarihsel dönemeçlerde, toplumsal kırılma dönemlerinde, büyük dönüşümlerin merkezinde yer alan direnmelerin yeri ve mesajı farklıdır. Maraton savaşı gibi batı ve doğu sınırını çizen, Kerbela gibi bir ümmeti farklılaştıran, Stalingrad gibi karanlık Nazi rejimine son verecek kapıları açan direnmeler bu özellikleriyle, tarihte soyutlanabilir örnekler olarak yer alırlar. Yani gelecek kuşaklara taşınabilir örnekler haline gelebilirler. Kızıldere direnişi işte böylesi bir direniştir.

Kızıldere direnişi, ortak ülkemizin önemli bir kırılma noktasında, içine kapalı olmaktan dünyaya açılma noktasının ilişki ve çelişkilerinde, öncesi ve sonrası diye tanımlanabilecek toplumsal olaylar sürecinin merkezinde yer almıştır. Bununla da özgün bir tarihi statüye kavuşmuştur.

Kızıldere’nin tarihte algılanması gereken yeri, tek başına bir direnme hareketi olması değildir. Vuku bulduğu tarihi kesitin önemiyle birlikte bir direnme hareketi olması onu ülkemiz tarihi geleneğindeki yerini belirlemiştir. Her geçen dönemde artan önemi buradan gelir.

“Kızıldere bir direnme destanıdır” derken, slogancılığa düşmemek için bu uzun anlatımı yapmak istedim. Olay tek başına derinme değil tarihteki yeri ve geleceğe taşınabilir özellikleriyle anlamlıdır demek istedim.

Buradan, Kızıldere algısının bir başka boyutuna geçebiliriz.

Dünyanın neresine giderseniz gidin, ister ülke düzeyinde isterseniz şehir ya da siyasal örgüt düzeyinde her insan topluluğunun kendine ait bir değer yargısı ve bunu oluşturan figürler, olaylar, iyi ya da kötü bilinçaltında yer edinmiş anıları vardır. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin o yapının, ülkenin, şehrin ya da etkinliğin ana yönelimlerini belirleyen izlerle karşılaşırsınız.

Bir Filistinli direnirken yakın, uzak direnme tarihini bilince çıkartır. Endülüs’ün (İspanya) Tarık bin Ziyad tarafından fethinden, Filistin’deki Cenin kampı direnişine kadar uzanan bir yelpazeden yararlanır. Bu yelpazenin zengin verilerinden bilince çıkarttığıyla taşını atar, silahını sıkar, direnişini yükseltir. Evrensel örneklerden de yararlanır, ancak öncelikle kendine ait olandan yola çıkar. Orijinal olma esprisidir bu.

En sağcı Fransız’ın bile, Fransız devrimini sahiplenir, Bastil kalesinin devrimci bir kalkışmayla yıkılışını her 14 Temmuzda coşkuyla kutlar; kendine ait, kendi değerlerinden, yaşanmış ve iz bırakmış özverilerinden oluşan geçmişi soyutlayıp bu güne getirir ve bununla yolunu aydınlatır.

Her deney ve örnekten yararlanır, ama öncelikle kendine ait olandan başlar, ayakları orada yere basar, yola çıkar, yerelin evrensele uzanmasının anlamı da budur.

Şu an size birileri Nil nehri taştı derse ilgilenirsiniz ama asi nehri taştı derse salonu bir an önce terk ederek durumu gözünüzle görmek istersiniz. Bu davranışınız çok doğal bir reflekstir ve haklıdır; orijinal olmak budur, kendine ait olan değerlerle ilişkili olmaktır. Bu, yerele mahkum olmak değil, evrensele uzanmak için yerelin dinamiğiyle yola çıkmaktır.

Ülkemiz devrimci hareketinin tarihi kaosların, yetmezliklerin, sakatlıkların tarihidir. Milliyetçilik belası bunların başındadır. En komünisti, en sosyalisti ve solcusunun bilinçaltında bir milliyetçilik virüsü dolaşır. Ejderha olsan kar etmez, farklıysan, ayrı bir varlıksan yapacağın tercihler birbirine benzer ya yok olacaksın ya da egemen içinde kendini eriteceksin. Bu dayatılır. Aksi takdirde farklılığın başına çok iş açar.

Bununla da kalınmaz, ülkemiz solu marjinal hallerine, musalla taşında olmasına bakmadan bölünüp durur, amip gibidir. Her on yılda bir, her örgütten 7 batın örgüt çıkar durur. Herkes haklıdır ve herkes devrime 5 kala halini yaşar. Bu sürükleniş içinde altımız o kadar boşalır ki çevremizde komutanlardan oluşmuş bir orduyla yüz yüze geliriz. Var artık bunlara asker bul…

Bütün bu hengamede orijinal hiçbir şey yoktur. Teori savaşları gerçekte ithal teorilerin savaşlarından ibarettir. Bu topraklara ayakları basmayan, evrensel değerleri yerel değerlerle kaynaştıramayan söylemler müthiş bir teorik performansla yazınsal hale getirilir ve ilgisiz insanlara, uğruna dövüşecekleri bir tez olarak sunulur. Alan memnun, satan memnun. Ama ne alan ne de satan yerli değildir. Batının marjinal düşün ürünleri, son kullanma tarihi yüz yıl öncesine ait tezleri ısıtılıp önümüze koyulur.

Ne gelecek algısı ne de geçmişi yerele bağlama kaygısı olmadan, her tarihi kesitte bir boy daha kısalarak musalla taşında imam fatihası beklenir.

Orijinal ölünür ancak hiçbir kesitte orijinal olunmaz. Kendin değil başkası olarak yaşarsın ama kendin ölürsün. Sol bu halde dünden bu güne geldi. Kendine ait değerlerle yaşamadı, hedef kitlesinden böylece koptu. Yaratılmış değerlerini algılama güçlüğü çekti, bunu da önemsizleştirdi. Kızıldere direnişi bu hengamede anlamını, tarihsel algılarda alması gereken yeri kaybetti. Her hangi bir başkası gibi algılandı. Anılırken de boşluk doldurma gibi tampon görevine koşuldu. Oysa kızıldere direnişi bu değildi.

Kızıldere direnişi tarihten geleceğe taşınabilir verileriyle orijinal, bize ait olan üzerinde haklı davalarımızın direnişini yükseltebileceğimiz en önemli değerlerimizden biriydi. Sıradan değildi aynılar içinde herhangi biri hiç değildi. Bu da ikinci belirlememdir; kızıldere bize ait bizden olan ve bize eşlik edebilecek en yakın emeğimiz, değerimizdi.

Buradan tüm devrimci güçlere sesleniyorum, artık orijinal olunuz.

Çevremizdeki siyasal özgünlüklere göz atın neler oluyor. En ilkel söylemlerle bile olsa orijinal olanlar kitleleri güçlüce arkalarından sürüklemekte zorlanmıyorlar. Kendi yerel derinliklerinden çıkarıp ortaya attıkları söylemlerle geçici de olsa başarı kazanıyorlar. Yanlışta olsa kendileri yaşıyor kendileri iflas ediyorlar. Devrimci hareket bunun ayrımında bile değildir.

Bu kısırlığı aşmamız gerek. Kendi değerlerimize öncelikle sarılarak, tarihimizin yarına taşınabilecek önemli soyutlamalarını bilince çıkararak halkımızın önüne uğruna dövüşebileceği, kedine ait önermelerimizi koymalıyız. Bize ait olan değerlere öncelikle sahip çıkıp bunlara evrensel değerleri ekleyerek yürüyelim diyorum.

Bize ait olan, bizim tarihimizin evrensel değerlerini taşıyan vakıalara sarılabilen ve oradan çıkış yapabilen bir bilinç algısı yerleştirmeliyiz. Bunun için gerçek olmalıyız. Gerçek olmak demek öncelikle yerli olmak, ayakları yere basmak, kendi değer manzumesini bilince çıkartmak demektir.

Bu noktada benim Arap halkının kimlik haklarını savunmam, ortak ülkemizin genel demokrasi mücadelesine bu değer de katılmalıdır dememin anlam buradadır. Bu noktada Fırat’ın ötesi, berisiyle, Toroslar’ın Güneyi kuzeyiyle buluşur. İstanbul’u Diyarbakır’a Antakya’ya Adana’ya bağlamanın yolu da buradan geçer.

Bu yolla, ülkenin barışçıl, gönüllü birliği, milliyetçi algıların bölücülüğüne karşı direnebilir. Kızıldere vakıasının gerçeği de budur; farklılıkların birliği olarak, yerel bir tarih gerçekliğimiz olarak, kendimize ait tarih algıların merkezinde oluşmuş bir bilinç olarak anlamı budur. Kürdü, Türkü, Laz’ı, Alevi’si, Sünni’si orda omuz omuza böylesi bir değer yaratmıştır. Yunanların Marton’u ne ise, Filistinlinin Cenin kampı direnişi ne ise bizimde direnişimizin Kızılderesi odur.

Kızıldere, bize ait olan, ayaklarımızı yere bastıracak olandır. Evrenseli yaşantımıza oturturken ihtiyaç duyduğumuz denetim etkinliğini sağlayacak olan da budur. Kızıldere direnişi orijinalitemizindir. Tarihi bilinçaltımızın figürüdür. Gelecek kuşaklara ileteceğimiz mesaj, halkımıza uğruna savaşacakları bir siyasal yönelim sunumuzun gerçekçi verisidir.

Mahir çayan ve arkadaşlarının yarattığı Kızıldere destanının anlamı, tarihten gelip geleceğe uzanan gücü de buradadır.

Değerli arkadaşlar,

Üç kuşaktır demokrasi mücadelesinin engebeli ve sarp yollarında, işkencelerden zindanlara, sürgünlerden, mültecilik koşullarına kadar çekmediğimiz hiçbir çile kalmamıştır.

Aranızda bunun canlı bir örneği de bulanmaktadır. Devrimci hareketin “Muhtar”ı olarak adlandırmak istediğim sayın İbrahim Çenet’in bu üç kuşağın her aşamasında ödediği bedellerle aramızdaki varlığı, canlı bir tanık olarak tarihten bu güne uzanan orijinal bir bilincin aramızda olması demektir.

Kızıldere anısı için gösterdiği kararlı tutumuna teşekkür ediyor, Roma’nın kadim şehri Antakya’ya hoş geldin diyorum. Kızıldere için anlatmak istediğim verilerin gerçek temsilcilerinden biri olarak bu toplantıya katacağı çok şey olduğuna inanıyorum. Yerelin anlamını ve önemini o da sizinle paylaşarak, bu bilincin kökleşmesine katkı yapacaktır. Kendi deneyleriyle bu süreci aktaracaktır.

Değerli arkadaşlar,

Bu gün üç kuşak bir aradayız. Kızıldere direnişi, öncelikle bu kuşaklara aittir. Aradaki halkalar kopmamıştır, ilkinden sonuncusuna taşınan ve gelecek kuşaklara bu yolla aktarılacak olan verilere sahiptir. Burada kaç kişi olduğumuza bakmayın, orijinal olan her değer, bu topraklar üzerinde yaşayan herkese aittir. Bunu temsil etmek sayısal bir veri olarak algılanamaz, bu bir sorumluluktur. Toplumsal kırılma anında yönetemeyeceğimiz kadar geniş kitlelerle yüz yüze kaldığımızda bunu daha iyi anlarız. Buna hazır olmak, bunu bilince çıkartma gerekliliği önümüzde duran en önemli yükümlülüktür. Kızıldere direnişi bu yükümlülükte anlamlı bir sembol olarak, halkın uğruna dövüşebileceği haklı davaları temsi eder.

Onlar’ın şehit oluşuna bizim verebileceğimiz tek gerçekçi karşılık da budan ibarettir.

YEREL SEÇİM SONUÇLARI OKUMALARI

Not: Bu makale Değerli Mustafa Elveren hocanın “Dersim Halkı, Resmi İdeoloji ve Hapis Çocukları” başlıklı yazısına yapılan yorumun genişletilmiş halidir.

Mihrac Ural

3 Nisan 2009

Yazılarımda sık sık “Fırat’ın ötesi”, “Torosların güneyi” gibi belirlemeleri yaptıkça, kendini “en kabadayı komünisti” adlandıranların milliyetçi reflekslerle “koordinat şaşkınlığı” suçlamalarına muhatap oluyoruz. Komünistinden, milliyetçi solcusuna kadar resmi statülerin kirlenmiş ruhlarıyla her şeye tek boyutlu bakılmasının kefareti, bu yolla biz ayrı varlıklara ödetilmek istenir.

Oysa, Fırat’ın ötesini, berisine ve Torosların güneyini, kuzeyine bağlayacak en sağlam yol bu yoldur; demokrasi ve özgürlük mücadelesine daha çok katılımdır. Üç kuşaktır Türkiyeli devrimceler olarak bu yolları birlikte yürüdük, sonuç bir milletvekili kazanımını bile aşamadı; bu seçimlerde ise %1lik bir orana takılı kaldı. Solunun bu hezimeti milliyetçiliğindendir. Artık aşılması gereken budur. Yerel seçimlerin mesajı da budur.

Kimse kendini aldatmasın, halkın seçimlerde verdiği kararı dikkatle algılasın. Bu ülkede gericiliğe dur diyen yerel seçim sonuçları, aynı zamanda bu ülkenin demokrasisi Kürdistan’dan geçiyor dedi. Kürt halkı artık bu ülkenin bir eşit ortağıdır. Ama bu yeterli değildir. Bu ülkede başka halklarda yaşamakta, onların bu sürece katılımıyla gerçek anlamda, ortak bir ülkenin demokrasisi ikame edilebilecektir. Bu ülke birimizin değil, hepimizin ülkesi olabilmesinin ve milliyetçi hezeyanların bölücülüğünü dizginlemenin biricik yolu da budur.

Bu aynı zamanda, musalla taşında imamın fatihasını bekleyen mevta solun yeniden dirilişini sağlayacak tek yoldur.

***

Kürt halkı açık ve net olarak ortak ülkemizin siyasal sahnesine damgasını vurmuştur. Kendi kaderini tayın etme hakkını, kimseden bir lütuf beklemeden de kullanmaktadır. Yerel seçimlerin sonuçları, olası bir referandumda Kürdistan’ın tercihinin ne olacağı da ortaya çıkmıştır. Bu mesaj, sol-sağ her türden bölücü milliyetçilere verilebilecek en son ev en sert uyarıdır.

Bu sonuçların iyi okunması gerek. Artık Anadolu halkları demokrasi taleplerinin de sahibi olmuş hiçbir egemen ulus iktidarlarından bekleyeceği bir şeyin kalmadığına işaret etmiştir. Anadolu demokrasisi kendi mozaiğinin mücadelesinin bir sonucu olacağı açığa çıkmıştır. Kürt halkının özgürlük mücadelesinin ortak ülkemizin temel demokrasi manivelası olduğu belirlememiz tam bu noktada anlamını bulmaktadır. Bunu anlamakta güçlük çeken milliyetçi sol ve milliyetçi komünistlerin beyhude gevezelikleri de Kürt halkının yerel seçimlerde gösterdiği duyarlı tutumla iflas etmiştir.

Farklılıklarımız özgürlük mücadelesine katılıp ağırlık koydukça demokrasinin ikamesi mümkün olacaktır. Bu amaçla, tüm farklılıklarımızın özgürlük ve demokrasi mücadelesine atılmasının gereği bulunmaktadır. Siyasi mücadelenin yararlı bir toplumsal sonuca ulaşmasının yolu buradan geçmektedir. Ortak ülkemizin üçüncü en büyük ulusal topluluğu olarak Arap halkının Fırat’ın ötesi gibi, Torosların güneyinden bir demokrasi manivelası olmasının önemi artmıştır. Halkımın kimlik haklarını dile getirip bunun mücadelesine koyulmamızın böylesi bir anlam ve mahiyeti bulunmaktadır. Arap halkının kimlik hakları uğruna mücadelesi, Kürt halkının özgürlük mücadelesinin devamı ve ortak ülkemizin demokrasi gereklerinin gerçekçi bir boyutudur. Yerel seçim sonuçlarının ülke geneli açısından okunması en önemli yanı da budur.

Yazılarımda sık sık “Fırat’ın ötesi”, “Torosların güneyi” gibi belirlemeleri yaptıkça, kendini “en kabadayı komünist” diye adlandıranların milliyetçi reflekslerle “koordinat şaşkınlığı” suçlamalarına muhatap oluyoruz. Komünistinden, milliyetçi solcusuna kadar resmi statülerin kirlenmiş ruhlarıyla her şeye tek boyutlu bakılmasının kefareti, bu yolla biz ayrı varlıklara ödetilmek istenir.

Oysa, Fırat’ın ötesini, berisine ve Torosların güneyini, kuzeyine bağlayacak en sağlam yol bu yoldur; demokrasi ve özgürlük mücadelesine daha çok katılımdır. Üç kuşaktır Türkiyeli devrimceler olarak bu yolları birlikte yürüdük, sonuç bir milletvekili kazanımını bile aşamadı; bu seçimlerde ise %1lik bir orana takılı kaldı. Solunun bu hezimeti milliyetçiliğindendir. Artık aşılması gereken budur. Yerel seçimlerin mesajı da budur.

Kimse kendini aldatmasın, halkın seçimlerde verdiği kararı dikkatle algılasın. Bu ülkede gericiliğe dur diyen yerel seçim sonuçları, aynı zamanda bu ülkenin demokrasisi Kürdistan’dan geçiyor dedi. Kürt halkı artık bu ülkenin bir eşit ortağıdır. Ama bu yeterli değildir. Bu ülkede başka halklarda yaşamakta, onların bu sürece katılımıyla gerçek anlamda, ortak bir ülkenin demokrasisi ikame edilebilecektir. Bu ülke birimizin değil, hepimizin ülkesi olabilmesinin ve milliyetçi hezeyanların bölücülüğünü dizginlemenin biricik yolu da budur. Bu aynı zamanda, musalla taşında imamın fatihasını bekleyen mevta solun yeniden dirilişini sağlayacak tek yoldur.

Bu noktada kendini Komünist, Sosyalist, Solcu diye adlandıranlara çağrım,

Artık eskimiş milliyetçi algılarınızı atınız, gelin demokrasinin gerçek güvencesi farklılıklarımızın özgürlük mücadelesine ikircimsizce omuz veriniz.
Kürt halkının yerel seçimlerde ortaya koyduğu duruşun bir önemli boyutu da, siyasal saflaşmanın güçler dengesini yeniden şekillendirmesidir. 22 Temmuz 2007 genel seçimleri sonucu tarihsel gerici siyasal sistemin kırılışına tanık olduk. Yeni siyasal kombinezon sahnedeki yerini aldı. 29 Mart 2009 yerel seçimleri ise bu kombinezonun iç güçler dengesini yeniden şekillendirdi; demokrasi güçleri ivme kazandı gerici güçler geriledi. Kürt halkı siyasal sahnedeki yerini kökleştirerek, kimseden bir beklentisi olmadan kendi kaderinin belirlenmesinde söz sahibi olduğunu gösterdi.

Bu gelişmelerin içinde çok önemli bir ayrıntı da devlet dininin iflasıdır.

Devlet dini ülkemizi felaketlere, maceralara sürükleyen bir dindir. Gerçek halk diniyle uzak yakın bir ilgisi de yoktur. İsim benzerliği, devlet dininin “İslam” kelimesini kod adı olarak kullanmasından ibarettir.

Yerel seçimler devlet dininin son kozuydu. Yoksullara, pazarların alım gücünün tükendiği noktada değersizleşen beyaz eşya, mobilya gibi rüşvet dağıtımıyla oy satın alma hayali bir taraftan devlet dininin tanrısına ne kadar güvensiz olduğunu gösterdiği kadar, dinin insan erdemiyle ilgili her ahlaki duruşuna da aykırılığını ortaya koymuştur. Hal da buna hakkettiği cevabı oylarıyla vermiştir. Devlet dininin Dersimdeki beklentisi böylece yerle bir olmuştur.

Bu aynı zamanda devlet dininin oynamak istediği büyük oyunun da iflasıydı; Kürt Sünni’sinin, Kürt Alevi’sini ötekileştirme çabaları yenilgiye uğramıştır. Başkan Öcalan' her buluşmamızda açık ve ikircimsizce "halkımın direnişi Hz. Ali ve ehlibeytin direniş çizgisidir, kurtuluşu bu yoldadır" derken, devlet dini ile halkın dini arasında kurluan denklemi de çözmüş oluyordu.

Başkan Öcalan, her zaman halkın dinine güveniyor ve bu dinin algılarına vurgu yapardı. Çünkü o, kendi algı ve deneyleriyle biliyordu ki, halkın dininde takiye yoktur, halkın dininde açıklık ve birlik vardır. Bunun için Kürdün siyasal mücadelesi hiç bir inancı ötekileştirmeden yürüyen bir birlik mücadelesi olarak yükseltilmiştir. Parayla satın alınamayacak değerleri satın almak isteyen devlet dini, AKP'nin elinde erdemsiz kalmış, maskesi düşmüştür. Bu aynı zamanda sırasıyla İngiliz, Alman, Amerikan üretimi devlet dininin ülkemizi bölgede ve dünyada oynamaya zorlandığı kirli maceracı yollarında bir boyutta iflası anlamına gelmektedir.

Devlet dininin yenilgiye uğraması Kürt halkının özgürlük yolunda aştığı tehlikelerin en önemlisidir. Dersim halkı bunu o kadar anlamlı bir tarzda dile getirdi ki, Kürtlerin tarih sahnesine damga vuran bu seçimlerdeki duruşu aynı zamanda birliğinin de pekişmesi oldu. Bundan sonrası sadece zamanın uygun dengeler içinde aşılmasıyla taçlanacaktır.

Ünlü Arap şairi el Sayyab’ın sözleri burada yerli yerine oturuyor.

“Eza el şabu erada alhayat,
fa le budda en yestecibal kadar,
va la buda lil leyli en yenceli.
Vel kaydu en yenkesir” (Bedir Şakir el Seyyab)

Halk özgürce yaşamı isterse eğer
Kader de onay verecektir
Ve elbette ki karanlık da göçecek
Ve kelepçeler kırılacaktır.

Değerli Mustafa Elveren hocanın “Dersim Halkı, Resmi İdeoloji ve Hapis Çocukları” başlıklı yazınızdan çıkartılacak sonuç burada yatıyor diye düşünüyorum.

BİTMEYEN POLİS TACİZİ

Annem ve babam on yıllardır polis baskısı altında yasakları benimle paylaştılar. Bitip tükenmeyen ev baskınlarıyla yüz yüze geldiler, ezilmeye maruz kaldılar. Milliyet gazetesinde yıllar önce yayınlanan bu haber bu çilenin bir ifadesiydi. Bu çile bu gün de süren tacizlerle devam ediyor.

Mihrac Ural

1 Nisan 2009

32 yıldır devam eden baba evine polis baskın ve tacizlerinden bir yenisi daha 1 Nisan 2009 saat: 00.30 sıralarında tekrar edildi.

Antakya’nın Orhanlı mahallesinde bulunan baba evine 00.30 sıralarında beni arama maksadıyla dayanan polisler, 98 yaşında olan babam ve 87 yaşında olan annem, kız kardeşim ve yeğinime korku dolu bir gece yaşattılar.

Orman kanunları hükmüyle yapılan bu taciz, hukuk dışı olduğu kadar devletin halkına karşı akıllara ziyan tutumuyla da ilgili yanları bulunmaktadır. Bir itirafçı yüzünden aranmaya başladığım 1977 Ağustosundan bu güne kadar hiçbir zaman uğrama durumunda olmadığım baba evime karşı girişilen bu taciz, gerçekte ülkemin her alanında halkımıza karşı sürdürülen tacizlerin bir parçasıdır. Başka yerde faili meçhullerin yaşandığı göz önüne alındığında da bu tür gece yarısı operasyonların arkasında derin devletin ikame etmek istediği kirli bir iş olduğu şüphesini taşımak yanlış değildir.

Gecenin bu saatinde, “arama “ adı altında polisin ev halkına yönelik korkutma, ezme tutumuna karşı, kız kardeşimin kapıyı açmayarak tutum takınması ve pencereden onlarla tartışması, ev halkımı bekleyin habersiz bir tehlikeyi savuşturmuş olma ihtimali az değildir. Baba evimin kapısını açmamakta direnen kız kardeşimin polisle polemiği bu açıdan önem taşıyor.

32 yıldır yurdumu bana yasak edenlerin, bitip tükenmeden baba evine yaptıkları bu çirkin tacizi kamuoyuyla paylaşmayı uygun görüyorum. Halkımın kimlik hakları mücadelesinde derin devletin, özel harp dairesinin etkin çabalar verdiğini biliyorum. Bunlar arasında, Arap etnik kökenli olmam nedeniyle şahsıma yönelen saldırıların aynı kaynaktan geldiği açıktır. Ülkemin farklı etnik dokularının demokrasi ve barışçıl yaşam için bir zenginlik olarak algılamak istemeyenlerin, milliyetçi refleksleriyle oluşan bölücülükleri derin devlet kuklalığına kadar uzanan çirkinlikleri de beslediğini söylemek abartılı olmayacaktır. Kürt halkının bu açıdan çektikleri yeterince bilinmektedir.

Bu ülkenin insan hakları ihlalleri sayılmayacak kadar çoktur. Ancak, benden dolayı hiçbir hukuki sorumluluğu olmayan yaşlı bir anne ve babanın böylesi geç bir saatte kokutulmaları, ezilmek istenmelerinin anlamı açıktır. Bu tür korkakça mesajların, 35 yıldır sürdürdüğüm demokrasi mücadelesi indinde bir kıymeti itibarı yoktur. Bu çirkin mesajlar ortak ülkemizin çağ dışılığına bir veri olmaktan öte anlamı yoktur.

Ellerinde hiçbir resmi evrak olmadan baba evime yapılan bu taciz her şey olabilirdi. Bu ülke faili meçhul cinayetlerin ülkesidir. Hiçbir evin kapısı, devlet adamı olan hiçbir kimseye açılmaması gerektiğini baba evimin yaşlılarınca da iyi bilinir. Kız kardeşim bunu yapmıştır. Bu evin geleneğindeki direnmeyi o da göstermiştir. Aynı saatlerde basın mensuplarına da bilgi iletilmiştir. Bu tür çirkin ve bir o kadar acze döşmüş davranışlara karşı sesiz kalınmaması gerektiği açıktır. Sustukça sıra sana gelecek sözü bu noktada yerli yerine oturmaktadır.

Benden yana ise şunu söylemekle yetineceğim:

İnsan hakları, hukuk, demokrasi ve özgürlük uğruna yürüttüğüm mücadeleye karşı bu güne kadar denediğiniz hiçbir yol sonuç vermemiştir. Bundan sonra da vermeyecektir. İlgisi olmayan, ana ve baba gibi yaşlı başlı insanları taciz etmeniz sadece başaramadığınız çağdaşlaşmaya karşı ilkelliğinizi göstermektedir. Bunu aşamadığınız ölçüde de medeni olamayacaksınız.

79. DOSYA THKP-C (Acilciler) onurlu bir direnme örgütüdür.

Mihrac Ural

2 Nisan 2009



27 yıldır ilişkisinin kesik oduğu THKP-C(Acilciler) hakkında çirkin suçlamalarda bulunan itirafçı Engin Erkiner ve MİT ajanı ortağı İbrahim yalçın, özel harp dairesi dışında kimsenin işine yaramayan karalamalara devam etkmektedirler.

THKP-C(Acilciler) örgütünün siyasi yönelimlerini eylem biçimlerini beğenir ya da beğenmesiniz ancak bu örgütün bulunduğu her alanda ülke içinde, Avrupa sahasında, enternasyonal dayanışmada Filistin halkıyla omuz omuza direnerek savaşan bir örgüttür.

Bu örgüt kesintisiz çabalarla yükselen siyasal ve askeri eylemleriyle, kitle örgütlenmesi, dernek, sendika basım yayım faaliyetleriyle, kongresini bağlamış olmanın kurum ve kuruluşlarıyla ülkesinin demokrasi ve özgürlük mücadelesi yürüten bir örgüttür.

Bu örgütün militan ve kadroları, işkencelerden geçmiş, zindanlar yatmış ve bu karanlık kesitlerde tavizsiz bir direnme duruşu sergilemiştir. Mamak zindanındaki ilk direnişi örgütleyen bu örgütün militanları ve kadrolarıdır. Sinop kalesi zindanını yakan da bu örgütün militan ve kadrolarıdır. Zindanları siyasi bir eğitim merkezine dönüştüren de bu örgüttür. Zindanlarda sıradan mahkumları en çok örgütleyen ve devrimci mücadele kazandıran da bu örgüttür. Bu örgüte gönül veren her kişi, hayatının tüm etkinliklerini özveriyle mücadeleye koymuştur.

Bu örgüte dil uzatan bu itirafçı bunak, kendi teslimiyetinin örtüsü olarak, “benden sonrası tufan” mantığıyla yaptığı kurgu ve yalanlarla kendi kirliliğini artırmaktan başka bir sonuç alda edemez.

THKP-C(Acilciler) örgütü, devrimci hareket üniversitesinin en özverili direnme fakültesidir.

Bu fakültede, özveri vardı, siyasal düzeye önem verme vardı, ser verip sır vermeme vardı. Özgün literatürüyle, açık siyasal hedefleriyle, Kongreden çıkıp gelmiş kurum ve kuruluşlarıyla, zindanda ülke sathında ve yurt dışında mücadelesini sürdüren onurlu insanların ve şehitlerin örgütüdür.

Bu gün çok farklı kulvarlarda da olsalar bu geçmişe emek vermiş her Acilci, örgütün değer algıları içinde hiç kimsenin tartışamayacağı yere sahiptir. Bunu anlamak için Acilciler örgütünün 1977 Ağustos yakalanmalarında “polise yardımcı olarak” çalışan itirafçı Engin Erkiner sonrası dönemin siyasal yönelimleriyle oluşan devrimci karakterini oluşturan temel unsurları bilmek yeterlidir.

Bu örgütte milliyetçilik yeşerememiştir, Kürt halkının özgürlük mücadelesi, Anadolu mozaiğinin hak ve hukuku sonuna kadar savunulmuştur.

Bu örgütte direnme çizgisi temel alınmıştır; işkencede, zindanda ülke sathında ve yurt dışında bu çizgi dün de bu günde temel olmuştur.

Bu örgütte enternasyonalizm algısı temel alınmıştır, Filistin halkıyla omuz omuza savaşa girilmiştir; Beyrut kuşatmasında ve Trablus’ta tüm İsrail’e ve tüm gerici güçlere karşı mücadelede şehitler verilmiştir.

Bu örgüt kitlesel bir örgüttür; Kitleleri örgütleme amacını temel alan çabaları yükseltmiş on binlerin katıldığı mitingler düzenlemiştir. Karanlık oda Donkişotlarının hezeyanlarına karşı durulmuş basım yayın çabalarıyla kitlesel örgütlenmenin tüm araçları değerlendirilmiştir. TEK YOL DEVRİEM ve merkez yayın organı CEPHE bu amaçla yayın hayatına girmiştir. Ülke, bölge ve dünya siyasal olayları üzerine boşluk bırakmayacak tarzda tutum belirlemiştir. Bu kitlelere karşı bir sorumluluğun ifadesiydi. 1977 yakalanması öncesi yayın çabaları ve sonrasını karşılaştıran her Acilci bu geçeği tüm çıplaklığıyla bilir. İtirafçı Engin dönemi İlker Akman sonrası dönemdir ve bu dönemde kayda değer hiçbir yazınsal faaliyet yoktur. Oysa aynı kesitte (1976 – 1977) Güney Bölgesinde TEK YOL DEVRİM gazetesi çıkarılmış, onlarca bildiri yayınlanmış ve KAPTALİZM Mİ? SOSYALİZM Mİ? Kitabı yayınlanmıştır.

Bu örgütte demokrasi savunulmuş, bu bilinç kökleştirilmiştir; yayınlarıyla yazı makale broşür ve kitaplarıyla demokrasi savunulmuştur bunun militanlar ve kadrolarda kökleşmesi için kesintisiz siyasal eğitim çalışmaları yapılmıştır.

Bu örgüt iç işlerinde şiddeti yasaklamıştır;1. Kongrede onaylanan tüzüğünde şiddete yer verilmemiştir. Tüzük VIII. Madde en ağır ceza örgütten atmadır. Şiddet zayıflık sayılmış, ata varsa bunu örgüt üstlenip kendini onarması gerektiği belirlenmiştir. Bu nedenle de tarihinde İtirafçı Engin Erkiner ve MİT’e ajanı İbrahim Yalçın’na şiddet yöneltilmemiştir.

İşte Acilcilik budur. Bu devrimci üniversitede özgün bir fakültedir. Bu fakültede itirafçılara satılmışlara yer olmayacağını söylemeye bile gerek yoktur. Bu ilkeler bu gün ülkemiz demokrasi mücadelesinde yer almak isteyen her örgütün temel ilkeleri olarak hala bir bayrak gibi dalgalanmaktadır.

Bu onurlu direnme örgütüne ilk darbeyi vuran 1977 Ağustos yakalanmalarıdır. Bunu da İtirafçı Engin Erkenir yapmıştır. Örgütü "kronolojik" alarak, hayallerini bile anlatarak polise teslim etmiştir. “Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” (Engin Erkiner İfadesi, s:16)

Bu itirafçı o gün örgütü böyle yıkmıştı.

Acilciler’in yükseliş tarihi bundan sonra başlar. Direnenler bu örgütü yeniden ayağa kaldırmıştır. İtirafçı Engin Erkiner TKEP'e sığınarak kaçmaktan başka yol bulmamıştır. Örgüt, bu dönemden sonra ülke çapında ulaşılabilen her yerde demokrasi mücadelesine atılmıştır.

Bu örgüt bir direnme örgütüydü. Düşmanı vardı ve savaş halindeydi. Buna rağmen polis bu örgüte sızamamıştır. İddiayla söylüyorum, Türkiye solu siyasal hareketleri arasında polisin sızamadığı örgütlerden biri de THKP-C (Acilciler)’dir. Örgütümüzü sızmak isteyenler ise aynı anda yakalanmıştır.

Örgütün 1. kongresine sızmak isteyen MİT'e satılmış üç kişide yakalanmış ve itirafları yazılı belge olarak açıklanmıştır. Bunlardan biri bu gün, hiçte tesadüf olmayan bir biçimde İtirafçı Engin Erkener'le ortak olan İbrahim Yalçın'dır (MİT’teki kod adı Şahin’dir); Şahin, MİT'en 150 000 TL ön ödeme alarak Acilcilerin 1. kongresini ispiyonlamaya gelmiştir. Ancak o da bunu başaramamış, örgüt bu satılmışı açığa çıkararak itirafı yaptırmıştır.

27 yıldır Acilciler’le hiçbir ilişiği olmayan bu itirafçının, örgütümüze kara çalması gerçek anlamıyla bir özel harp dairesi işidir. Bunu kimse abartma olarak ele almasın, Doğu Perinçek yöntemiyle ihbarcılık yapan bir kepazenin işlevi budur. Doğu Perinçek’de böyle başladı; önce poliste çözüldü, sonra bu kamburunu örtmek için polis ifadesini savundu, içinden çıkamadı direnenlere saldırdı ve sonu Ergenekon çetesinde buldu. Bu süreç aynıyla itirafçı engin Erkiner için de geçerlidir. O da poliste itirafçı oldu, şimdi ikinci aşamasında ihbarcılık ve örgütlülüğe kara çalmaya yöneldi. Sunu ustası gibidir, bunu da zamanın hükmüne bırakmakla yetineceğiz.

Bizler örgütümüzün elinde bulunan belgelerle itirafçı Engin adamı ve ortağı MİT ajanı İbrahim yalçın'ı deşifre ettik. Bu belgeleri hiçbir etki altında kalmamak için öncelikle de yorumsuz olarak yayında bıraktık. Her şeyi belgelere, kanıtlarla, el yazılı itiraflara açıkladık. Ne yorum ne siyasi hasım iddiası nede üçüncü kişilerce doğrulanmaya muhtaç duyumdan söz ettik.

Son olarak, itirafçı Engin adam polis ifadesinin utanç verici hallerini örtmek için, Mihrac Ural’ın ifadesini yana yana aramış ve bulmuştur. Bulduğu an da kahrolmuştur. Bir itirafçıyı sarsıp yıkacak, ser verip sır vermeyen Mihrac Ural'ın ifadesi "beyaz bir sayfa"dan ibaret olduğu görülmüştür. Bu noktadan itibaren konuşulacak her şey sona ermiştir. Acilin değerleri bu ifadede en üst yöneticisinin onur belgesiyle ortaya konmuştur. Acilcilik de bundan ibarettir.

THKP-C(Acilciler) örgütü işte bu beyaz sayfa gibi aktır, direngendir ve her türden çirkinliğin karşıtıdır. Örgütümüzün geçmişini kirletmek isteyenler önce, sık sık değiştirdikleri örgütlerde yaptıkları tahribatlara ve bu gün içine düştükleri Doğu Perinçek çizgisinin ihbarcılığına bakmalıdırlar. O aynada kendilerini gerecekler.

THKP-C(Acilciler) yeryüzünde hiç kimsenin dil uzatamayacağı kadar temiz duygularla halkın çıkarları için mücadeleye atılmış insanların örgütü olmuştur.

Bu gün hangi kulvarda olursa olsun, örgütte emeği geçen herkes, bu örgütü yaratan birer değerdir. 2. Kongre bağlanarak kararını alana kadar da bu örgütün değerlerini sonuna kadar savunma görevimi yerine getirmekten bir an bile kaçınmadan, bu değerleri kirletmek isteyenlerin, kendi kirliliklerini örtme gibi beyhude bir çaba içinde olduklarını belirteceğim.

Bunları muhatap almanın ise devrimci harekete ve halkımıza yararı olduğuna inanmıyorum.